the story of jan darra ¹Utsana Phleungtham, translated by Phongdeit Jaingphatthanarkit ²pages 77-87

จัน    ดารา ¹อุษณาเพลิงธรรม ²หน้า    ๑๑๗    -    ๑๓๓

¹...At night, Mrs Bunlueang's library was like a new abode of peace and bliss for me. ²Sometimes, we hardly spoke to each other. ³She was engrossed in her book while I struggled through mine. ⁴The real enjoyment derived surreptitiously from her reclining position on the sofa. ⁵She liked to dress lightly and casually at home, and usually wore thin, loose-fitting clothes. ⁶And it was in those moments that she helped me collect deep insights on the art of nudity which would overwhelm me much later. ⁷On some nights after she had gone to bed I remained there alone until very late. ⁸It was in her library and in this way that I got my first inklings of domestic life.

¹ในตอนกลาง คืน    ที่ห้อง สมุดของคุณ บุญเลื่อง เป็นเสมือนที่สงัด อันบรม สุข แห่งใหม่ ของผม ²บางทีเราแทบจะ ไม่ ได้พูดกันเลย ก็มี ³เธอเพลิดเพลินกับหนังสือของเธอ    ผม ก็ขะมักเขม้น อยู่กับ เล่มของผม ⁴ส่วน ความเพลิดเพลินที่แท้ จริงนั้น ที่มัก จะลอบ ไปเคล้าเคลีย อยู่กับ ท่านอนของเธอที่โซฟา ⁵เธอชอบแต่ง ตัวตามสบาายอย่างเปิด เผย เวลา อยู่กับ บ้าน เสื้อ ผ้าของเธอ เนื้อบาง และหละหลวม ⁶ในระหว่าง เวลา เหล่านั้น แหละที่เธอมี ส่วน ได้ ช่วย ให้ผม สั่งสมจิตตารมณ์ อันดื่มด่ำที่มีต่อศิลปะภาพนู้ดอย่างจับ จิตจับ ใจ ในภานหลังเมื่อนานมา ⁷และบาง คืนจนเธอ ขึ้นนอน แล้ว    ผม ก็ ยังจม อยู่ที่นั่นคนเดียวจน ดึกจนดื่น ⁸ผมรู้จักชีวิตบ้านเบี้องแรก ที่ห้อง สมุดของคุณ บุญเลื่องนั้น เอง และ ด้วยประการฉะนี้ เอง

¹On days when there was no school, I sometimes went to help her by volunteering to do heavy chores such as scooping up water or weeding the flowerbeds in front of her house. ²I didn't exert myself for nothing. ³Even if she hadn't rewarded me with glasses of soda pop or lemon juice, which she always did, I had plenty of opportunities to admire her body in the daytime, which offered a different kind of beauty from the one she displayed at night. ⁴In the usually sweltering heat, she liked to wear shorts and a thin blouse with nothing underneath. ⁵Whenever the weather was unusually hot, she'd take off her blouse and stay in her room, but there were times when she'd move by the window or the door and whenever I caught sight of her then, it was like a heavenly vision. ⁶She had once told me she was old, but in truth there was not a single part of her that looked old, and so had I told her. ⁷She had been pleased and had thanked me with a smile, then said I only thought this way because I was too young.

¹สำหรับในตอนกลางวัน ที่ เป็นวัน หยุดโรงเรียน    บางทีผม ก็ ไป ช่วยหางานหนัก ๆ    ทำ ให้เธอ เป็นการอาสา ตัว เอง เข้า ไปแท้ๆ เป็นต้นว่า    งานตัก น้ำ และถาก หญ้า ในสวนดอก ไม้หน้าบ้าน ²ผมไม่เหนื่อย เปล่าหรอก ³ถึงเธอ จะ ไม่ต้องรางวัล ด้วย น้ำมะเน็ดหรือ น้ำมะนาว ชื่น ใจที่ ได้รับ อยู่ เป็นประจำ    เพราะ ในระหว่างนั้น เองผม ก็มีโอกาศ ได้ชมโฉมร่าง ในยามกลางวัน ของเธอ ซึ่ง เป็นศิลปะ ผิดแผก ไป อีก แบบหนึ่ง กับ ในยามกลาง คืน ⁴ความร้อนของ อากาศตามปรกติชวน ให้เธอชอบนุ่งกางเกง สั้น และสวม เสื้อ เบาบาง เพียงชั้น เดียว ⁵วันไหนร้อน เกิน ปรกติ    เธอ ก็ที่มัก จะ ทิ้ง เสื้อ เสียเลย และขลุก อยู่ แต่ ในห้องชั้น ใน แต่ ก็นั่นแหละเธอ ก็มี เวลาเฉียดกราย ไปมา อยู่ตามหน้าต่าง และประตู เหมือนกัน    ครา ใดที่ผมแล ไป เห็น เข้า    มัน ก็ราวกับ ภาพทิพย์สำหรับ ผม ⁶เธอเคยออกปากกับผมว่าเธอ แก่ แล้ว แต่ ความ จริง เรือนกายของเธอหา ได้มีอะไร แก่ ให้ เห็นเลยสักนิด    ผมเคยบอกเธอ ไปตามนั้น เหมือนกัน ⁷เธอรับคำของผม ด้วยยิ้ม อย่าง ชื่นชอบขอบ ใจ แล้ว ก็บอกผมว่าที่ผม เห็น เช่นนั้น ก็เพราะผม ยัง เด็ก เกิน ไป

¹But please do believe me: although the children of my age usually saw adults like her as terribly old people, I never felt the least bit like that with Mrs Bunlueang. ²To me, she was ageless. ³When I had first seen her, I had found her excitingly beautiful. ⁴Several years had passed and my feelings hadn't changed. ⁵It was like looking at the stucco statue of the nymph that stood in the flowerbeds. ⁶I had seen its face, breasts and arms continuously since I was a child, and everything was unchanged. ⁷This is exactly was I told her once we had become more intimate, and she had burst out laughing in delight.

¹แต่ขอ ให้คุณ เชื่อผมเถิด เด็กวัยผม ในตอนนั้น มัก จะ เห็น ผู้ ใหญ่ ในปูนนั้น เป็นคนมีอายุอย่าง เหลือแสน แต่สำหรับ คุณ บุญเลื่อง    ผม ไม่ ได้ เห็น เช่นนั้น เลยสักนิดเดียว ²ผมเห็นเธอ เป็นคน ไม่มีอายุ.... ³แรกได้ เห็นรู้ สึกว่างามเย้ายวนชวน ใจ ยังไร ⁴ผมก็ ยัง เห็น และรู้ สึก อยู่ ยังนั้น เรื่อยมา ไม่รู้ ว่ากี่ปีต่อกี่ปี ⁵ก็ เหมือนอย่างที่ผม เห็นรูปนาง ไม้ที่ปั้น ปูน ฝรั่ง ตั้ง อยู่ ในสวนดอก ไม้น่ะแหละ ⁶ต่อให้ เห็นมา ตั้ง แต่ เด็ก ยังไร    หน้าตานมต้ม    แขนแมน    เคย ยังไร ก็ ยังนั้น อยู่ ตลอดมา ⁷ข้อนี้ผม ก็เคยบอกเธอตามตรง ยังนั้น เพราะ ความที่เราสนิทสนมกันยิ่ง ขึ้น อีกมาก แล้ว    เธอ ได้ยิน เธอ ก็ยิ่ง หัวเราะ ชอบ ใจหนัก ขึ้น

¹"So you want me to be another two-thousand-year-old woman, is that it?" ²At the time, I had begun to read Haggard's novels but had merely started on Khroo Liam's Thai version [of She, entitled The two-thousand-year-old woman in Thai]. ³A remarkable thing about us was that she no longer called herself 'auntie' nor did I call her so, and this had brought us even closer, as we would have felt awkward calling each other 'auntie' and 'nephew'.

¹"นี่เธอจะ เกณฑ์ ให้ฉัน เป็นสาวสองพันปี อีกคน แล้วซี" ²ตอนนั้นผม ได้ก้าวมา อ่านเรื่อง ของแฮ็กการ์ด แล้ว แต่เพิ่งเริ่มไต่ อยู่ ในขั้นฉบับแปลของ    "    ครู เหลี่ยม" ³ข้อที่น่าสังเกต ในระหว่างเราสองคน ก็คือ    เธอ ไม่ ได้เรียก ตัว เองว่าป้ากับ ผม อีกเลย และผม ก็ ไม่ ได้เรียกเธอ อีก เหมือนกัน ทั้งนี้ ก็นับ เป็นการดี แก่สัมพันธ์ ในขั้น สุดยอดของเรา    ถ้า ยังเรียกป้าเรียกหลานกัน อยู่ ก็คง จะเขินพิลึกละ!

¹And yet, there still were times when she referred to herself as 'auntie'. ²She did so whenever she wanted to call my complete attention to what she was saying. ³If we weren't cross with each other, it could also mean that one was urging the other on, which was also the case when I called her 'Mrs B'.

¹แต่ จะว่า ไป ก็มี อยู่ เหมือนกัน    เมื่อ ใดเธอเอ่ย ตัว เองว่าป้า ขึ้นมา ²ก็พึงสำเหนียกเถิดว่าเธอกำลังต้องการ ให้ผมสำรวมกาย    วาจา และ ใจ    สดับ ฟังเธอ ให้จงดี.... ³ถ้าไม่ใช่เกิด ผิด ใจอะไร ขึ้นมา ก็ เป็นเรื่อง เร่งเร้า เต็มที่ เช่นเดียวกับ สรรพนาม    "คุณ บี๋"    ที่ผมสำแดง กับ เธอ เหมือนกัน

¹Anyway, I had once raised my joined hands to my forehead as a sign of respect for her on that evening when, mustering all my courage, I had taken myself into her house for the first time. ²Some seven or eight months later, I had to make the same gesture to her, again out of genuine sincerity. ³The only difference was in my motivation this time, which was so far out that you could never make the right guess.

¹ถึง ยังไร    สิบ นิ้วที่ผมยก ขึ้นพนม ไหว้คุณ บุญเลื่อง ในคราวที่ผมบุกบั่นพา ตัว เอง เข้า ไปหาเธอ ใน เย็นวัน นั้น ²ในระยะ อีกเจ็ด แปด เดือนล่วงมา    ผม ก็มี อัน ได้พนม ขึ้น ไหว้เธอ อีก ครั้ง และ ด้วย น้ำใส ใจ จริงแท้ๆ อีก เหมือนกัน ³จะต่างกัน อยู่ ก็ตรงเรื่อง ที่ดล ใจ ให้ผมยกมือ ขึ้น ไหว้เธอ เท่านั้น มัน แตกต่างกันลิบลับอย่างที่คุณ ไม่มีวัน จะคาด ได้ ถึงเชียวแหละ

¹Between ourselves, we used the familiar or polite pronouns for 'I' and 'you' or else called ourselves by our own names (Jan, Mrs Bunlueang), and we have kept doing this to this day, to the very moment I am writing these lines. ²But it happened once that, in a wild moment, I made a slip of the tongue and called her by a different pronoun.

¹สรรพนามระหว่างเราสองคนก็คือ    พ่อจัน    -    ฉัน    -    เธอ และคุณ บุญเลื่อง    -    ผม    -คุณ และ ได้ เป็น เช่นนั้น ตลอดมา แม้กระทั่ง ในทุกวัน นี้ ... ใน ขณะที่ผม นั่ง เขียนเรื่อง อยุ่นี้ ²มีอยู่หนเดียว เท่านั้น อย่างฉกรรจ์ที่ผม ได้พลั้งเรียกเธอออก ไป ด้วยสรรพนามใหม่

¹Near noon that day, I took refuge under the eaves of her house from the heat of the sun blazing over her flowerbeds. ²I was flushed, and drenched with sweat. ³With eyes still dazzled by the strong light, I turned into the corridor on the ground floor groping my way to the bathroom to take a shower.

¹ใกล้ เที่ยงวัน นั้น ผม กลับ เข้าหาชายคาบ้านใหม่ จากกลาง แดด ในสวนดอก ไม้ของเธอ ²กำลังโชกเหงื่อและร้อนระอุ ³ผมเดินลดเลี้ยวช่องทางระหว่างห้องชั้น ล่าง ไป ทั้งที่นัยน์ตา ยังฟาง แดด อยู่    หมาย จะ ไปล้าง เนื้อล้าง ตัว ให้ สบายที่ห้อง น้ำ

¹About an hour earlier, I had seen Mrs Bunlueang going upstairs holding the new book she was reading - Body and Soul, by Valady Meer (or something like that; my memory is failing me these days) - and pacing the large porch at the front of the house back and forth. ²That day she wore creamy white shorts and a bright-red short-sleeved shirt of rough satin. ³Though I saw her from a distance, with a little imagination sharpening my vision I could see that the satin fitting the contours of her full bosom enhanced its up-swell and crowned its tapering domes with well-delineated cherry pits. ⁴Her big breasts, beautifully curved as two fully ripe banana hands, heaved and shook with her every movement, and with each shake it was as if I could smell the sweet aroma of newly cooked rice, so enticing it made my mouth water.

¹เมื่อสักชั่วโมงมานี้ เอง    ผม เห็นคุณ บุญเลื่องถือ หนังสือใหม่ ที่ อ่านค้าง อยู่    -    เรื่อง "    บอดี้แอนด์โซล    "    ของ    วาลาดิแมร์    (หรืออะไรนี่แหละ    ผม ชักเลือน เสีย แล้ว)    - ขึ้น ไปชั้น บน และเกร่กราย อยู่ที่ชานโถง ซึ่งเปิด โล่ง อยู่ทาง ด้านหน้าของ ตัวบ้าน ²วันนี้ เธอนุ่งกางเกงขา สั้นสีขาวนวล และสวม เสื้อ ยืดแพรเลี่ยนสี เลือดนก ³แม้ จะ เห็น ในระยะห่าง เช่นนั้น ผม ก็มอง เห็น ด้วย ใจ ได้ติดตาว่า เนื้อแพรที่เลี่ยนลู่กับ เนื้อทรวงอก อันสล้าง ได้ฉาบฉาย ให้ เห็นทรงถัน อันงอนช้อน และชู จะงอย ให้ เห็น เป็นเม็ด ⁴เต่งเต้าอันงอนช้อนราวหวีกล้วยสองผลอวบ ใหญ่นั้น กระเพื่อมสะเทื้อน อยู่ทุกอิริยาบถที่เธอเยื้อง ไหว และทุกระริกที่กระเทือน ก็ เหมือนมี กลิ่นข้าวใหม่ ที่เพิ่งหุงฟุ้งออกมา.....ชวนดอมดม และหิวหา

¹She liked to take a nap after lunch - "siesta", she called it. ²"It's good to take a siesta." ³"Makes you feel hale and hearty for the rest of the day," she often asserted. ⁴I figured that by now she was sound asleep and enjoying her dreams. ⁵I had never been upstairs in the new house, but my imagination had taken me there many, many times, including then. ⁶I'd have liked to tiptoe to her room and watch her in her sleep. ⁷I imagined that her daytime rest was like another form of art that would be priceless to my heart. ⁸As to her sleep at night, I was reluctant to dream of it, because every time I did His Lordship intruded and spoiled the artistic effects I was so carefully trying to achieve.

¹เธอชอบนอนหลังอาหารมื้อกลางวัน "เซี้ยสต้า"-    อย่างที่เธอชอบเรียก ²"เซี้ยสต้านี่ดีนา ³มันทำใหั้ครึ่งหลังของวัน กระชุ่มกระชวยดี"    เธอที่มักว่า ⁴และป่านนี้ เธอ ก็คงกำลัง หลับ สบาย และ ฝันกลางวัน ไป แล้ว ⁵ชั้นบนของบ้านใหม่ ผม ไม่เคย ได้กล้ำ กราย ขึ้น ไป ด้วย ตัว เอง แต่ทว่า ใจผมมันฉาบฉาย ขึ้น ไป ไม่รู้ ว่ากี่หน แล้ว ถึง ในตอนนี้ ก็ เถอะ ⁶ผมอยาก ขึ้น ไปชมเธอ ในยาม หลับ ⁷ผมนึกวาด เห็นว่านิทราของเธอ ในยามทิวา เป็นศิลปะ อีก แบบหนึ่ง ซึ่งมีค่าทางจิต ใจสำหรับ ผมหา น้อย ไม่ทีเดียว ⁸ส่วนนิทราของเธอ ในยามราตรี    ผม ไม่เคย เต็ม ใจ จะใฝ่ ฝัน ถึงเลย    เพราะพอนึก ถึงจ ขึ้นมาทีไร ก็ เป็นต้องมีคุณ หลวงร่วม อยู่ ด้วยทุกที ไป    มันทำ ให้ศิลปะที่ผมประดิดประดอย เอา ไว้ เสียหายหมด

¹As I stood in front of the bathroom door, which was slightly open, I kept my eyes closed to try to get rid of the annoying coloured particles that flickered in the daze induced by the sunlight. ²Then I pulled the door ajar and stepped in. ³My heart sank with a plop as I let out a shout, something like "Wow!" or "Oho!" or "Holy cow!" - how would I know? ⁴What made my eyes widen instead of the annoying light particles was Mrs Bunlueang - Mrs Bunlueang in the creamy white shorts and bright red satin shirt I had seen her wearing a while ago. ⁵She stood in front of an earthen jar, presenting her profile to the door. ⁶With her arms raised, she was pulling up her shirt and it got stuck all around her head. ⁷Her torso was as white and tapering as a fresh jasmine petal in the dim light of the bathroom. ⁸What tantalised me mercilessly was the outstanding globes held up before my goggling eyes. ⁹They shook and quivered along the movements of her arms as she tried to get the neck of the shirt past her head. ¹⁰What I saw clearly now was the cherry pits, the size of the tip of a little finger, on their rather large round bases. ¹¹Brown on pink, stiff and fully shaped, they looked intimidating as I had always pictured them. ¹²Where my breath had disappeared by now I couldn't say. ¹³A constriction had seized up my throat and blocked my glottis. ¹⁴Torn between exultation and incredulity over such an unexpected treat, I was so excited and disturbed that I felt my heart would burst or my chest break open.

¹ผมไป ยืน หลับตา แน่น อยู่ตรงหน้าประตูห้อง น้ำ ซึ่งแย้ม อยู่เพื่อขจัด พร่าพราย เหลืองๆ เขียวๆ    ของอาการฟาง แดด อันน่ารำคาญที่ ยังหลง เหลือ อยู่ ให้มันหมดๆ ไป เสียที ²พร้อมกันนั้น ผม ก็ดึงบานประตูออก และก้าว เข้า ไป ³แล้ว หัว ใจผม ทั้งปึก ก็อุทานโพล่งออกมา ส่วนว่าอุทานนั้น จะ เป็น...อะโห!    หรือ...    โอ้โฮ    !    หรือ....อุแม่จ้าว! ก็ เหลือที่ จะรู้ ได้ ⁴ที่ลูกตาผมผมเบิก ขึ้น เห็น แทนพร่าพราย อันน่ารำคาญนั้น ก็คือคุณ บุญเลื่อง    คุณ บุญเลื่อง ในชุดกางเกงขา สั้นสีขาวนวล และ เสื้อ ยืดแพรเลี่ยนสี เลือดนกอย่างที่ผมเห้นมาก่อนหน้านี้ นาน แล้วน่ะแหละ ⁵เธอยืนหัน ข้าง ให้ประตู อยู่ตรงหน้าโอ่งมังกรอย่างดี ⁶เธอกำลังถกเสื้อ ยืดแพรออกจาก ตัวค้าง อยู่ และกำลังติด อยู่ตรงศีรษะ ⁷เนื้อกายท่อนบนของเธอขาวฉ่องราวกับ ผิวกลีบมะลิสด อยู่ ใน ความ สว่างอย่างอับๆ    ของห้อง น้ำ ⁸ที่จับจิตจับ ใจผม    บีบคั้น และเค้น คลึงอย่างไร้ ความปรานี ก็คือทรวดทรง อันอล่องอล่าง อยู่ เต็มลูกตา ⁹สะเทื้อนไหว อยู่ริกๆ    ตามอาการขยับของแขนที่กำลังปลดคอ เสื้อออกจากศีรษะ ¹⁰เม็ดขนาด ปลาย นิ้วก้อยบนวงฐานค่อนข้างกว้างนั้น ผมแล เห็น ถนัด แล้วบัดนี้ ¹¹ว่าเป็นสีตาลเจือจาง ซึ่งแกมชมพู อยู่ เป็น อันมาก และขมึงตึง เป็นเม็ด อยู่ เสมออย่างที่ผมนึก วาด เอา ไว้ ¹²ลมหายใจของผมมันหาย ไป ไหนหมด ก็ ไม่รู้ ในตอนนั้น ¹³รู้สึก ได้ ถึง แต่ ความ แน่น อัดที่มันดาล ขึ้นมาจุก อยู่ตรงคอหอย ¹⁴มันทั้งปราโมทย์ และ ไม่ เชื่อถือ ที่มา ได้ เห็น อยู่บัดนั้น มัน ทั้งรัญจวน และรบกวน ใจ จะ ให้ ระเบิดระเบ็งออกมา....มิฉะนั้น จะต้อง ถึงอก แตก

¹"Mrs B!" I jerked out, almost as soon as the shirt got unstuck from her head.

¹"คุณบี๋!"    ผมหลุด เสียงออกมาเกือบ พร้อมๆ    กับ ที่คอ เสื้อหลุดพ้นจากศีรษะของเธอ

¹Mrs Bunlueang threw down her hands, which were still stuck in the sleeves, in front of her, with such a distraught expression that she looked like someone whose hands were tied as she turned in the direction of my voice. ²I felt my shout had been very loud, louder than the roar of ocean waves, louder than the clap of thunderbolt that had stricken my heart asunder - but of course it mustn't have been as loud as all that.

¹คุณบุญเลื่อง ทิ้งมือ ทั้ง คู่ ซึ่ง ยังติดอยุ่กับ แขน เสื้อลงตรงหน้า ตัว ประกอบกับ ท่าทาง อันละห้อยละเหี่ย    จึงชวน ให้ดู เป็นคนโดนมัดมือ ขณะที่เหลียวมาทาง เสียงระเบ็งของผม ²ซึ่งผมรู้ สึกว่ามันดัง ลั่น ...    ดัง ลั่น แข่งกับ เสียงครึกโครมของ คลื่นมหา สมุทร    ดัง ลั่น แข่งกับ กัมปนาทของอสนีบาตที่ฟาด ขึ้นกลาง ใจ    แท้ที่ จริง แล้ว ก็คง จะ ไม่ดัง เท่าไร

¹Mrs Bunlueang now faced me and was looking at me impassively. ²Only her eyes and eyebrows registered some surprise, but not much, as if she had turned to see a squirrel gazing at her in some place where it wasn't supposed to be.

¹คุณบุญเลื่องเหลียวมามองผม นิ่ง อยู่ ในอาการสงบ เย็น ²มีแต่นัยน์ตา และคิ้วของเธอ เท่านั้น ที่ ไหว ให้ เห็น ถึง ความพิลึก ใจ ได้ไรๆ แต่ ก็พิลึก แค่ เหมือนเหลียวมา เห็นกระรอกกระแตมาเบิ่ง อยู่ ในที่ที่ ไม่น่า จะมา อยู่

¹"What did you call me just now? ²I don't think there's anything wrong with my ears," she started saying in an even voice while she kept her face impassive. ³I tried hard to swallow the chunk of hardwood that was struck in my throat. ⁴While she went on speaking, she freed one hand from the shirt and put her arm across her breasts merely for form's sake, it seemed, as I could still see most of her. ⁵"'Mrs B'! ⁶Don't you realise you called me the way your father does? ⁷My dear boy, it seems to me you're no longer a child now," she said and chuckled. ⁸I chuckled as well, nervously, and because of this irrepressible chuckle I began to shudder and feel my legs almost give in at the knees. ⁹My incredulity had all gone, and uncertainty turned my exultation into such delight I could hardly control myself. ¹⁰The chunk of wood was no longer there, but I had nothing more to say to her, and all I could do was stand on trembling legs, dumb under her spell.

¹"เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่ากระไรนะ ²หูเเหืองฉันคงจะ ไม่ ได้เฟือน ไป เองหรอกนะ"    เธอเอ่ย ขึ้นก่อน ด้วย เสียงเรียบๆ โดย ไม่ ได้ เปลี่ยนสีหน้าเข้ม ขึ้นหรืออ่อนลง ³ข้างผมก็ ได้ แต่พยายามกลืน แรงๆ ให้ดุ้นเสมที่ราวกับ ขึ้นมาจุก อยู่ ในคอหอย ให้มัน กลับ คืนลง ไป ⁴เธอจึงพูดต่อไป อีก    พลางปลดมือข้างหนึ่ง จากแขน เสื้อ ขึ้นปิดป้องทรวง ไว้    ท่าทาง เหมือน จะพอเป้น พิธีเพราะผม ก็ ยังคงแล เห็นเธอ ได้ อยู่ เป็น อันมาก ⁵"คุณบี๋...    ! ⁶นี่เธอเรียกฉันอย่างที่คุณพ่อเธอเรียกฉันเชียวนะ    - ⁷พ่อทูนหัวจิต ใจเธอนี่ เห็นที จะ ไม่ อยู่ ส่วน เด็ก เสีย แล้วละ    -    ฉันว่า"    ว่า แล้วเธอ หัวเราะ หึ ⁸ข้างใน ใจผม ก็พลอยหึ ไป ด้วย เหมือนคนประสาท เสีย และ ก็เพราะหึนี้ ที่พลอยสรวล ขึ้นมา ใน ใจน่ะ เองที่ทำ เอาผม ชักสั่นพลิ้ว ขึ้นมา โดยเฉพาะตามแข้งขาจน หัวเข่าแทบว่า จะอ่อนปวก ⁹ค่าที่ตอนนี้ความ ไม่นึก เชื่อมันระเหิด ไปหมด แล้ว และ ความตระหนัก แน่ แก่ ใจ ได้แปร ความปราโมทย์ ให้กลาย เป็น ความหื่นหรรษ์ ไปแทบว่า จะครองสติ เอา ไว้ ไม่ อยู่ ¹⁰ดุ้นเสมในตอนนี้ ได้หลุดล่วง ไป แล้ว แต่ผม ก็หมดที่ จะพูดอะไรกับ เธอ ได้    คง ได้ แต่ ยืนแข้งขาสั่น    พิศเพลินเธอ เป็นไอ้เบื้อ อยู่ ยังนั้น

¹I wish I could have seen myself then. ²My face and eyes must have betrayed my craving and she must have seen it, because she exclaimed: "Now then! ³Don't stand gawking like a retarded child. ⁴Come on, go wait outside so that a lady can take a shower."

¹ผมเอง ก็ อยาก เห็น ตัว เอง ในตอนนั้น เหมือนกัน ²สีหน้าและนัยน์ตาคง จะกลัดมันอย่าง เห็น ได้ ชัด และเธอ ก็คง จะ เห็น ยังนั้น เพราะเธอ ได้ ขับ ขึ้นว่า    "เอ๊า! ³มัวแต่ ยืนอึ้งกะทึ้ง เป็น เด็ก โบราณ อยู่นั่น เอง ⁴ถอยออกไปรอข้างนอกก่อนซีสุภาพสตรี จะ ได้ลูบ เนื้อลูบ ตัว ได้ตามสะดวกบ้าง    "

¹I let out a "Sure" so hoarse and fuddled it almost didn't sound like human language. ²I ducked out of the bathroom and stood leaning against the wall next to the door, which I forgot to close. ³I managed to control some of my emotions, but let the rest run wild most gratifyingly.

¹ผมเพิ่งหลุดคำว่า    "ครับ "    ออกมา ได้ เป็น คำแรก แต่มัน ก็แหบ แห้ง และปร่าจนแทบว่า จะ ไม่ใช่ ภาษาคน ²ผมถอยผลุบออกมาแล้ว ยืนพิง ฝา อยู่ข้างประตู ซึ่งผม ไม่ทัน คิด จะปิด ³พยายามตั้งสติ อารมณ์บาง ส่วน เอา ไว้ ให้จง ได้ แต่ อีกบาง ส่วน ใหญ่ๆ    ผมปล่อย ให้มัน แตกเพริด ไปอย่างออกรสออกชาติ

¹"A retarded child" - these words of hers slightly offended me; they were the words my classmates used to tease me for being much older than they. ²I had no idea what she meant and didn't intend to find out, because by then my interest was on something else. ³Without realising it, at one point I had turned to lean against the doorframe and was now looking at her as she bent down to scoop up water and went about pouring it over herself. ⁴Her showering done, she stood up, turned around and saw me, and I found myself dumbstruck again. ⁵She unfolded her satin shirt, covered her bosom with it and, holding it in place with both hands, walked to the door.

¹"เด็ก โบราณ" คำนี้ ของเธอแสลง ใจผมหยิวหนึ่ง มัน เป็น คำเดียวกับ ที่ เพื่อนนักเรียนร่วมชั้น ของผมมันชอบเรียกล้อผมเพราะ ความ เป็นนักเรียนโค่งของผม ²ส่วนเธอ จะหมาย ความว่ากระไรผม ไม่ทราบ ได้ และ ไม่สน ใจ จะทราบ ด้วยเพราะ ได้เลิก สน ใจ เสีย แล้ว ในตอนนั้น เอง    ... ³ผมไม่รู้ ตัวหรอกว่า ได้หัน ตัว ไป ยืนพิงขอบประตูแลดูเธอ ยืนก้ม เอา น้ำลูบ ตัว และหลังไหล่ ตั้ง แต่เมื่อไร ⁴จนกระทั่งเธอเสร็จสรรพ และ ได้เงย ตัว ขึ้นหัน มา เห็นน่ะแหละ ก็ทำ เอาผมจังงัง ไป อีก ⁵คุณบุญเลื่องคลี่ เสื้อ ยืดแพรออกทาบปิดทรวง แล้ว เดินกอดอกสองมือออกมาที่ประตู

¹"Enjoying the show, aren't we?" ²she teased. ³"What do you think will come off it, you silly child?"

¹"ช่างชอบดูเสีย จริงนะ" ²เธอออกปากเป็นเชิงสัพยอก ³"จะดู ให้มัน เป็นอะไร ขึ้นมาหือ    - เด็กโง่    "

¹I liked the friendly way she teased me in a situation like this, and it made me love and want to thank her so much more, and there and then I opened up in a torrent of words. ²I spoke at length but the message I wanted to convey to her was merely that I had not meant to intrude; if I did, it was only because I didn't know she was in there; I'd seen her taking a book upstairs and thought she'd gone to have a nap, so I went in. ³Then I began to apologise profusely, but she cut me short, saying: "Come off it, you aren't feeling the least bit sorry, now, are you? ⁴In fact, you're rather pleased about it, right? ⁵Isn't that so? ⁶Come, come, there's no need to blame yourself. ⁷Well, since you've seen most of me anyway, there's something I want you to help me with. ⁸Take a shower and wash your hands with soap. ⁹Once you're done, come and see me in the library. ¹⁰Er- no, make that upstairs. ¹¹Yes, upstairs's better. ¹²So scrub your feet as well."

¹ผมชอบใจ น้ำ เสียงสัพยอก เป็นกัน เองของเธอ ในสถานการณ์ เช่นนี้ และ ให้นึก รัก และขอบคุณ เธอ ขึ้นมา อีก ไม่รู้ ว่ากี่ เท่า และ ก็ตอนนี้ เองที่ ถ้อย คำของผม ได้หลั่งพรั่งพรูออกมา ²ผมพูดเสีย ยืดยาว แต่ ก็คง จะ ได้ ความ แค่ที่ อยาก จะบอกว่าผม ไม่มีเจตนา จะละลาบละล้วง เข้ามา    ที่ เข้ามา ก็เพราะ ไม่รู้ จริงๆ    ว่าเธอ อยู่ ในหอ้ง น้ำ    ผม เห็นเธอถือ หนังสือ ขึ้น ไปข้างบน ในตอนนั้น ก็นึก ว่าเธอ ขึ้น ไป หลับ แล้วจึง ได้ เข้ามา ³แล้วผม ก็ขอ โทษขอโพย และ ก็ตรงนี้ แหละที่เธอ ได้ตัด บท ขึ้นว่า    " แต่เธอ ก็ ไม่ ได้ เสีย ใจอะไร ไม่ใช่หรือ ⁴ดีใจ เสีย ด้วยซ้ำน่ะนา.... ⁵จริง ไหม ⁶เอา เถอะ    -    อย่าตีโพยตีพาย ไปเลย ไหนๆ    เธอ ก็ เห็นฉันเกือบหมด แล้ว ⁷ก็มีอะไร อยาก จะ ให้เธอ ช่วยทำสักอย่าง อยู่ เหมือนกัน ⁸ล้างเนื้อล้าง ตัว แล้วฟอกสบู่มือ ให้สะอาดเชียวนะ ⁹เสร็จแล้ว ไปหาฉันที่ห้อง สมุด ¹⁰เอ...ขึ้น ไปข้างบน ก็ แล้วกัน ¹¹ข้างบนดีกว่า ¹²เพราะฉะนั้นจงล้าง เท้า เสีย ให้สะอาด ด้วย--    นะ    "

¹She walked past me and away, and my gaze followed her. ²Drops of water clung to her skin, which was as white as the core of a banana bole, and made it sparkle all over. ³The back of her shorts was soaked, forming an inverted triangle that plunged into the cleavage of her bottom. ⁴I watched her till she disappeared from sight then went hurriedly into the bathroom. ⁵I dared not guess what she was about to request of me, yet couldn't prevent myself from making all sorts of wild suppositions; so, instead of just washing my hands with soap, I soaped myself all over, then, still dripping, walked up the stairs.

¹เธอออกเดินผ่านหน้าผม ไป    ผมแลตาม ²หยาดน้ำ เกาะ เนื้อขาวราวกับ หยวกของเธอ ให้พราว ไปหมด ³และชุ่มกางเกง ด้านหลัง เป็นรูปสาม เหลี่ยมคว่ำแหลมลงจรดกับ ง่ามของปลีก้น ⁴ผมแลตามไปจนลับ แล้วรีบเ เข้าห้อง น้ำ ⁵ผมไม่กล้าเดาว่าเธอ จะวาน ให้ผมทำอะไร แต่ ถึง ยังไงผม ก็อดคาดคะเน เอา ไว้อย่างกว้าง ขวาง ไม่ ได้    ฉะนั้น แทนที่ผม จะฟอกสบู่ ให้สะอาด แต่มือผมจึงอาบ น้ำฟอกสบู่ ให้สะอาดอ้านหมด ทั้ง ตัว แล้ว เดิน ตัว เปียก ขึ้นบันได ไปชั้น บน

¹The situation seemed to be about to fulfil my prediction about Mrs Bunlueang, in the sense that I had tied her up to me in my mind, even though, as I already said, I had never intruded on the upper floor of the new house. ²The first room I ventured into was a bedroom - beautiful, luxurious, paradisiacal and, to me, not a little aphrodisiac. ³At first, I thought I had come to the right place, because this couldn't possibly be Master Khajorn's bedroom, but there was no Mrs Bunlueang waiting in it. ⁴She was in another room in which she slept or sat in privacy whenever she felt like it. ⁵The room had many doors and windows, all opened wide. ⁶She laid prone but slightly at an angle on a long rattan couch, her face cushioned by one arm. ⁷I didn't quite dare yet gaze greedily at the exposed parts of her body and whether out of my instinct of survival or sense of guilt, my eyes swept through the various doors and windows and I was relieved to find that nothing could be seen from the surrounding houses, and from the main house in particular.

¹มันให้ดู จะ เป็น ใจรับ รอง คำทำนายทายทักของคุณ บุญเลื่อง เสีย จริงๆ ในข้อที่ว่าผมมีมโนกรรม อยู่กับ เธอ ทั้งที่ผมบอก แล้วว่าผม ไม่เคย ได้กล้ำ กราย ขึ้น ไปชั้น บนของบ้านใหม่ ²ห้องแรกที่ผม เลือกเปิด เข้า ไป เป็นห้องนอน    สวยหรู    น่าบรม สุข และปลุกเร้า อารมณ์ผม ยังกะอะไรดี ³ทีแรกผมนึก ว่าผมมา ถูกที่ แล้ว    เพราะมันต้อง ไม่ใช่ห้องนอนของคุณ ขจร แน่ๆ แต่ทว่า ในนั้น ก็หา ได้มีคุณ บุญเลื่องรอ อยู่ ไม่ ⁴เธออยู่ อีกห้องหนึ่ง ซึ่งใช่ เป็นที่รโหฐานสำหรับ นั่งๆ    นอนๆ เป็นงานอดิเรกประวัน ⁵เป็นห้อง ซึ่งมีประตูหน้าต่างเปิด โล่งโถง อยู่มากมาย เสีย จริงๆ ⁶เธอนอนค่ำตะแคงหน้า หนุนท่อนแขน อยู่ที่เก้าอี้หวายยาว ⁷ผมยัง ไม่มี แก่ ใจ จะตะกลามตาจาบจ้วงท่อนกาย ส่วนที่ล่อนจ้อนของเธอ ในทันทีหรอก และ จะ เป็น ด้วยสัญชาตญาณระแวงภัย หรือ เป็น ด้วย ความพิรุธ ใน ใจ ก็ ไม่ทราบ ได้    ผม ได้ กวาดนัยน์ตาเล็งแลออก ไปตามประตูหน้าต่างทุกช่องบรรดามี แล้ว ก็ เป็นที่ สบาย ใจ ได้ว่าทุกช่องทาง เหล่านั้น อยู่ ใน มุมที่อับสายตาจาก เรือนหลัง อื่น... โดยเฉพาะจากบ้านหลัง ใหญ่

¹I wasn't aware she was watching me until I heard her asking me drowsily: "Are you worried about my body on my behalf, young man?" ²Dumbstruck, I walked up to her and kneeled down beside the rattan couch, next to her naked body. ³My eyes must have been feverishly active though, because I saw her looking at them and smiling teasingly, before she turned her head in the general direction of a small table at the top of the couch. ⁴"Please take some ice in that bowl to rub my back with."

¹ผมไม่รู้ หรอกว่าเธอแลดูผม อยู่จนกระทั่ง ได้ยิน เสียงง่วงๆ    ถาม ขึ้นมา    " เป็นห่วง เนื้อ ตัว แทนฉันหรือ    -    พ่อจัน" ²ผมพูดไม่ออก ได้ แต่กราน เข้า ไปคุกเข่าลงข้างเก้าอี้หวาย และข้างท่อน ตัวที่ เปล่าเปลือยของเธอ ³ลูกตาของผมมันคงจะขมีขมัน เอาการ เอางาน เป็นบ้า    เพราะ เห็นเธอมองตาผม แล้วยิ้ม หวัว เป้นเชิงสัพยอกก่อนที่ จะพยักพเยิด ไปทาง โต๊ะเล็กที่ หัวเก้าอี้ ⁴"ช่วย เอาก้อน น้ำ แข็ง ในขันนั้น ถูหลัง ให้ที เถอะ    "

¹I got up and fetched the metallic bowl, chose a chunk of ice that fitted my hand and placed its smoothest side on her firm, pulpy back, which I went about stroking at length. ²She complained about the bathtub she had ordered but was still waiting for and said that as soon as it arrived, she meant to lie immersed in it for ages. ³Almost all of her personal items such as clothes, shoes and miscellaneous accessories, including books, she bought on order. ⁴At first, I wondered which shops she ordered them from, because deliveries were seldom on time. ⁵I learned later that everything came from Penang and Singapore.

¹ผมลุกไป หยิบ เอามันมา ทั้งขันลงหิน เลือก เอาก้อนที่เหมาะมือ และ เอาทาง ด้านที่เรียบที่ถู ไปตาม เนื้อหลัง อัน อิ่มอวบ และหนั่นของเธอ ²เธอบ่นเรื่องอ่างอาบ น้ำที่ สั่ง เอา ไว้ แต่ ยัง ไม่ ได้มาสักที และบอกว่าถ้า ได้มา แล้วเธอ ตั้ง ใจ จะลง ไปนอนแช่ น้ำ เล่น ให้ชุ่ม ยังไร ³ของใช้ของเธอล้วน แต่ เป็นของ    " สั่ง"    มาแทบ ทั้งนั้น ไม่ว่า จะเป้น เสื้อ ผ้า    รอง เท้า    ของ ใช้กระจุกกระจิก    รวม ทั้ง หนังสือต่างประเทศ ด้วย ⁴ทีแรกผม ก็ ไม่ เข้า ใจว่าเธอ สั่งจาก ห้าง ไหนร้าน ไหน    มัน ถึง ได้ ไม่ค่อย จะมาทัน ใจ ⁵ภายหลังผมจึงทราบว่าเป็นของ สั่งมาจากปีนัง และสิงคโปร์

¹After complaining for a while, she closed her eyes, allowing me to concentrate on her back to better effect and wider wandering. ²At first I used only one hand rather daintily, not daring to let it touch her skin, a privilege I left to the piece of ice. ³But when the ice began to melt, I decided to use my other hand to wipe the trails of water, and when the hand that held the ice went numb with cold, I changed hands and kept alternating their respective tasks. ⁴After three chunks of ice had melted away, the hand that wiped the water slid down to one of her breasts, which bulged out on either side of her from the weight of her body. ⁵Though my hand was frozen, the touch was like a jolt from heaven. ⁶Finally, I couldn't stand it any longer. ⁷I pulled out and tightly clasped her back on both sides. ⁸I knew what would happen to my body if I persisted in touching and watching her for just a little longer. ⁹I raised my clenched fists and shut my eyes tight. ¹⁰What an exquisite, tantalising torment! ¹¹O God Almighty! ¹²And you, angels! ¹³And you, spirits of all ilk, help me! ¹⁴What had happened? ¹⁵What had inspired her to allow me to see and touch every inch of her naked body? ¹⁶But then why, on the strength of it, wasn't I inspired to dare do what I was dying to?

¹เธอพูดบ่นอยู่สักครู่ แล้ว ก็ หลับตา นิ่ง ไป    ปล่อย ให้ผม ใจจด ใจจ่อ อยู่กับ แผ่นหลังของเธอ ได้ ถนัดถนี่ และฟุ้งสร้าน ได้ดียิ่ง ขึ้น ²แรกผม ก็ ใช้มือเดียวอย่าง หยิบโหย่ง โดยที่ ไม่ค่อย จะกล้า ให้มือ ถูกต้อง เนื้อ ซึ่งก้อน น้ำ แข็งดู จะมีสิทธิ เต็มที่ อยู่ตามลำพัง ³ครั้นน้ำ แข็งละลายเนืองนอง    ผมจึง เอา อีกมือ ช่วยปาดเช็ด ให้    พอมือที่กุมก้อน น้ำ แข็ง ชัก จะ เย็นชา    ผม ก็ ให้มันสลับหน้าที่กัน เสียที ⁴และพอ น้ำ แข็งหมด ไป ได้สักสามก้อนมือข้างที่ทำหน้าที่ปาดเช็ด ก็ ไล่ลง ไป ถึงเตงเต้าที่ล้นปรี่เพราะ ถูกทับออก ทั้งสองข้าง ตัว ⁵แม้มือ จะ เย็นชา    มันก้รู้ สึก ได้ ถึงสัมผัส อันราว ได้กับ กระทบของทิพย์ ⁶ท้ายที่สุดผม ก็ เหลือที่ จะทนทานต่อ ไปไ-ด้หวัด ไหว ⁷ผมยั้งมือเอา ขึ้นกำ ไว้ เหนือหลังของเธอ ทั้งสองข้าง ⁸ผมรู้ตัวว่าถ้า ขืน แต่ะต้อง และพิศดูเธอต่อ ไป อีกนิดเดียว    อะไรมัน จะเกิด ขึ้น แก่สรีระของผม ⁹ผมยกมือขึ้นกำ ไว้ และ หลับตา แน่น ¹⁰มันช่างเป็นเรื่อง ทรมาทรกรรมที่แสน จะน่าติด เนื้อต้อง ใจ เสียนี่กระไร ¹¹คุณพระคุณ เจ้า ช่วย    ! ¹²ผีสางเทวดา    ! ¹³ผีบ้านผีเรือน    !... ¹⁴มันเรื่องอะไรกัน.... ¹⁵อะไรกันที่มันดลใจ ให้เธอยอม ให้ผมแตะต้อง และมอง เห็น เนื้อ เปล่าของเธอ ได้ทุกขุมขน ¹⁶ก็ แล้วอะไรอย่างเดียวกันนั้น แหละ    ทำไมมัน ถึง ไม่ดล ใจ ให้ผมกล้าทำอะไรลง ไปอย่างที่ ใจ อยาก ใคร่

¹To hell with it all! ²One day, maybe, if there was going to be such a wonderful day - or so did my wishful heart answer anyway.

¹อะไรก็ช่างมัน! ²คงจะสักวัน หนึ่ง หรอกน่ะ    ถ้า มัน จะ ยังมีวัน วิเศษ ยังนี้ อยู่ต่อ ไป...นี่ เป็น ถ้อย ความที่ ใจภาวนาของผมมันตอบ เอง

¹I don't know how long I sat with eyes closed and fists clenched until I heard Mrs Bunlueang's drowsy voice say: "Well, Jan, that'll do for today. ²Thanks." ³Strangely enough, her order to stop, instead of disappointing me, made me feel overwhelmingly relieved. ⁴I stood up and left the room immediately, almost before I thought of opening my eyes. ⁵I went back downstairs to sit in the library in order to calm down and enjoy digesting that most enthralling experience. ⁶If I may borrow a foreign phrase to describe my state then, I was like a dog licking its wound with relish - the wound caused by the painful knowledge that, no matter how long I would stay, I wouldn't dare to do what my heart so desperately hankered for. ⁷And it was for this reason that I felt so relieved to be able to escape that torment. ⁸It was better than bearing it, fully aware that nothing would come out of it in the end.

¹ผมนั่ง หลับตากำมือ อยู่ ยังนั้น นานสักกีมาก น้อย ก็ เหลือที่ จะทราบ    ก่อน จะ ได้ยิน เสียงง่วงๆ    ของคุณ บุญเลื่องเอ่ย ขึ้นว่า    " เอาละ    -    พ่อจัน    วัน นี้ พอกันที ²ขอบใจนะ    " ³น่าประหลาดที่คำบอกเลิก ของเธอ แทนที่ จะทำ ให้ผมอาลัย กลับทำ ให้ผมโล่ง ใจจนแทบ จะลิงโลด ⁴ผมลุกขึ้นออกจากห้องเดี๋ยวนั้น ทันทีแทบก่อนที่ผม จะ คิด ลืมตา เสีย อีก แล้ว กลับลง ไปข้างล่าง ⁵ลงมานั่งสงบสติ อารมณ์ อยู่ที่ห้อง สมุด และบดย่อยประสบการณ์ อันทรงเสน่ห์อย่างแสนมหานั้น เป็นที่เพลิดเพลิน อยู่ ⁶ลักษณาการที่มาอยู่โดดเดี่ยวของผม ในตอนนี้ พอ จะยืมสำนวน ฝรั่งมาอุปมา แบบประยุกต์ ได้ว่า เหมือนสุนัขหลบมาเลียแผลของ ตัว อยู่อย่างเอร็ดอร่อย....แผล อันเกิด จากการ เจ็บ ใจกรายๆ    ที่รู้ ตัวดีว่า ถึง จะ อยู่นานต่อ ไปสัก เท่าไรกำลังนั้น ก็คง ไม่กล้าทำอะไรลง ไปตามที่ ใจ อยาก ใคร่จนเจียน จะ เสียสติ ⁷และ ก็เพราะเหตุ นี้ แหละ    ผมจึงแทบ จะลิงโลดที่พ้นๆ    ทรมานมา เสีย ได้... ⁸ดีกว่าจะต้องทน อยู่ ไป ทั้งๆ    ที่รู้ ดีว่า ปลายทางมันด้วน

¹In any case, I didn't forget that her parting words had left me with a comforting hope. ²"For today" meant that there would be another day, a wonderful day which I had a hunch would come sooner or later.

¹ถึง ยังไรผม ก็ ไม่ ลืมว่า คำบอกเลิก ของเธอ ยัง ได้ ฝาก ความหวัง เอา ไว้ ให้ เป็นที่อุ่น ขวัญ ²วันนี้ พอกันที... ก็ เป็น อันว่าวัน หน้า ยัง จะมี อีก    วัน อันวิเศษ ซึ่งผม ให้นึก สังหรณ์ว่า จะสม ใจ เข้าสักวัน

¹Less than seven days went by before the second wonderful occasion came to be. ²This time I was a little bit more daring. ³After four chunks of ice had melted, I told her, "Please allow me." ⁴She asked idly: "Allow what?" ⁵Instead of answering, I grasped the edge of the rattan couch on both sides and buried my face against her plump back, which was as cold as marble. ⁶Mrs Bunlueang jerked, then laughed and said: "Your face's real hot." ⁷I kissed her back all over without saying a word. ⁸She let me do as I pleased for a while and then told me to go. ⁹Though her tone was as even as usual, this time there was no bonding word like "today" and it made me feel deeply sorry and sad before I pulled back and left.

¹หลังจากนั้นไม่ ถึงเจ็ดวัน ก็ ถึงวัน อันวิเศษหนที่สอง ²หนนี้ผมค่อยกล้า ขึ้นเล็ก น้อย... ³พอน้ำ แข็งละลาย ไป ได้สี่ก้อน แล้วผม ก็บอก    "ผมขออนุญาตครับ " ⁴เธอถามโดย ไม่สน ใจว่า    "ขออนุญาตอะไร" ⁵แทน คำตอบ    -    ผมวางมือลง ยึดขอบเก้าอี้หวาย ทั้งสองข้าง แล้วแนบหน้าลงกับ เนื้อหลัง อันอวบ และ เย็น ยังกะหินอ่อนของเธอ ⁶คุณบุญเลื่องสะดุ้ง แล้ว หัวเราะ ว่า    "    หน้าเธอร้อน เหมือน จะตาย    " ⁷ผมจูบและเกลือกต่อ ไป โดย ไม่พูดจา ⁸เธอปล่อยตามใจผมสัก พักหนึ่ง แล้ว ก็บอก ให้ผม ไป ได้ ⁹ถึง น้ำ เสียงที่พูด จะเรียบๆ เหมือน เช่นเคย แต่คราวนี้ ไม่มีเยื่อใยอะไรอย่าง คำว่า    "วัน นี้ " อีก    มันทำ ให้ผม ใจ เสีย และอาลัยอาวรณ์ยิ่ง นักกว่า จะถอน ตัวออกมา ได้

¹I avoided her for three or four days and even when I returned to stay with her in the library as before, I was still embarrassed and dared not meet her eyes. ²That night, the heat was oppressive. ³She kept fidgeting for a long while and finally put down her book, got up and went into the bathroom. ⁴A moment later, she was back, no longer wearing her thin, flower-patterned blouse. ⁵Instead, she had retied her sarong over her bosom. ⁶Her body was wet and the cloth damp. ⁷She didn't resume her reading, but told me to follow her upstairs. ⁸"Don't turn off the light," she instructed and left without waiting for me. ⁹I was so excited I hardly knew what to do. ¹⁰I walked into the events that followed as if I were sleepwalking.

¹ผมไม่กล้า เข้าหน้าเธอ อยู่สามสีวัน จนเมื่อ กลับ ไป เข้าห้อง สมุด อยู่กับ เธอ อีกตามเดิม ใน คืนต่อมา    ผม ก็ ยัง ไม่วายเจื่อน และ ไม่ค่อยกล้าสบหน้าเธอนัก ²คืนนั้น อากาศอ้าวจัด ³เธอกระสับกระส่ายอยู่ พัก ใหญ่    ที่ สุด ก็วาง หนังสือ แล้วลุกออก ไปห้อง น้ำ ⁴หลังจากนั้นสักครู่ ก็ กลับมา เสื้อดอกบางๆที่สวม อยู่เมื่อกี้หาย ไป ⁵โสร่งที่นุ่งอยู่เลื่อนชาย ขึ้นกระโจมอก ⁶เนื้อ ตัว เปียก และชุ่ม ผ้า ⁷เธอไม่ ได้ กลับมา อ่าน หนังสือต่อ    เธอมาบอก ให้ผมตามเธอ ขึ้น ไป ⁸"ไฟเปิด ทิ้ง ไว้อย่างนี้ แหละนะ"    เธอ สั่ง เสีย แล้วผละ ไปก่อน ⁹ผมตื่น เต้น เสียจนเงอะงะแทบ จะทำอะไร ไม่ ถูก ¹⁰และผ่าน เข้า สู่เหตุ การณ์ ต่อ ไปนั้น เหมือนคนละเมอ

¹She was lying prone with her face on her arm as usual, waiting for me. ²Her sarong was now almost down to her coccyx, leaving her white, tapering back exposed. ³This time, after more than half of the first piece of ice had melted, I made it slip out of my hand and it went to nestle beneath one of her breasts. ⁴She raised herself up a little to allow me to retrieve it, but my hand deserted its task instantly to grab hold of warm flesh in a greedy grope. ⁵At the same time, I was slobbering all over her back and outpouring all that was hidden in my heart. ⁶She let me do as I wanted for a while, like she had the first time, and then - at first, I thought she was struggling to free herself, but she was merely turning to lie on her back to have a full view of me. ⁷Her face looked at once fearful and serene.

¹เธอนอนคว่ำเอาหน้า หนุนท่อนแขนรอ อยู่อย่างเคย ²โสร่งที่เปิดหลังขาวฉ่อง ไว้ ให้นั้น ร่น อยู่เกือบ ถึงก้นกอย ³หนนี้พอ น้ำ แข็งก้อนแรก ละลาย ไปกว่า ครึ่ง    ผม ก็ทำมันหลุดลื่น เข้า ไป ใต้ทรวงข้างหนึ่ง ของเธอจน ได้ ⁴เธอเผยอตัว ให้ผมตาม เอา คืน แต่มือข้างนั้น ของผมมัน ทิ้งงาน เสียกลางคัน และกอดกุมเธอ ไว้ เต็มกำ ⁵พร้อมกันผม ก็จูบเกลือกหลังเธอ อีก และรำพัน ความ ใน ใจออกมาอย่างหมดเปลือก ⁶เธอปล่อยตามใจผมครู่หนึ่ง เหมือนคราวก่อน แล้ว...    ทีแรก ผมนึก ว่าเธอดิ้นรน แต่ที่ จริงเธอขยับ ตัวเพื่อ จะพลิกหงาย ขึ้น แล้วมองผม เต็มตา ⁷สีหน้าของเธอเหมือนนางพรายกับ แม่พระระคนกัน

¹From then on, I was even more of a sleepwalker. ²Everything that happened before my eyes became blurred and, at first, left me no chance to recover my composure. ³I only knew that I was mingling with heaven. ⁴The part I remember most vividly was when- Has it ever happened to you? ⁵being jolted by a searing pain as you slide your foot into a shoe and a scorpion stings your big toe? ⁶The jolt I received from Mrs Bunlueang's sting was of the same magnitude, except that it resulted in no end of amazement and delight.

¹...จากนั้นผม ก็ยิ่ง เหมือนคนละเมอหนัก ขึ้น อีก ²เหตุการณ์ มันผ่านหน้าตาของผม ไปอย่างรัวราง เต็มที    จนผม ไม่มี โอกาส จะ ตั้งสติ อารมณ์ ได้เลย ในหนแรก ³ผมรู้แต่ว่าผมกำลังคลุกคลี อยู่กับ ฟ้าสวรรค์ ⁴และตอนที่จำ ได้แม่นยำยิ่ง นัก ก็คือ...คุณ เคย ไหม ⁵ตอนหยิบรอง เท้ามาสวม    พอสอดสวม เข้า ไป ก็ ถึง แก่สะดุ้งวาบ ไป ทั้ง ตัวเพราะโดนแมงป่องมันต่อย หัวแม่ เท้า เอา ปวดแปล เข้า ไป ถึง ไหนต่อ ไหน ⁶ของคุณบุญเลื่อง ก็ต่อย เอาผมสะดุ้ง ไป เหมือนกัน    ต่างกัน แต่ เป็น ความสะดุ้งเพราะอัศจรรย์ ใจ และเอมโอ เสียนี่กระไรเลย

¹When I had followed her upstairs, it was about eleven at night, and when I returned alone to the soft light of the library it was about two in the morning. ²Thoroughly perplexed and gratified as I was, I kept wondering whether it hadn't all been a dream, even though it was still so vivid to my eyes and tangible to my body. ³I kept suspecting that every feature of her whole body, nearly every nook and cranny I had seen and touched just now after having dreamt of it for years, was but a figment of my imagination. ⁴By the time I recovered my calm enough to be certain of where I stood, it was past three in the morning. ⁵I got up, closed all the windows, turned off the light, then left the room, closed the door and made straight through the trees for home. ⁶As I reached the staircase leading to my room, I suddenly remembered an important scene, and only then did I understand its full significance. ⁷My legs felt so weak I had to sit down on the steps.

¹เมื่อตอนที่ผมลุกขึ้นตามเธอ ขึ้น ไปข้างบนนั้น เป็น เวลาราว ห้าทุ่ม และเมื่อผม กลับลงมาหาแสง ไฟเปลี่ยวๆ ในห้อง สมุด อีก ครั้ง หนึ่ง ตามลำพังนั้น เป็น เวลาตีสอง ²ทั้งที่ ก็แสน จะอ่อน ใจ และปลาบปลื้ม อยู่ ยังกะอะไรดี    ผม ก็ ยังอดถาม ตัว เองซ้ำๆ    ซากๆ อยู่ ไม่ ได้ว่า ฝัน ไปหรือ เปล่า ทั้งที่ ก็ ยังติด ตัว และติดตา อยู่เลย    - ³ลักขณาของสรรพางค์เธอ    แทบว่าจะทุกขุมขนที่ ได้สัมผัสมาหยกๆ    หลังจากที่ใฝ่ ฝันมา เป็น แรมปีผม ก็ ยังอดระแวง ไม่ ได้ว่า เป็น ความ ฝันหรือ เปล่า ⁴กว่าผมจะสงบอกสงบ ใจลงจนทำ ความตระหนัก แน่ แก่ ใจ ได้ เวลา ก็ล่วง เข้าตีสาม ⁵ผมลุกขึ้นจัด แจงปิดหน้าต่างจนหมด และดับ ไฟ แล้วออกมาปิดประตูหน้าห้อง    จากนั้น ก็ออก เดินลัดเลาะสุมทุม กลับ ไป เรือน ⁶และ ไปจน ถึงหน้าบันได จะ ขึ้น เรือน อยู่ แล้วผมจึง ได้นึก ถึงภาพการณ์ ตอน สำคัญตอนหนึ่ง ขึ้นมา ได้ และเพิ่ง จะ เข้า ความหมายของมัน ได้ ถนัดถนี่ ในตอนนี้ เอง... ⁷ผมถึง แก่เข่าอ่อนจนต้องทรุดลง นั่งกับ ขั้นบันได

¹Before I left her room, I had turned to have a last look at her. ²Her milky white body was still stretched languidly on the rattan couch. ³Right then, she opened her eyes and held my gaze. ⁴She burst into a smile as if to give me the friendliest greeting in the world. ⁵Then and there I was choked up with a rapturous emotion so priceless and intense I couldn't possibly keep it to myself. ⁶I went back to her, knelt down by her couch, raised my joined hands and prostrated myself onto her generous bosom, which was soaked in sweat.

¹ตอนนั้น...ก่อน จะออกประตูจากเธอมา    ผม ได้เหลียว ไปมองเธอ เต็มตา อีก ครั้ง ²เรือนกาย ซึ่งขาว เหมือนหยวกของเธอ ยังคงทอดระทวย อยู่กับ เก้าอี้หวายนั้น เอง ³เธอลืมตา ขึ้นสบกับ ผมพอดี ⁴และยิ้ม แย้ม เหมือนทักทายอย่างกัน เองที่ สุด ในโลก ⁵บัดนั้นเองผม ก็บังเกิด ความรู้ นสึกตื้นตัน ใจ ขึ้นมาอย่างใหม่ เอี่ยมเป้น ความรู้ สึกที่มีคุณ ค่า และ แรงกล้าจน สุดที่ จะ เก็บงำ เอา ไว้คนเดียว ได้ ⁶ผมหวนกลับ ไปหาเธอ    คุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของเธอพนมมือ ขึ้น แล้วกราบลงกับ เนินอก อันพูนสล้าง และ ซึมเหงื่อของเธอ

¹"Oh dear!" Mrs Bunlueang moaned, and hugged my head. ²I embraced her body tightly and tears came to my eyes from a sweeping feeling of contentment. ³Then I heard her whisper: "You know-let me tell you something - I've been thinking of leaving your father - He - that is, I - But now, I don't think so any longer - thanks to you. ⁴You're a young man now, a real man, you understand? ⁵Now, I have to rely on you..."

¹คุณบุญเลื่องออก เสียงครางว่า    "โธ่    ..." ²แล้วกอด หัวผม ไว้ข้างผม ก็กอด ตัวเธอ ไว้ แน่น และรำๆ จะ น้ำตาไหล เสีย ให้ ได้ ด้วย ความ อิ่มเอิบที่ถั่งท้น ขึ้นมา ³แล้วผม ก็ ได้ยิน เธอกระซิบกระซาบว่า    "รู้ ไหม... จะบอกอะไร ให้...ฉันกำลังนึก จะเลิก กับ คุณ พ่อเธอ อยู่ แล้ว... เขา...ฉัน... แต่นี่ฉันเลิก นึก ยังนั้น แล้วละ...เธอ ช่วยฉัน ไว้มากทีเดียว... ⁴เธอเป็นหนุ่ม แล้ว เป็น ผู้ ใหญ่ แล้วรู้ ไหม... ⁵เธอต้องเป็นที่พึ่ง ให้ฉันนะ...

¹As I recalled her words, I felt stunned: had I been slow in making a move, Mrs Bunlueang may well have left before I could fulfil my dream! ²She hadn't told me why she was thinking of leaving His Lordship, but I already knew, and I had steadfastly committed myself to make good her hope of relying on me, because I was already determined to repay my debt of gratitude to her with my life. ³For all that, I came to realise how close I had been to losing the opportunity of knowing her in this life, and this is why I was feeling weak-kneed.

¹นึกถึง ถ้อย คำของเธอ ขึ้นมา ในตอนนี้ ผม ก็ ใจหาย    นี่ถ้า ผมตัด สิน ใจช้า ไป    เธอ ก็อาจ จะ ไปจากที่นี่ เสียก่อนที่ผม จะทัน ได้สมปรารถนา ²เธอไม่ ได้บอก ถึงสาเหตุ ที่ คิด จะเลิก กับ คุณ หลวง แต่ผม ก็รู้ ดี และ ได้รับ ปากกับ เธอ ไว้ เป็นมั่น เหมาะ ในเรื่อง ที่เธอหวัง    "พึ่ง    "    ผม    เพราะผม เอง ก็ ตั้ง ใจ จะสมนาคุณ เธออย่างถวายชีวิต อยู่ แล้ว ³ถึงกระนั้น ผม ก็เพิ่ง จะ ได้สำนึก ขึ้นมา จริงๆ    จังๆ    เดี๋ยวนี้ เองว่าเกือบ จะคลาดกับ เธอ เสีย แล้ว ในชาตินี้ ก็นี่แหละที่ทำ เอาผม ถึง แก่ หัวเข่าอ่อน

¹That night, my thoughts were such a jumble that I couldn't sleep. ²The next day, I was informed by the district office that my name was on the conscription list and on such-and-such a year I'd be drafted into the army. ³That's how I remember I was seventeen when I passed through the triumphal arch with masculine pride, as signed and certified by Mrs Bunlueang.

¹คืนนั้น ผมฟุ้งซ่าน เสียจนนอน ไม่ หลับ ²และรุ่ง ขึ้นผม ก็ ได้รับ แจ้ง จากทางอำเภอว่า    ผม ได้ ขึ้น อยู่ ใน ทะเบียน ทหาร แล้ว และ อีก เท่านั้น เท่านี้ ปี    ผม จะต้อง ไปรับ การ เกณฑ์ ³เพราะอย่างนี้แหละผมจึง ได้รู้ และจำ ได้แม่นว่าผมอายุ    ๑๗    บริบูรณ์ แล้ว ในตอนที่ ได้ลอดประตูชัยอย่างสมศักดิ์ศรีของบุรุษ เพศ โดยมีคุณ บุญเลื่อง เป็น ผู้รับ รองอย่าง แข็งขัน