Thai On-Line Library

The Wonderful Wizard of Oz ¹L. Frank Baum, translated by Charnvit Kasetsiri

พ่อมดมหัศจรรย์แห่งออซ ¹แอล. แฟรงก์ โบม :เขียน, ดร. ชาญวิทย์เกษตรศิริ : ผู้ แปล

Chapter 1. The Cyclone

บทที่ 1 พายุไซโคลน

¹Dorothy lived in the midst of the great Kansas prairies, with Uncle Henry, who was a farmer, and Aunt Em, who was the farmer's wife. ²Their house was small, for the lumber to build it had to be carried by wagon many miles. ³There were four walls, a floor and a roof, which made one room; and this room contained a rusty looking cookstove, a cupboard for the dishes, a table, three or four chairs, and the beds. ⁴Uncle Henry and Aunt Em had a big bed in one corner, and Dorothy a little bed in another corner. ⁵There was no garret at all, and no cellar--except a small hole dug in the ground, called a cyclone cellar, where the family could go in case one of those great whirlwinds arose, mighty enough to crush any building in its path. ⁶It was reached by a trap door in the middle of the floor, from which a ladder led down into the small, dark hole.

¹โดโรธีอาศัย อยู่ท่ามกลาง ทุ่ง ใหญ่ ในแคนซัส กับ ลุงเฮนรีชาว ไร่ และป้าเอ็มภรรยาชาว ไร่ ²บ้านของพวกเขาหลังเล็ก เพราะ ไม้ สร้างบ้านต้องขนมา ด้วยเกวียน เป็นระยะทางหลายไมล์ ³บ้านมีสี่ฝา มี พื้นกับ หลังคารวมทำ เป็นห้องเดียว ในห้องมี ทั้งเตาหุงต้มที่สนิมดู ขึ้นเลอะ มี ตู้ ใส่ถ้วย ชาม โต๊ะ เก้าอี้สาม หรือสี่ ตัว แล้ว ก็มีเตียงนอน ⁴ลุงเฮนรีกับป้าเอ็มมีเตียงนอน ใหญ่ อยู่ที่ มุมหนึ่ง ส่วนโดโรธีมีเตียงเล็ก อีกที่ มุมหนึ่ง ⁵ไม่มีห้อง ใต้เพดานเลย ห้อง ใต้ถุน ก็ ไม่มี เว้น แต่มีโพรงเล็กๆที่ขุด ไป ใต้ พื้น เรียกว่า ``โพรงไซโคลน เป็นที่ครอบครัว นี้ จะมุด เข้า ไปเมื่อเกิด ลมมหาภัย ซึ่งกระโชก แรงจนบดขยี้ สิ่งก่อ สร้าง ใดๆที่ ขวางทางมัน ได้ ⁶ตรงกลางพื้นมี ฝาเปิด เข้า ไป จากนั้น มีบันไดลง ไป ถึงโพรง มืดเล็กๆ

¹When Dorothy stood in the doorway and looked around, she could see nothing but the great gray prairie on every side. ²Not a tree nor a house broke the broad sweep of flat country that reached to the edge of the sky in all directions. ³The sun had baked the plowed land into a gray mass, with little cracks running through it. ⁴Even the grass was not green, for the sun had burned the tops of the long blades until they were the same gray color to be seen everywhere. ⁵Once the house had been painted, but the sun blistered the paint and the rains washed it away, and now the house was as dull and gray as everything else.

¹เมื่อโดโรธียืนที่ปากประตู และมอง ไปรอบๆ เธอ ไม่ เห็นอะไรนอกจากท้อง ทุ่งกว้างสีเทาหม่น ทั่วทุก ด้าน ²ไม่มี แม้ต้น ไม้สักต้นหรือบ้านสักหลังที่โผล่พ้นภูมิ ประเทศ อันราบเรียบแผ่ ไป ไกลจนจดขอบ ฟ้า ทั่วทุกทิศ ³ดวงตะวัน เผาผืนดินที่ไถ แล้วจนกลาย เป็น แผ่นมหึมาสีดำ มีรอย แตกระแหง อยู่ ตลอด ⁴แม้ แต่ หญ้า ก็ ไม่ เขียว เพราะดวง ตะวัน เผายอด ใบยาว เสียจน เป็นสีเทาหม่นมอง เห็น อยู่ ทั่ว ไป ⁵ครั้ง หนึ่ง เคยทาสีบ้าน เอา ไว้ แต่ ก็ ถูกดวง ตะวัน เผา เสียจนสีพอง แล้วฝน ก็ชะมันหลุด ไปจนหมด และตอนนี้ บ้านจึงดูหม่นหมอง เป็นสีเทา เหมือน สิ่ง อื่นๆ ด้วย

¹When Aunt Em came there to live she was a young, pretty wife. ²The sun and wind had changed her, too. ³They had taken the sparkle from her eyes and left them a sober gray; they had taken the red from her cheeks and lips, and they were gray also. ⁴She was thin and gaunt, and never smiled now. ⁵When Dorothy, who was an orphan, first came to her, Aunt Em had been so startled by the child's laughter that she would scream and press her hand upon her heart whenever Dorothy's merry voice reached her ears; and she still looked at the little girl with wonder that she could find anything to laugh at.

¹ตอนที่ป้าเอ็มย้ายมาอยู่ที่นี่ เธอ ยังสาว เป็นภรรยาที่งดงาม ²แล้ว แดด และลม ก็ ได้ เปลี่ยนเธอ ไป ³เอาประกาย ไปจากดวงตาเธอ ปล่อย ไว้ แต่ ความ สุขุมอย่างหม่นหมอง เอาสีแดง จาก แก้ม และริม ฝีปากเธอ ไป กลาย เป็นสีหม่นๆ เหมือนกัน ⁴เธอผอมและหลังโค้ง และเดี๋ยวนี้ ไม่เคยยิ้ม เลย ⁵เมื่อโดโรธีซึ่ง เป็น เด็กกำพร้ามา อยู่กับ เธอตอนแรก ป้าเอ็ม ตื่น เต้นกับ เสียง หัวเราะ ของ เด็ก น้อยมาก เธอ จะส่ง เสียงร้อง แล้ว เอามือทาบอกทุก ครั้ง ที่ เสียง อันร่าเริงของโดโรธี เข้าหูเธอ และเธอเฝ้ามอง เด็ก หญิง น้อยๆ ด้วย ความประหลาด ใจ ด้วย ยังหาอะไรมา เป็นเรื่อง หัวเราะ ได้

¹Uncle Henry never laughed. ²He worked hard from morning till night and did not know what joy was. ³He was gray also, from his long beard to his rough boots, and he looked stern and solemn, and rarely spoke.

¹ลุงเฮนรีไม่เคย หัวเราะ ²ลุงทำงานหนักจากเช้า ยัน ค่ำ และ ไม่เคยรู้ จักว่า ความร่าเริงคืออะไร ³ลุงดูหม่นหมองไปหมด ตั้ง แต่เครายาวจนจดรอง เท้าบูต อัน หยาบ แล้วลุง ก็ดูเคร่งขรึมน่า เกรงขาม ไม่ค่อย จะพูด

¹It was Toto that made Dorothy laugh, and saved her from growing as gray as her other surroundings. ²Toto was not gray; he was a little black dog, with long silky hair and small black eyes that twinkled merrily on either side of his funny, wee nose. ³Toto played all day long, and Dorothy played with him, and loved him dearly.

¹มีโตโต้ที่ทำ ให้โดโรธี หัวเราะ ได้ และ ช่วยเธอ ให้พ้นจากการกลาย เป็นสีเทาหม่น เหมือนกับ สิ่งรอบ ตัว อื่นๆ ²โตโต้สี ไม่เทาหม่น แต่มัน เป็นหมาสีดำ ตัว น้อยๆ ขนยาวปุยราวกับ ไหม มีตาดำเล็ก เป็นประกายรื่นเริง อยู่สองข้าง จมูกเล็ก อันน่าขันของมัน ³โตโต้ เล่น ทั้งวัน และโดโรธี ก็ เล่นกับ มัน และรักมัน เหลือ เกิน

¹Today, however, they were not playing. ²Uncle Henry sat upon the doorstep and looked anxiously at the sky, which was even grayer than usual. ³Dorothy stood in the door with Toto in her arms, and looked at the sky too. ⁴Aunt Em was washing the dishes.

¹อย่างไรก็ตาม วัน นี้ ทั้ง คู่ ไม่ ได้ เล่น ²ลุงเฮนรีนั่ง อยู่ที่บันไดประตู และเฝ้ากังวลจ้องดูท้อง ฟ้าสีเทาหม่น ผิดปกติ ³โดโรธียืนที่ประตู กอดโต โต้ ไว้ ในอ้อมแขน และ ก็มองดูท้อง ฟ้า อยู่ เหมือนกัน ⁴ป้าเอ็มกำลังล้างชามอยู่

¹From the far north they heard a low wail of the wind, and Uncle Henry and Dorothy could see where the long grass bowed in waves before the coming storm. ²There now came a sharp whistling in the air from the south, and as they turned their eyes that way they saw ripples in the grass coming from that direction also.

¹จากด้าน เหนือ ไกลออก ไป มี เสียงลมครางแผ่ว เบา ได้ยิน มา ลุงเฮนรี และโดโรธี เห็นต้น หญ้า สูงเอน เป็น คลื่นก่อนที่พายุ จะมา ถึง ²แล้ว ก็มี เสียงหวีดหวิว ชัดเจนมาจากบรรยากาศทาง ใต้ และเมื่อ เหลือบตา ไปทาง ด้านนั้น ก็ เห็น คลื่น หญ้ามาทาง ด้านนั้น ด้วย

¹Suddenly Uncle Henry stood up. ²"There's a cyclone coming, Em," he called to his wife. ³"I'll go look after the stock." ⁴Then he ran toward the sheds where the cows and horses were kept.

¹ลุงเฮนรีผุดลุกขึ้นทัน ใด ²``ลมไซโคลนมา เอ็ม''ลุงร้องบอกภรรยา `` ³ข้าจะ ไปดูสัตว์ เลี้ยง หน่อย ⁴แล้วลุง ก็ วิ่ง ไป ยังเพิงที่วัว และม้า อาศัย อยู่

¹Aunt Em dropped her work and came to the door. One glance told her of the danger close at hand. ²"Quick, Dorothy!" she screamed. ³"Run for the cellar!" ⁴Toto jumped out of Dorothy's arms and hid under the bed, and the girl started to get him. ⁵Aunt Em, badly frightened, threw open the trap door in the floor and climbed down the ladder into the small, dark hole. ⁶Dorothy caught Toto at last and started to follow her aunt. ⁷When she was halfway across the room there came a great shriek from the wind, and the house shook so hard that she lost her footing and sat down suddenly upon the floor.

¹ป้าเอ็มหยุดทำงาน และมาที่ประตู เพียงชายตามองป้า ก็บอก ได้ว่า อันตรายมา ถึง แล้ว ²เร็ว โดโรธี!ป้าตะโกน ³วิ่ง ไปห้อง ใต้ถุน'' ⁴โตโต้ผลุน กระโดดลงจากอ้อมแขนโดโรธี แล้ว เข้า ไปซ่อน อยู่ ใต้เตียง เด็ก หญิง น้อย เข้า ไปดึงมันออกมา ⁵ป้าเอ็มกระชากฝาที่ พื้นออกอย่างอกสั่น ขวัญหาย ปีนบันได ไม้ลง ไป ในโพรงเล็ก อัน มืดทึบ ⁶โดโรธีจับโต โต้ ได้ ในที่ สุด และ วิ่งตามป้าเธอ ไป ⁷เมื่อเธอมาได้ ครึ่งห้อง ก็มี เสียงหวีดหวือ ส่วนบ้าน ก็สั่นอย่าง แรงจนเธอหกคะมำ นั่งจ้ำเบ้า อยู่กับ พื้น

¹Then a strange thing happened. ²The house whirled around two or three times and rose slowly through the air. ³Dorothy felt as if she were going up in a balloon.

¹แล้ว สิ่งประหลาด ก็เกิด ขึ้น ²บ้านหมุน ไป หมุนมาสองสามรอบ แล้ว ก็ลอย ขึ้น สู่ อากาศอย่างช้าๆ ³โดโรธีรู้สึกราวกับ ว่าเธอ ได้ ขึ้น ไปกับ ลูกบอลลูน

¹The north and south winds met where the house stood, and made it the exact center of the cyclone. ²In the middle of a cyclone the air is generally still, but the great pressure of the wind on every side of the house raised it up higher and higher, until it was at the very top of the cyclone; and there it remained and was carried miles and miles away as easily as you could carry a feather.

¹พายุเหนือกับ พายุ ใต้มาพบกันตรงที่บ้านพอดี และทำ ให้ตรงนั้น เป็นจุด ศูนย์กลางของพายุไซโคลน ²ตามปกติตรงกลางพายุไซโคลนอากาศ จะ นิ่ง แต่ ความกด ดันอย่างหนัก ของลมทุก ด้านรอบบ้าน ทำ ให้บ้านลอย สูง ขึ้นๆ จนกระทั่ง ขึ้น ไป อยู่ สุดยอดของพายุไซโคลน และจากตรงนั้น ก็ ถูกหอบ ไปหลายไมล์ ง่ายดายราวกับ หอบขนนก

¹It was very dark, and the wind howled horribly around her, but Dorothy found she was riding quite easily. ²After the first few whirls around, and one other time when the house tipped badly, she felt as if she were being rocked gently, like a baby in a cradle.

¹มืดมาก แล้ว ลม ยังส่ง เสียงหวีดหวือน่ากลัว อยู่รอบ ตัวเธอ แต่โดโรธี เห็นว่าเธอสามารถ นั่ง ไป ได้อย่างง่ายดาย ²ครั้ง หนึ่ง หลังจากที่บ้านสะดุดอย่าง แรง และ หมุน ไปรอบๆสองสาม ครั้ง ในตอนแรก เธอ ก็รู้ สึกว่า ตัว เอง ถูกแกว่งอย่างแผ่ว เบาราวทารก ในเปล

¹Toto did not like it. ²He ran about the room, now here, now there, barking loudly; but Dorothy sat quite still on the floor and waited to see what would happen.

¹โตโต้ ไม่ชอบ ใจเลย ²มันวิ่ง ไป วิ่งมารอบห้อง ทางโน้นทีทางนี้ ที ส่ง เสียงเห่าดัง ก้อง แต่โดโรธี นั่ง นิ่ง อยู่บน พื้นเฝ้าคอยดูว่า จะเกิด อะไร ขึ้น

¹Once Toto got too near the open trap door, and fell in; and at first the little girl thought she had lost him. ²But soon she saw one of his ears sticking up through the hole, for the strong pressure of the air was keeping him up so that he could not fall. ³She crept to the hole, caught Toto by the ear, and dragged him into the room again, afterward closing the trap door so that no more accidents could happen.

¹ครั้ง หนึ่ง โต โต้ เข้า ไป ใกล้ ฝาที่ พื้นมาก ไปเลยพลัดตกลง ไป ทีแรก เด็ก หญิง คิดว่าเธอ จะสูญ เสียมัน ไป เสีย แล้ว ²แต่ ชั่วครู่เธอ ก็ เห็นหูของมันโผล่ ขึ้นมาจากช่องนั้น ทั้งนี้ เพราะ แรงกดอย่างหนัก ของ อากาศทำ ให้โต โต้ ไม่ตกลง ไปข้างล่าง ³โดโรธีคลานไปที่ช่องนั้น จับ หูโต โต้ ไว้ ได้ และลากมันมาที่ห้อง อีก หลังจากนั้น ก็ปิด ฝา พื้นเพื่อ จะ ได้ ไม่เกิด อุบัติเหตุ อีก

¹Hour after hour passed away, and slowly Dorothy got over her fright; but she felt quite lonely, and the wind shrieked so loudly all about her that she nearly became deaf. ²At first she had wondered if she would be dashed to pieces when the house fell again; but as the hours passed and nothing terrible happened, she stopped worrying and resolved to wait calmly and see what the future would bring. ³At last she crawled over the swaying floor to her bed, and lay down upon it; and Toto followed and lay down beside her. ⁴In spite of the swaying of the house and the wailing of the wind, Dorothy soon closed her eyes and fell fast asleep.

¹ชั่วโมง แล้ว ชั่วโมง เล่าผ่าน ไป โดโรธีค่อยๆหายกลัว แต่เธอรู้ สึกเหงา เหลือ เกิน และลม ก็ส่ง เสียงหวีดหวือดัง เสียจนเธอแทบ จะหูหนวก ²ทีแรกเธอสงสัยว่าคง จะ ถูกฉีกกระชากออก เป็นชิ้นเล็กชิ้น น้อยเมื่อบ้านเอนล้มลง อีก ครั้ง แต่หลาย ชั่วโมงผ่าน ไป ก็ ไม่มีอะไรเกิด ขึ้น เธอเลยเลิก วิตก และตัด สิน ใจคอยดูอย่างสงบ และรอว่าอนาคต จะ เป็นอย่างไร ³ในที่ สุดเธอคลานจาก พื้นห้องที่โยก ไปมา ขึ้น ไปบนเตียง แล้ว ก็นอนลง โต โต้ตามติดมานอนลง ใกล้ๆเธอ ⁴ไม่ช้าโดโรธี ก็ปิดตาลง หลับผล็อย ไปอย่างสนิท ทั้งๆที่บ้านโยก ไปมา และลม ก็ครางหวีดหวือ

Chapter 2. The Council with the Munchkins

บทที่ 2 พบกับมันช์กิน ส์

¹She was awakened by a shock, so sudden and severe that if Dorothy had not been lying on the soft bed she might have been hurt. ²As it was, the jar made her catch her breath and wonder what had happened; and Toto put his cold little nose into her face and whined dismally. ³Dorothy sat up and noticed that the house was not moving; nor was it dark, for the bright sunshine came in at the window, flooding the little room. ⁴She sprang from her bed and with Toto at her heels ran and opened the door.

¹โดโรธีตื่น ขึ้น ด้วย ความตก ใจอย่างฉับพลัน และรุน แรง ซึ่งถ้า เธอมิ ได้นอน อยู่บนเตียงนุ่ม ก็คงบาด เจ็บ ได้ ²ตอนนั้นความตก ใจ ช่วยทำ ให้เธอหาย ใจ แล้ว ก็งง อยู่ว่าเกิด อะไร ขึ้น โต โต้ เอา จมูก น้อย เย็นเยือกมาพาดกับ หน้าเธอ แล้วร้องครางน่าสงสาร ³โดโรธีลุกขึ้น นั่ง และ สังเกต เห็นว่าบ้าน หยุดโยก แล้ว ก็ ไม่ มืดเพราะมีแสง แดดส่องผ่านหน้าต่าง เข้ามาแผ่คลุม ทั่วห้อง น้อยนั้น ⁴โดโรธีผลุนผลันลงจากเตียงออกไปเปิด ประตู มีโต โต้ตามติด เท้าเธอมา

¹The little girl gave a cry of amazement and looked about her, her eyes growing bigger and bigger at the wonderful sights she saw.

¹เด็ก น้อยร้อง ขึ้น ด้วย ความประหลาด ใจ มอง ไปรอบๆ ดวงตา เบิกกว้างต่อภาพมหัศจรรย์ที่เธอ เห็น

¹The cyclone had set the house down very gently--for a cyclone--in the midst of a country of marvelous beauty. ²There were lovely patches of greensward all about, with stately trees bearing rich and luscious fruits. ³Banks of gorgeous flowers were on every hand, and birds with rare and brilliant plumage sang and fluttered in the trees and bushes. ⁴A little way off was a small brook, rushing and sparkling along between green banks, and murmuring in a voice very grateful to a little girl who had lived so long on the dry, gray prairies.

¹พายุไซโคลนได้หอบบ้านลงมาอย่างแผ่ว เบายิ่ง นำ มา ตั้ง ไว้ท่ามกลางภูมิ ประเทศที่งดงาม เหลือ เกิน ²ทุ่ง หญ้า เขียวน่ารักเรียงราย อยู่รอบ ต้น ไม้เหยียดตรงมีลูกดก เต็ม ไปหมด ³ดอกไม้สวยสด เป็นพุ่มสลับ อยู่ ทั่ว นกขนงามสดใสประเภทหา ได้ยากส่ง เสียงร้อง และสะบัดปีก อยู่ตามต้น และสุมทุมพุ่ม ไม้ ⁴ไกลออก ไปหน่อยหนึ่ง มีลำธารเล็กคดเคี้ยวส่งประกายเลาะเรื่อย ไปตามชาย ฝั่งสองข้างที่ เขียวขจี ส่ง เสียงกระซิบ ยัง ความ ชื่น ใจ ให้กับ เด็ก หญิง น้อย ซึ่งเคย อยู่ แต่ท้อง ทุ่งที่หมองหม่นมานานแสนนาน

¹While she stood looking eagerly at the strange and beautiful sights, she noticed coming toward her a group of the queerest people she had ever seen. ²They were not as big as the grown folk she had always been used to; but neither were they very small. ³In fact, they seemed about as tall as Dorothy, who was a well-grown child for her age, although they were, so far as looks go, many years older.

¹ขณะที่โดโรธีจ้องดูทิวทัศน์ อันสวยงามประหลาด ด้วย ความ ตื่น เต้นนั้น เธอ ก็ สังเกตว่า กลุ่มมนุษย์แปลกที่ สุดที่เคย เห็นมา ได้ เดิน เข้ามา ใกล้ ²พวกนั้น รูปร่าง ไม่ ใหญ่โต เท่า ผู้ ใหญ่ๆที่เธอคุ้นเคย แต่ ก็ ไม่เล็กจน เกิน ไป ³ที่จริงพวก นั้น ดู จะ สูง เท่าๆโดโรธี ซึ่ง เป็น เด็กที่โตพอควรสำหรับ วัยนี้ ทีเดียว แต่พวก นั้น ดู จะ แก่กว่าเธอหลายปีนัก

¹Three were men and one a woman, and all were oddly dressed. ²They wore round hats that rose to a small point a foot above their heads, with little bells around the brims that tinkled sweetly as they moved. ³The hats of the men were blue; the little woman's hat was white, and she wore a white gown that hung in pleats from her shoulders. ⁴Over it were sprinkled little stars that glistened in the sun like diamonds. ⁵The men were dressed in blue, of the same shade as their hats, and wore well-polished boots with a deep roll of blue at the tops. ⁶The men, Dorothy thought, were about as old as Uncle Henry, for two of them had beards. ⁷But the little woman was doubtless much older. ⁸Her face was covered with wrinkles, her hair was nearly white, and she walked rather stiffly.

¹มีผู้ชาย อยู่สามคนกับ ผู้ หญิงหนึ่ง คน ต่าง แต่ง ตัวประหลาด ²สวมหมวกกลมไว้บนศีรษะยอดแหลมยาวสักหนึ่ง ฟุต และมีระฆัง น้อยติดรอบปีกหมวกส่ง เสียงหวาน เวลาที่ขยับ ไปมา ³หมวกผู้ชายสี น้ำ เงิน หมวกของ ผู้ หญิงร่างเล็กนั้น สีขาว เธอสวม เสื้อคลุมขาวห้อยลงจากบ่า ⁴ตามเสื้อประดับ ด้วยดาวดวงเล็กระยิบระยับส่งประกายราวกับ เพชรยามต้องแสง ตะวัน ⁵ผู้ชายสวมชุดสี น้ำ เงินสีเดียวกับ หมวก และสวมรอง เท้าบูต ขัดมันหุ้มแข้ง ตรงแข้งขลิบสี น้ำ เงิน ⁶โดโรธีคิดว่าพวก ผู้ชายคง แก่ เท่าลุงเฮนรีเพราะมีสองคนที่ ไว้เครา ⁷แต่ ผู้ หญิงร่างเล็กนั้น คง จะ แก่กว่าอย่าง ไม่ต้องสงสัย ⁸ใบหน้าเหี่ยวย่น ผม ก็เกือบหงอกขาวสนิท เธอ เดินโขยกเขยก

¹When these people drew near the house where Dorothy was standing in the doorway, they paused and whispered among themselves, as if afraid to come farther. ²But the little old woman walked up to Dorothy, made a low bow and said, in a sweet voice: "You are welcome most noble Sorceress, to the land of the Munchkins.

¹เมื่อพวกนั้น เข้ามา ใกล้บ้านตรงที่โดโรธี ยืนที่ปากประตู พวก เขา หยุดกระซิบกระซาบกันราวกับ ว่ากลัวที่ จะ เดิน เข้ามา อีก ²แต่ หญิง แก่ร่างเล็ก เดินตรง เข้ามาหาโดโรธี โค้ง หัว ให้ แล้ว กล่าว ด้วย เสียงไพเราะ ว่า ``ขอต้อนรับ นาง ฟ้า ผู้ทรงเกียรติ สู่ดินแดน แห่งมันชกิน ส์

¹We are so grateful to you for having killed the Wicked Witch of the East, and for setting our people free from bondage."

¹เราเป็น หนี้ บุญคุณ ท่าน เหลือ เกิน ที่ ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออก และ ช่วย ให้ ผู้คนของเรา เป็นไทพ้นพันธนาการ...''

¹Dorothy listened to this speech with wonder. ²What could the little woman possibly mean by calling her a sorceress, and saying she had killed the Wicked Witch of the East? ³Dorothy was an innocent, harmless little girl, who had been carried by a cyclone many miles from home; and she had never killed anything in all her life.

¹โดโรธีฟัง ถ้อยแถลง ด้วย ความประหลาด ใจ ²ไม่รู้ ว่า หญิง แก่ร่างเล็กหมาย ความว่าอย่างไรที่มาเรียกเธอว่านาง ฟ้า และ ก็พูดว่าเธอ ได้ ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออก ³โดโรธีเป็น เพียง เด็ก น้อยบริสุทธิ์ ไม่มี อันตรายต่อ ใคร เป็น เพียงคนที่ ถูกพายุไซโคลนหอบมา ไกลจากบ้านหลายไมล์ และเธอ ไม่เคย ฆ่า สิ่ง ใด ใน ชั่วชีวิตของเธอ

¹But the little woman evidently expected her to answer; so Dorothy said, with hesitation, "You are very kind, but there must be some mistake. ²I have not killed anything."

¹แต่ หญิงร่างเล็กดู จะหวัง คำตอบจากโดโรธี ดัง นั้น เธอจึง กล่าว ขึ้นอย่างลังเลว่า ``ท่าน ใจดีมาก แต่คง จะมีอะไร ผิดพลาดสักอย่าง ²เพราะฉันไม่เคย ฆ่า ใครเลย''

¹"Your house did, anyway," replied the little old woman, with a laugh, "and that is the same thing. ²See!" she continued, pointing to the corner of the house. ³"There are her two feet, still sticking out from under a block of wood."

¹``ถ้าอย่างนั้น บ้านของท่าน ก็ ฆ่า เอง...'' หญิง แก่ร่างเล็กตอบ แล้ว หัวเราะ ขึ้น `` ก็ เหมือนกันนั่นแหละ ²ดูซิ''เธอกล่าวต่อ แล้วชี้ ไปที่ มุมบ้าน ³``นั่นไง...เท้า ทั้งสอง ยังโผล่ออกมา ใต้ขอน ไม้เลย''

¹Dorothy looked, and gave a little cry of fright. ²There, indeed, just under the corner of the great beam the house rested on, two feet were sticking out, shod in silver shoes with pointed toes.

¹โดโรธีเข้า ไปดู แล้ว ก็ร้อง ขึ้นอย่างตก ใจ ²นั่นไง...จริง ด้วย ตรง มุมคาน ใหญ่ ใต้บ้านมี เท้า ทั้งสองโผล่ออกมา และสวมรอง เท้า เงิน ปลายแหลม ไว้

¹"Oh, dear! Oh, dear!" cried Dorothy, clasping her hands together in dismay. ²"The house must have fallen on her. ³Whatever shall we do?"

¹``ตายแล้ว!ตาย แล้ว!''โดโรธีร้อง ขึ้น เอามือสองข้างกุมกัน ไว้ ด้วย ความตก ใจ `` ²บ้านคงตกลงมาทับเธอแน่ๆ ³เราจะทำอย่างไรกันดี

¹"There is nothing to be done," said the little woman calmly. ²"But who was she?" asked Dorothy. ³"She was the Wicked Witch of the East, as I said," answered the little woman. ⁴"She has held all the Munchkins in bondage for many years, making them slave for her night and day. ⁵Now they are all set free, and are grateful to you for the favor." ⁶"Who are the Munchkins?" inquired Dorothy. ⁷"They are the people who live in this land of the East where the Wicked Witch ruled." ⁸"Are you a Munchkin?" asked Dorothy. ⁹"No, but I am their friend, although I live in the land of the North. ¹⁰When they saw the Witch of the East was dead the Munchkins sent a swift messenger to me, and I came at once. ¹¹I am the Witch of the North." ¹²"Oh, gracious!" cried Dorothy. "Are you a real witch?" ¹³"Yes, indeed," answered the little woman. ¹⁴"But I am a good witch, and the people love me. ¹⁵I am not as powerful as the Wicked Witch was who ruled here, or I should have set the people free myself." ¹⁶"But I thought all witches were wicked," said the girl, who was half frightened at facing a real witch. ¹⁷"Oh, no, that is a great mistake. ¹⁸There were only four witches in all the Land of Oz, and two of them, those who live in the North and the South, are good witches. ¹⁹I know this is true, for I am one of them myself, and cannot be mistaken. ²⁰Those who dwelt in the East and the West were, indeed, wicked witches; but now that you have killed one of them, there is but one Wicked Witch in all the Land of Oz--the one who lives in the West." ²¹"But," said Dorothy, after a moment's thought, "Aunt Em has told me that the witches were all dead--years and years ago." ²²"Who is Aunt Em?" inquired the little old woman. ²³"She is my aunt who lives in Kansas, where I came from."

¹``ไม่มีอะไรต้องทำหรอก'' หญิงร่างเล็ก กล่าวอย่าง ใจ เย็น ²``แต่เธอ เป็น ใครกัน''โดโรธีถาม ³``นางเป็นแม่มด ชั่วร้าย แห่งทิศ ตะวัน ออกตามที่ฉันบอก'' หญิงร่างเล็กตอบ ⁴``นางจับพวก มันชกิน ส์ ทั้งหมดมาพันธนาการ ไว้หลายปี บังคับ ให้ เป็นทาส ทั้งกลาง คืนกลางวัน ⁵บัดนี้พวก เขา เป็นไทกันหมด แล้ว และ เป็น หนี้ บุญคุณ ท่านที่ ได้ ช่วย เหลือ'' ⁶``พวกมันชกิน ส์ เป็น ใคร''โดโรธีถาม ⁷``พวกนี้ คือ ผู้คนที่ อาศัย อยู่ ในดินแดน แห่งทิศ ตะวัน ออกที่แม่มด ชั่วร้ายเคย ปกครอง อยู่ ⁸``เธอเป็นมันชกิน ส์ใช่ ไหม''โดโรธีถาม ⁹``ไม่ใช่ ฉัน เป็น เพื่อนของ เขา และฉัน อาศัย อยู่ ในดินแดน แห่งทิศ เหนือ ¹⁰เมื่อพวกมันชกิน ส์ เห็นแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออกตาย ก็รีบส่งข่าว ไป ให้ฉัน ฉัน ก็มาทันทีเลย ¹¹ฉันเป็นแม่มด แห่งทิศ เหนือ'' ¹²``ต๊าย...ตาย!''โดโรธีร้องขึ้น ``เธอ เป็นแม่มด จริงๆหรือ'' ¹³ใช่''หญิงร่างเล็กตอบ `` ¹⁴``แต่ฉัน เป็นแม่มดที่ดี และ ผู้คนรักฉัน ¹⁵ฉันไม่มี อำนาจอย่างแม่มด ชั่วร้ายที่ ปกครองที่นี่หรอก ไม่ เช่นนั้น แล้วฉันคง ช่วย ให้ ผู้คนที่นี่ เป็นไท เสีย เอง แล้ว'' ¹⁶``แต่ฉันเคย คิดว่าแม่มดทุกคน ชั่วร้าย...'' เด็ก หญิงพูด ขึ้น ยังรู้ สึก ครึ่งตระหนกต่อการเผชิญหน้ากับ แม่มด จริงๆ ¹⁷``โอ้...ไม่ใช่ นั่น เข้า ใจ ผิดอย่าง ใหญ่หลวงทีเดียว ¹⁸มีแม่มดด้วยกันสี่คน เท่านั้น ในดินแดน แห่งออซ และสองคนที่ อยู่ทางทิศ เหนือกับ ทิศ ใต้ เป็นคนดี ¹⁹ฉันรู้ว่า เป็น ความ จริงเพราะฉัน เอง เป็นแม่มดคนหนึ่ง ไม่มีทาง เข้า ใจ ผิด ได้ ²⁰แต่แม่มดที่ อยู่ทางทิศ ตะวัน ออก และทิศ ตะวัน ตกนั้น เป็นแม่มด ชั่วร้าย จริงๆตอนนี้ เธอ ก็ ได้ ฆ่าตาย ไปคนหนึ่ง แล้ว เหลือแม่มด ชั่วร้าย อีกคนเดียว ในดินแดน แห่งออซ ทั้งหมด คนที่ อยู่ทางทิศ ตะวัน ตกนั่นแหละ...'' ²¹``แต่...''โดโรธี กล่าว ขึ้นหลังจาก คิด อยู่ ชั่ว ขณะ ``ป้าเอ็มเคยบอกฉันว่าแม่มดตาย ไปหมด แล้วนี่นา...หลายปี แล้ว ด้วย'' ²²``ป้าเอ็มคือใคร'' หญิง แก่ร่างเล็กถาม ²³``ป้าของฉันเอง อยู่ที่แคนซัส...ที่ที่ฉันจากมา''

¹The Witch of the North seemed to think for a time, with her head bowed and her eyes upon the ground. ²Then she looked up and said, "I do not know where Kansas is, for I have never heard that country mentioned before. ³But tell me, is it a civilized country?" ⁴"Oh, yes," replied Dorothy. ⁵"Then that accounts for it. ⁶In the civilized countries I believe there are no witches left, nor wizards, nor sorceresses, nor magicians. ⁷But, you see, the Land of Oz has never been civilized, for we are cut off from all the rest of the world. Therefore we still have witches and wizards amongst us." ⁸"Who are the wizards?" asked Dorothy. ⁹"Oz himself is the Great Wizard," answered the Witch, sinking her voice to a whisper. ¹⁰"He is more powerful than all the rest of us together. ¹¹He lives in the City of Emeralds."

¹ดูเหมือนแม่มด แห่งทิศ เหนือ จะ คิด อยู่ครู่หนึ่ง เธอก้มศีรษะ ดวงตามอง ไปที่ พื้น ²แล้ว ก็เงยหน้า ขึ้นพูด ``ฉัน ไม่รู้ ว่าแคนซัส อยู่ที่ ไหนเพราะฉัน ไม่เคย ได้ยิน ใครพูด ถึงดินแดนนั้น มาก่อน ³แต่บอกฉันหน่อยซิว่า เป็นประเทศอารยะหรือ เปล่า'' ⁴``โอ้...ใช่ซิ''โดโรธีตอบ `` ⁵ถ้าอย่างนั้น ก็ดี ⁶ฉันเชื่อว่า ในประเทศอารยะ ไม่มีแม่มด เหลือ อยู่ อีก แล้ว แล้ว ก็ ไม่มีพ่อมดหมอผีหรือคนเสกเวทมนตร์ ⁷แต่ว่าดินแดน แห่งออซ ยัง ไม่ เจริญเลยเพราะเรา ถูกตัด ขาดจากโลกภายนอกหมด ดัง นั้น เราจึง ยังมีแม่มดพ่อมด อยู่'' ⁸``พ่อมดเป็น ใคร''โดโรธีถาม ⁹``ออซนั่นแหละเป็นพ่อมดยิ่ง ใหญ่''แม่มดตอบ ด้วย เสียงกระซิบแผ่ว เบา `` ¹⁰ท่านมีอำนาจมากกว่า ใครๆ ทั้งหมดของพวก เรารวมกัน ¹¹ท่านอยู่ที่เมือง มรกต''

¹Dorothy was going to ask another question, but just then the Munchkins, who had been standing silently by, gave a loud shout and pointed to the corner of the house where the Wicked Witch had been lying. ²"What is it?" asked the little old woman, and looked, and began to laugh. ³The feet of the dead Witch had disappeared entirely, and nothing was left but the silver shoes. ⁴"She was so old," explained the Witch of the North, "that she dried up quickly in the sun. ⁵That is the end of her. ⁶But the silver shoes are yours, and you shall have them to wear." ⁷She reached down and picked up the shoes, and after shaking the dust out of them handed them to Dorothy.

¹โดโรธีกำลังจะถาม อีก คำ ก็พอดีพวก มันชกิน ส์ที่ ยืน อยู่ถัด ไปเงียบๆนั้น ตะโกน ด้วย เสียงดัง แล้วชี้ ไปที่ มุมบ้านที่แม่มด ชั่วร้ายนอน อยู่ ²``อะไร?''หญิง แก่ร่างเล็กถาม หัน ไปมอง และ หัวเราะ ขึ้น ³เท้าของแม่มดที่ตายนั้น หาย ไปหมด เหลือ อยู่ แต่รอง เท้า เงิน เท่านั้น ⁴``นางแก่มาก เหลือกิน ...''แม่มด แห่งทิศ เหนืออธิบาย ``นางเลย แห้ง ไปกับ แสง แดดอย่างรวด เร็ว'' ⁵จบสิ้นกัน เสียที ⁶รองเท้า เงิน เป็นของเธอ แล้ว...เธอควรสวมมัน เสีย ⁷เธอเอื้อมไป หยิบรอง เท้า ขึ้นมา หลังจาก ปัดฝุ่นออก แล้ว ก็ส่ง ให้โดโรธี

¹"The Witch of the East was proud of those silver shoes," said one of the Munchkins, "and there is some charm connected with them; but what it is we never knew." ²Dorothy carried the shoes into the house and placed them on the table. ³Then she came out again to the Munchkins and said: "I am anxious to get back to my aunt and uncle, for I am sure they will worry about me. ⁴Can you help me find my way?" ⁵The Munchkins and the Witch first looked at one another, and then at Dorothy, and then shook their heads. ⁶"At the East, not far from here," said one, "there is a great desert, and none could live to cross it." ⁷"It is the same at the South," said another, "for I have been there and seen it. ⁸The South is the country of the Quadlings." ⁹"I am told," said the third man, "that it is the same at the West. ¹⁰And that country, where the Winkies live, is ruled by the Wicked Witch of the West, who would make you her slave if you passed her way." ¹¹"The North is my home," said the old lady, "and at its edge is the same great desert that surrounds this Land of Oz. ¹²I'm afraid, my dear, you will have to live with us."

¹``แม่มดแห่งทิศ ตะวัน ออกภูมิ ใจรอง เท้า เงินนี้ นัก...''มันชกิน ส์คนหนึ่ง กล่าว ขึ้น `` และมันมีอิทธิฤทธิ์ ใน ตัว ด้วย แต่ จะ เป็นอย่างไรพวก เรา ก็ ไม่รู้ '' ²โดโรธีถือรอง เท้า เข้า ไป ในบ้าน เอาวาง ไว้บน โต๊ะ ³แล้วเธอ ก็ กลับออกมาที่พวก มันชกิน ส์ และพูดว่า ``ฉัน อยาก กลับ ไปหาป้ากับ ลุงของฉันจัง ฉัน เชื่อว่าท่านคงห่วงฉันมาก ⁴ช่วยหาทาง ให้ฉันที ได้ ไหม'' ⁵ทีแรกมันชกิน ส์ และแม่มดต่างมองหน้ากัน แล้ว ก็หัน มามองโดโรธีพลางสั่น หัว ⁶``ทางทิศตะวัน ออก... ไม่ห่างจากนี่ เท่าไร...''คนหนึ่ง พูด ขึ้น ``มีทะเลทรายกว้าง ใหญ่ และ ไม่เคยมี ใครข้าม เอาชีวิตรอด ไป ได้'' ⁷``ทางทิศใต้ ก็ เหมือนกัน...'' อีกคนหนึ่ง พูด ``ฉันเคย ไป และ เห็นมา แล้ว ⁸ทางทิศใต้ เป็นดินแดนของพวก ควอดลิงส์''`` ⁹มีคนบอกฉัน...''ชายคนที่สามพูด ``ว่าทางทิศตะวัน ตก ก็ เหมือนกัน ¹⁰ดินแดนนั้นมีพวก วินกีส์ อยู่ ปกครอง ด้วยแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ จะคอย เอาเธอ เป็นทาสถ้า ผ่าน ไปทางนั้น '''' ¹¹``ทางทิศเหนือ เป็นบ้านฉัน...'' หญิง แก่ กล่าว ขึ้น `` และ สุดแดน ก็ เหมือนกัน มีทะเลทรายล้อมรอบดินแดน แห่งออซนี้ ไว้ ¹²แม่หนู...ฉันเกรงว่าเธอคงต้อง อยู่กับ พวก เรา เสีย แล้ว

¹Dorothy began to sob at this, for she felt lonely among all these strange people. ²Her tears seemed to grieve the kind-hearted Munchkins, for they immediately took out their handkerchiefs and began to weep also. ³As for the little old woman, she took off her cap and balanced the point on the end of her nose, while she counted "One, two, three" in a solemn voice. ⁴At once the cap changed to a slate, on which was written in big, white chalk marks: "LET DOROTHY GO TO THE CITY OF EMERALDS" ⁵The little old woman took the slate from her nose, and having read the words on it, asked, "Is your name Dorothy, my dear?" ⁶"Yes," answered the child, looking up and drying her tears. ⁷"Then you must go to the City of Emeralds. ⁸Perhaps Oz will help you." ⁹"Where is this city?" asked Dorothy. ¹⁰"It is exactly in the center of the country, and is ruled by Oz, the Great Wizard I told you of." ¹¹"Is he a good man?" inquired the girl anxiously. ¹²"He is a good Wizard. ¹³Whether he is a man or not I cannot tell, for I have never seen him." ¹⁴"How can I get there?" asked Dorothy. ¹⁵"You must walk. It is a long journey, through a country that is sometimes pleasant and sometimes dark and terrible. ¹⁶However, I will use all the magic arts I know of to keep you from harm." ¹⁷"Won't you go with me?" pleaded the girl, who had begun to look upon the little old woman as her only friend. ¹⁸"No, I cannot do that," she replied, "but I will give you my kiss, and no one will dare injure a person who has been kissed by the Witch of the North."

¹ถึงตอนนี้ โดโรธีเริ่มร้องไห้เพราะเธอรู้ สึกเหงา เหลือ เกิน ที่ต้อง อยู่ท่ามกลาง ผู้คนประหลาด เหล่านี้ ²น้ำตาเธอดู จะทำ ให้ หัว ใจ อันเมตตาของพวก มันชกิน ส์เศร้าโศก ไป ด้วย พวก เขารีบควัก ผ้าเช็ดหน้าออกมา แล้ว ก็เริ่มร้องไห้ตาม ไป ³ส่วน หญิง แก่ร่างเล็กนั้น ถอดหมวกออก เอา ปลายแหลมของหมวก ตั้งบน จมูกเธอ เธอเริ่มนับ ``หนึ่ง ...สอง...สาม'' ด้วย เสียงเคร่งขรึม ⁴ทันใดนั้น หมวก ก็กลาย เป็น กระดานชนวน มีชอล์กขาว เขียน ไว้ว่า ``... ให้โดโรธี ไป ยังเมือง มรกต'' ⁵หญิง แก่ร่างเล็กดึง กระดานชนวนจาก จมูกหลังจาก อ่านข้อ ความ แล้ว ก็ถามว่า ``เธอชื่อโดโรธีใช่ ไหม แม่หนู'' ⁶``ใช่''หนูน้อยตอบ เงยหน้า ขึ้น แล้วเช็ด น้ำตา ⁷``ถ้าอย่างนั้น เธอต้อง ไปเมือง มรกต ⁸บางทีออซจะ ช่วยเธอ ได้'' ⁹``เมืองอยู่ที่ ไหน''โดโรธีถาม ¹⁰``อยู่ตรงกลางดินแดนนี้ เลย ออซพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่ตามที่ฉันบอกเธอ แล้วนั่นแหละ ปกครอง อยู่'' ¹¹``เขา เป็นชายที่ดีหรือ เปล่า'' เด็ก หญิงถามอย่างกังวล ¹²``เขา เป็นพ่อมดที่ดี ¹³ทว่าจะ เป็น ผู้ชายหรือ เปล่าฉัน ก็บอก ไม่ ได้ เพราะ ไม่เคย เห็นเลย'' ¹⁴``ฉันจะ ไปที่นั่น ได้อย่างไร''โดโรธีถาม ¹⁵``เธอต้องเดิน ไป ทาง ไกลมาก ผ่านดินแดนที่บางที ก็สะดวก บางที ก็ มืดน่ากลัว ¹⁶อย่างไรก็ตาม ฉัน จะ ใช้เวทมนตร์ วิชาที่ฉันรู้ ทั้งหมดปกป้องเธอจาก อันตราย'' ¹⁷``เธอจะ ไปกับ ฉัน ได้ ไหม'' เด็ก หญิงร้องขอ เธอเริ่มถือ ว่ามี หญิง แก่ร่างเล็กนี้ เป็นมิตร แต่ เพียง ผู้เดียว ¹⁸``ไม่ ได้หรอก ฉันทำอย่างนั้น ไม่ ได้''เธอตอบ `` แต่ฉัน จะจูบเธอ แล้ว ก็ จะ ไม่มี ใครกล้าทำ อันตรายคนที่แม่มด แห่งทิศ เหนือจูบ ได้เลย''

¹She came close to Dorothy and kissed her gently on the forehead. ²Where her lips touched the girl they left a round, shining mark, as Dorothy found out soon after. ³"The road to the City of Emeralds is paved with yellow brick," said the Witch, "so you cannot miss it. ⁴When you get to Oz do not be afraid of him, but tell your story and ask him to help you. Good-bye, my dear."

¹เธอเข้ามา ใกล้โดโรธี แล้ว ก็จูบที่หน้าผากอย่างแผ่ว เบา ²โดโรธีมารู้ทีหลังว่า ตรงที่ริม ฝีปากเธอสัมผัสนั้น เป็นรอยกลมใสแจ๋วติด อยู่ ³``ทางไปเมือง มรกตปู ด้วยอิฐสี เหลือง...''แม่มดบอก ``ฉะนั้น เธอ จะ ไม่หลงทาง ⁴เมื่อเธอพบออซ อย่ากลัวเขา แต่จงบอกเรื่อง ราวของเธอ แล้วขอ ให้ เขา ช่วย...ลาก่อน...ที่รักของฉัน''

¹The three Munchkins bowed low to her and wished her a pleasant journey, after which they walked away through the trees. ²The Witch gave Dorothy a friendly little nod, whirled around on her left heel three times, and straightway disappeared, much to the surprise of little Toto, who barked after her loudly enough when she had gone, because he had been afraid even to growl while she stood by. ³But Dorothy, knowing her to be a witch, had expected her to disappear in just that way, and was not surprised in the least.

¹มันชกินส์ ทั้งสามโค้ง ให้เธอ แล้วอวยพร ให้ เดินทาง โดยสวัสดิภาพ หลังจากนั้น พวก เขา ก็ เดินผ่านแมก ไม้จาก ไป ²แม่มดพยักหน้ากับโดโรธีอย่างฉันมิตร แล้ว หมุน ตัว ไปทาง ปลาย เท้าซ้ายสามรอบ เธอหายวับ ไปทันที โต โต้ น้อยประหลาด ใจมาก ถึงกับ เห่าตาม ไป ด้วย เสียง อันดัง ตอนที่เธอหาย ตัว ไป มันกลัวมานานจน ไม่กล้า แม้ จะส่ง เสียงขู่ คำรามตอนที่แม่มด อยู่ ³แต่โดโรธีรู้ แล้วว่าเธอ เป็นแม่มด และคาดว่าเธอคง จะหาย ตัว ไป แบบนั้น จึง ไม่ประหลาด ใจเลย แม้ แต่ น้อย

Chapter 3. How Dorothy Saved the Scarecrow

บทที่ 3 โดโรธีช่วยหุ่น ไล่กา

¹When Dorothy was left alone she began to feel hungry. ²So she went to the cupboard and cut herself some bread, which she spread with butter. ³She gave some to Toto, and taking a pail from the shelf she carried it down to the little brook and filled it with clear, sparkling water. ⁴Toto ran over to the trees and began to bark at the birds sitting there. ⁵Dorothy went to get him, and saw such delicious fruit hanging from the branches that she gathered some of it, finding it just what she wanted to help out her breakfast.

¹โดโรธีถูก ทิ้ง ให้ อยู่คนเดียว เธอรู้ สึกหิว ²ดังนั้น เธอจึง ไปที่ ตู้กับ ข้าว แล้วตัด ขนมปัง ให้ตน เอง เธอ เอาเนยทา เสีย ทั่ว ³เธอให้โต โต้บ้าง แล้ว หยิบเหยือกจากหิ้งถือ ไปที่ลำธาร น้อย เอา น้ำใสสะอาด ใส่ เสีย เต็ม ⁴โตโต้ วิ่ง ไปตามต้น ไม้ เริ่มเห่านกที่ เกาะ อยู่ ⁵โดโรธีตามไป จะ เอามันมา เธอ เห็นผล ไม้น่าอร่อยห้อย อยู่ตามกิ่งก้าน ก็เลย เก็บ เอา ไว้บ้างเพื่อ เป็น อาหารเช้า ตามที่เธอปรารถนา

¹Then she went back to the house, and having helped herself and Toto to a good drink of the cool, clear water, she set about making ready for the journey to the City of Emeralds. ²Dorothy had only one other dress, but that happened to be clean and was hanging on a peg beside her bed. ³It was gingham, with checks of white and blue; and although the blue was somewhat faded with many washings, it was still a pretty frock. ⁴The girl washed herself carefully, dressed herself in the clean gingham, and tied her pink sunbonnet on her head. ⁵She took a little basket and filled it with bread from the cupboard, laying a white cloth over the top. ⁶Then she looked down at her feet and noticed how old and worn her shoes were. ⁷"They surely will never do for a long journey, Toto," she said. ⁸And Toto looked up into her face with his little black eyes and wagged his tail to show he knew what she meant. ⁹At that moment Dorothy saw lying on the table the silver shoes that had belonged to the Witch of the East. ¹⁰"I wonder if they will fit me," she said to Toto. ¹¹"They would be just the thing to take a long walk in, for they could not wear out." ¹²She took off her old leather shoes and tried on the silver ones, which fitted her as well as if they had been made for her. ¹³Finally she picked up her basket. ¹⁴"Come along, Toto," she said. ¹⁵"We will go to the Emerald City and ask the Great Oz how to get back to Kansas again."

¹แล้วเธอ กลับมาที่บ้าน ช่วยตน เอง และโต โต้ ด้วย น้ำดื่ม อันแสน เย็นสะอาด เธอเตรียม ตัว พร้อมที่ จะ เดินทาง ไปเมือง มรกต ²โดโรธีมีเสื้อ ผ้า อยู่ อีก เพียงชุดเดียว แต่ ก็บังเอิญ ซัก ไว้สะอาดแขวน อยู่ที่ขอข้างเตียง ³เป็น ผ้าฝ้ายตาหมากรุกสีขาวกับ น้ำ เงิน แม้สี น้ำ เงิน จะซีดจาง ไป ด้วยการ ซัก ก็ตาม แต่มัน ก็ ยัง เป็นชุดที่น่ารัก อยู่ ⁴เด็ก น้อยทำ ความสะอาดร่างกายอย่างถี่ถ้วน สวมชุด ผ้าฝ้าย อันสะอาดนั้น แล้ว ก็คาดหมวกสีชมพู ไว้บนศีรษะ ⁵เธอหยิบตะกร้า ใบ น้อย เอาขนมปังจาก ตู้ ใส่ เสีย เต็ม แล้ว เอา ผ้าขาวคลุมข้างบน ⁶เธอมองดูที่เท้าของเธอ ก็ เห็นว่ารอง เท้า เก่า และขาดรุ่งริ่ง แล้ว ⁷``คงใช้ เดินทาง ไกล ไม่ ได้ แน่ โต โต้''เธอพูด ⁸และโต โต้ ก็จ้องหน้าเธอ ด้วยดวงตาสีดำ พร้อมกับ กระดิกหางเพื่อ แสดงว่ามัน เข้า ใจว่าเธอหมาย ถึงอะไร ⁹ขณะเดียวกันโดโรธี ก็มอง ไป เห็นรอง เท้าของแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออกวาง อยู่บน โต๊ะ ¹⁰``ฉันสงสัยว่าจะ ใส่ ได้หรือ เปล่านะ''เธอพูดกับ โต โต้ `` ¹¹มันคงใช้ เดินทาง ไกล ได้ดีทีเดียวเพราะ ไม่มีวัน ขาด'' ¹²เธอถอดรองเท้า คู่ เก่าออก ลอง ใส่รอง เท้า เงิน คู่นั้น ซึ่ง ใส่ เข้า ได้พอดีราวกับ ว่าตัด ไว้สำหรับ เธอ ¹³ท้ายที่สุดเธอ ก็หัน ไป หยิบตะกร้า ขึ้น ¹⁴ไป...โต โต้''เธอพูด ``'' ¹⁵``เราจะ ไปเมือง มรกตกัน จะ ได้ขอ ให้ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ ช่วยเรา กลับ ไปแคนซัส

¹She closed the door, locked it, and put the key carefully in the pocket of her dress. ²And so, with Toto trotting along soberly behind her, she started on her journey.

¹เธอปิดประตู ลั่นกุญแจ เอาลูก กุญแจ ใส่ กระเป๋า เสื้ออย่างระมัดระวัง ²และ แล้วเธอ ก็ออก เดินทาง พร้อม ด้วยโต โต้ที่ วิ่งตาม ไปอย่างร่าเริง

¹There were several roads near by, but it did not take her long to find the one paved with yellow bricks. ²Within a short time she was walking briskly toward the Emerald City, her silver shoes tinkling merrily on the hard, yellow road-bed. ³The sun shone bright and the birds sang sweetly, and Dorothy did not feel nearly so bad as you might think a little girl would who had been suddenly whisked away from her own country and set down in the midst of a strange land.

¹ใกล้ๆนั้น มีถนนหลายสาย แต่ เพียง ไม่นานนักเธอ ก็พบถนนสายที่ปู ด้วยอิฐสี เหลือง ²ภายใน เวลา ไม่ช้าเธอ ก็ มุ่งหน้า ไป สู่เมือง มรกต รอง เท้า เงินของเธอกระทบท้องถนนสี เหลืองแสนหนานั้น ส่ง เสียงกรุ๊งกริ๊งร่าเริง ³ตะวัน ส่องแสงจ้า นกร้องเพลงแสนหวาน และโดโรธี ก็ ไม่รู้ สึกกังวลมากนัก ดัง ที่ท่านอาจ คิดว่า จะเกิด กับ เด็ก หญิง น้อยๆที่จากบ้านเมือง ตนมาอย่างฉับพลันทัน ด่วน ถูกปล่อย อยู่ท่ามกลางดินแดน อันประหลาดนี้

¹She was surprised, as she walked along, to see how pretty the country was about her. ²There were neat fences at the sides of the road, painted a dainty blue color, and beyond them were fields of grain and vegetables in abundance. ³Evidently the Munchkins were good farmers and able to raise large crops. ⁴Once in a while she would pass a house, and the people came out to look at her and bow low as she went by; for everyone knew she had been the means of destroying the Wicked Witch and setting them free from bondage. ⁵The houses of the Munchkins were odd-looking dwellings, for each was round, with a big dome for a roof. ⁶All were painted blue, for in this country of the East blue was the favorite color.

¹เมื่อเดิน ไป เธอประหลาด ใจที่ เห็นภูมิ ประเทศงดงามรอบ ด้าน ²มีรั้วกั้นเป็นระเบียบข้างถนนทาสีขาวสลับสี น้ำ เงิน และถัด ไป เป็นท้อง ทุ่ง เต็ม ไป ด้วยรวงข้าว พืช ผัก เต็ม ไปหมด ³แน่ทีเดียว พวก มันชกิน ส์ เป็นชาว ไร่ชาวนาที่ดี และ ปลูก พืชผล ได้มากมาย เช่นนั้น ⁴บางครั้ง บางคราวเธอผ่านบ้าน เรือน ผู้คน ก็ออกมามองเธอ และโค้ง ให้เธอผ่าน ไป ทุกคนรู้ ว่าเธอ เป็น ผู้ทำลายแม่มด ชั่วร้าย และปลดปล่อย ให้พวก เขา เป็นไทจากพันธะ ⁵บ้านเรือนที่มันชกิน ส์ อยู่นั้น แสน จะประหลาด แต่ละหลังกลม มีหลังคา เป็นโดม ใหญ่ ⁶ทาด้วยสี น้ำ เงินเนื่องจากภูมิ ประเทศทางทิศ ตะวัน ออกนี้ โปรดปรานสี น้ำ เงินยิ่ง นัก

¹Toward evening, when Dorothy was tired with her long walk and began to wonder where she should pass the night, she came to a house rather larger than the rest. ²On the green lawn before it many men and women were dancing. ³Five little fiddlers played as loudly as possible, and the people were laughing and singing, while a big table near by was loaded with delicious fruits and nuts, pies and cakes, and many other good things to eat.

¹ตกเย็น เมื่อโดโรธีเหนื่อยกับ การ เดินทาง ไกล และเริ่มวิตกว่าเธอ จะ พัก แรมที่ ไหนดี เธอ ก็มา ถึงบ้านหลังค่อนข้าง ใหญ่กว่าหลัง อื่นๆ ²ที่สนามหญ้าหน้าบ้านมีชาย หญิงมากมาย เต้นระบำ อยู่ ³มีคนเป่าขลุ่ยตัวเล็กๆ ห้าคนกำลังเป่า อยู่ ด้วย เสียงดัง ผู้คน หัวเราะ และร้องเพลงกันที่ โต๊ะ ตัว ใหญ่ ใกล้ๆมีผล ไม้ ถั่ว ขนมไพน์ ขนมเค้ก และของน่ากิน อื่นๆวาง อยู่ เต็ม

¹The people greeted Dorothy kindly, and invited her to supper and to pass the night with them; for this was the home of one of the richest Munchkins in the land, and his friends were gathered with him to celebrate their freedom from the bondage of the Wicked Witch.

¹ผู้คนต้อนรับ โดโรธีอย่าง ใจดี เชื้อเชิญ ให้เธอกิน และค้าง แรม ด้วย นี่ เป็นบ้านมันชกิน ส์ที่รวยที่ สุด ในดินแดน และ เพื่อนฝูงของ เขาต่างมาชุมนุมเพื่อฉลองอิสรภาพจากพันธนาการของแม่มด ชั่วร้าย

¹Dorothy ate a hearty supper and was waited upon by the rich Munchkin himself, whose name was Boq. ²Then she sat upon a settee and watched the people dance. ³When Boq saw her silver shoes he said, "You must be a great sorceress." ⁴"Why?" asked the girl. ⁵"Because you wear silver shoes and have killed the Wicked Witch. ⁶Besides, you have white in your frock, and only witches and sorceresses wear white." ⁷"My dress is blue and white checked," said Dorothy, smoothing out the wrinkles in it. ⁸"It is kind of you to wear that," said Boq. "Blue is the color of the Munchkins, and white is the witch color. ⁹So we know you are a friendly witch."

¹โดโรธีกินอาหาร เย็นอย่าง เต็ม ใจ มันชกิน ส์ชื่อ ``บ๊อก ผู้มั่งคั่งคอยดูแลเธอ อยู่ ²เสร็จแล้วเธอ ไป นั่งดู ผู้คน เต้นรำ'' ³เมื่อบ๊อกเห็นรอง เท้า เงินของเธอ เขา ก็พูดว่า ``เธอคง เป็นนาง ฟ้า ผู้ยิ่ง ใหญ่ แน่เทียว ⁴``ทำไมล่ะ?''เด็ก หญิงถาม'' ⁵`` เพราะเธอสวมรองเท้า เงิน และ ฆ่าแม่มดร้ายตายนะซี ⁶``แล้วเธอ ยังสวมชุดสีขาว ด้วย มีแม่มดกับ นาง ฟ้า เท่านั้น ที่สวมชุดสีขาว ⁷``ชุดของฉันตาหมากรุกสีน้ำ เงินกับ ขาว''โดโรธีพูด ขึ้นพลางกรีดรอยยับที่ เสื้อ ⁸``เป็น ความกรุณาที่เธอสวม เช่นนี้ ''บ๊อกพูด ``สี น้ำ เงินคือสีของมันชกิน ส์ สีขาว เป็นสีของแม่มด ⁹เราเลยรู้ว่าเธอ เป็นแม่มด ใจดี''

¹Dorothy did not know what to say to this, for all the people seemed to think her a witch, and she knew very well she was only an ordinary little girl who had come by the chance of a cyclone into a strange land.

¹ถึงตอนนี้ โดโรธี ไม่รู้ ว่า จะพูดอะไรเพราะ ผู้คนดู จะ คิดว่าเธอ เป็นแม่มด ไปหมด เธอรู้ ดีว่าตน เป็น เพียง เด็ก หญิงธรรมดาๆที่มา สู่ดินแดนประหลาด แห่งนี้ ด้วยเหตุ บังเอิญจากพายุไซโคลน เท่านั้น

¹When she had tired watching the dancing, Boq led her into the house, where he gave her a room with a pretty bed in it. ²The sheets were made of blue cloth, and Dorothy slept soundly in them till morning, with Toto curled up on the blue rug beside her.

¹เมื่อเธอเบื่อดูเต้นรำ บ๊อก ก็พาเธอ เข้า ไป ในบ้าน เสนอห้องกับ เตียงนอนน่ารัก ให้เธอ ²ผ้าปูเตียงสี น้ำ เงิน และโดโรธี ก็ หลับสนิท ไปจนรุ่งเช้า โดยมีโต โต้นอนขด อยู่ที่พรมสี น้ำ เงินข้างๆ

¹She ate a hearty breakfast, and watched a wee Munchkin baby, who played with Toto and pulled his tail and crowed and laughed in a way that greatly amused Dorothy. ²Toto was a fine curiosity to all the people, for they had never seen a dog before. ³"How far is it to the Emerald City?" the girl asked. ⁴"I do not know," answered Boq gravely, "for I have never been there. ⁵It is better for people to keep away from Oz, unless they have business with him. ⁶But it is a long way to the Emerald City, and it will take you many days. ⁷The country here is rich and pleasant, but you must pass through rough and dangerous places before you reach the end of your journey."

¹เธอกินอาหารเช้า อย่าง สุข ใจ และมองดูทารกมันชกิน ส์ น้อยที่ เล่น อยู่กับ โต โต้ดึงหางมัน หัวเราะ เอิ๊กอ๊าก ทำ ให้โดโรธีขบขันยิ่ง ²โตโต้ เป็น สิ่งน่าฉงนงดงามของคน ทั่ว ไปเพราะพวก นี้ ไม่เคย เห็นหมามาก่อน ³``ไกล เท่าไรจึง จะ ถึงเมือง มรกต'' เด็ก หญิงถาม ⁴``ฉันเอง ก็ ไม่รู้ ''บ๊อกตอบอย่างเคร่งขรึม ``ฉัน ไม่เคย ไปเลย ⁵เป็นการดีที่ ผู้คน จะ อยู่ ไกลๆออซถ้า ไม่มีธุรกิจ อะไรกับ เขา ⁶ทางไปเมือง มรกตนั้น ไกล เธอต้อง ไปหลายวัน ⁷ภูมิประเทศ แถบนี้ อุดมสมบูรณ์น่า อยู่ แต่เธอ จะต้องผ่าน ไป ในที่กันดาร อันตราย ก่อน จะ สุดจุดหมาย ปลายทางของการ เดินทาง''

¹This worried Dorothy a little, but she knew that only the Great Oz could help her get to Kansas again, so she bravely resolved not to turn back.

¹นี่ทำให้โดโรธีกังวลเล็ก น้อย แต่เธอรู้ ดีว่าออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ ผู้เดียว เท่านั้น ที่ จะ ช่วย ให้เธอ กลับ ไป ยังแคนซัส ได้ ดัง นั้น เธอจึงตัด สิน ใจอย่างกล้าหาญที่ จะ ไม่ถอยหลัง

¹She bade her friends good-bye, and again started along the road of yellow brick. ²When she had gone several miles she thought she would stop to rest, and so climbed to the top of the fence beside the road and sat down. ³There was a great cornfield beyond the fence, and not far away she saw a Scarecrow, placed high on a pole to keep the birds from the ripe corn.

¹เธอกล่าวอำลาบรรดามิตร และเริ่มออก เดินทาง ไปตามถนนอิฐสี เหลือง อีก ครั้ง ²เมื่อเดิน ไป ได้หลายไมล์ เธอ ก็ คิดว่าควร จะ หยุด พัก เสียที เธอปีน ขึ้น ไปบนขอบรั้วข้างถนน นั่งลง ³ตรงรั้วนั้นเต็ม ไป ด้วย ไร่ข้าวโพดมากมาย และ ไม่ ไกลจากนั้น เท่าไรเธอ ก็ เห็นหุ่น ไล่กา ตัวหนึ่ง แขวน อยู่บนเสา สูงเพื่อ ไว้ ใช้ ไล่นก ไปจากข้าวโพดสุกอร่าม

¹Dorothy leaned her chin upon her hand and gazed thoughtfully at the Scarecrow. ²Its head was a small sack stuffed with straw, with eyes, nose, and mouth painted on it to represent a face. ³An old, pointed blue hat, that had belonged to some Munchkin, was perched on his head, and the rest of the figure was a blue suit of clothes, worn and faded, which had also been stuffed with straw. ⁴On the feet were some old boots with blue tops, such as every man wore in this country, and the figure was raised above the stalks of corn by means of the pole stuck up its back.

¹โดโรธีเอามือ เท้าคางเพ่งพินิจหุ่น ไล่กา ²หัวของมันทำ ด้วยกระสอบ ใบ น้อยยัดฟาง มีสีทาตา จมูก ปาก เพื่อ ให้ดู เป็น ใบหน้า ³หมวกยอดแหลมสีน้ำ เงิน ใบ เก่าๆ ซึ่งคง เป็นของพวก มันชกิน ส์สักคนวางแหมะ ไว้บน หัวมัน รูปร่าง ส่วนที่ เหลือสวม ไว้ ด้วย เสื้อ ผ้าสี น้ำ เงินชุดหนึ่ง สีจาง และขาดวิ่น ข้าง ใน อัด ด้วยฟาง ⁴ที่เท้ามีรอง เท้าบูต เก่าๆลายสี น้ำ เงิน เหมือนกับ ที่ ผู้คน ในแดน แถบนี้ ใช้กัน ตัวหุ่นนั้น ถูกยัน ขึ้น ไป เหนือต้นข้าวโพด แขวนหลังติดกับ เสา ไว้

¹While Dorothy was looking earnestly into the queer, painted face of the Scarecrow, she was surprised to see one of the eyes slowly wink at her. ²She thought she must have been mistaken at first, for none of the scarecrows in Kansas ever wink; but presently the figure nodded its head to her in a friendly way. ³Then she climbed down from the fence and walked up to it, while Toto ran around the pole and barked. ⁴"Good day," said the Scarecrow, in a rather husky voice. ⁵"Did you speak?" asked the girl, in wonder. ⁶"Certainly," answered the Scarecrow. ⁷"How do you do?" ⁸"I'm pretty well, thank you," replied Dorothy politely. ⁹"How do you do?" ¹⁰"I'm not feeling well," said the Scarecrow, with a smile, "for it is very tedious being perched up here night and day to scare away crows." ¹¹"Can't you get down?" asked Dorothy. ¹²"No, for this pole is stuck up my back. ¹³If you will please take away the pole I shall be greatly obliged to you." ¹⁴Dorothy reached up both arms and lifted the figure off the pole, for, being stuffed with straw, it was quite light. ¹⁵"Thank you very much," said the Scarecrow, when he had been set down on the ground. ¹⁶"I feel like a new man." ¹⁷Dorothy was puzzled at this, for it sounded queer to hear a stuffed man speak, and to see him bow and walk along beside her. ¹⁸"Who are you?" asked the Scarecrow when he had stretched himself and yawned. ¹⁹"And where are you going?" ²⁰"My name is Dorothy," said the girl, "and I am going to the Emerald City, to ask the Great Oz to send me back to Kansas." ²¹"Where is the Emerald City?" he inquired. ²²"And who is Oz?" ²³"Why, don't you know?" she returned, in surprise. ²⁴"No, indeed. I don't know anything. You see, I am stuffed, so I have no brains at all," he answered sadly. ²⁵"Oh," said Dorothy, "I'm awfully sorry for you." ²⁶"Do you think," he asked, "if I go to the Emerald City with you, that Oz would give me some brains?" ²⁷"I cannot tell," she returned, "but you may come with me, if you like. ²⁸If Oz will not give you any brains you will be no worse off than you are now." ²⁹"That is true," said the Scarecrow. ³⁰"You see," he continued confidentially, "I don't mind my legs and arms and body being stuffed, because I cannot get hurt. ³¹If anyone threads on my toes or sticks a pin into me, it doesn't matter, for I can't feel it. ³²But I do not want people to call me a fool, and if my head stays stuffed with straw instead of with brains, as yours is, how am I ever to know anything?" ³³"I understand how you feel," said the little girl, who was truly sorry for him. ³⁴"If you will come with me I'll ask Oz to do all he can for you." ³⁵"Thank you," he answered gratefully.

¹ขณะที่โดโรธีเฝ้ามองหุ่น ไล่กาที่มีสีทาหน้าประหลาดอย่างพินิจพิเคราะห์ นั้น เธอแปลก ใจที่ เห็นตาข้างหนึ่ง ของมันกะพริบ ให้เธอช้าๆ ²ตอนแรกเธอ คิดว่าเธอคงหลง ไป เองเพราะ ไม่มีหุ่น ไล่กา ในแคนซัสที่ ไหนสัก ตัวกะพริบตา ได้ แต่ แล้วต่อมาหุ่น ไล่กา กลับผงก หัว ให้เธออย่าง เป็นมิตร ³เธอจึงปีนลงจากรั้วเดิน เข้า ไปหา โต โต้ วิ่งเห่า ไปรอบๆเสานั้น ⁴``สวัสดี''หุ่นไล่กาพูด ขึ้น ด้วย เสียง ห้าว ⁵``เธอพูดได้ ด้วยหรือ'' เด็ก หญิงถามอย่างสงสัย ⁶``แน่ซิ''หุ่น ไล่กาตอบ'' ⁷``สบายดีหรือ ⁸``สบายดี ขอบ ใจ''โดโรธีตอบอย่างสุภาพ ⁹``เธอล่ะสบายดีหรือ'' ¹⁰``ฉันไม่ สบายเลย''หุ่น ไล่กาตอบ พร้อมกับ ยิ้ม ``น่าเบื่อที่ ถูกแขวน อยู่ที่นี่ ทั้งวัน ทั้ง คืน... ให้ ไล่กา'' ¹¹``เธอลงมาไม่ ได้หรือ''โดโรธีถาม ¹²``ไม่ ได้ มีเสาติดหลังฉัน อยู่ ¹³ถ้าเธอ จะกรุณายกเสาออก ฉัน จะ เป็น หนี้ บุญคุณ อย่างยิ่ง ทีเดียว'' ¹⁴โดโรธีชูแขนทั้งสอง ขึ้น ยก เอา ตัวหุ่นออกมาจากเสา ตัวหุ่นนั้น แสน เบาเพราะยัด ด้วยฟาง ¹⁵``ขอบคุณมาก''หุ่น ไล่กาพูดเมื่อ ถูกจับ วางลงบน พื้นดิน ¹⁶``ฉันรู้สึกราวกับ เป็นคนใหม่ ทีเดียว'' ¹⁷โดโรธีงุนงงกับมันนักเพราะประหลาดที่ ได้ยิน หุ่นพูด ได้ และ เห็นมันโค้ง ให้ พร้อมกับ เดินมาข้างๆเธอ ¹⁸``เธอเป็น ใคร''หุ่น ไล่กาถามหลังจากที่ ยืดแข้ง ยืดขาหาวนอน ¹⁹``เธอจะ ไป ไหน'' ²⁰``ฉันชื่อโดโรธี''เด็ก หญิงพูด ``ฉันกำลัง ไปเมือง มรกต... ไปขอ ให้ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ส่งฉัน กลับแคนซัส'' ²¹``เมืองมรกต อยู่ที่ ไหน''มันถาม ²²``ออซเป็น ใคร'' ²³``ทำไมล่ะ นี่เธอไม่รู้ เลยหรอกหรือ''เธอถาม กลับ ด้วย ความประหลาด ใจ ²⁴``ไม่... ไม่ จริงๆ ฉัน ไม่รู้ อะไรเลย เธอ ไม่ เห็นหรือ ฉัน ถูกยัด เป็นหุ่น ฉะนั้น ฉันจึง ไม่มีมันสมอง''มันตอบอย่างเศร้าสร้อย ²⁵``โอ้''โดโรธีพูด ``ฉันเสีย ใจกับ เธอ จริงๆ'' ²⁶``เธอคิดว่า...''มันถาม ``ถ้า ฉัน ไปเมือง มรกตกับ เธอ ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ จะ ให้มันสมอง แก่ฉัน ได้ ไหม'' ²⁷``ฉันตอบไม่ ได้หรอก...''โดโรธีตอบ `` แต่เธอ จะ ไปกับ ฉัน ก็ ได้ถ้า เธอ อยาก ไป ²⁸แม้ออซ จะ ไม่ ให้มันสมอง เธอ ก็คง ไม่แย่ ไปกว่า ปัจจุบันหรอก'' ²⁹``จริงซิ''หุ่น ไล่กาพูด `` ³⁰นี่ นะ...''มันว่าต่ออย่างกระซิบกระซาบ ``ฉันไม่วิตกว่าแขนขา และ ตัวฉันยัดฟาง เพราะฉัน ถูกทำร้าย ไม่ ได้เลย ³¹ถ้าใครมาร้อย นิ้วฉันหรือ เอา เข็มมาแทงฉัน ก็ ไม่ เป็นไร เพราะฉัน ไม่รู้ สึกเลย ³²แต่ฉัน ไม่ อยาก ให้ ใครเรียกว่าไอ้โง่ ถ้า หัวฉันมี แต่ฟางยัด แทนที่ จะมีมันสมองอย่างของเธอ ฉัน จะรู้ เรื่อง อะไรต่ออะไร ได้ ยังไงล่ะ'' ³³``ฉันเข้า ใจดีว่าเธอรู้ สึกอย่างไร'' เด็ก น้อยพูด และรู้ สึก เสีย ใจกับ มัน จริงๆ'' ³⁴``ถ้าเธอ จะมากับ ฉันฉัน จะขอร้องออซ ให้ ช่วยเธอ เท่าที่ จะ ช่วย ได้ ³⁵``ขอบใจ''มันตอบอย่างสำนึก บุญคุณ

¹They walked back to the road. ²Dorothy helped him over the fence, and they started along the path of yellow brick for the Emerald City.

¹ทั้ง คู่พากัน เดิน กลับ ไปที่ถนน ²โดโรธีช่วยมันข้ามรั้ว และเริ่มออก เดิน ไปตามทางอิฐสี เหลือง มุ่ง ไป สู่เมือง มรกต

¹Toto did not like this addition to the party at first. ²He smelled around the stuffed man as if he suspected there might be a nest of rats in the straw, and he often growled in an unfriendly way at the Scarecrow. ³"Don't mind Toto," said Dorothy to her new friend. ⁴"He never bites." ⁵"Oh, I'm not afraid," replied the Scarecrow. ⁶"He can't hurt the straw. ⁷Do let me carry that basket for you. ⁸I shall not mind it, for I can't get tired. ⁹I'll tell you a secret," he continued, as he walked along. ¹⁰"There is only one thing in the world I am afraid of." ¹¹"What is that?" asked Dorothy; "the Munchkin farmer who made you?" ¹²"No," answered the Scarecrow; "it's a lighted match."

¹ตอนแรกๆโต โต้ ไม่ชอบ ส่วน เพิ่มเติมที่มี เข้ามาเลย ²มันเที่ยวดมรอบ ตัวหุ่นราวกับ สงสัยว่าน่า จะมีรังหนูซ่อน อยู่ ในฟางนั้น และมัน ก็มักขู่ คำรามหุ่น ไล่กาอย่าง ไม่ เป็นมิตรนัก ³``ช่างโตโต้มัน เถอะ''โดโรธีพูดกับ เพื่อนใหม่ `` ⁴มันไม่เคยกัด ใครหรอก ⁵''``โอ้...ฉันไม่กลัวหรอก''หุ่น ไล่กาตอบ ⁶``มันทำร้ายฟางไม่ ได้หรอก ⁷ให้ฉัน ช่วยถือ ตะกร้า ให้เธอนะ ⁸ฉันไม่ว่าอะไรหรอก เพราะฉันเหนื่อย ไม่ เป็น ⁹ฉันจะบอก ความลับกับ เธอ''มันพูดต่อ ขณะที่ เดิน ไปเรื่อยๆ'' ¹⁰``มีสิ่งเดียว เท่านั้น ในโลกนี้ ที่ฉันกลัว ¹¹``อะไร''โดโรธีถาม ``ชาวนามันชกินส์ที่ สร้างเธอ ขึ้นมาน่ะหรือ'' ¹²``ไม่ใช่''หุ่น ไล่กาตอบ `` ไม้ขีดจุด ไฟต่างหาก''

Chatper 4. The Road Through the Forest

บทที่ 4 ถนนผ่านป่า

¹After a few hours the road began to be rough, and the walking grew so difficult that the Scarecrow often stumbled over the yellow bricks, which were here very uneven. ²Sometimes, indeed, they were broken or missing altogether, leaving holes that Toto jumped across and Dorothy walked around. ³As for the Scarecrow, having no brains, he walked straight ahead, and so stepped into the holes and fell at full length on the hard bricks. ⁴It never hurt him, however, and Dorothy would pick him up and set him upon his feet again, while he joined her in laughing merrily at his own mishap.

¹สามชั่วโมงผ่าน ไป ถนนเริ่มขรุขระ และการ เดินทางลำบาก ขึ้นจนหุ่น ไล่กาสะดุดอิฐสี เหลือง ซึ่งปู ไม่ เสมอกัน อยู่ บ่อยๆ ²ที่จริงบางทีถนน ก็ขาด ไม่ เชื่อมต่อกัน มี หลุมที่โต โต้ กระโดดข้าม ไป และโดโรธีต้อง เดินอ้อม ³ส่วนหุ่น ไล่กาที่ ไม่มีมันสมอง มัน เดินตรง ไปเรื่อย และตกลง ไป ใน หลุม กระแทกอิฐ แข็งอย่างจัง ⁴อย่างไรก็ตามมัน ไม่บาด เจ็บนัก และโดโรธี ก็ดึงมัน ขึ้น ยืนบนขา ได้ อีก มัน หัวเราะ ใน ความ ผิดพลาดกับ เธออย่างร่าเริง

¹The farms were not nearly so well cared for here as they were farther back. ²There were fewer houses and fewer fruit trees, and the farther they went the more dismal and lonesome the country became.

¹ไร่นา แถบนี้ ไม่ ได้รับ การดูแลดี เท่ากับ ที่ผ่านมา ²มีบ้านเรือน น้อยลง และผลิตผลของต้น ไม้ ก็ ไม่หนา แน่น ยิ่ง เดิน ไกลออก ไป ก็ยิ่ง ท้อแท้ลง ภูมิ ประเทศ ก็ดู เปล่าเปลี่ยวยิ่ง ขึ้น

¹At noon they sat down by the roadside, near a little brook, and Dorothy opened her basket and got out some bread. ²She offered a piece to the Scarecrow, but he refused.

¹ตกกลางวันพวก เขา ก็ นั่งลงข้างถนน ใกล้ลำธาร น้อย โดโรธีเปิด ตะกร้า เอาขนมปังออกมา ²เธอส่งให้หุ่น ไล่กาหนึ่ง ชิ้น แต่มันปฏิเสธ

¹"I am never hungry," he said, "and it is a lucky thing I am not, for my mouth is only painted, and if I should cut a hole in it so I could eat, the straw I am stuffed with would come out, and that would spoil the shape of my head." ²Dorothy saw at once that this was true, so she only nodded and went on eating her bread.

¹ ²โดโรธีเห็น ได้ทันทีว่ามันพูด จริง ดัง นั้น เธอจึง เพียง แต่พยักหน้า แล้วกิน ขนมปังของเธอ ไป

¹"Tell me something about yourself and the country you came from," said the Scarecrow, when she had finished her dinner. ²So she told him all about Kansas, and how gray everything was there, and how the cyclone had carried her to this queer Land of Oz. ³The Scarecrow listened carefully, and said, "I cannot understand why you should wish to leave this beautiful country and go back to the dry, gray place you call Kansas." ⁴"That is because you have no brains" answered the girl. ⁵"No matter how dreary and gray our homes are, we people of flesh and blood would rather live there than in any other country, be it ever so beautiful. ⁶There is no place like home." ⁷The Scarecrow sighed. ⁸Of course I cannot understand it," he said. ⁹"If your heads were stuffed with straw, like mine, you would probably all live in the beautiful places, and then Kansas would have no people at all. ¹⁰It is fortunate for Kansas that you have brains." ¹¹"Won't you tell me a story, while we are resting?" asked the child. ¹²The Scarecrow looked at her reproachfully, and answered: "My life has been so short that I really know nothing whatever. ¹³I was only made day before yesterday. ¹⁴What happened in the world before that time is all unknown to me. ¹⁵Luckily, when the farmer made my head, one of the first things he did was to paint my ears, so that I heard what was going on. ¹⁶There was another Munchkin with him, and the first thing I heard was the farmer saying, `How do you like those ears?' ¹⁷"`They aren't straight,'" answered the other. ¹⁸"`Never mind,'" said the farmer. ¹⁹"`They are ears just the same,'" which was true enough.

¹``เล่าเรื่อง เธอ ให้ฉัน ฟังซิ และ ก็ เล่าดินแดนที่เธอจากมา...''หุ่น ไล่กาพูด ขึ้นเมื่อเธอกิน อาหาร เที่ยงเสร็จ ²ดังนั้น เธอจึง เล่าเรื่อง ทั้งหมด เกี่ยวกับ แคนซัส ให้มัน ฟัง เล่าว่าที่นั่นทุก สิ่งทุกอย่างดู เป็นสีเทาหม่นหมอง และ เล่าว่าพายุไซโคลน ได้หอบเธอมา ยังดินแดนประหลาด แห่งออซนี้ ³หุ่นไล่กา ฟังอย่างสนอกสน ใจ แล้วพูดว่า ฉัน ไม่ เข้า ใจเลย ทำไมเธอจึง อยากจากดินแดน อันงดงาม แห่งนี้ กลับ ไป ยังดินแดนที่หม่นหมอง แห้งแล้งที่เธอเรียกว่าแคนซัส'' ⁴``นั่นเพราะเธอไม่มีสมอง...'' เด็ก หญิงตอบ ⁵``ไม่ว่าบ้าน จะยากจนหม่นหมอง เพียง ใด เรา ผู้คนที่มี เลือด เนื้อ ก็ อยาก อยู่ที่นั่นมากกว่า ในแดน ใด แม้ จะงดงาม เพียงไร ก็ตาม'' ⁶``ไม่มีที่ ไหน เหมือนบ้านหรอก ⁷หุ่นไล่กาถอน ใจ ⁸``แน่นอน ฉัน ไม่ เข้า ใจ''มันพูด ⁹``ถ้าหัวเธอมี แต่ฟางยัดอย่าง หัวฉัน เธอ ก็อาจมา อยู่ที่งดงามอย่างนี้ กันหมด แล้วแคนซัส ก็ จะ ไม่มีคน อยู่เลย ¹⁰แคนซัสโชคดีที่เธอมีมันสมอง'' ¹¹``เธอจะ ไม่ เล่าเรื่อง อะไร ให้ฉัน ฟังตอนเรา หยุด พักกันหรือนี่'' เด็ก น้อยถาม ¹²หุ่นไล่กามองเธออย่างเศร้าสร้อย แล้วตอบว่า ``ชีวิตฉัน สั้นนักจนฉันแทบ ไม่รู้ เรื่อง อะไรเลย จริงๆ ¹³ฉันเพิ่งถูก สร้าง ขึ้นเมื่อวานนี้ เอง ¹⁴อะไรในโลกที่เกิด ขึ้นก่อน เวลานั้น ไม่รู้ เรื่อง เลย ¹⁵โชคดีที่เมื่อชาวนาทำหัวฉัน ขึ้น สิ่งแรก ที่ เขาทำคือ เขียนรูปหู ให้ฉัน ดัง นั้น ฉันจึง ได้ ฟัง สิ่งที่เกิด ขึ้น ¹⁶มีมันชกินส์ อีกคน อยู่กับ เขา และ สิ่งแรก ที่ฉัน ได้ยิน ชาวนาพูด ก็คือ...``เธอชอบหูนี่ ไหม ¹⁷``มันไม่ตรงนี่ อีกคนตอบ ¹⁸``ไม่ เป็นไร ชาวนาพูด `` ¹⁹มันก็หู เหมือนกันนั่นแหละ ซึ่ง ก็ จริงทีเดียว

¹"`Now I'll make the eyes,'" said the farmer. ²So he painted my right eye, and as soon as it was finished I found myself looking at him and at everything around me with a great deal of curiosity, for this was my first glimpse of the world. ³"`That's a rather pretty eye,'" remarked the Munchkin who was watching the farmer. ⁴"`Blue paint is just the color for eyes.' ⁵"`I think I'll make the other a little bigger,'" said the farmer. ⁶And when the second eye was done I could see much better than before. ⁷Then he made my nose and my mouth. ⁸But I did not speak, because at that time I didn't know what a mouth was for. ⁹I had the fun of watching them make my body and my arms and legs; and when they fastened on my head, at last, I felt very proud, for I thought I was just as good a man as anyone. ¹⁰"`This fellow will scare the crows fast enough,' said the farmer. ¹¹ ¹²`He looks just like a man.' ¹³"`Why, he is a man,' said the other, and I quite agreed with him. ¹⁴The farmer carried me under his arm to the cornfield, and set me up on a tall stick, where you found me. ¹⁵He and his friend soon after walked away and left me alone.

¹``ทีนี้ฉัน จะวาดตา ชาวนาพูด ²แล้ว เขา ก็ เขียนตาขวา ให้ฉัน และทันทีที่ เขียนเสร็จ ฉัน ก็พบว่า ตัว เองกำลังจ้องดู เขากับ สิ่งรอบกาย ด้วย ความ ตื่น เต้นทีเดียว เพราะนี่ เป็น ครั้ง แรก ที่ฉัน เห็นโลก ³``ตานั่นสวยดีนี่ มันชกินส์ ตั้งข้อ สังเกต ขณะเฝ้าดูชาวนา ⁴สีน้ำ เงินเหมาะกับ สีตาทีเดียว ⁵``ฉันคิดว่า จะ เขียนตา อีกข้าง ใหญ่สักหน่อย ชาวนาพูด ⁶เมื่อตาข้างที่สองเสร็จฉัน ก็ เห็น ได้ดีกว่าเดิม ⁷แล้ว เขา ก็ เขียน จมูกกับ ปาก ให้ฉัน ⁸แต่ฉัน ไม่ ได้พูดหรอกเพราะตอนนั้น ฉัน ไม่รู้ ว่าปาก เอา ไว้ทำอะไร ⁹ฉันสนุกกับ การเฝ้าดูพวก เขาทำ ตัวกับ แขนขา ให้ฉัน และเมื่อ เขามัด หัว ให้ฉัน ในที่ สุด ฉัน ก็รู้ สึกภาคภูมิ ใจยิ่ง เพราะ คิดว่าฉันดี เท่าๆคน อื่นนั่นแหละ ¹⁰``หมอนี่จะ ไล่กา ไป เร็วทีเดียว ชาวนาพูด `` ¹¹มันดูเหมือนคน จริงๆ ¹²``ทำไมล่ะ มันก็ เป็นคนนี่นา... อีกคนพูด และฉัน ก็ เห็น ด้วยกับ เขาอย่างยิ่ง ¹³ชาวนาหนีบฉันไว้ ใต้แขน พา ไป ไร่ข้าวโพด แล้ว ก็ เอาฉันแขวนกับ เสา สูงตรงที่เธอมาพบฉันนั่นแหละ ¹⁴เขากับ เพื่อน เดินจาก ไป ใน ไม่ช้า ปล่อย ให้ฉัน อยู่ ผู้เดียว...

¹"I did not like to be deserted this way. ²So I tried to walk after them. ³But my feet would not touch the ground, and I was forced to stay on that pole. ⁴It was a lonely life to lead, for I had nothing to think of, having been made such a little while before. ⁵Many crows and other birds flew into the cornfield, but as soon as they saw me they flew away again, thinking I was a Munchkin; and this pleased me and made me feel that I was quite an important person. ⁶By and by an old crow flew near me, and after looking at me carefully he perched upon my shoulder and said:

¹``ฉันไม่ชอบ ถูกปล่อย ไว้อย่างนั้น เลย ²ฉันพยายามเดินตาม เขา ไป ³แต่ เท้าฉัน ไม่แตะดิน ฉัน ถูก บังคับ ให้ติด อยู่กับ เสานั่น ⁴เป็นการ ใช้ชีวิตอย่าง เปล่าเปลี่ยวยิ่ง ฉัน ไม่มีอะไร จะต้อง คิด ถึงเพราะเพิ่ง ถูก สร้าง ขึ้นมาเมื่อ ไม่นานนี้ เอง ⁵กากับนกต่างๆบินลงมาที่ ไร่ข้าวโพด แต่ทันทีที่ เห็นฉันมัน ก็บินหนี ไป คง คิดว่าฉัน เป็นมันชกิน ส์ ทำ ให้ฉันชอบ ใจมาก ทำ ให้ฉันรู้ สึกว่าฉัน เป็นบุคคล สำคัญยิ่ง ⁶``ครั้ง แล้ว ครั้ง เล่าเจ้า กา แก่ ตัวหนึ่ง บินมา ใกล้ฉัน และหลังจากจ้องดูฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้ว มัน ก็ กระโดด ขึ้นมา เกาะไหล่ฉัน พร้อมกับ พูดว่า...

¹"`I wonder if that farmer thought to fool me in this clumsy manner. ²Any crow of sense could see that you are only stuffed with straw.' ³Then he hopped down at my feet and ate all the corn he wanted. ⁴The other birds, seeing he was not harmed by me, came to eat the corn too, so in a short time there was a great flock of them about me.

¹``ฉันสงสัยจริงว่าเจ้า ชาวนานั่น คิด จะหลอกฉัน ด้วยวิธีเปิ่นๆ แบบนี้ ²กาที่มีหัว คิด ตัว ไหน ก็ตาม จะ เห็น ได้ทันทีว่าแกยัดฟาง ไว้ เท่านั้น เอง ³แล้วมัน ก็ กระโดดลง ไปแทง เท้าฉัน กิน ข้าวโพด เสียมาก เท่าที่ อยากกิน ⁴นกอื่นๆ เห็นว่า ไม่ ได้รับ อันตรายจากฉัน ก็ เข้ามากิน ข้าวโพด ด้วย ดัง นั้น ใน ชั่วพริบตาเดียว ก็มีนกฝูง ใหญ่ อยู่รอบฉัน...

¹"I felt sad at this, for it showed I was not such a good Scarecrow after all; but the old crow comforted me, saying, `If you only had brains in your head you would be as good a man as any of them, and a better man than some of them. ²Brains are the only things worth having in this world, no matter whether one is a crow or a man.'

¹``ฉันเศร้าใจกับ เหตุ การณ์ นี้ เพราะนี่ แสดงว่าฉัน ไม่ ได้ เป็นหุ่น ไล่กาที่ดีเลย แต่เจ้า กา แก่มัน ก็ปลอบ ใจฉัน มันพูดว่า ``ถ้า แกมีมันสมอง ใน หัวสักหน่อยแกคง เป็นคนดี เหมือน ใครๆ เขา และ เป็นคนดีกว่าคนบางคน เสีย อีก ²ในโลกนี้ มันสมอง เป็น สิ่งเดียวที่มีค่า ไม่ว่า ผู้นั้น จะ เป็นกาหรือ เป็นคน

¹"After the crows had gone I thought this over, and decided I would try hard to get some brains. ²By good luck you came along and pulled me off the stake, and from what you say I am sure the Great Oz will give me brains as soon as we get to the Emerald City." ³"I hope so," said Dorothy earnestly, "since you seem anxious to have them." ⁴"Oh, yes; I am anxious," returned the Scarecrow. ⁵"It is such an uncomfortable feeling to know one is a fool." ⁶"Well," said the girl, "let us go." ⁷And she handed the basket to the Scarecrow.

¹``หลังจากที่พวกกาจาก ไป ฉันครุ่น คิด และตัด สิน ใจว่า จะพยายามอย่างหนัก ที่ จะหามันสมอง ให้ ได้ ²โชคดีที่เธอผ่านมาแล้วดึงฉันลงมาจากเสา ที่เธอพูดนั้น ฉันมั่น ใจว่าออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ จะ ให้มันสมองฉันทันทีที่เรา ไป ถึงเมือง มรกต...'' ³``ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น ...''โดโรธีพูดอย่างกระตือรือร้น ``เพราะเธอดู อยาก ได้มัน เหลือ เกิน '' ⁴``โอ้...ใช่ซิ ฉันอยาก ได้''หุ่น ไล่กาตอบ ⁵``มันเป็น ความรู้ สึก ไม่ สบายเลยที่รู้ ว่าตน เป็นไอ้โง่'' ⁶``เอาละ'' เด็ก หญิงพูด `` ไปกัน เถอะ'' ⁷แล้วเธอ ก็ส่งตะกร้า ให้หุ่น ไล่กา

¹There were no fences at all by the roadside now, and the land was rough and untilled. ²Toward evening they came to a great forest, where the trees grew so big and close together that their branches met over the road of yellow brick. ³It was almost dark under the trees, for the branches shut out the daylight; but the travelers did not stop, and went on into the forest.

¹จากนั้นไป ไม่มีรั้วข้างถนน อีกเลย และ พื้นดิน ก็ขรุขระขาดการคราดไถ ²ใกล้ ค่ำพวก เขามา ถึงป่า ใหญ่ ต้น ไม้ ขึ้น สูง ใหญ่ชิดกันจนกิ่งก้านจดกัน เหมือนถนนอิฐสี เหลือง ³ใต้ต้น ไม้ดูเกือบ มืด เพราะกิ่งกั้นแสง ตะวัน ไว้หมด แต่นัก เดินทาง ก็มิ ได้ หยุด และ เดินต่อ เข้าป่า ไป

¹"If this road goes in, it must come out," said the Scarecrow, "and as the Emerald City is at the other end of the road, we must go wherever it leads us." ²"Anyone would know that," said Dorothy. ³"Certainly; that is why I know it," returned the Scarecrow. ⁴"If it required brains to figure it out, I never should have said it."

¹``ถ้าถนนนี้ เข้า ไปข้าง ใน ได้มัน ก็ต้องโผล่ออกมา อีกจน ได้''หุ่น ไล่กาพูด ``ถ้า เมือง มรกต อยู่ สุด อีก ด้านถนนเรา ก็ต้อง ไป ไม่ว่ามัน จะนำ เรา ไป ไหน'' ²``ใครๆ เขา ก็ คิดอย่างนั้น ''โดโรธีพูด ³``แน่ซิ...นั่นแหละฉัน ถึงรู้ ...''หุ่น ไล่กาตอบ ⁴``ถ้าต้อง ใช้มันสมอง คิดฉันคง ไม่พูดออกมาหรอก''

¹After an hour or so the light faded away, and they found themselves stumbling along in the darkness. ²Dorothy could not see at all, but Toto could, for some dogs see very well in the dark; and the Scarecrow declared he could see as well as by day. ³So she took hold of his arm and managed to get along fairly well.

¹ประมาณหนึ่ง ชั่วโมงผ่าน ไป แสงจางลงทุกทีๆ พวก เขาเริ่มสะดุด ไปมา ใน ความ มืด ²โดโรธีมองอะไรไม่ เห็น แต่โต โต้มอง เห็นเพราะหมาบาง ตัวมอง เห็น ได้ดี ใน ความ มืด และหุ่น ไล่กา ก็ ประกาศว่าตน เห็น ได้ดี เท่าๆกลางวัน ³ดังนั้น เธอจึง เกาะแขนมัน และตามติด ไป ได้ดีพอควร

¹"If you see any house, or any place where we can pass the night," she said, "you must tell me; for it is very uncomfortable walking in the dark." ²Soon after the Scarecrow stopped. ³"I see a little cottage at the right of us," he said, "built of logs and branches. ⁴Shall we go there?" ⁵"Yes, indeed," answered the child. ⁶"I am all tired out."

¹``ถ้าเธอ เห็นบ้านสักหลังหรืออะไรที่เรา จะ พัก แรม ได้...''เธอพูด ``เธอต้องบอกฉันนะ มัน ไม่สะดวกเลย เดิน ใน ความ มืดอย่างนี้ ²หลังจากนั้นเล็ก น้อยหุ่น ไล่กา ก็ หยุด เดิน ³``ฉันเห็นกระท่อมเล็กทางขวาของเรา...''มันพูด `` สร้าง ด้วยขอน และกิ่ง ไม้ ⁴เราไปที่นั่นกัน ไหม'' ⁵``ไปซิ ไป แน่ๆ'' เด็ก น้อยตอบ ⁶``ฉันเหนื่อยเต็มที แล้ว

¹So the Scarecrow led her through the trees until they reached the cottage, and Dorothy entered and found a bed of dried leaves in one corner. ²She lay down at once, and with Toto beside her soon fell into a sound sleep. ³The Scarecrow, who was never tired, stood up in another corner and waited patiently until morning came.

¹ดังนั้น หุ่น ไล่กาจึงนำ เธอผ่านต้น ไม้ เข้า ไปจน ถึงกระท่อม โดโรธี เข้า ไปข้าง ในพบเตียงปู ใบ ไม้ แห้ง อยู่ที่ มุม มุมหนึ่ง ²เธอรีบลงนอนทันทีและ หลับสนิท ไป ใน ไม่ช้า โดยมีโต โต้ อยู่ข้างๆ ³ส่วนหุ่น ไล่กา ซึ่ง ไม่รู้ จักเหน็ดเหนื่อย ก็ ยืน อยู่ที่ อีก มุมหนึ่ง เฝ้าคอย อยู่อย่างอดทนจนรุ่งเช้า

Chapter 5. The Rescue of the Tin Woodman

บทที่ 5ช่วยชายตัด ไม้ดีบุก

¹When Dorothy awoke the sun was shining through the trees and Toto had long been out chasing birds around him and squirrels. ²She sat up and looked around her. ³Scarecrow, still standing patiently in his corner, waiting for her. ⁴"We must go and search for water," she said to him. ⁵"Why do you want water?" he asked. ⁶"To wash my face clean after the dust of the road, and to drink, so the dry bread will not stick in my throat." ⁷"It must be inconvenient to be made of flesh," said the Scarecrow thoughtfully, "for you must sleep, and eat and drink. ⁸However, you have brains, and it is worth a lot of bother to be able to think properly." ⁹They left the cottage and walked through the trees until they found a little spring of clear water, where Dorothy drank and bathed and ate her breakfast. ¹⁰She saw there was not much bread left in the basket, and the girl was thankful the Scarecrow did not have to eat anything, for there was scarcely enough for herself and Toto for the day.

¹โดโรธีตื่น ขึ้น ตะวัน กำลังส่องแสงผ่านหมู่ ไม้ลงมา โต โต้ออก ไป ไล่นกกับ กระรอก อยู่ข้างนอก ²เธอลุกขึ้น นั่ง และมอง ไปรอบๆ ³หุ่นไล่กา ยังคง ยืน อยู่ที่ มุมห้องอย่างอดทนเฝ้ารอเธอ ⁴``เราต้องไปหา น้ำกัน''เธอพูดกับ มัน ⁵``ทำไมเธอต้องการน้ำล่ะ''มันถาม ⁶``เพื่อล้างหน้าให้สะอาดจากฝุ่นถนนนะซิ แล้ว ก็ จะ เอามาดื่ม ขนมปัง แห้ง จะ ได้ ไม่ติดคอ'' ⁷``คงไม่สะดวกนะที่ ถูก สร้าง ด้วย เนื้อ หนัง''หุ่น ไล่กาพูดอย่าง เห็นอก เห็น ใจ ``เพราะเธอต้องนอน ต้องกิน ต้องดื่ม'' ⁸อย่างไรก็ตาม เธอมีมันสมอง และมันมีค่ามากพอ คุ้มกับ ความกังวลที่ จะ คิด อ่าน ได้ อย่างดี ⁹พวกเขาออกจากกระท่อม และ เดินผ่านแมก ไม้จนพบ น้ำพุ น้อยๆมี น้ำใสแจ๋ว โดโรธีกิน แล้ว ก็ชำระร่างกาย แล้วเธอ ก็กิน อาหารเช้า ¹⁰เธอพบว่าไม่มีขนมปัง เหลือ อยู่มาก เท่าไร ในตะกร้า เด็ก หญิงขอบ ใจนักที่หุ่น ไล่กา ไม่ต้องกิน อะไรเลยเพราะขนมปังมีเกือบ ไม่พอสำหรับ เธอกับ โต โต้ เอง ในวัน นี้

¹When she had finished her meal, and was about to go back to the road of yellow brick, she was startled to hear a deep groan near by. ²"What was that?" she asked timidly. ³"I cannot imagine," replied the Scarecrow; "but we can go and see."

¹เมื่อเธอกินอาหารเสร็จ และกำลัง จะ เดิน กลับ ไปที่ถนนอิฐสี เหลืองเธอ ก็ประหลาด ใจที่ ได้ยิน เสียงครวญครางอย่างหนัก ไม่ ไกลจากเธอนัก ²``อะไรน่ะ''เธอถามขึ้นอย่างขลาดๆ ³``ฉันนึกไม่ออกเลย...''หุ่น ไล่กาตอบ ``เรา ไปดูกัน ก็ ได้''

¹Just then another groan reached their ears, and the sound seemed to come from behind them. ²They turned and walked through the forest a few steps, when Dorothy discovered something shining in a ray of sunshine that fell between the trees. ³She ran to the place and then stopped short, with a little cry of surprise.

¹ตอนนั้นเสียงครางดัง มา ถึงหู อีก ครั้ง เสียงดู จะมาจากทาง ด้านหลัง ²พวกเขาหัน กลับ และ เดินผ่าน ไป เพียงสองสามก้าว โดโรธี เห็นอะไรบางอย่างส่องแสงสะท้อนรัศมี แดดที่ตกต้อง อยู่ระหว่างแมก ไม้ ³เธอวิ่ง ไปที่นั่น หยุดชะงัก และร้อง ขึ้นอย่างประหลาด ใจ

¹One of the big trees had been partly chopped through, and standing beside it, with an uplifted axe in his hands, was a man made entirely of tin. ²His head and arms and legs were jointed upon his body, but he stood perfectly motionless, as if he could not stir at all.

¹ไม้ ใหญ่ต้นหนึ่ง ถูกโค่น ไว้ล้มลง เพียง ส่วนหนึ่ง ข้างๆมีชายทำ ด้วยดีบุก ทั้ง ตัว ยืน อยู่ มือ ทั้งสองถือ ขวานชู ไว้ ²หัวกับ แขนขาของ เขา ถูก เชื่อมติดกับ ตัว เขา ยืน อยู่ นิ่งราวกับ ว่า ไม่สามารถกระดุกกระดิก ได้ แม้ แต่ น้อย

¹Dorothy looked at him in amazement, and so did the Scarecrow, while Toto barked sharply and made a snap at the tin legs, which hurt his teeth. ²"Did you groan?" asked Dorothy. ³"Yes," answered the tin man, "I did. ⁴I've been groaning for more than a year, and no one has ever heard me before or come to help me." ⁵"What can I do for you?" she inquired softly, for she was moved by the sad voice in which the man spoke. ⁶"Get an oil-can and oil my joints," he answered. ⁷"They are rusted so badly that I cannot move them at all; if I am well oiled I shall soon be all right again. ⁸You will find an oil-can on a shelf in my cottage."

¹โดโรธีมองมันพร้อมกับ หุ่น ไล่กา ด้วย ความประหลาด ใจ ใน ขณะที่โต โต้เห่า เสียงแหลม และการ เข้างับที่ขาดีบุกจนทำ ให้มัน เจ็บ ฟัน ²``เธอส่งเสียงร้องครางนั่นหรือ''โดโรธีถาม ³``ใช่แล้ว''ชายดีบุกตอบ ฉันร้อง... ⁴``ฉันร้องครางมากว่าปีหนึ่งแล้ว ไม่มี ใคร ได้ยิน หรือมา ช่วยฉันก่อนหน้านี้ เลย'' ⁵``ฉันจะ ช่วย ได้อย่างไร''เธอถามอย่างอ่อนโยน เพราะหวั่น ไหว ไปกับ เสียงพูดเศร้าๆของชายดีบุก ⁶``ไป เอา กระป๋อง น้ำมันมาหยอดข้อต่อฉันที...'' เขาตอบ ⁷``มันขึ้นสนิม เสียจนฉันขยับ ไม่ ได้ ถ้า หล่อลื่น น้ำมันดีฉัน ก็ จะ สบาย ใน ไม่ช้า ⁸เธอจะ เห็น กระป๋อง น้ำมันวาง อยู่บนชั้น ในกระท่อมฉัน''

¹Dorothy at once ran back to the cottage and found the oil-can, and then she returned and asked anxiously, "Where are your joints?" ²"Oil my neck, first," replied the Tin Woodman. ³So she oiled it, and as it was quite badly rusted the Scarecrow took hold of the tin head and moved it gently from side to side until it worked freely, and then the man could turn it himself. ⁴"Now oil the joints in my arms," he said. ⁵And Dorothy oiled them and the Scarecrow bent them carefully until they were quite free from rust and as good as new. ⁶The Tin Woodman gave a sigh of satisfaction and lowered his axe, which he leaned against the tree. ⁷"This is a great comfort," he said. ⁸"I have been holding that axe in the air ever since I rusted, and I'm glad to be able to put it down at last. ⁹Now, if you will oil the joints of my legs, I shall be all right once more."

¹โดโรธีวิ่ง กลับ ไปที่กระท่อมทันที และพบ กระป๋อง น้ำมันนั้น เธอ กลับมา และถาม ขึ้นอย่างกระวนกระวาย ``ข้อต่อของเธอตรง ไหน'' ²``หยอดน้ำมันตรงคอฉันก่อน...''ชายตัด ไม้ดีบุกตอบ ³เธอหยอดน้ำมันลง ไป มัน ขึ้นสนิมมาก จริงๆ หุ่น ไล่กาจับ ดีบุก และขยับมันอย่าง เบาๆจาก ด้านหนึ่ง ไป ยัง อีก ด้านหนึ่ง จนมันเคลื่อน ได้อย่างสะดวก ครั้น แล้วชายตัด ไม้ดีบุก ก็ขยับ หัว ได้ เอง ⁴``ทีนี้หยอด น้ำมันตรงแขนฉัน...'' เขาพูด ⁵และโดโรธี ก็หยอด น้ำมันลง ไป หุ่น ไล่กาบิดแขน ให้อย่างระมัดระวังจนกระทั่งปลอดจากสนิม และ กลับดี เหมือนของใหม่ ⁶ชายตัดไม้ดีบุก แสดงอาการพอ ใจ และปล่อยขวานลงพิงกับ ต้น ไม้ ⁷``ช่วย ได้ดี เหลือ เกิน '' เขาพูด ⁸``ฉันถือขวานนี้ ไว้กลาง อากาศ ตั้ง แต่ฉัน ขึ้นสนิม ดี ใจที่วางมันลง ได้ ในที่ สุด ⁹ทีนี้ถ้า เธอ จะหยอด น้ำมันที่ขาฉันฉัน ก็ จะ สบาย ขึ้นมา อีก ครั้ง ''

¹So they oiled his legs until he could move them freely; and he thanked them again and again for his release, for he seemed a very polite creature, and very grateful. ²"I might have stood there always if you had not come along," he said; "so you have certainly saved my life. ³How did you happen to be here?" ⁴"We are on our way to the Emerald City to see the Great Oz," she answered, "and we stopped at your cottage to pass the night." ⁵"Why do you wish to see Oz?" he asked. ⁶"I want him to send me back to Kansas, and the Scarecrow wants him to put a few brains into his head," she replied. ⁷The Tin Woodman appeared to think deeply for a moment. ⁸Then he said: "Do you suppose Oz could give me a heart?" ⁹"Why, I guess so," Dorothy answered. ¹⁰"It would be as easy as to give the Scarecrow brains." ¹¹"True," the Tin Woodman returned. ¹²"So, if you will allow me to join your party, I will also go to the Emerald City and ask Oz to help me." ¹³"Come along," said the Scarecrow heartily, and Dorothy added that she would be pleased to have his company. ¹⁴So the Tin Woodman shouldered his axe and they all passed through the forest until they came to the road that was paved with yellow brick.

¹ฉะนั้นพวก เขาจึงหยอด น้ำมันที่ขาจนกระทั่งชายตัด ไม้ดีบุกเคลื่อน ไหว ได้สะดวก และขอบ ใจ แล้วขอบ ใจ อีกที่ ช่วยมาปลดปล่อย เขาดูสุภาพเรียบร้อย และสำนึก ในบุญคุณ ยิ่ง นัก ²``ฉันอาจต้องยืน อยู่ที่นี่ ตลอด ไปถ้า เธอ ไม่บังเอิญผ่านมา'' เขาพูด ``ดัง นั้น เธอจึง ช่วยชีวิตฉัน ไว้ทีเดียว ³เธอมาที่นี่กันได้อย่างไร'' ⁴``เรากำลังเดินทาง ไปเมือง มรกตเพื่อ ไปหาออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่''เธอตอบ `` และเรามา หยุด พัก แรมที่กระท่อมเธอ'' ⁵``ทำไมเธอถึง อยาก ไปพบออซ'' เขาถาม ⁶``ฉันอยาก ให้ เขาส่งฉัน กลับแคนซัส และหุ่น ไล่กา ก็ อยาก ให้ เขา ใส่มันสมอง ใน หัว...''เธอตอบ ⁷ชายตัดไม้ดีบุกดู จะ คิดหนัก อยู่ ชั่ว ขณะ ⁸แล้วจึงพูดว่า เธอ คิดว่าออซ จะ ให้ หัว ใจฉัน ได้ ไหม'' ⁹``ทำไมล่ะ ฉันเดาว่าคงจะ ได้กระมัง''โดโรธีตอบ `` ¹⁰มันคงง่ายเท่าๆกับ ให้มันสมอง แก่หุ่น ไล่กานั่นแหละ'' ¹¹``จริงซินะ''ชายตัด ไม้ดีบุกตอบ ¹²``ดังนั้น ถ้า เธอ ให้ฉันร่วม ไปกับ คณะ ด้วย ฉัน ก็ อยาก จะ ไปเมือง มรกต จะ ได้ขอร้องออซ ให้ ช่วยฉัน'' ¹³``มาซิ''หุ่นไล่กาพูดอย่างดี ใจ และโดโรธี ก็เสริมว่าเธอดี ใจมากที่ ได้ชายตัด ไม้ดีบุกมาร่วมทาง ¹⁴ดังนั้น ชายตัด ไม้ดีบุกจึงแบกขวาน ขึ้นบ่า และ ทั้งหมด ก็ออก เดินผ่าน เข้า ไป ในป่าจนมา ถึงถนนที่ปู ด้วยอิฐสี เหลือง

¹The Tin Woodman had asked Dorothy to put the oil-can in her basket. ²"For," he said, "if I should get caught in the rain, and rust again, I would need the oil-can badly."

¹ชายตัดไม้ดีบุกขอ ให้โดโรธี เอา กระป๋อง น้ำมัน ใส่ ไว้ ในตะกร้าของเธอ ²``เพราะว่า...''เขาพูด ``ถ้า ฉันเจอฝน แล้ว ขึ้นสนิม อีกฉันคงต้องการ กระป๋อง น้ำมันอย่างยิ่ง เชียว''

¹It was a bit of good luck to have their new comrade join the party, for soon after they had begun their journey again they came to a place where the trees and branches grew so thick over the road that the travelers could not pass. ²But the Tin Woodman set to work with his axe and chopped so well that soon he cleared a passage for the entire party.

¹โชคดีไม่ น้อยที่ ได้สหายใหม่ ร่วม คณะ เพราะ ใน ไม่ช้าเมื่อพวก เขาออก เดินทาง อีก ก็มา ถึงที่ ซึ่งมีต้น ไม้ และกิ่งก้านหนาทึบ อยู่ เหนือถนนจนคน เดินผ่าน ไป ไม่ ได้ ²แต่ชายตัด ไม้ดีบุกลงมือทำงาน ด้วยขวาน และตัด ออก ได้อย่างดี ใน ไม่ช้ามัน ก็เปิด ทางผ่าน ให้กับ คณะ ทั้งหมด

¹Dorothy was thinking so earnestly as they walked along that she did not notice when the Scarecrow stumbled into a hole and rolled over to the side of the road. ²Indeed he was obliged to call to her to help him up again. ³"Why didn't you walk around the hole?" asked the Tin Woodman. ⁴"I don't know enough," replied the Scarecrow cheerfully. ⁵"My head is stuffed with straw, you know, and that is why I am going to Oz to ask him for some brains." ⁶"Oh, I see," said the Tin Woodman. ⁷"But, after all, brains are not the best things in the world." ⁸"Have you any?" inquired the Scarecrow. ⁹"No, my head is quite empty," answered the Woodman. ¹⁰"But once I had brains, and a heart also; so, having tried them both, I should much rather have a heart." ¹¹"And why is that?" asked the Scarecrow. ¹²"I will tell you my story, and then you will know."

¹โดโรธีครุ่นคิดหนัก ขณะที่ เดินกัน ไปจนเธอ ไม่ ได้ สังเกตว่าหุ่น ไล่กาสะดุดลง ไป ใน หลุม แล้วกลิ้งลง ไปข้างถนน ²...จริงซิ...มันต้องเรียก ให้เธอ ช่วยพยุง ให้ ³``ทำไมเธอไม่ เดินอ้อม หลุม เล่า''ชายตัด ไม้ดีบุกถาม ⁴``ฉันรู้ไม่พอ''หุ่น ไล่กาตอบอย่างร่าเริง ⁵``หัวฉันยัด ด้วยฟางเธอรู้ ไหม นี่แหละ เป็นเหตุ ที่ทำ ให้ฉัน ไปหาออซเพื่อขอมันสมองจาก เขา'' ⁶``โอ้...ฉันเข้า ใจ แล้ว''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด'' ⁷``แต่ ถึงอย่างไร ก็ตาม มันสมอง ไม่ใช่ สิ่งที่ดีที่ สุด ในโลกหรอกนะ ⁸``เธอมีมันสมองไหม''หุ่น ไล่กาถาม ⁹``ไม่ หัวฉันว่าง เปล่าทีเดียว''ชายตัด ไม้พูด ¹⁰``ครั้ง หนึ่ง ฉันเคยมีมันสมอง และมี หัว ใจ ด้วย ดัง นั้น หลังจากลองเทียบ ทั้งสองอย่าง แล้วฉัน ก็ อยากมี หัว ใจมากกว่า'' ¹¹``ทำไมล่ะ''หุ่นไล่กาถาม `` ¹²ฉันจะ เล่าเรื่อง ให้ ฟัง แล้วเธอจึง จะรู้ ''

¹So, while they were walking through the forest, the Tin Woodman told the following story: ²"I was born the son of a woodman who chopped down trees in the forest and sold the wood for a living. ³When I grew up, I too became a woodchopper, and after my father died I took care of my old mother as long as she lived. ⁴Then I made up my mind that instead of living alone I would marry, so that I might not become lonely.

¹ดังนั้น ใน ขณะที่ เดินผ่านป่า ไป ชายตัด ไม้ดีบุก ก็ เล่าเรื่อง ดัง ต่อ ไปนี้ ²``ฉันเกิดมา เป็นบุตรชายคนตัด ไม้ที่ตัด ไม้ป่าขาย เป็นฟืนเลี้ยง ชีวิต ³เมื่อฉันโตขึ้นฉัน ก็ เป็นคนตัด ไม้เมื่อพ่อฉันตายฉัน ก็ดูแลแม่ แก่ของฉันตราบ เท่าที่เธอมีชีวิต อยู่ ⁴แล้วฉัน ก็ตัด สิน ใจ แต่งงาน แทนที่ จะ อยู่คนเดียวเพื่อ จะ ได้ ไม่เหงา อีกต่อ ไป...

¹"There was one of the Munchkin girls who was so beautiful that I soon grew to love her with all my heart. ²She, on her part, promised to marry me as soon as I could earn enough money to build a better house for her; so I set to work harder than ever. ³But the girl lived with an old woman who did not want her to marry anyone, for she was so lazy she wished the girl to remain with her and do the cooking and the housework. ⁴So the old woman went to the Wicked Witch of the East, and promised her two sheep and a cow if she would prevent the marriage. ⁵Thereupon the Wicked Witch enchanted my axe, and when I was chopping away at my best one day, for I was anxious to get the new house and my wife as soon as possible, the axe slipped all at once and cut off my left leg.

¹``มีสาวมันชกินส์คนหนึ่ง สวยมาก ฉันหลงรักเธออย่าง สุด หัว ใจ ²เธอเอง ก็สัญญา จะ แต่งงานกับ ฉันทันทีที่ฉันหา เงิน ได้พอ สร้างบ้านอย่างดี ให้เธอ ดัง นั้น ฉันจึงเริ่มทำงานหนัก ขึ้นกว่าเดิม ³แต่สาวนั้น อยู่กับ หญิง แก่ที่ ไม่ต้องการ ให้เธอ แต่งงานกับ ใครเพราะนางขี้เกียจมาก อยาก ให้สาวนั้น อยู่กับ นางเพื่อหุงหา อาหาร และทำงานบ้านต่อ ไป ⁴ดังนั้น หญิง แก่จึง ไปหาแม่มด ชั่วร้าย แห่งทิศ ตะวัน ออก และสัญญา จะ ให้แกะสอง ตัวกับ วัว หนึ่ง ตัวถ้า นาง ขัด ขวางการ แต่งงาน ได้ ⁵แม่มดที่ชั่วร้ายจึง เข้าสิงขวานฉัน และวัน หนึ่ง เมื่อฉันตัด ไม้ อยู่ดีๆเพราะฉันต้องการ ได้บ้านใหม่ กับ ภรรยา ให้ เร็วที่ สุด เท่าที่ จะ เร็ว ได้ ทัน ใดนั้น ขวาน ก็พลาด และตัด ขาซ้ายฉันขาด...

¹"This at first seemed a great misfortune, for I knew a one-legged man could not do very well as a wood-chopper. ²So I went to a tinsmith and had him make me a new leg out of tin. ³The leg worked very well, once I was used to it. ⁴But my action angered the Wicked Witch of the East, for she had promised the old woman I should not marry the pretty Munchkin girl. ⁵When I began chopping again, my axe slipped and cut off my right leg. ⁶Again I went to the tinsmith, and again he made me a leg out of tin. ⁷After this the enchanted axe cut off my arms, one after the other; but, nothing daunted, I had them replaced with tin ones. ⁸The Wicked Witch then made the axe slip and cut off my head, and at first I thought that was the end of me. ⁹But the tinsmith happened to come along, and he made me a new head out of tin.

¹``ทีแรกดูโชคร้ายนักเพราะฉันรู้ ดีว่าคนขาเดียว เป็นคนตัด ไม้ที่ดี ไม่ ได้ ²ดังนั้น ฉันจึง ไปหาช่างดีบุก และ ให้ เขาทำขา ด้วยดีบุก ให้ใหม่ ³เมื่อฉันเริ่มใช้ขาใหม่ ก็ทำงาน ได้ดี ⁴แต่การ กระทำของฉันทำ ให้แม่มด ชั่วร้าย แห่งทิศ ตะวัน ออกโกรธมาก เพราะนาง ได้สัญญากับ หญิง แก่ว่าฉัน จะ ไม่ ได้ แต่งงานกับ สาวสวยมันชกิน ส์ ⁵เมื่อฉันเริ่มตัดไม้ อีก ขวานฉัน ก็พลาด และตัด ขาขวาขาด ⁶ฉันไปหาช่างดีบุก อีก และ เขา ก็ทำขาดีบุก ให้ฉัน ⁷หลังจากนั้นขวานที่ ถูกสิง ก็ตัด แขน ทั้งสองของฉันทีละข้าง แต่ ไม่มีอะไรน่ากลัว ฉันซ่อมแซมมัน ด้วยแขนดีบุก ⁸แม่มดที่ชั่วร้ายจึงทำ ให้ขวานพลาดตัด หัวฉัน ตอนแรก ฉัน คิดว่านั่น เป็นจุดจบ เสีย แล้ว ⁹แต่บังเอิญช่างดีบุกผ่านมา และทำ หัวดีบุก ให้ฉันใหม่ ...

¹"I thought I had beaten the Wicked Witch then, and I worked harder than ever; but I little knew how cruel my enemy could be. ²She thought of a new way to kill my love for the beautiful Munchkin maiden, and made my axe slip again, so that it cut right through my body, splitting me into two halves. ³Once more the tinsmith came to my help and made me a body of tin, fastening my tin arms and legs and head to it, by means of joints, so that I could move around as well as ever. ⁴But, alas! I had now no heart, so that I lost all my love for the Munchkin girl, and did not care whether I married her or not. ⁵I suppose she is still living with the old woman, waiting for me to come after her.

¹``ฉันคิดว่าตอนนั้น ฉันคงชนะแม่มดที่ ชั่วร้าย แล้ว และฉัน ก็ทำงานหนัก กว่าเดิม แต่ฉันรู้ จัก ความทารุณโหดร้ายของศัตรู น้อย เหลือ เกิน ²แม่มดคิดหาทางใหม่ ที่ จะประหาร ความรักที่ฉันมีต่อสาวงามมันชกิน ส์ และทำ ให้ขวานของฉันพลาด อีก มันตัด ผ่ากลาง ตัวฉันพอดี แยกฉันออก เป็นสอง ส่วน ³ช่างดีบุกก็มา ช่วย สร้าง ตัวฉัน ด้วยดีบุก อีก ครั้ง เอาแขนดีบุก ขา และ หัวต่อกับ ตัว มีข้อต่อเพื่อฉัน ได้เคลื่อน ไหว ไปมา ได้ดีอย่างเดิม ⁴แต่อนิจจา!ตอนนี้ ฉันขาด หัว ใจ ดัง นั้น ฉันจึงสูญ เสีย ความรักสำหรับ สาวมันชกิน ส์ ไป และ ไม่พะวงว่า จะ ได้ แต่งงานกับ เธอหรือ ไม่ ⁵ฉันคิดว่าเธอ ยังคง อยู่กับ หญิง แก่นางนั้น รอ ให้ฉัน กลับ ไปรับ เธอ...

¹"My body shone so brightly in the sun that I felt very proud of it and it did not matter now if my axe slipped, for it could not cut me. ²There was only one danger--that my joints would rust; but I kept an oil-can in my cottage and took care to oil myself whenever I needed it. ³However, there came a day when I forgot to do this, and, being caught in a rainstorm, before I thought of the danger my joints had rusted, and I was left to stand in the woods until you came to help me. ⁴It was a terrible thing to undergo, but during the year I stood there I had time to think that the greatest loss I had known was the loss of my heart. ⁵While I was in love I was the happiest man on earth; but no one can love who has not a heart, and so I am resolved to ask Oz to give me one. ⁶If he does, I will go back to the Munchkin maiden and marry her."

¹``ร่างกายของฉันส่องประกายแวววาวใต้แสง ตะวัน และฉันรู้ สึกภูมิ ใจมาก ไม่ เป็นไรที่ขวาน จะพลาดเพราะมันตัด ฉัน ไม่ ได้ อีก แล้ว ²แต่มี อันตราย อยู่อย่างเดียวคือข้อต่อของฉัน ขึ้นสนิม ฉัน เก็บ กระป๋อง น้ำมัน ไว้ที่กระท่อม และเฝ้าหยอด น้ำมัน ตัว เองเมื่อ ใดที่ต้องการ ³อย่างไรก็ตาม มีวัน หนึ่ง ฉัน ลืมทำ และเจอพายุฝน เข้า ก่อนที่ฉัน จะตระหนัก ถึง อันตรายข้อต่อ ก็ เป็นสนิม เสีย แล้ว ฉันเลย ถูกปล่อย ให้ ยืน อยู่กลางป่าจนกระทั่งเธอผ่านมา ช่วยฉัน ⁴นับเป็น สิ่งเลวร้ายยิ่ง นักที่ต้องโดน เช่นนี้ แต่ระหว่างปีที่ฉัน ยืน อยู่ที่นั่นฉันมี เวลาที่ จะ คิด ถึง ความสูญ เสีย อัน ใหญ่หลวงที่ฉัน ได้รู้ จัก คือการสูญ เสีย หัว ใจ ⁵เมื่อฉันมีความรักฉัน เป็นชายที่มี ความ สุขที่ สุด ในโลก แต่ ไม่มี ใครมี ความรัก ได้ถ้า ขาด หัว ใจ ดัง นั้น ฉันจึงดี ใจที่ จะ ได้ขอออซ ช่วย ให้ หัว ใจ แก่ฉัน ⁶ถ้าเขา ให้ ได้ ฉัน จะ กลับ ไปหาสาวมันชกิน ส์ และ แต่งงานกับ เธอ''

¹Both Dorothy and the Scarecrow had been greatly interested in the story of the Tin Woodman, and now they knew why he was so anxious to get a new heart. ²"All the same," said the Scarecrow, "I shall ask for brains instead of a heart; for a fool would not know what to do with a heart if he had one." ³"I shall take the heart," returned the Tin Woodman; "for brains do not make one happy, and happiness is the best thing in the world."

¹ทั้งโดโรธี และหุ่น ไล่กาสน ใจเรื่อง ของชายตัด ไม้ดีบุกมาก และบัดนี้ ก็รู้ ว่าทำไมชายตัด ไม้ดีบุก ถึง อยาก ได้ หัว ใจใหม่ นัก ²``เหมือนกันแหละ...''หุ่น ไล่กาพูด ``ฉัน จะขอมันสมอง แทน หัว ใจ เพราะไอ้โง่ ก็ ไม่รู้ จะทำอะไรกับ หัว ใจถ้า หากมันมีสัก อัน'' ³``ฉันจะ เลือก เอา หัว ใจ...''คนตัด ไม้ดีบุกพูด ``เพราะมันสมอง ไม่ทำ ให้ ใครมี ความ สุข ได้ และ ความ สุขนั้น เป็น สิ่งที่ดีที่ สุด ในโลก''

¹Dorothy did not say anything, for she was puzzled to know which of her two friends was right, and she decided if she could only get back to Kansas and Aunt Em, it did not matter so much whether the Woodman had no brains and the Scarecrow no heart, or each got what he wanted.

¹โดโรธีไม่ ได้พูดอะไรเพราะเธองง ไม่รู้ ว่า เพื่อน ทั้งสองของเธอคน ไหนพูด ถูก เธอตัด สิน ใจ แล้วว่า เพียงถ้า เธอ กลับ ไปแคนซัสหาป้าเอ็ม ได้ เธอ ก็ ไม่พะวงนักว่าชายตัด ไม้ จะ ไม่มีมันสมอง หรือหุ่น ไล่กา จะ ไม่มี หัว ใจ หรือว่า แต่ละคน จะ ได้ตามที่ปรารถนาหรือ ไม่

¹What worried her most was that the bread was nearly gone, and another meal for herself and Toto would empty the basket. ²To be sure neither the Woodman nor the Scarecrow ever ate anything, but she was not made of tin nor straw, and could not live unless she was fed.

¹สิ่งที่เธอกังวลที่ สุด ก็คือขนมปังเกือบ จะหมด แล้ว อาหาร อีกมื้อเดียวสำหรับ เธอกับ โต โต้ตะกร้า ก็ จะเกลี้ยงเลย ²แน่นอน ทั้งชายตัด ไม้ และหุ่น ไล่กา ไม่เคยกิน อะไร แต่เธอ ไม่ ได้ ถูก สร้าง ด้วยดีบุกหรือฟาง ถ้า ไม่ ได้กิน อาหาร ก็มีชีวิต อยู่ต่อ ไม่ ได้

Chapter 6. The Cowardly Lion

บทที่ 6 สิงโตขี้ขลาด

¹All this time Dorothy and her companions had been walking through the thick woods. ²The road was still paved with yellow brick, but these were much covered by dried branches and dead leaves from the trees, and the walking was not at all good.

¹ตลอด เวลานั้น โดโรธี และ เพื่อนร่วมทาง เดิน ฝ่า ไปตามป่าทึบ ²ถนนยังปู ด้วยอิฐสี เหลือง แต่คลุม ด้วยกิ่ง ไม้ และ เดิน ไม่สะดวกเลย

¹There were few birds in this part of the forest, for birds love the open country where there is plenty of sunshine. ²But now and then there came a deep growl from some wild animal hidden among the trees. ³These sounds made the little girl's heart beat fast, for she did not know what made them; but Toto knew, and he walked close to Dorothy's side, and did not even bark in return. ⁴"How long will it be," the child asked of the Tin Woodman, "before we are out of the forest?" ⁵"I cannot tell," was the answer, "for I have never been to the Emerald City. ⁶But my father went there once, when I was a boy, and he said it was a long journey through a dangerous country, although nearer to the city where Oz dwells the country is beautiful. ⁷But I am not afraid so long as I have my oil-can, and nothing can hurt the Scarecrow, while you bear upon your forehead the mark of the Good Witch's kiss, and that will protect you from harm." ⁸"But Toto!" said the girl anxiously. ⁹"What will protect him?" ¹⁰"We must protect him ourselves if he is in danger," replied the Tin Woodman.

¹มีนกจำนวนน้อยทีเดียว ในป่า ส่วนนี้ เพราะนกชอบภูมิ ประเทศโล่ง เต็ม ไป ด้วยแสง ตะวัน ²บางครั้ง บางคราวมี เสียง คำรามหนัก แน่นจากสัตว์ ป่าบางพวก ที่ซ่อน อยู่ตามสุมทุมพุ่ม ไม้ ³เสียงนั้น ทำ ให้ หัว ใจของ เด็ก น้อย เต้น แรงเพราะเธอ ไม่รู้ ว่า เป็น เสียงอะไร แต่โต โต้รู้ ดี และ เดินติด ไปข้างโดโรธี ไม่เห่าตอบ แม้ แต่ น้อย ⁴``อีกนาน เท่าไร'' เด็ก น้อยถามชายตัด ไม้ดีบุก ``กว่าเรา จะออกพ้นป่า'' ⁵``ไม่รู้ ซิ''นั่นคือ คำตอบ ``เพราะฉัน ไม่เคย ไปเมือง มรกตมาก่อน ⁶แต่พ่อฉันเคย ไปมาหนหนึ่ง เมื่อฉัน ยัง เป็น เด็ก พ่อบอกว่าหนทาง ไกล ผ่านภูมิ ประเทศที่ เป็น อันตราย แม้ว่า ใกล้ๆเมือง ที่ออซ อยู่ภูมิ ประเทศ จะงดงาม ก็ตาม ⁷แต่ฉัน ไม่กลัวหรอกตราบที่ฉันมี กระป๋อง น้ำมัน และ ไม่มี สิ่ง ใด จะทำร้ายหุ่น ไล่กา ได้ เธอ เอง ก็มีรอยจูบของแม่มดดี อยู่ที่หน้าผาก และนั่น จะ คุ้มครองจากภยันตราย'' ⁸``แต่โต โต้...'' เด็ก หญิงพูดอย่างกังวล `` ⁹จะมีอะไร คุ้มกันมัน'' ¹⁰``เราจะต้อง คุ้มกันมัน เองถ้า มันตก อยู่ ใน อันตราย''ชายตัด ไม้ดีบุกตอบ

¹Just as he spoke there came from the forest a terrible roar, and the next moment a great Lion bounded into the road. ²With one blow of his paw he sent the Scarecrow spinning over and over to the edge of the road, and then he struck at the Tin Woodman with his sharp claws. ³But, to the Lion's surprise, he could make no impression on the tin, although the Woodman fell over in the road and lay still.

¹ทันทีที่มันพูดขึ้น ก็มี เสียง คำรามน่ากลัวดัง มาจากป่า และ ชั่ว ขณะต่อมาสิงโต ตัว ใหญ่ กระโดดมาที่ถนน ²มันเอาอุ้ง เท้าฟาดหุ่น ไล่กา หมุน เป็นทอดๆตก ไปที่ขอบถนน แล้วมัน ก็หัน มา เอากรง เล็บแหลมตะปบชายตัด ไม้ดีบุก ³แต่สิงโตประหลาด ใจที่ทำอะไรชายตัด ไม้ดีบุก ไม่ ได้ แม้ว่าชายตัด ไม้ จะล้มฟาดลงกับ ถนน และนอน นิ่ง อยู่

¹Little Toto, now that he had an enemy to face, ran barking toward the Lion, and the great beast had opened his mouth to bite the dog, when Dorothy, fearing Toto would be killed, and heedless of danger, rushed forward and slapped the Lion upon his nose as hard as she could, while she cried out: ²"Don't you dare to bite Toto! You ought to be ashamed of yourself, a big beast like you, to bite a poor little dog!" ³"I didn't bite him," said the Lion, as he rubbed his nose with his paw where Dorothy had hit it. ⁴"No, but you tried to," she retorted. ⁵"You are nothing but a big coward." ⁶"I know it," said the Lion, hanging his head in shame. ⁷"I've always known it. ⁸But how can I help it?" ⁹"I don't know, I'm sure. ¹⁰To think of your striking a stuffed man, like the poor Scarecrow!" ¹¹"Is he stuffed?" asked the Lion in surprise, as he watched her pick up the Scarecrow and set him upon his feet, while she patted him into shape again. ¹²"Of course he's stuffed," replied Dorothy, who was still angry. ¹³"That's why he went over so easily," remarked the Lion. ¹⁴"It astonished me to see him whirl around so. ¹⁵Is the other one stuffed also?" ¹⁶"No," said Dorothy, "he's made of tin." And she helped the Woodman up again. ¹⁷"That's why he nearly blunted my claws," said the Lion. ¹⁸"When they scratched against the tin it made a cold shiver run down my back. ¹⁹What is that little animal you are so tender of?" ²⁰"He is my dog, Toto," answered Dorothy. ²¹"Is he made of tin, or stuffed?" asked the Lion. ²²"Neither. He's a--a--a meat dog," said the girl. ²³"Oh! He's a curious animal and seems remarkably small, now that I look at him. ²⁴No one would think of biting such a little thing, except a coward like me," continued the Lion sadly. ²⁵"What makes you a coward?" asked Dorothy, looking at the great beast in wonder, for he was as big as a small horse. ²⁶"It's a mystery," replied the Lion. ²⁷"I suppose I was born that way. ²⁸All the other animals in the forest naturally expect me to be brave, for the Lion is everywhere thought to be the King of Beasts. ²⁹I learned that if I roared very loudly every living thing was frightened and got out of my way. ³⁰Whenever I've met a man I've been awfully scared; but I just roared at him, and he has always run away as fast as he could go. ³¹If the elephants and the tigers and the bears had ever tried to fight me, I should have run myself--I'm such a coward; but just as soon as they hear me roar they all try to get away from me, and of course I let them go." ³²"But that isn't right. ³³The King of Beasts shouldn't be a coward," said the Scarecrow. ³⁴"I know it," returned the Lion, wiping a tear from his eye with the tip of his tail. ³⁵"It is my great sorrow, and makes my life very unhappy. ³⁶But whenever there is danger, my heart begins to beat fast." ³⁷"Perhaps you have heart disease," said the Tin Woodman. ³⁸"It may be," said the Lion. ³⁹"If you have," continued the Tin Woodman, "you ought to be glad, for it proves you have a heart. ⁴⁰For my part, I have no heart; so I cannot have heart disease." ⁴¹"Perhaps," said the Lion thoughtfully, "if I had no heart I should not be a coward." ⁴²"Have you brains?" asked the Scarecrow. ⁴³"I suppose so. ⁴⁴I've never looked to see," replied the Lion. ⁴⁵"I am going to the Great Oz to ask him to give me some," remarked the Scarecrow, "for my head is stuffed with straw." ⁴⁶"And I am going to ask him to give me a heart," said the Woodman. ⁴⁷"And I am going to ask him to send Toto and me back to Kansas," added Dorothy. ⁴⁸"Do you think Oz could give me courage?" asked the Cowardly Lion. ⁴⁹"Just as easily as he could give me brains," said the Scarecrow. ⁵⁰"Or give me a heart," said the Tin Woodman. ⁵¹"Or send me back to Kansas," said Dorothy. ⁵²"Then, if you don't mind, I'll go with you," said the Lion, "for my life is simply unbearable without a bit of courage." ⁵³"You will be very welcome," answered Dorothy, "for you will help to keep away the other wild beasts. ⁵⁴It seems to me they must be more cowardly than you are if they allow you to scare them so easily." ⁵⁵"They really are," said the Lion, "but that doesn't make me any braver, and as long as I know myself to be a coward I shall be unhappy."

¹โตโต้ น้อยนั้น เมื่อมีศัตรูเผชิญหน้า ก็ วิ่งกราก เข้า ไปเห่าสิงโตสัตว์ ใหญ่อ้าปาก จะกัดหมา น้อย โดโรธีกลัวโต โต้ จะ ถูก ฆ่าตายเธอ ไม่พะวงกับ อันตราย อีกต่อ ไป กราก เข้า ไปตบเจ้า สิงโตตรง จมูกอย่าง แรง เท่าที่ จะ แรง ได้ เธอร้องตะโกน เสียงดัง ²``แกอย่าอวดดีกัดโตโต้นะ!แกควร จะละอายตน เองบ้างซิ สัตว์ ใหญ่อย่างแก จะกัดหมา น้อยที่น่าสงสาร! ³``ฉันไม่ ได้กัดมันนี่...''สิงโตพูดพลาง เอาอุ้ง เท้าถู จมูกตรงที่โดโรธีตบ ให้ ⁴``เปล่า แต่แกพยายาม จะทำ...''โดโรธี โต้ตอบ ⁵``แกไม่ใช่อะไรเลยนอกจากไอ้ขี้ขลาด ตัวโต'' ⁶``ฉันรู้แล้ว''สิงโตพูด ห้อย หัวลงอย่างอับอาย `` ⁷ฉันรู้มา ตลอด'' ⁸แต่ ฉัน จะทำอย่างไรดีล่ะ ⁹``ฉันแน่ ใจว่าฉัน ไม่รู้ ¹⁰คิดดู แกตะปบหุ่นยัดฟางอย่างหุ่น ไล่กาที่น่าสงสาร'' ¹¹``มันยัดฟางหรือ''สิงโตถามอย่างประหลาดใจ จ้องดูเธอพยุงหุ่น ไล่กา ขึ้น ยืนบนขา เธอตบตาม ตัว เขา ให้ เข้ารูป ¹²``แน่ละซิ เขายัดฟาง''โดโรธีตอบ ยังโกรธ อยู่ ¹³``มิน่าเล่า ถึงกระเด็น ไปง่าย เหลือ เกิน ''สิงโตว่า ¹⁴``ฉันงงที่เห็นมัน หมุนติ้วอย่างนั้น ¹⁵อีก ตัว ก็ยัดฟาง เหมือนกันหรือ'' ¹⁶``เปล่า''โดโรธีพูด `` เขาทำ ด้วยดีบุก'' แล้วเธอ ก็ ช่วยคนตัด ไม้ ให้ลุก ขึ้น ¹⁷``มิน่าเล่า มันทำ ให้ เล็บฉันเกือบทื่อ''สิงโตพูด ¹⁸``ตอนที่ฉันตะปบดีบุกฉันเสียว ไปหมด ทั้งหลัง'' ¹⁹แล้วเจ้า สัตว์ น้อยที่เธอถนอมนั่นล่ะ...อะไรกัน ²⁰``นี่เป็นหมาของฉัน...ชื่อโต โต้''โดโรธีตอบ ²¹``มันทำด้วยดีบุกหรือยัดฟางหรือไง''สิงโตถาม อีก ²²``ไม่ใช่ มัน เป็น... เป็น...หมา เนื้อ''โดโรธีพูด ²³``โอ้!...มันเป็นสัตว์ ประหลาด ทีนี้ ฉัน เห็นมันช่างดู ตัวเล็ก เหลือ เกิน ²⁴ไม่มี ใคร คิด จะกัดเจ้า ตัวเล็กๆอย่างนั้น ได้หรอก นอกจากไอ้ขี้ขลาดอย่างฉัน...''สิงโตพูดต่ออย่างเศร้าสร้อย ²⁵``อะไรทำให้เธอขี้ขลาด''โดโรธีถาม มองเจ้า สัตว์ ใหญ่อย่างงุนงงเพราะมัน ใหญ่ เท่ากับ ม้าย่อมๆ ²⁶``มันเป็นเรื่อง ลี้ลับ''สิงโตตอบ ²⁷``ฉันคิดว่าฉันคงเกิด มา เป็นอย่างนี้ เอง ²⁸สัตว์ทั้งหลาย ในป่ามัก เชื่อว่าฉันกล้าหาญ เพราะที่ ไหนๆ ก็ถือ ว่าสิงโต เป็นราชา แห่งสัตว์ ป่า ²⁹ฉันรู้ว่าถ้า ฉัน คำรามดัง มากๆ สิ่งมีชีวิตทุก สิ่ง จะกลัว และหลบทางฉัน ไป ³⁰ทุกครั้ง ที่ฉันพบคนฉันกลัวมาก แต่ฉัน เพียง คำรามขู่ เท่านั้น เขา ก็มัก วิ่งหนี ไป เร็วที่ สุด เท่าที่ จะ เร็ว ได้'' ³¹ถ้าช้าง เสือ และหมี พยายาม จะ สู้ฉัน ฉัน ก็อาจ เป็น ฝ่าย วิ่งหนี เสีย เอง ฉันขี้ขลาด แต่ทันทีที่ ใคร ได้ยิน ฉัน คำรามพวก เขา ก็พากันหนี ไปหมด แน่ละ ฉัน ก็ปล่อย ให้หนีกัน ไป ³²``แต่นั่น ไม่ ถูกนี่... ³³ราชาแห่งสัตว์ ป่า ไม่ควรขี้ขลาด''หุ่น ไล่กาพูด ³⁴``ฉันรู้ดี''สิงโตตอบ เช็ด น้ำตา ด้วย ปลายหาง'' ³⁵``มันเศร้านักและทำ ให้ชีวิตฉัน ไม่มี ความ สุขเลย ³⁶มีอันตรายเกิด ขึ้นเมื่อไร หัว ใจของฉัน จะ เต้นตูมตาม ³⁷``บางทีเธอเป็นโรค หัว ใจกระมัง''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด ³⁸``อาจเป็น ได้''สิงโตพูด ³⁹``ถ้าเป็น...''ชายตัด ไม้ดีบุกพูดต่อ ``เธอ ก็ควรดี ใจ เพราะนั่น แสดงว่าเธอมี หัว ใจ'' ⁴⁰สำหรับฉัน ฉัน ไม่มี หัว ใจฉัน ก็เลย เป็นโรค หัว ใจ ไม่ ได้ ⁴¹``บางที...''สิงโตพูดขึ้นอย่าง ใคร่ครวญ ``ถ้า ฉัน ไม่มี หัว ใจฉันอาจ ไม่ขี้ขลาด ก็ ได้'' ⁴²``เธอมีมันสมองไหม''หุ่น ไล่กาถาม ⁴³``ฉันคิดว่ามี ⁴⁴ฉันไม่เคยค้น ดูมาก่อน''สิงโตตอบ ⁴⁵ฉันกำลังเดินทาง ไปหาออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ จะ ไปขอ ให้ เขา ให้มันสมอง แก่ฉัน...''หุ่น ไล่กาว่า `` ใน หัวฉันยัด ไว้ แต่ฟาง'' ⁴⁶``ฉันก็กำลัง ไปขอ ให้ เขา ให้ หัว ใจ แก่ฉัน...''ชายตัด ไม้พูด ⁴⁷``ส่วนฉัน จะ ไปขอ ให้ เขาส่งโต โต้กับ ฉัน กลับบ้านที่แคนซัส''โดโรธี กล่าวเสริม ⁴⁸``เธอคิดว่าออซ จะ ให้ ความกล้าหาญ แก่ฉัน ได้ ไหม''สิงโตขี้ขลาดถาม `` ⁴⁹``คงจะง่าย เท่ากับ ให้มันสมองฉัน''หุ่น ไล่กาพูด ⁵⁰``หรือให้ หัว ใจฉัน''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด ⁵¹``หรือส่งฉันกลับแคนซัส''โดโรธีพูด ⁵²``อย่างนั้นถ้า เธอ ไม่ ขัดข้องฉัน อยาก ไปกับ เธอ''สิงโตพูด ``ฉันทนมีชีวิต อยู่ ไม่ ได้ถ้า หาก ไม่มี ความกล้าหาญ'' ⁵³``ขอต้อนรับเธออย่างดียิ่ง ''โดโรธีตอบ ``เพราะเธอ จะ ช่วย ไล่สัตว์ ป่า อื่นๆ ไป ⁵⁴``ดูเหมือนมันคง จะขี้ขลาดกว่าเธอนะถ้า มันยอม ให้เธอทำ ให้ตก ใจง่ายๆ'' ⁵⁵``มันขี้ขลาดจริงๆ...''สิงโต กล่าว `` แต่นั่น ก็ ไม่ ได้ทำ ให้ฉันกล้า ขึ้นเลย และตราบที่ฉันรู้ ว่า ตัว เองขี้ขลาดฉัน ก็ ไม่ เป็น สุข''

¹So once more the little company set off upon the journey, the Lion walking with stately strides at Dorothy's side. ²Toto did not approve this new comrade at first, for he could not forget how nearly he had been crushed between the Lion's great jaws. ³But after a time he became more at ease, and presently Toto and the Cowardly Lion had grown to be good friends.

¹ดังนั้น คณะ น้อยๆ ก็เริ่มออก เดินทาง อีกทันที สิงโต เดินอย่างสง่างาม เคียงข้างโดโรธี ²ทีแรกโต โต้ ไม่ยิน ยอมรับ สหายใหม่ นี้ เลย โต โต้ ไม่ ลืมที่มันเกือบ ถูกกรามของเจ้า สิงโต ใหญ่ขยี้ เสียแหลก ³แต่ต่อมามัน สบาย ใจ ขึ้น โต โต้กับ สิงโตขี้ขลาด ก็เลยกลาย เป็น เพื่อนที่ดีต่อกัน ในที่ สุด

¹During the rest of that day there was no other adventure to mar the peace of their journey. ²Once, indeed, the Tin Woodman stepped upon a beetle that was crawling along the road, and killed the poor little thing. ³This made the Tin Woodman very unhappy, for he was always careful not to hurt any living creature; and as he walked along he wept several tears of sorrow and regret. ⁴These tears ran slowly down his face and over the hinges of his jaw, and there they rusted. ⁵When Dorothy presently asked him a question the Tin Woodman could not open his mouth, for his jaws were tightly rusted together. ⁶He became greatly frightened at this and made many motions to Dorothy to relieve him, but she could not understand. ⁷The Lion was also puzzled to know what was wrong. ⁸But the Scarecrow seized the oil-can from Dorothy's basket and oiled the Woodman's jaws, so that after a few moments he could talk as well as before. ⁹"This will serve me a lesson," said he, "to look where I step. ¹⁰For if I should kill another bug or beetle I should surely cry again, and crying rusts my jaws so that I cannot speak."

¹ช่วงของวันที่ เหลือนั้น ไม่มีการผจญภัย ใดๆมาทำลาย สันติ สุขของการ เดินทาง ²ที่จริง ครั้ง หนึ่ง ชายตัด ไม้ดีบุกก้าว ไปเหยียบ ตัวด้วงที่คลาน อยู่ตามถนน และปลิดชีวิตเจ้า แมลง ตัว น้อยที่น่าสงสารนั้น เสีย ³ซึ่งทำ ให้ชายตัด ไม้ดีบุกเศร้าโศกมากเพราะมันระวัง อยู่ เสมอที่ จะ ไม่ทำร้าย สิ่งมีชีวิต ใด เมื่อ เดิน ไปมัน ก็ร้องไห้อย่างเศร้าโศก เสีย ใจ เสีย น้ำตาหลายหยด ⁴น้ำตาตกตามหน้ากับ รอยต่อกรามของมันอย่างช้าๆ ทำ ให้เกิด สนิม ⁵ครั้นโดโรธีถามขึ้นมา ชายตัด ไม้ดีบุก ก็อ้าปาก ไม่ ได้ เสีย แล้วเพราะกรามของมัน ขึ้นสนิมติดกัน แน่น ⁶มันตกใจมาก แสดงอากัปกิริยา ต่างๆ ให้โดโรธี ช่วย แต่เธอ ไม่ เข้า ใจ ⁷สิงโตเอง ก็สงสัยว่าเกิด อะไร ขึ้น ⁸แต่หุ่น ไล่กาคว้า ได้ กระป๋อง น้ำมันจากตะกร้าของโดโรธี แล้วหยอด น้ำมันตรงกรามชายตัด ไม้ ดัง นั้น ชั่วสองสามอึด ใจต่อมาชายตัด ไม้ดีบุก ก็พูด ได้ เหมือนเดิม ⁹``นี่เป็นบทเรียนสำหรับ ฉัน''มันพูด ``ที่ จะดูว่า จะก้าว ไปทาง ไหน ¹⁰เพราะถ้าฉัน ฆ่า แมลงหรือ ตัวด้วง เข้าฉัน ก็ จะร้องไห้ อีก และการร้องไห้ จะทำ ให้คางฉัน ขึ้นสนิม แล้วฉัน ก็ จะพูด ไม่ ได้''

¹Thereafter he walked very carefully, with his eyes on the road, and when he saw a tiny ant toiling by he would step over it, so as not to harm it. ²The Tin Woodman knew very well he had no heart, and therefore he took great care never to be cruel or unkind to anything. ³"You people with hearts," he said, "have something to guide you, and need never do wrong; but I have no heart, and so I must be very careful. ⁴When Oz gives me a heart of course I needn't mind so much."

¹หลังจากนั้นมัน ก็ เดินระมัดระวังมาก จ้องตา ไปที่ถนน เมื่อ เห็นมดเล็กไต่ ไปมามัน ก็ จะก้าวข้าม ไปเพื่อมด จะ ได้ ไม่ เป็น อันตราย ²ชายตัดไม้ดีบุกรู้ ดีว่าตน ไม่มี หัว ใจ ดัง นั้น จึงพยายามอย่างยิ่ง ที่ จะ ไม่โหดร้ายไร้ ความปรานีต่อ สิ่ง ใด ³``เธอพวกคนมี หัว ใจ...''มันพูด ``เธอมี สิ่งที่นำ ทางเธอจึง ไม่ทำ ผิดพลาด แต่ฉัน ไม่มี หัว ใจ ฉะนั้น ต้องระวังมากๆ ⁴ถ้าออซ ให้ หัว ใจฉัน ได้ฉันคง ไม่วิตกมากมายนัก''

Chapter 7. The Journey to the Great Oz

บทที่ 7 การเดินทาง ไป สู่ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่

¹They were obliged to camp out that night under a large tree in the forest, for there were no houses near. ²The tree made a good, thick covering to protect them from the dew, and the Tin Woodman chopped a great pile of wood with his axe and Dorothy built a splendid fire that warmed her and made her feel less lonely. ³She and Toto ate the last of their bread, and now she did not know what they would do for breakfast. ⁴"If you wish," said the Lion, "I will go into the forest and kill a deer for you. ⁵You can roast it by the fire, since your tastes are so peculiar that you prefer cooked food, and then you will have a very good breakfast." ⁶"Don't! Please don't," begged the Tin Woodman. ⁷"I should certainly weep if you killed a poor deer, and then my jaws would rust again."

¹พวกเขา พัก แรม คืนนั้น ใต้ต้น ไม้ ใหญ่ ในป่าเพราะ ไม่มีบ้าน เรือน อยู่ ใกล้ๆเลย ²ต้นไม้กลาย เป็น สิ่งที่ปกคลุมหนาทึบกัน น้ำค้าง ชายตัด ไม้ดีบุก เอาขวานตัด ฟืนมากอง ใหญ่ โดโรธีก่อกอง ไฟ เสียดีทำ ให้อุ่น และรู้ สึก เปล่าเปลี่ยว น้อยลง ³เธอกับโต โต้กิน ขนมปังก้อน สุดท้าย และตอนนี้ ยัง ไม่รู้ ว่า จะทำอย่างไรเรื่อง อาหารเช้า ⁴``ถ้าเธอต้องการ...''สิงโตพูด ``ฉัน จะ เข้า ไป ในป่า และ ฆ่ากวาง ให้เธอสัก ตัว ⁵เธอเอามาปิ้ง ไฟ ก็ ได้ รสปากเธอประหลาดที่ชอบ อาหารสุก แล้วเธอ จะมี อาหารเช้า อย่างดีทีเดียว'' ⁶``อย่า...โปรด...อย่าเลย''ชายตัดไม้ดีบุกขอร้อง `` ⁷ฉันจะร้องไห้ แน่ๆถ้า เธอ ฆ่ากวางที่น่าสงสาร แล้วคางฉัน ก็ จะ ขึ้นสนิม อีก...

¹But the Lion went away into the forest and found his own supper, and no one ever knew what it was, for he didn't mention it. ²And the Scarecrow found a tree full of nuts and filled Dorothy's basket with them, so that she would not be hungry for a long time. ³She thought this was very kind and thoughtful of the Scarecrow, but she laughed heartily at the awkward way in which the poor creature picked up the nuts. ⁴His padded hands were so clumsy and the nuts were so small that he dropped almost as many as he put in the basket. ⁵But the Scarecrow did not mind how long it took him to fill the basket, for it enabled him to keep away from the fire, as he feared a spark might get innto his straw and burn him up so he kept a good distance away from the flames, and only came near to cover Dorothy with dry leaves when she lay down to sleep. ⁶These kept her very snug and warm, and she slept soundly until morning.

¹แต่สิงโต ก็ เข้าป่า ไป และหา อาหาร เย็นของมัน เอง ไม่มี ใครรู้ ว่า เป็นอะไรเพราะมัน ไม่ ได้พูด ถึง ²ส่วนหุ่น ไล่กาพบต้น ไม้ที่มีลูกนัตดกเลย เก็บ ใส่ตะกร้ามา ให้โดโรธี เสีย เต็ม เพื่อเธอ จะ ได้ ไม่หิว ไป อีกนาน ³เธอคิดว่าหุ่น ไล่กาช่างกรุณา และมี น้ำ ใจนัก แต่เธอ ก็ หัวเราะ อย่างขบขันต่อท่าทาง อันงกเงิ่นที่เจ้า หุ่นน่าสงสารนั้น ก้มลง เก็บลูกนัต ⁴อุ้งมือที่ติดกันของมันงุ่มง่ามนักและลูกนัต ก็เล็ก เสียจนหลุดตก ไปมาก เท่าๆกับ ที่ เก็บมา ใส่ตะกร้า ได้ ⁵แต่หุ่น ไล่กา ไม่พะวงว่า ใช้ เวลานาน เท่า ใดจึง จะ เก็บ ให้ เต็มตะกร้า เพราะนั่น ช่วย ให้มันออกห่างกอง ไฟ มันกลัวว่าประกายปะทุอาจทำ ให้ฟางของมัน ไหม้ ไฟ ได้ ดัง นั้น มันจึง อยู่ห่างๆจากระยะเปลว ไฟ จะ เข้ามา ใกล้ ก็เพื่อ เอา ใบ ไม้ แห้งคลุม ให้โดโรธีตอนเธอนอน เท่านั้น ⁶ทำให้เธอ ถูกคลุม และอบอุ่น และนอน หลับสนิท ไปจนรุ่งเช้า

¹When it was daylight, the girl bathed her face in a little rippling brook, and soon after they all started toward the Emerald City.

¹รุ่งขึ้น อีกวัน เด็ก หญิงลง ไปล้างหน้าที่ลำธาร น้อย และ ใน ไม่ช้าพวก เขา ก็ออก เดินทาง มุ่ง ไป สู่เมือง มรกต

¹This was to be an eventful day for the travelers. ²They had hardly been walking an hour when they saw before them a great ditch that crossed the road and divided the forest as far as they could see on either side. ³It was a very wide ditch, and when they crept up to the edge and looked into it they could see it was also very deep, and there were many big, jagged rocks at the bottom. ⁴The sides were so steep that none of them could climb down, and for a moment it seemed that their journey must end. ⁵"What shall we do?" asked Dorothy despairingly. ⁶"I haven't the faintest idea," said the Tin Woodman, and the Lion shook his shaggy mane and looked thoughtful. ⁷But the Scarecrow said, "We cannot fly, that is certain. ⁸Neither can we climb down into this great ditch. ⁹Therefore, if we cannot jump over it, we must stop where we are." ¹⁰"I think I could jump over it," said the Cowardly Lion, after measuring the distance carefully in his mind. ¹¹"Then we are all right," answered the Scarecrow, "for you can carry us all over on your back, one at a time." ¹²"Well, I'll try it," said the Lion. "Who will go first?" ¹³"I will," declared the Scarecrow, "for, if you found that you could not jump over the gulf, Dorothy would be killed, or the Tin Woodman badly dented on the rocks below. ¹⁴But if I am on your back it will not matter so much, for the fall would not hurt me at all." ¹⁵"I am terribly afraid of falling, myself," said the Cowardly Lion, "but I suppose there is nothing to do but try it. ¹⁶So get on my back and we will make the attempt."

¹นี่เป็นวัน ที่ ตื่น เต้นของนัก เดินทาง ²เดินมา ไม่ทัน ถึง ชั่วโมง ก็พบคู ใหญ่ ขวางหน้า ซึ่งผ่าถนน และยันป่าที่ เห็น ได้ทาง ด้านหนึ่ง ออก ไป ไกลแสน ไกล ³คูกว้างมากและเมื่อ เข้า ไปที่ขอบคูมองลง ไป ก็ เห็นว่าลึกนัก มีหิน ใหญ่ขรุขระ อยู่ที่ก้น ⁴สองฝั่ง สูงชัน เสียจน ไม่มี ใครปีนลง ไป ได้ และ ชั่ว ขณะนั้น ดู เหมือนว่าการ เดินทางต้อง สิ้น สุดลง ⁵``เราจะทำอย่างไรกัน''โดโรธีถาม ขึ้นอย่างท้อแท้ ⁶``ฉันคิด ไม่ออก''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด และสิงโต ก็ส่ายขนคอรุงรังของมันอย่างครุ่น คิด ⁷``แต่หุ่น ไล่กา กลับพูด ขึ้นว่า เราบิน ไม่ ได้ แน่ล่ะ ⁸แล้วเรา ก็ปีนลง ไป ในคู ใหญ่ ไม่ ได้ เช่นกัน ⁹ดังนั้น ถ้า เรา ไม่ กระโดดข้ามเรา ก็ต้อง หยุดกัน อยู่ที่นี่แหละ'' ¹⁰``ฉันคิดว่า จะ กระโดดข้าม ได้...''สิงโตขี้ขลาดพูดหลังจากที่ลองกะระยะ อยู่ ใน ใจ ¹¹``ถ้าอย่างนั้น ก็ ไม่ เป็นไร...''หุ่น ไล่กาตอบ ``เพราะเธอแบกพวก เรา ขึ้นหลัง ทั้งหมด ได้นี่... ไปทีละคน'' ¹²``เอาละ ฉัน จะลองดู''สิงโตพูด `` ใคร จะ ไปก่อน'' ¹³``ฉันเอง''หุ่น ไล่กา ประกาศ ``เพราะถ้า เธอ กระโดดข้ามช่องนี้ ไม่ ได้โดโรธี จะ ได้ ไม่ เสียชีวิต หรือชายตัด ไม้ดีบุก จะ ได้ ไม่บุบบี้กับ หินข้างล่าง ¹⁴ถ้าฉันขี่หลังเธอ ก็ ไม่ เป็นไร เพราะ ถึงตกลง ไปฉัน ก็ ไม่บาด เจ็บเลย'' ¹⁵``ฉันเองกลัวตกลง ไปจัง''สิงโตขี้ขลาดพูด `` แต่ฉัน คิดว่า ไม่มีอะไรนอกจาก จะลองดู ¹⁶ขึ้นหลังฉัน เถอะ แล้วมาลองดูกัน''

¹The Scarecrow sat upon the Lion's back, and the big beast walked to the edge of the gulf and crouched down. ²"Why don't you run and jump?" asked the Scarecrow. ³"Because that isn't the way we Lions do these things," he replied. ⁴Then giving a great spring, he shot through the air and landed safely on the other side. ⁵They were all greatly pleased to see how easily he did it, and after the Scarecrow had got down from his back the Lion sprang across the ditch again. ⁶Dorothy thought she would go next; so she took Toto in her arms and climbed on the Lion's back, holding tightly to his mane with one hand. ⁷The next moment it seemed as if she were flying through the air; and then, before she had time to think about it, she was safe on the other side. ⁸The Lion went back a third time and got the Tin Woodman, and then they all sat down for a few moments to give the beast a chance to rest, for his great leaps had made his breath short, and he panted like a big dog that has been running too long.

¹หุ่นไล่กา ขึ้นขี่หลังสิงโต และเจ้า สัตว์ ใหญ่ ก็ เดิน ไปที่ขอบเหว และหมอบลง ²``ทำไมเธอไม่ วิ่ง แล้ว กระโดด เล่า''หุ่น ไล่กาถาม ³``นั่นไม่ใช่วิธีที่สิงโตทำกัน''มันตอบ ⁴แล้ว กระโดด ขึ้น สูง วิ่งผ่า อากาศ แล้วถลาลงอย่างปลอดภัย ที่ อีก ด้านหนึ่ง ⁵พวกเขาดี ใจที่ เห็นสิงโตทำ ได้ง่ายดาย และหลังจากที่หุ่น ไล่กาลงจากหลังมัน สิงโต ก็ กระโดดข้ามคู กลับมา ⁶โดโรธีคิดว่าเธอ จะ ไป เป็นคนถัด ไป ดัง นั้น เธอจึงอุ้มโต โต้ ไว้ ในแขน และปีน ขึ้นหลังสิงโต เกาะขนคอมัน ไว้ แน่น ด้วยมือข้างหนึ่ง ⁷ขณะต่อมาดู เหมือนว่าเธอกำลังบินผ่าน อากาศ และ แล้วก่อนที่เธอ จะมี เวลา คิดอะไรเธอ ก็ปลอดภัย อยู่ อีก ด้านหนึ่ง แล้ว ⁸สิงโตกลับ ไป เป็น ครั้ง ที่สาม และ เอาคนตัด ไม้ดีบุกข้ามมา แล้วพวก เขา ก็พากัน นั่งลงครู่หนึ่ง ให้ โอกาสเจ้า สัตว์ นั่น พักเหนื่อย เพราะการ กระโดด ไกลๆทำ ให้มันหาย ใจถี่ และหอบฮักราวกับ หมา ตัว ใหญ่ที่ วิ่งมา เป็น เวลานาน

¹They found the forest very thick on this side, and it looked dark and gloomy. ²After the Lion had rested they started along the road of yellow brick, silently wondering, each in his own mind, if ever they would come to the end of the woods and reach the bright sunshine again. ³To add to their discomfort, they soon heard strange noises in the depths of the forest, and the Lion whispered to them that it was in this part of the country that the Kalidahs lived. ⁴"What are the Kalidahs?" asked the girl. ⁵"They are monstrous beasts with bodies like bears and heads like tigers," replied the Lion, "and with claws so long and sharp that they could tear me in two as easily as I could kill Toto. ⁶I'm terribly afraid of the Kalidahs." ⁷"I'm not surprised that you are," returned Dorothy. ⁸"They must be dreadful beasts." ⁹The Lion was about to reply when suddenly they came to another gulf across the road. ¹⁰But this one was so broad and deep that the Lion knew at once he could not leap across it.

¹พวกเขาพบป่าทึบทาง อีก ด้านดู มืดทะมึน ²หลังจากที่สิงโตพัก แล้ว ต่าง ก็ออก เดินทาง ไปตามถนนอิฐสี เหลือง แต่ละคนต่างครุ่น คิดสงสัย อยู่เงียบๆว่าเมื่อ ใด จะหลุดพ้นป่า และ ไป ถึงแสง ตะวัน จ้า เสียที ³ไม่ช้า ก็ ได้ยิน เสียงประหลาดจากห้วงลึกของป่า ซึ่งยิ่ง เพิ่ม ความ ไม่ สบาย ใจ ขึ้น และสิงโต ก็กระซิบว่าดินแดน ส่วนนี้ มีพวก กาไลดาห์ อาศัย อยู่ ⁴``กาไลดาห์คือพวกไหน'' เด็ก หญิงถาม ⁵``มันเป็นสัตว์ ใหญ่ รูปร่างคล้ายหมี มี หัว เหมือน เสือ''สิงโตตอบ ``มีอุ้ง เล็บยาวแหลมคมนักจนอาจขยี้ฉัน เป็นสองท่อน ได้ง่ายๆ เท่ากับ ที่ฉัน จะ ฆ่าโต โต้ ⁶ฉันกลัวกาไลดาห์จัง'' ⁷``ฉันไม่สงสัยเลยที่เธอกลัว...''โดโรธีตอบ `` ⁸มันต้องเป็นสัตว์ น่ากลัวยิ่ง นัก'' ⁹สิงโตทำท่าจะตอบ ก็พอดี ถึงเหวข้าม ขวางถนน อีก แห่ง ¹⁰แต่เหวนี้ กว้าง และลึกนัก สิงโตรู้ ได้ทันทีว่ามัน กระโดดข้าม ไป ไม่พ้น

¹So they sat down to consider what they should do, and after serious thought the Scarecrow said: "Here is a great tree, standing close to the ditch. If the Tin Woodman can chop it down, so that it will fall to the other side, we can walk across it easily." ²"That is a first-rate idea," said the Lion. ³"One would almost suspect you had brains in your head, instead of straw." ⁴The Woodman set to work at once, and so sharp was his axe that the tree was soon chopped nearly through. ⁵Then the Lion put his strong front legs against the tree and pushed with all his might, and slowly the big tree tipped and fell with a crash across the ditch, with its top branches on the other side.

¹ดังนั้น พวก เขาจึง นั่งลง คิดว่าควรทำอย่างไรดี หลังจากครุ่น คิดหนัก หุ่น ไล่กา ก็พูด ขึ้นว่า ``นั่นต้น ไม้ ใหญ่ ขึ้น อยู่ ใกล้คู ถ้า ชายตัด ไม้ดีบุกโค่นมันลงมัน จะล้ม ไปทาง อีก ด้านหนึ่ง แล้วเรา ก็ จะข้าม ไป ได้ง่ายๆ'' ²``ความ คิดชั้น หนึ่ง เลย...''สิงโตพูด ³``คนน่าจะสงสัยว่าเธอมีมันสมอง อยู่ ใน หัว แทนที่ จะมีฟาง แล้วนะ'' ⁴ชายตัดไม้ลงมือทำงานทันที ขวานของ เขาคมมากจนต้น ไม้เกือบ ถูกโค่นลง ใน ไม่ช้า ⁵แล้วสิงโต ก็ เอา เท้าหน้า ใหญ่ๆของมันฟาดต้น ไม้ ผลักลง ด้วยกำลัง แรง ต้น ไม้ ใหญ่เอนช้าล้มครืนข้ามคู ไป กิ่ง และยอดฟาดตก อยู่ อีก ด้าน

¹They had just started to cross this queer bridge when a sharp growl made them all look up, and to their horror they saw running toward them two great beasts with bodies like bears and heads like tigers. ²"They are the Kalidahs!" said the Cowardly Lion, beginning to tremble. ³"Quick!" cried the Scarecrow. ⁴"Let us cross over." ⁵So Dorothy went first, holding Toto in her arms, the Tin Woodman followed, and the Scarecrow came next. ⁶The Lion, although he was certainly afraid, turned to face the Kalidahs, and then he gave so loud and terrible a roar that Dorothy screamed and the Scarecrow fell over backward, while even the fierce beasts stopped short and looked at him in surprise. ⁷But, seeing they were bigger than the Lion, and remembering that there were two of them and only one of him, the Kalidahs again rushed forward, and the Lion crossed over the tree and turned to see what they would do next. ⁸Without stopping an instant the fierce beasts also began to cross the tree. ⁹And the Lion said to Dorothy: "We are lost, for they will surely tear us to pieces with their sharp claws. ¹⁰But stand close behind me, and I will fight them as long as I am alive." ¹¹"Wait a minute!" called the Scarecrow. ¹²He had been thinking what was best to be done, and now he asked the Woodman to chop away the end of the tree that rested on their side of the ditch.

¹พวกเขาเพิ่ง จะเริ่มข้ามสะพานประหลาดนี้ ก็มี เสียงขู่สนั่นทำ ให้ต้องเงย ขึ้นดู และ ด้วย ความตก ใจยิ่ง ก็ เห็นสัตว์ ใหญ่สอง ตัวรูปร่าง เหมือนหมี หัว เหมือน เสือ วิ่งตรง เข้ามา ²``กาไลดาห์!''สิงโตขี้ขลาดร้องและเริ่มสั่นเทิ้ม ³``เร็ว!''หุ่น ไล่การ้อง ⁴``ข้ามไป'' ⁵ดังนั้น โดโรธีจึง วิ่ง ไปก่อน อุ้มโต โต้ ไว้ ในแขน ชายตัด ไม้ดีบุกตามติดมา และหุ่น ไล่กา ก็ตามถัดมา ⁶เจ้าสิงโต แม้มัน จะกลัวมาก แต่หัน ไปเผชิญกับ กาไลดาห์ ส่ง เสียง คำรามจนโดโรธีร้องออกมา และหุ่น ไล่กา ถึงกับ หกคะเมนหงายหลัง ไป แม้ แต่เจ้า สัตว์ ร้ายนั้น ก็ หยุดชะงักจ้องมองอย่างสงสัย ⁷เมื่อเห็นว่ามัน ตัว ใหญ่กว่าสิงโต และจำ ได้ว่ามันมากันสอง ตัว แต่มีสิงโต ตัวเดียว กาไลดาห์ ก็ วิ่งปราด เข้ามา อีก สิงโตข้ามต้น ไม้ ไป หัน กลับมาดูว่ามัน จะทำอะไรต่อ ไป ⁸เจ้าสัตว์ ร้ายนั้น ไม่ หยุด แม้ แต่ น้อย เริ่มข้ามต้น ไม้มาบ้าง ⁹สิงโตพูดกับโดโรธีว่า ``เราแย่ แล้ว เพราะมัน จะ เอาอุ้ง เล็บแหลมคมขยี้เรา เป็นชิ้น ¹⁰แต่ ยืนข้างหลังฉัน ไว้ ฉัน จะ สู้กับ มันตราบ เท่าที่ ยังมีชีวิต อยู่'' ¹¹``รอเดี๋ยว...''หุ่นไล่การ้อง ¹²มันครุ่นคิดว่า จะทำอย่างไร ให้ดีที่ สุด และตอนนี้ มัน ได้ขอ ให้ชายตัด ไม้ตัด ยอด ไม้ที่ทอด อยู่กับ ขอบคู

¹The Tin Woodman began to use his axe at once, and, just as the two Kalidahs were nearly across, the tree fell with a crash into the gulf, carrying the ugly, snarling brutes with it, and both were dashed to pieces on the sharp rocks at the bottom. ²"Well," said the Cowardly Lion, drawing a long breath of relief, "I see we are going to live a little while longer, and I am glad of it, for it must be a very uncomfortable thing not to be alive. ³Those creatures frightened me so badly that my heart is beating yet." ⁴"Ah," said the Tin Woodman sadly, "I wish I had a heart to beat."

¹ชายตัดไม้เริ่ม ใช้ขวานทันที และ ขณะที่กาไลดาห์สอง ตัวเกือบข้ามมา ได้นั้น ต้น ไม้ต้นนั้น ก็ตกลง ไปฟาดกับ เหว พาเจ้า วายร้ายน่าเกลียดน่ากลัวนั้น ลง ไป ด้วย ทั้งสอง ตัวแหลก เป็นชิ้นๆกับ หินแหลมเบื้อง ล่าง ²``เอาละ''สิงโตขี้ขลาด กล่าว ขึ้น สูดลมหาย ใจยาวอย่างโล่งอก ``ฉันว่าเรา จะมีชีวิต อยู่กันต่อ ไป อีกหน่อย ฉันดี ใจกับ มันเพราะมัน ไม่แปลก ใจเลยที่ จะ ไม่มีชีวิต อยู่ ³เจ้าสัตว์ ที่ทำ ให้ฉันตก ใจจน หัว ใจ ยัง เต้นดัง อยู่เลย'' ⁴``อา!''ชายตัดไม้ดีบุกพูด ``ฉัน อยากมี หัว ใจ เต้นจัง''

¹This adventure made the travelers more anxious than ever to get out of the forest, and they walked so fast that Dorothy became tired, and had to ride on the Lion's back. ²To their great joy the trees became thinner the farther they advanced, and in the afternoon they suddenly came upon a broad river, flowing swiftly just before them. ³On the other side of the water they could see the road of yellow brick running through a beautiful country, with green meadows dotted with bright flowers and all the road bordered with trees hanging full of delicious fruits. ⁴They were greatly pleased to see this delightful country before them. ⁵"How shall we cross the river?" asked Dorothy. ⁶"That is easily done," replied the Scarecrow. ⁷"The Tin Woodman must build us a raft, so we can float to the other side."

¹การผจญภัยครั้ง นี้ ทำ ให้นัก เดินทาง ทั้งหมดกังวลที่ จะออก ไป ให้พ้นป่ามากยิ่ง ขึ้น และพากัน เดินอย่าง เร็วจนโดโรธีเหนื่อย ต้อง นั่ง ไปบนหลังสิงโต ²ยิ่งไป ไกลต้น ไม้ ก็บางลง ทำ ให้ดี ใจกันมาก และ ในตอน บ่าย ก็มา ถึงแม่ น้ำ ใหญ่ไหล แรงผ่าน อยู่เบื้อง หน้า ³ทางอีก ฝั่งหนึ่ง ของสาย น้ำแล เห็นถนนอิฐสี เหลืองทอดผ่านภูมิ ประเทศงดงาม มี ทุ่ง เขียว เป็นหย่อมๆ ดอก ไม้สดใส และถนน ก็ขนาบ ด้วยต้น ไม้ มีผลห้อย อยู่ เต็มน่าอร่อย ⁴พวกเขาดี ใจมากที่ ได้ เห็นภูมิ ประเทศ อันรื่นรมย์ อยู่เบื้อง หน้า ⁵``เราจะข้ามแม่ น้ำกันอย่างไรดี''โดโรธีถาม ⁶``ง่าย''หุ่นไล่กาตอบ `` ⁷ชายตัดไม้ดีบุก จะ สร้างแพ ให้เรา เรา ก็ จะลอยข้าม ไป อีก ฝั่ง ได้''

¹So the Woodman took his axe and began to chop down small trees to make a raft, and while he was busy at this the Scarecrow found on the riverbank a tree full of fine fruit. ²This pleased Dorothy, who had eaten nothing but nuts all day, and she made a hearty meal of the ripe fruit.

¹ดังนั้น ชายตัด ไม้ ก็คว้าขวาน เริ่มต้นตัด ไม้เล็กๆลง สร้างแพ และ ขณะที่ทำง่วน อยู่นั้น หุ่น ไล่กา ก็พบต้น ไม้มีลูกดกงาม เต็ม อยู่ที่ชาย ฝั่ง น้ำ ²นี่ทำให้โดโรธีดี ใจมาก...เพราะเธอ ไม่ ได้กิน อะไรนอกจากลูกนัตมา ตลอดวัน ดัง นั้น เธอจึงจัด การ อาหารผล ไม้สุกอย่าง ชื่น ใจ

¹But it takes time to make a raft, even when one is as industrious and untiring as the Tin Woodman, and when night came the work was not done. ²So they found a cozy place under the trees where they slept well until the morning; and Dorothy dreamed of the Emerald City, and of the good Wizard Oz, who would soon send her back to her own home again.

¹การทำแพเสีย เวลานัก แม้ จะ ได้คนขยัน และ ไม่รู้ จักเหน็ดเหนื่อย เช่นคนตัด ไม้ดีบุก เมื่อกลาง คืนมาเยือน งาน ก็ ยัง ไม่เสร็จ ²ดังนั้น พวก เขาจึงหาที่ สบายๆ ใต้ต้น ไม้ หลับนอนกันจนรุ่งเช้า และโดโรธี ฝัน ไป ถึงเมือง มรกตกับ ``ออซ พ่อมด ผู้แสนดีที่ จะส่งเธอ กลับบ้าน ใน ไม่ช้า

Chapter 8. The Deadly Poppy Field

บทที่ 8ทุ่งป็อปปี้มหาภัย

¹Our little party of travelers awakened the next morning refreshed and full of hope, and Dorothy breakfasted like a princess off peaches and plums from the trees beside the river. ²Behind them was the dark forest they had passed safely through, although they had suffered many discouragements; but before them was a lovely, sunny country that seemed to beckon them on to the Emerald City.

¹คณะนัก เดินทาง น้อยของเรา ตื่น ขึ้นเช้า ถัดมาอย่างสด ชื่น เต็ม ไป ด้วย ความหวัง และโดโรธี ก็กิน อาหารเช้า ราวกับ เจ้า หญิง ลูกพีชลูกพลัมจากต้น ไม้ ใกล้แม่ น้ำ ²เบื้องหลัง เป็นป่า มืดทึบที่ผ่านมา โดยปลอดภัย แม้ว่า จะต้องทรมานกับ ความท้อแท้บ้าง แต่เบื้อง หน้างดงาม ภูมิ ประเทศมี แดดจ้าราวกับ จะ เชื้อเชิญ ไป ยังเมือง มรกต

¹To be sure, the broad river now cut them off from this beautiful land. ²But the raft was nearly done, and after the Tin Woodman had cut a few more logs and fastened them together with wooden pins, they were ready to start. ³Dorothy sat down in the middle of the raft and held Toto in her arms. ⁴When the Cowardly Lion stepped upon the raft it tipped badly, for he was big and heavy; but the Scarecrow and the Tin Woodman stood upon the other end to steady it, and they had long poles in their hands to push the raft through the water.

¹ที่แน่ ก็คือ แม่ น้ำ ใหญ่ตัด พวก เขาออกจากดินแดนที่งดงามนั้น ²แต่แพ ก็เกือบเสร็จ แล้ว และหลังจากที่ชายตัด ไม้ดีบุกตัด ซุง อีกสองสามท่อน แล้วตอกมัน เข้า ด้วยหมุด ไม้ พวก เขา ก็ พร้อมที่ จะเริ่มล่อง ไป ³โดโรธีนั่งลงตรงกลางแพอุ้มโต โต้ ไว้ ในแขน ⁴เมื่อสิงโตขี้ขลาดก้าวลงแพ มันทำให้เอียงกระเท่เร่ ไปเพราะ ตัวมัน ใหญ่ และหนัก แต่หุ่น ไล่กากับ ชายตัด ไม้ดีบุก ยืน อยู่ อีกริมหนึ่ง ทำ ให้แพตรง ได้ พวก เขามีเสายาวๆ ในมือ ใช้ยันแพ ฝ่ากระแส น้ำ ไป

¹They got along quite well at first, but when they reached the middle of the river the swift current swept the raft downstream, farther and farther away from the road of yellow brick. ²And the water grew so deep that the long poles would not touch the bottom. ³"This is bad," said the Tin Woodman, "for if we cannot get to the land we shall be carried into the country of the Wicked Witch of the West, and she will enchant us and make us her slaves." ⁴"And then I should get no brains," said the Scarecrow. ⁵"And I should get no courage," said the Cowardly Lion. ⁶"And I should get no heart," said the Tin Woodman. ⁷"And I should never get back to Kansas," said Dorothy. ⁸"We must certainly get to the Emerald City if we can," the Scarecrow continued, and he pushed so hard on his long pole that it stuck fast in the mud at the bottom of the river. ⁹Then, before he could pull it out again--or let go--the raft was swept away, and the poor Scarecrow left clinging to the pole in the middle of the river. ¹⁰"Good-bye!" he called after them, and they were very sorry to leave him. ¹¹Indeed, the Tin Woodman began to cry, but fortunately remembered that he might rust, and so dried his tears on Dorothy's apron.

¹ทีแรกถ่อ ไป ได้ดี แต่เมื่อ ถึงกลางแม่ น้ำ กระแส น้ำ แรงพัด แพ ไป ไกลจากถนนอิฐสี เหลืองทุกทีๆ ²และ น้ำลึกมากจนเสายาวนั้น ถ่อ ไม่ ถึง ³``แย่ๆ...''ชายตัดไม้ดีบุกพูด ขึ้น ``ถ้า เรา ขึ้นบก ไม่ ได้เรา จะโดนพัด เข้า ไป ในดินแดนแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้าย แล้วนาง จะสาปเรา... เอาเรา เป็นทาส'' ⁴``แล้วฉัน ก็ จะ ไม่ ได้มันสมอง''หุ่น ไล่กาพูด ⁵``ฉันก็ จะ ไม่ ได้ ความกล้าหาญ''สิงโตขี้ขลาดพูด ⁶``ฉันก็ จะ ไม่ ได้ หัว ใจ''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด ⁷``ฉันก็ จะ ไม่ ได้ กลับแคนซัส''โดโรธีพูด ⁸``เราจะต้อง ไป ให้ ถึงเมือง มรกต ถ้า อย่างนั้น ...''หุ่น ไล่กาพูดต่อ แล้ว ก็ถ่อเสายาวนั้น เต็ม แรงจนเสาติด แน่นกับ เลนก้นแม่ น้ำ ⁹และก่อนที่มัน จะดึงออกมา ได้หรือปล่อยมือ ไป แพ ก็ ถูกพัด ไป เสีย แล้ว เจ้า หุ่น ไล่กาที่น่าสงสาร ถูกปล่อยติด อยู่กับ เสากลางแม่ น้ำ ¹⁰``ลาก่อน''มันส่งเสียงตามพวก เขา ไป และพวก เขาต่าง เสีย ใจยิ่ง ที่ต้องปล่อยมัน ¹¹จริงซิ ชายตัด ไม้ดีบุกเริ่มร้องไห้ แต่โชคดีที่จำ ได้ว่าตน จะ ขึ้นสนิมจึงเช็ด น้ำตากับ ผ้ากันเปื้อนของโดโรธี

¹Of course this was a bad thing for the Scarecrow. ²"I am now worse off than when I first met Dorothy," he thought. ³"Then, I was stuck on a pole in a cornfield, where I could make-believe scare the crows, at any rate. ⁴But surely there is no use for a Scarecrow stuck on a pole in the middle of a river. ⁵I am afraid I shall never have any brains, after all!"

¹แน่นอน...นี่ เป็น สิ่งเลวร้ายต่อหุ่น ไล่กา ²``ตอนนี้ฉันแย่ยิ่ง กว่าเมื่อพบโดโรธี ครั้ง แรก อีก ยังไง ก็ตาม มัน คิด ³``ตอนนั้นฉัน ก็ ถูกแขวน ไว้กับ เสาที่ ไร่ข้าวโพด ฉันแสร้งทำ เป็น ไล่กา ได้ ⁴แต่หุ่น ไล่กา ไม่มี ประโยชน์อะไรเลย จริงๆที่ จะมาแขวน ไว้กับ เสากลางแม่ น้ำ ⁵ฉันเกรงว่าผล สุดท้ายฉัน จะ ไม่ ได้มันสมองตามเคย!

¹Down the stream the raft floated, and the poor Scarecrow was left far behind. ²Then the Lion said: "Something must be done to save us. ³I think I can swim to the shore and pull the raft after me, if you will only hold fast to the tip of my tail."

¹แพลอยไปตามสาย น้ำ และหุ่น ไล่กาที่น่าสงสาร ก็ ถูก ทิ้ง ไว้เบื้อง หลัง ²`` สิงโตพูดขึ้นว่า ต้องทำอะไรสักอย่าง ช่วยพวก เรา ³ฉันคิดว่าฉัน จะว่าย ไป ขึ้น ฝั่ง และดึงแพ ไป ด้วย ถ้า เธอ จะ ยึดหางฉัน ไว้ ให้ แน่น เท่านั้น ''

¹So he sprang into the water, and the Tin Woodman caught fast hold of his tail. ²Then the Lion began to swim with all his might toward the shore. ³It was hard work, although he was so big; but by and by they were drawn out of the current, and then Dorothy took the Tin Woodman's long pole and helped push the raft to the land.

¹ดังนั้น มันจึง กระโดดลง ไป ใน น้ำ ชายตัด ไม้ดีบุกจับ หางมัน ไว้ แน่น ²เมื่อสิงโตเริ่มว่ายเข้าหา ฝั่งอย่าง สุด แรง ³แม้ว่า ตัวมัน จะ ใหญ่ แต่ ก็ ยัง เป็นงานที่ยาก เย็น พวก เขาค่อยๆ ถูกลากออกจากกระแส น้ำ ครั้น แล้วโดโรธี ก็ เอาถ่อ อันยาวของชายตัด ไม้ดีบุก ช่วยถ่อแพ เข้า สู่ แผ่นดิน

¹They were all tired out when they reached the shore at last and stepped off upon the pretty green grass, and they also knew that the stream had carried them a long way past the road of yellow brick that led to the Emerald City. ²"What shall we do now?" asked the Tin Woodman, as the Lion lay down on the grass to let the sun dry him. ³"We must get back to the road, in some way," said Dorothy. ⁴"The best plan will be to walk along the riverbank until we come to the road again," remarked the Lion.

¹เมื่อถึง ฝั่ง ในที่ สุดต่าง ก็เหนื่อยอ่อน และก้าวลงบน พื้น หญ้า อัน เขียวขจี และรู้ ด้วยว่ากระแส น้ำ ได้พัด พามา เสีย ไกลจากถนนอิฐสี เหลืองที่ มุ่ง ไป สู่เมือง มรกต ²``ทีนี้เรา จะทำอย่างไรกันดี''ชายตัด ไม้ดีบุกถาม ขึ้น ขณะที่สิงโตนอนราบกับ พื้น หญ้า ให้ แดดเลีย ตัว ให้ แห้ง ³``ถึงอย่างไรเราต้อง กลับ ไปที่ถนน ให้ ได้''โดโรธีพูด ⁴``วิธีดีที่สุดคือ เดิน ไปตามชาย ฝั่งแม่ น้ำจน ถึงถนน อีกนั่นแหละ''สิงโตว่า

¹So, when they were rested, Dorothy picked up her basket and they started along the grassy bank, to the road from which the river had carried them. ²It was a lovely country, with plenty of flowers and fruit trees and sunshine to cheer them, and had they not felt so sorry for the poor Scarecrow, they could have been very happy.

¹ดังนั้น เมื่อ พักเหนื่อย แล้วโดโรธี ก็คว้าตะกร้า แล้วพวก เขา ก็ออก เดินตามริม ฝั่ง น้ำที่ เต็ม ไป ด้วย หญ้า กลับ ไปที่ถนนตรงที่แม่ น้ำ ได้พัด พามา ²ภูมิประเทศนั้น งดงาม เต็ม ไป ด้วย ไม้ดอก ไม้ผล แดดส่องแสง ยัง ให้ร่าเริง และถ้า มิ ได้ เสีย ใจอย่างหนัก กับ หุ่น ไล่กาที่น่าสงสารพวก เขาคง จะมี ความ สุขยิ่ง

¹They walked along as fast as they could, Dorothy only stopping once to pick a beautiful flower; and after a time the Tin Woodman cried out: "Look!" ²Then they all looked at the river and saw the Scarecrow perched upon his pole in the middle of the water, looking very lonely and sad. ³"What can we do to save him?" asked Dorothy. ⁴The Lion and the Woodman both shook their heads, for they did not know. ⁵So they sat down upon the bank and gazed wistfully at the Scarecrow until a Stork flew by, who, upon seeing them, stopped to rest at the water's edge. ⁶"Who are you and where are you going?" asked the Stork. ⁷"I am Dorothy," answered the girl, "and these are my friends, the Tin Woodman and the Cowardly Lion; and we are going to the Emerald City." ⁸"This isn't the road," said the Stork, as she twisted her long neck and looked sharply at the queer party. ⁹"I know it," returned Dorothy, "but we have lost the Scarecrow, and are wondering how we shall get him again." ¹⁰"Where is he?" asked the Stork. ¹¹"Over there in the river," answered the little girl. ¹²"If he wasn't so big and heavy I would get him for you," remarked the Stork. ¹³"He isn't heavy a bit," said Dorothy eagerly, "for he is stuffed with straw; and if you will bring him back to us, we shall thank you ever and ever so much." ¹⁴"Well, I'll try," said the Stork, "but if I find he is too heavy to carry I shall have to drop him in the river again." ¹⁵So the big bird flew into the air and over the water till she came to where the Scarecrow was perched upon his pole. ¹⁶Then the Stork with her great claws grabbed the Scarecrow by the arm and carried him up into the air and back to the bank, where Dorothy and the Lion and the Tin Woodman and Toto were sitting.

¹พวกเขา เดินอย่าง เร็วที่ สุด โดโรธี หยุด เพียง ครั้ง เดียวเพื่อ เก็บดอก ไม้สวย และ ชั่ว เวลาต่อมาชายตัด ไม้ดีบุก ก็ร้อง ขึ้นว่า ``ดูนั่น!'' ²และ แล้วต่าง ก็มอง ไปที่แม่ น้ำ เห็นหุ่น ไล่กาแขวนเติ่ง อยู่บนเสากลาง น้ำ ดู เปล่าเปลี่ยว และเศร้าหมองยิ่ง นัก ³``เราจะ ช่วย เขา ได้อย่างไรดี'' ⁴สิงโตและชายตัด ไม้ต่างสั่น หัวเพราะ ไม่รู้ จะทำอย่างไร ⁵ดังนั้น จึง นั่งลงข้าง ฝั่งจ้องดูหุ่น ไล่กาอย่างท้อแท้ จนกระทั่งนกกระยาง ตัวหนึ่ง บินผ่านมา เมื่อมอง เห็น เข้ามัน ก็ หยุดลงมาตรงชาย น้ำ ⁶``พวกเธอ เป็น ใคร พวก เธอ จะ ไป ไหน''นกกระยางถาม ⁷``ฉันคือโดโรธี''เด็ก หญิงตอบ ``นี่คือ เพื่อนของฉัน ชายตัด ไม้ดีบุก กับ สิงโตขี้ขลาด เรากำลัง จะ ไปเมือง มรกตกัน'' ⁸``นี่ไม่ใช่ถนนนี่นา...''นกกระยางพูด มันบิดคอ อันยาวจ้องดู คณะ อันแปลกประหลาดอย่างเขม็ง ⁹``ฉันรู้แล้วละ...''โดโรธีตอบ `` แต่เราพลัดจากหุ่น ไล่กา และกำลัง คิดว่า จะ เอา เขา กลับมา ได้อย่างไร'' ¹⁰``อยู่ที่ ไหนล่ะ''นกกระยางถาม ¹¹``โน่นแน่ะ...ที่แม่ น้ำ'' เด็ก หญิงตอบ ¹²``ถ้าตัว ไม่โต ไม่หนัก นัก ฉัน จะ ไป เอามา ให้''นกกระยางว่า ¹³``เขา ตัว ไม่หนัก แม้ แต่นิดเดียว...''โดโรธีพูดอย่างกระตือรือร้น `` เขายัด ด้วยฟาง ถ้า เธอนำ เขามา ให้เรา ได้เรา จะขอบคุณ เธอมากๆทีเดียว'' ¹⁴``เอาละ ฉัน จะลองดู''นกกระยางพูด `` แต่ถ้า ฉัน เห็นว่าหนัก เกิน กำลังฉันคงต้องปล่อย เขา ทิ้ง ไว้กลางแม่ น้ำตามเดิม นะ'' ¹⁵ดังนั้น เจ้า นก ใหญ่ ก็บิน ขึ้น ไป ใน อากาศ เหนือ น้ำจน ถึงที่หุ่น ไล่กา เกาะ อยู่กับ เสา ¹⁶นกกระยางคว้าแขนหุ่นไล่กา ด้วยกรง เล็บ อัน ใหญ่ของมัน และพา ขึ้น สู่ อากาศ กลับมา ยัง ฝั่งตรงที่โดโรธี สิงโต และชายตัด ไม้ดีบุกกับ โต โต้ นั่ง อยู่

¹When the Scarecrow found himself among his friends again, he was so happy that he hugged them all, even the Lion and Toto; and as they walked along he sang "Tol-de-ri-de-oh!" at every step, he felt so gay. ²"I was afraid I should have to stay in the river forever," he said, "but the kind Stork saved me, and if I ever get any brains I shall find the Stork again and do her some kindness in return." ³"That's all right," said the Stork, who was flying along beside them. ⁴"I always like to help anyone in trouble. ⁵But I must go now, for my babies are waiting in the nest for me. ⁶I hope you will find the Emerald City and that Oz will help you." ⁷"Thank you," replied Dorothy, and then the kind Stork flew into the air and was soon out of sight.

¹เมื่อหุ่นไล่กาพบตน เอง อยู่ท่ามกลางมิตรสหาย อีก ครั้ง ความดี ใจทำ ให้มัน เข้า ไปกอดหมดทุกคน แม้ แต่สิงโต และโต โต้ และเมื่อพากัน เดินต่อ ไปมัน ก็ร้องเพลงทุก ฝีก้าวว่า ``โทล-เดริ-เด-โอ!''มันร่าเริงยิ่ง นัก ²``ฉันกลัวว่าจะต้อง อยู่ ในแม่ น้ำ ตลอด ไป เสีย แล้ว''มันพูด `` แต่นกกระยาง ใจดี ช่วยฉัน ถ้า ฉันมี โอกาส ได้มันสมองละ ก็ฉัน จะมาตามหานกกระยาง ให้ ได้ อีก ครั้ง และทำดีสักอย่างตอบ แทน'' ³``ไม่ เป็นไรหรอก''นกกระยาง ซึ่งบินตาม ไปข้างๆพูด ขึ้น ⁴``ฉันชอบช่วยคนตกยาก เสมอ ⁵แต่ตอนนี้ ฉันต้อง ไปละ ลูกๆรอฉัน อยู่ที่รัง ⁶ฉันหวังว่าเธอคงหาเมืองมรกตพบ และออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่คง ช่วยพวก เธอ ได้...'' ⁷``ขอบใจ''โดโรธีตอบ แล้วนกกระยางอารี ก็โผ ขึ้น สู่ อากาศ และหาย ไปจากสายตา ใน ไม่ช้า

¹They walked along listening to the singing of the brightly colored birds and looking at the lovely flowers which now became so thick that the ground was carpeted with them. ²There were big yellow and white and blue and purple blossoms, besides great clusters of scarlet poppies, which were so brilliant in color they almost dazzled Dorothy's eyes. ³"Aren't they beautiful?" the girl asked, as she breathed in the spicy scent of the bright flowers. ⁴"I suppose so," answered the Scarecrow. "When I have brains, I shall probably like them better." ⁵"If I only had a heart, I should love them," added the Tin Woodman. ⁶"I always did like flowers," said the Lion. ⁷"They of seem so helpless and frail. ⁸But there are none in the forest so bright as these."

¹พวกเขา เดินกัน ไปพลาง ฟัง เสียงเพลงจากนกสีสดใส และจ้องดูดอก ไม้สวยที่หนาตา ขึ้นจน พื้นดิน ถูกปู เป็นพรม อยู่ ²มีดอกบานใหญ่สี เหลือง ขาว น้ำ เงิน และม่วง ข้างๆมีดงดอกปอปปี ใหญ่สีแดง ฉาน สีของมันจ้า เสียจนโดโรธีตาเกือบพร่า ³``สวยจริง ไหม?'' เด็ก หญิงถาม พร้อมกับ สูด กลิ่นจัด ของดอก ไม้ เข้า ไป ⁴``ฉันก็ว่าอย่างนั้น แหละ''หุ่น ไล่กาตอบ ``เมื่อฉันมีมันสมองฉันคง จะชอบมันมาก ขึ้น'' ⁵``ถ้าเพียงฉันมี หัว ใจฉันคง จะรักมัน''ชายตัด ไม้ดีบุกเสริมต่อ ⁶``ฉันชอบดอกไม้ อยู่ เสมอ''สิงโตพูด ⁷``มันดูแลตัว เอง ไม่ ได้ แล้ว ก็บอบบาง เหลือ เกิน ⁸แต่ ในป่า ไม่มีที่สวยสดอย่างนี้ เลย''

¹They now came upon more and more of the big scarlet poppies, and fewer and fewer of the other flowers; and soon they found themselves in the midst of a great meadow of poppies. ²Now it is well known that when there are many of these flowers together their odor is so powerful that anyone who breathes it falls asleep, and if the sleeper is not carried away from the scent of the flowers, he sleeps on and on forever. ³But Dorothy did not know this, nor could she get away from the bright red flowers that were everywhere about; so presently her eyes grew heavy and she felt she must sit down to rest and to sleep. ⁴But the Tin Woodman would not let her do this. ⁵"We must hurry and get back to the road of yellow brick before dark," he said; and the Scarecrow agreed with him.

¹ตอนนี้พวก เขามา ถึงที่ที่มีดอกปอปปี้ดอก ใหญ่มาก ขึ้นเรื่อยๆ และดอก ไม้ อื่น น้อยลง และ ในที่ สุด ก็พบว่าตน อยู่ท่ามกลาง ทุ่ง ใหญ่ แห่งดอกปอปปี ²ปัจจุบัน เป็นที่ทราบกันดีว่าที่ ใดที่มีดอก ไม้ชนิดนี้ รวมกันมากๆ กลิ่นของมัน แรงจัด จน ใคร ก็ตามที่สูด เข้า ไป จะ หลับผล็อย และคน หลับนั้น ถ้า ไม่ ถูกหามออก ไป ไกลจาก กลิ่นดอก ไม้ ก็ จะนอน หลับ ไป ตลอดกาลนาน ³แต่โดโรธี ไม่รู้ เรื่อง นี้ และเธอ ก็ออก ไปพ้นจากดอก ไม้สีแดง สดที่ อยู่ โดยรอบหา ได้ ไม่ ดัง นั้น ใน ไม่ช้าดวงตาของเธอ ก็หรี่ลงๆ เธอรู้ สึกว่า จะต้อง นั่งลง พัก และนอน หลับ ⁴แต่ชายตัด ไม้ดีบุก ไม่ยอม ให้เธอทำ เช่นนั้น ⁵``เราต้องรีบไป ต้อง กลับ สู่ถนนอิฐสี เหลืองก่อนพลบ ค่ำ'' เขาพูด ขึ้น และหุ่น ไล่กา ก็ เห็น ด้วย

¹So they kept walking until Dorothy could stand no longer. ²Her eyes closed in spite of herself and she forgot where she was and fell among the poppies, fast asleep. ³"What shall we do?" asked the Tin Woodman. ⁴"If we leave her here she will die," said the Lion. ⁵"The smell of the flowers is killing us all. ⁶I myself can scarcely keep my eyes open, and the dog is asleep already."

¹ดังนั้น ชายตัด ไม้ดีบุกจึงพาโดโรธี เดิน ไปจนกระทั่งเธอ ยืนทรง ตัว ไม่ อยู่ ²ดวงตาของเธอปิดลงแม้ จะ ไม่ อยากทำ ก็ตาม และเธอ ก็ ลืม สิ้นว่า อยู่ณที่ ใด เธอล้มลงท่ามกลางดอกปอปปี และ หลับสนิท ไป ³``เราจะทำอย่างไรกันดี''ชายตัด ไม้ดีบุกถาม ⁴``ถ้าเราปล่อย ไว้เธอ จะตาย แน่''สิงโตพูด ขึ้น `` ⁵กลิ่นดอก ไม้ จะ ฆ่าพวก เรา ทั้งหมด ด้วย ⁶ฉันเอง ก็แทบ ลืมตา ไม่ ขึ้น แล้ว เจ้า หมานั่น ก็ หลับ ไปซะ แล้ว''

¹It was true; Toto had fallen down beside his little mistress. ²But the Scarecrow and the Tin Woodman, not being made of flesh, were not troubled by the scent of the flowers. ³"Run fast," said the Scarecrow to the Lion, "and get out of this deadly flower bed as soon as you can. ⁴We will bring the little girl with us, but if you should fall asleep you are too big to be carried."

¹จริงซิ...โต โต้ ก็ หลับลงข้างๆนาย น้อยของมัน ²แต่หุ่น ไล่กากับ ชายตัด ไม้ดีบุกที่ ไม่ ได้ สร้าง ขึ้น ด้วย เนื้อ หนังต่าง ไม่ ถูกรบกวน ด้วย กลิ่นดอก ไม้ แต่อย่าง ใด ³``วิ่ง เร็วๆ''หุ่น ไล่กาพูดกับ สิงโต ``ออก ไป ให้พ้นดงดอก ไม้มหาภัย นี้ ให้ เร็วที่ สุดที่ จะ เร็ว ได้ ⁴เราจะ เอา เด็ก หญิง น้อย ไปกับ เรา แต่ถ้า เธอ หลับเธอ ก็ ตัว ใหญ่ เกิน กว่า จะหาม ได้''

¹So the Lion aroused himself and bounded forward as fast as he could go. ²In a moment he was out of sight. ³"Let us make a chair with our hands and carry her," said the Scarecrow. ⁴So they picked up Toto and put the dog in Dorothy's lap, and then they made a chair with their hands for the seat and their arms for the arms and carried the sleeping girl between them through the flowers.

¹ดังนั้น สิงโตจึงกระตุ้นตน เอง และกระโจน ไปข้างหน้าอย่าง เร็ว สุด ความสามารถ ²ชั่ว ขณะเดียว เท่านั้น มัน ก็ลับ ไปจากสายตา ³``เราเอาแขนทำ เป็นเก้าอี้ แล้วอุ้มเธอ ไปกัน เถอะ''หุ่น ไล่กาพูด ⁴พวกเขาคว้าโต โต้ และ เอามันวาง ไว้ที่ตักโดโรธี ใช้มือทำเก้าอี้ เป็นที่ นั่ง เอาแขน เป็นที่พาดแขน และอุ้ม เด็กที่ หลับใหล อยู่นั้น ฝ่าดงดอก ไม้ออก ไป

¹On and on they walked, and it seemed that the great carpet of deadly flowers that surrounded them would never end. ²They followed the bend of the river, and at last came upon their friend the Lion, lying fast asleep among the poppies. ³The flowers had been too strong for the huge beast and he had given up at last, and fallen only a short distance from the end of the poppy bed, where the sweet grass spread in beautiful green fields before them. ⁴"We can do nothing for him," said the Tin Woodman, sadly; "for he is much too heavy to lift. ⁵We must leave him here to sleep on forever, and perhaps he will dream that he has found courage at last." ⁶"I'm sorry," said the Scarecrow. ⁷"The Lion was a very good comrade for one so cowardly. ⁸But let us go on."

¹พวกเขา เดิน แล้ว เดิน อีก ดู เหมือนว่าพรมดอก ไม้มหาภัย ผืน ใหญ่ที่ อยู่รอบๆนั้น ไม่มี จะ สิ้น สุด ²มันโค้งไปตามแม่ น้ำ และ ในที่ สุด ก็มาพบสหายสิงโตนอน หลับสนิท อยู่ท่ามกลางดอกปอปปี ³ดอกไม้ กลิ่น แรง เกิน เจ้า สัตว์ ใหญ่ จะทนทานจนต้องยอมแพ้ ในที่ สุด มันล้มลงตรงทาง ที่ อีกนิดเดียว ก็ จะพ้นดงดอกปอปปี ตรงนี้ มี หญ้าน่ารัก ขึ้นแผ่ขยาย เป็น ทุ่ง เขียวขจีงดงาม อยู่เบื้อง หน้า ⁴``เราจะทำอะไร ช่วยมัน ไม่ ได้หรอก''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด ขึ้นอย่างเศร้าสร้อย ``มันหนัก เกิน หาม ⁵เราต้องปล่อยมันไว้ที่นี่ ให้นอน หลับ ตลอด ไป และบางทีมันอาจ ฝันว่า ได้พบ ความกล้าหาญ ในที่ สุด แล้ว ก็ ได้'' ⁶``ฉันเสีย ใจ''หุ่น ไล่กาพูด ⁷``สำหรับผู้ที่ขี้ขลาด ตัวหนัก เช่นนี้ สิงโตช่าง เป็นสหายที่ดี เหลือ เกิน ⁸แต่เรา ก็ต้อง ไปต่อกัน เถอะ''

¹They carried the sleeping girl to a pretty spot beside the river, far enough from the poppy field to prevent her breathing any more of the poison of the flowers, and here they laid her gently on the soft grass and waited for the fresh breeze to waken her.

¹มันพากันอุ้มเด็ก หญิงที่ หลับ อยู่ ไปจน ถึงบริเวณที่งดงามข้างริม น้ำ ไกลจาก ทุ่งปอปปีพอที่ จะกันเธอมิ ให้สูดพิษของดอก ไม้ เข้า ไป อีก ที่นั่นมันวางเธอลงบน หญ้านุ่มอย่างแผ่ว เบา และคอย ให้สายลมสด ชื่นปลุกเธอ ขึ้นมา

Chapter 9. The Queen of the Field Mice

บทที่ 9 ราชินีหนูนา

¹"We cannot be far from the road of yellow brick, now," remarked the Scarecrow, as he stood beside the girl, "for we have come nearly as far as the river carried us away." ²The Tin Woodman was about to reply when he heard a low growl, and turning his head (which worked beautifully on hinges) he saw a strange beast come bounding over the grass toward them. ³It was, indeed, a great yellow Wildcat, and the Woodman thought it must be chasing something, for its ears were lying close to its head and its mouth was wide open, showing two rows of ugly teeth, while its red eyes glowed like balls of fire. ⁴As it came nearer the Tin Woodman saw that running before the beast was a little gray field mouse, and although he had no heart he knew it was wrong for the Wildcat to try to kill such a pretty, harmless creature. ⁵So the Woodman raised his axe, and as the Wildcat ran by he gave it a quick blow that cut the beast's head clean off from its body, and it rolled over at his feet in two pieces.

¹ตอนนี้เราคง ไม่ ไกลจากถนนอิฐสี เหลือง เท่าไร''หุ่น ไล่กาพูด ขึ้น พร้อมกับ ยืน อยู่ข้างๆ เด็ก หญิง ``นี่เรา ได้มา ไกลพอๆกับ ที่แม่ น้ำพัด เรามา แล้ว'' ²ชายตัดไม้ดีบุกทำท่า จะตอบ ก็พอดี ได้ยิน เสียง คำราม เบาๆจึงหัน ศีรษะ ซึ่ง หมุน ได้คล่อง ไปดู ก็ เห็นสัตว์ ประหลาด ตัวหนึ่ง วิ่ง กระโดดบน หญ้าตรงมาหามัน ³จริงซิ...แมวป่า ตัว ใหญ่สี เหลืองนั่น เอง ชายตัด ไม้ ก็ คิดว่ามันคง ไล่อะไรสักอย่างเพราะหูมันลู่แนบกับ หัว และปาก ก็เปิด กว้างเผย ให้ เห็น ฟันสอง แถวน่าเกลียด ตาของมันสีแดง ส่องแสงราวลูก ไฟ ⁴เมื่อเข้ามา ใกล้ ชายตัด ไม้ดีบุก ก็ เห็นหนูนาสีเทา ตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง วิ่ง อยู่ข้างหน้าเจ้า สัตว์ นั้น แม้มัน จะ ไม่มี หัว ใจชายตัด ไม้ดีบุก ก็รู้ ว่าการที่แมวป่าพยายาม จะ ฆ่าสัตว์ ที่น่ารัก ไม่มี อันตราย ตัวนี้ เป็น สิ่ง ผิด ⁵ดังนั้น ชายตัด ไม้จึงยกขวาน ขึ้น และเมื่อแมวป่า วิ่ง เข้ามา ใกล้ เขา ก็ ฟันฉับทันที ตัด หัวเจ้า สัตว์ นั้น ขาดสะบั้นออกจาก ตัวแยกออก เป็นสองชิ้นกลิ้ง อยู่ที่ เท้าของมัน

¹The field mouse, now that it was freed from its enemy, stopped short; and coming slowly up to the Woodman it said, in a squeaky little voice: "Oh, thank you! Thank you ever so much for saving my life." ²"Don't speak of it, I beg of you," replied the Woodman. ³"I have no heart, you know, so I am careful to help all those who may need a friend, even if it happens to be only a mouse." ⁴"Only a mouse!" cried the little animal, indignantly. ⁵"Why, I am a Queen--the Queen of all the Field Mice!" ⁶"Oh, indeed," said the Woodman, making a bow. ⁷"Therefore you have done a great deed, as well as a brave one, in saving my life," added the Queen.

¹หนูนาซึ่งตอนนี้ ปลอดจากศัตรู แล้ว หยุดกึกลง และ เดิน เข้ามาหาชายตัด ไม้อย่างช้าๆ มันพูด ด้วย เสียงแหลมเล็กว่า ``โอ้ ขอบ ใจ!ขอบ ใจมากที่ ช่วยชีวิตฉัน ไว้'' ²``ฉันขอเถิดไม่ต้องพูด ถึงหรอก''ชายตัด ไม้ตอบ ³``ฉันไม่มี หัว ใจรู้ ไหม ฉะนั้น ฉันจึงระวังที่ จะ ช่วย ผู้ที่ต้องการ เพื่อน แม้มัน จะบังเอิญ เป็น แค่หนูนา เท่านั้น ก็ตาม'' ⁴``แค่หนู เท่านั้น !''เจ้า สัตว์ น้อยร้องอย่างเคืองๆ ⁵``นี่แนะ...ฉันน่ะเป็นราชินี ราชินี แห่งหนูนา ทั้งมวล!'' ⁶``โอ้!จริงรึ''ชายตัด ไม้พูดทำท่าโค้ง ⁷``ดังนั้น เธอ ได้ทำกรณียกิจ ที่ยิ่ง ใหญ่พอๆกับ ความกล้าหาญที่ ได้ ช่วยชีวิตฉัน ไว้''ราชินีเสริม

¹At that moment several mice were seen running up as fast as their little legs could carry them, and when they saw their Queen they exclaimed: ²"Oh, your Majesty, we thought you would be killed! ³How did you manage to escape the great Wildcat?" ⁴They all bowed so low to the little Queen that they almost stood upon their heads. ⁵"This funny tin man," she answered, "killed the Wildcat and saved my life. ⁶So hereafter you must all serve him, and obey his slightest wish." ⁷"We will!" cried all the mice, in a shrill chorus. ⁸And then they scampered in all directions, for Toto had awakened from his sleep, and seeing all these mice around him he gave one bark of delight and jumped right into the middle of the group. ⁹Toto had always loved to chase mice when he lived in Kansas, and he saw no harm in it. ¹⁰But the Tin Woodman caught the dog in his arms and held him tight, while he called to the mice, "Come back! Come back! Toto shall not hurt you." ¹¹At this the Queen of the Mice stuck her head out from underneath a clump of grass and asked, in a timid voice, "Are you sure he will not bite us?" ¹²"I will not let him," said the Woodman; "so do not be afraid."

¹ใน ขณะนั้น เองหนูจำนวน ไม่ น้อย ก็ปรากฏ ตัว วิ่ง เข้ามาอย่างรวด เร็ว เท่าที่ เท้าเล็กๆ จะพามันมา ได้ และเมื่อ เห็นราชินีของมัน ก็อุทาน ขึ้นว่า ²``โอ้!...ใต้ ฝ่าพระบาท เรา คิดว่าพระ องค์ สิ้นพระชนม์ เสีย แล้ว! ³พระองค์หนีเจ้า แมวป่า ตัว ใหญ่มา ได้อย่างไร'' ⁴แล้วพวก นั้น ก็โค้ง ให้ราชินี เสีย ต่ำ สุดราวกับ มัน ยืน อยู่ ด้วย หัว ⁵``ชายดีบุกประหลาดผู้นี้ ...''เธอตอบ `` ฆ่าเจ้า แมวป่า และ ช่วยชีวิตฉัน ไว้ ⁶ดังนั้น จากนี้ ต่อ ไปพวก เธอ ทั้งหลาย จะต้องรับ ใช้ เขา และ เชื่อ ฟัง ความประสงค์ แม้ แต่ น้อยนิด ใดๆของ เขา'' ⁷``เราจะปฏิบัติตาม...''หนู ทั้งหมดร้อง ขึ้น พร้อมกัน ด้วย เสียง อันแหลม ⁸และ แล้วมัน ก็ แตกกระจาย ไป ทั่วทุกทิศเพราะโต โต้ ตื่นจาก หลับ ขึ้นมาแล เห็นหนู เหล่านั้น อยู่รอบตน มันส่ง เสียงเห่า ด้วย ความยิน ดี แล้ว กระโดดลง ไปกลาง กลุ่มหนู เหล่านั้น ⁹เมื่อสมัยอยู่แคนซัสโต โต้ชอบนักที่ จะ ไล่หนู เล่น และมัน ก็ ไม่ เห็นมี อันตราย ใดๆ ¹⁰แต่ชายตัด ไม้ดีบุกคว้าเจ้า หมานั้น ขึ้น ไว้ ในอ้อมแขน กอด ไว้ แน่นพลางส่ง เสียงเรียกบรรดาหนู ทั้งหลาย `` กลับมา เถอะ กลับมา เถอะ โต โต้ ไม่ทำร้ายหรอก'' ¹¹ถึงตรงนี้ ราชินี แห่งหนู ก็โผล่ หัวออกมาจากกอ หญ้า และถาม ด้วย เสียงขลาดๆว่า ``เธอ แน่ ใจหรือว่ามัน ไม่กัดเรา'' ¹²``ฉันไม่ปล่อยมันหรอก''ชายตัด ไม้พูด ``ดัง นั้น อย่ากลัว ไปเลย''

¹One by one the mice came creeping back, and Toto did not bark again, although he tried to get out of the Woodman's arms, and would have bitten him had he not known very well he was made of tin. ²Finally one of the biggest mice spoke. ³"Is there anything we can do," it asked, "to repay you for saving the life of our Queen?" ⁴"Nothing that I know of," answered the Woodman; but the Scarecrow, who had been trying to think, but could not because his head was stuffed with straw, said, quickly, "Oh, yes; you can save our friend, the Cowardly Lion, who is asleep in the poppy bed." ⁵"A Lion!" cried the little Queen. ⁶"Why, he would eat us all up." ⁷"Oh, no," declared the Scarecrow; "this Lion is a coward." ⁸"Really?" asked the Mouse. ⁹"He says so himself," answered the Scarecrow, "and he would never hurt anyone who is our friend. ¹⁰If you will help us to save him I promise that he shall treat you all with kindness." ¹¹"Very well," said the Queen, "we trust you. ¹²But what shall we do?" ¹³"Are there many of these mice which call you Queen and are willing to obey you?" ¹⁴"Oh, yes; there are thousands," she replied. ¹⁵"Then send for them all to come here as soon as possible, and let each one bring a long piece of string." ¹⁶The Queen turned to the mice that attended her and told them to go at once and get all her people. ¹⁷As soon as they heard her orders they ran away in every direction as fast as possible. ¹⁸"Now," said the Scarecrow to the Tin Woodman, "you must go to those trees by the riverside and make a truck that will carry the Lion."

¹บรรดาหนูคลานกลับมาทีละ ตัวๆ โต โต้ ก็ ไม่เห่ามัน อีก แม้ จะพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนชายตัด ไม้ และเกือบ จะกัด เขา เข้า ให้ถ้า มิ ได้รู้ มาก่อนว่า เขา สร้าง ด้วยดีบุก ²ในที่ สุดหนู ใหญ่ที่ สุด ตัวหนึ่ง ก็พูด ขึ้นว่า ³``มีอะไรที่เราจะทำ ได้ ไหม''มันถาม ``เพื่อตอบ แทนพวก เธอที่ ช่วยชีวิตราชินีของเรา ⁴``ฉันไม่รู้ ซิ...''ชายตัด ไม้ตอบ แต่หุ่น ไล่กา ซึ่งเฝ้าพยายาม คิด อยู่ แต่ คิด ไม่ออกเพราะ หัวของมันยัด ด้วยฟางนั้น กลับพูด ขึ้นอย่างรวด เร็ว ``โอ!...ใช่ แล้ว เธอ จะ ช่วยชีวิต เพื่อนเรา เธอ จะ ช่วยสิงโตขี้ขลาดที่นอน หลับ อยู่ ในดงดอกปอปปี ได้'' ⁵``สิงโต!''ราชินีน้อยร้อง `` ⁶ทำไมล่ะ มันจะกิน พวก เราหมดนะ'' ⁷``โอ้!...ไม่หรอก''หุ่น ไล่กา ประกาศ ``สิงโต ตัวนี้ ขี้ขลาด'' ⁸``จริงหรือ?''แม่หนูถาม ⁹``มันว่าของมันอย่างนั้นนี่''หุ่น ไล่กาตอบ ``มัน จะ ไม่ทำร้าย ใครที่ เป็น เพื่อนเราหรอก ¹⁰ถ้าเธอ จะ ช่วยเราขอ ให้ ช่วยชีวิตมัน ไว้ ฉันสัญญาว่ามัน จะปฏิบัติต่อเธอ ทั้งหลาย ด้วย ความเมตตา'' ¹¹``ดีแล้ว''ราชินีพูด ``เรา จะ เชื่อเธอ ¹²แต่เรา จะทำอย่างไร เล่า'' ¹³``มีหนูที่เรียกเธอว่าเป็นราชินี และที่ เชื่อ ฟังเธอมาก ไหม?'' ¹⁴``โอ้ใช่ มีเป็นพันๆ ตัว''เธอตอบ ¹⁵``ถ้าเช่นนั้น ...เรียก ให้มันมาที่นี่ โดย เร็วที่ สุด ทั้งหมดเลย และ ให้ แต่ละ ตัว เอาเชือกยาวๆมา ด้วย ตัวละ เส้น'' ¹⁶ราชินีหันไปทางบรรดาหนูที่เฝ้าแหนเธอ อยู่ พร้อมกับ บอก ให้ ไปนำ บริวาร ทั้งหมดมาทันที ¹⁷ทันทีที่มันได้รับ คำ สั่งจากเธอ พวก หนู เหล่านั้น ก็ วิ่งกัน ไปทุกทิศ โดย เร็วที่ สุด ¹⁸``ทีนี้นะ...''หุ่น ไล่กาพูดกับ ชายตัด ไม้ดีบุก ``เธอต้อง ไปที่ต้น ไม้ริม ฝั่ง และต่อกระบะ ขึ้นมาเพื่อ ใช้ลากสิงโต''

¹So the Woodman went at once to the trees and began to work; and he soon made a truck out of the limbs of trees, from which he chopped away all the leaves and branches. ²He fastened it together with wooden pegs and made the four wheels out of short pieces of a big tree trunk. ³So fast and so well did he work that by the time the mice began to arrive the truck was all ready for them.

¹ดังนั้น ชายตัด ไม้จึง ไปที่ต้น ไม้ทันที และลงมือทำงาน ใน ไม่ช้า เขา ก็ สร้างกระบะ ด้วยลำ ไม้ ตัด ใบ และก้านออกหมด ²กระบะต่อกันแน่น ด้วยหมุด ไม้ และ เขา สร้างล้อ ทั้งสี่ ด้วยลำต้น ใหญ่ชิ้น สั้นๆ ³ชายตัดไม้ทำงานอย่าง เร็ว และทำ ได้ดีจน ถึง เวลาที่พวก หนูเริ่มพากันมากระบะ ก็เสร็จ พร้อม

¹They came from all directions, and there were thousands of them: big mice and little mice and middle-sized mice; and each one brought a piece of string in his mouth. ²It was about this time that Dorothy woke from her long sleep and opened her eyes. ³She was greatly astonished to find herself lying upon the grass, with thousands of mice standing around and looking at her timidly. ⁴But the Scarecrow told her about everything, and turning to the dignified little Mouse, he said: "Permit me to introduce to you her Majesty, the Queen." ⁵Dorothy nodded gravely and the Queen made a curtsy, after which she became quite friendly with the little girl.

¹พวกหนูมาจากทุกทิศทุกทาง มีจำนวนพันๆ หนู ใหญ่ หนู น้อย หนู ขนาดกลาง แต่ละ ตัวนำ เชือกหนึ่ง เส้นติดปากมา ด้วย ²เวลาเดียวกันนั้น เองโดโรธี ก็ ตื่นจาก หลับ อันแสนนาน ลืมตา ขึ้น ³เธอประหลาดใจยิ่ง ที่พบตน เองนอน อยู่ท่ามกลาง พื้น หญ้า โดยมีหนูนับ พันๆ ยืน อยู่รอบ และมองดูเธออย่างขลาดๆ ⁴หุ่นไล่กา ได้ เล่าทุก สิ่ง ให้เธอ ฟัง แล้ว ก็หัน ไปที่หนู น้อย ผู้สง่างามนั้น กล่าว ขึ้นว่า ``อนุญาต ให้ฉันแนะนำ หน่อยนะ...นี่คือราชินี แห่งหนูนา'' ⁵โดโรธีพยักรับอย่างขรึมๆ และราชินี ก็ถอนสายบัว หลังจากนั้น ราชินี แห่งหนูนา ก็ เป็นมิตรกับ เด็ก หญิง น้อย

¹The Scarecrow and the Woodman now began to fasten the mice to the truck, using the strings they had brought. ²One end of a string was tied around the neck of each mouse and the other end to the truck. ³Of course the truck was a thousand times bigger than any of the mice who were to draw it; but when all the mice had been harnessed, they were able to pull it quite easily. ⁴Even the Scarecrow and the Tin Woodman could sit on it, and were drawn swiftly by their queer little horses to the place where the Lion lay asleep.

¹ถึงตอนนี้ หุ่น ไล่กา และชายตัด ไม้ ก็เริ่ม ผูกหนู เข้ากับ กระบะ ด้วยเชือกที่มันนำ กันมา ²เชือกปลายหนึ่ง ผูก ไว้รอบคอหนู แต่ละ ตัว อีก ปลายหนึ่ง ผูก เข้ากับ กระบะ ³แน่ละ...กระบะนั้น ใหญ่กว่าหนู ตัว ไหนๆทุก ตัวที่มาลาก ถึงพัน เท่า แต่เมื่อหนู ทั้งหมดรวม เข้า ด้วยกันมัน ก็ลากกระบะ ได้อย่างง่ายดาย ⁴แม้ แต่หุ่น ไล่กากับ ชายตัด ไม้ดีบุก ยัง ขึ้น ไป นั่ง ได้ ด้วย และ ถูกลาก ไปอย่างรวด เร็ว ด้วยม้า น้อยที่แสนแปลกประหลาด เหล่านี้ ตรง ไป ยังที่สิงโตนอน หลับ อยู่

¹After a great deal of hard work, for the Lion was heavy, they managed to get him up on the truck. ²Then the Queen hurriedly gave her people the order to start, for she feared if the mice stayed among the poppies too long they also would fall asleep.

¹แม้ว่าเจ้า สิงโต จะ ตัวหนัก อึ้ง แต่การ แบ่งสรรงานกันอย่างดีเยี่ยม ก็ทำ ให้บรรดาหนู ทั้งหลายจัด การ เอาสิงโตมา ใส่บนกระบะ ได้ ²แล้วราชินีหนู ก็ออก คำ สั่ง ให้บริวารของเธอออก แรงอย่างฉับพลัน เพราะเธอกลัวว่าถ้า หนู ทั้งหลาย อยู่ท่ามกลางดอกปอปปีนาน เกิน ไปมัน ก็ จะ หลับผล็อย ไป ด้วย เช่นกัน

¹At first the little creatures, many though they were, could hardly stir the heavily loaded truck; but the Woodman and the Scarecrow both pushed from behind, and they got along better.

¹แรกเจ้า สัตว์ น้อยๆ แม้ จะมีมากมายหลาย ตัว แต่ ก็ ไม่อาจขยับเขยื้อนกระบะที่บรรทุกหนัก นั้น ได้ แต่ชายตัด ไม้กับ หุ่น ไล่กา ช่วยกันทาง ด้านหลังมัน ก็เลย ไปกัน ได้ดี ขึ้น

¹Soon they rolled the Lion out of the poppy bed to the green fields, where he could breathe the sweet, fresh air again, instead of the poisonous scent of the flowers.

¹ไม่ช้า ก็เข็นสิงโตออกจากดงดอกป็อปปี้ เข้า สู่ ทุ่ง เขียวขจีที่ จะหาย ใจ เอา อากาศสด ชื่นชุ่มฉ่ำ ได้ อีก แทนที่ กลิ่นพิษจากดอก ไม้นั้น

¹Dorothy came to meet them and thanked the little mice warmly for saving her companion from death. ²She had grown so fond of the big Lion she was glad he had been rescued.

¹โดโรธีเข้า ไปหาพวก มัน และขอบ ใจบรรดาหนูเล็กๆ เหล่านั้น อย่างอบอุ่นที่ ช่วยชีวิตมิตรของเธอ ไว้ ²เธอรักสิงโตมากและดี ใจที่มันรอดชีวิตมา ได้

¹Then the mice were unharnessed from the truck and scampered away through the grass to their homes. ²The Queen of the Mice was the last to leave. ³"If ever you need us again," she said, "come out into the field and call, and we shall hear you and come to your assistance. ⁴Good-bye!" ⁵"Good-bye!" they all answered, and away the Queen ran, while Dorothy held Toto tightly lest he should run after her and frighten her. ⁶After this they sat down beside the Lion until he should awaken; and the Scarecrow brought Dorothy some fruit from a tree near by, which she ate for her dinner.

¹และ แล้วบรรดาหนู ก็ปลด ตัวออกจากกระบะ และ วิ่ง ฝ่า ทุ่ง หญ้า กลับบ้าน ไป ²ราชินีแห่งหนูนา เป็น ตัว สุดท้ายที่ จะจาก ไป ³``ถ้าเธอต้องการเรา อีก...''เธอพูด ``จงออกมาที่ ทุ่ง และร้องเรียกนะ เรา ได้ยิน จะ ได้มา ช่วยเธอ...'' ⁴ลาก่อน ⁵``ลาก่อน!''ทั้งหมดตอบ และราชินี แห่งหนูนา ก็ วิ่ง ไป พร้อมกับ โดโรธีอุ้มโต โต้ ไว้ แน่นเพราะมิฉะนั้น มันอาจ วิ่งตาม ไป และทำ ให้ตก ใจ ⁶หลังจากนั้นพวก เขา ก็ นั่งลงข้างๆสิงโตรอ ให้มัน ตื่น และหุ่น ไล่กา ก็นำ ผล ไม้จากต้น ไม้ ใกล้ๆมา ให้โดโรธี ซึ่งเธอ ได้กิน เป็น อาหาร บ่าย

Chapter 10. The Guardian of the Gate

บทที่ 10 ยามรักษาประตู

¹It was some time before the Cowardly Lion awakened, for he had lain among the poppies a long while, breathing in their deadly fragrance; but when he did open his eyes and roll off the truck he was very glad to find himself still alive. ²"I ran as fast as I could," he said, sitting down and yawning, "but the flowers were too strong for me. ³How did you get me out?" ⁴Then they told him of the field mice, and how they had generously saved him from death; and the Cowardly Lion laughed, and said: "I have always thought myself very big and terrible; yet such little things as flowers came near to killing me, and such small animals as mice have saved my life. ⁵How strange it all is! But, comrades, what shall we do now?" ⁶"We must journey on until we find the road of yellow brick again," said Dorothy, "and then we can keep on to the Emerald City."

¹เป็น เวลานานกว่าสิงโต จะ ตื่น เพราะมัน ได้นอนกลางดอกปอปปี เสียนาน หาย ใจ เอา กลิ่นมหาภัย เข้า ไป แต่เมื่อมัน ลืมตา ขึ้น และกลิ้ง ตัวลงจากกระบะมันดี ใจนักที่ตน ยังมีชีวิต อยู่ ²``ฉันวิ่ง เร็ว เท่าที่ จะทำ ได้ แล้ว...''มันพูด นั่งลง และหาว `` แต่ กลิ่นดอก ไม้มัน แรง เหลือ เกิน ³พวกเธอ เอาฉันหลุดออกมา ได้อย่างไรนี่'' ⁴แล้วพวก เขา ก็ เล่าเรื่อง หนูนา ให้มัน ฟัง บอกว่าพวก นั้น ใจดี ช่วยชีวิตมันอย่างไร แล้วสิงโตขี้ขลาด ก็ หัวเราะ ขึ้นพูดว่า ``ฉันมัก คิดว่า ตัว เอง ใหญ่โต และน่ากลัวนัก แต่ ยังมี สิ่งเล็กๆ เช่นดอก ไม้ที่เกือบ จะ ฆ่าฉัน และสัตว์ น้อยๆ เช่นหนูที่ ช่วยชีวิตฉัน ⁵ช่างประหลาดเสีย จริง แต่สหายเรา จะทำอะไรกันล่ะทีนี้ '' ⁶``เราต้องเดิน ไปจนกว่า จะพบถนนอิฐสี เหลือง อีก ครั้ง ''โดโรธีพูด ``เมื่อนั้น แหละ เรา ก็ จะ มุ่ง ไปเมือง มรกต ได้''

¹So, the Lion being fully refreshed, and feeling quite himself again, they all started upon the journey, greatly enjoying the walk through the soft, fresh grass; and it was not long before they reached the road of yellow brick and turned again toward the Emerald City where the Great Oz dwelt.

¹ดังนั้น สิงโต ซึ่งสด ชื่น เต็มที่ และรู้ สึก เป็น ตัว เอง ขึ้น อีก ครั้ง กับ เพื่อนๆ ก็ออก เดินทางอย่างร่าเริง เดินผ่าน หญ้านุ่มสดใส ไม่นาน ก็ ถึงถนนอิฐสี เหลือง และหัน เข้า สู่เมือง มรกตที่ อยู่ของ ``ออซ'' ผู้ยิ่ง ใหญ่ อีก ครั้ง

¹The road was smooth and well paved, now, and the country about was beautiful, so that the travelers rejoiced in leaving the forest far behind, and with it the many dangers they had met in its gloomy shades. ²Once more they could see fences built beside the road; but these were painted green, and when they came to a small house, in which a farmer evidently lived, that also was painted green. ³They passed by several of these houses during the afternoon, and sometimes people came to the doors and looked at them as if they would like to ask questions; but no one came near them nor spoke to them because of the great Lion, of which they were very much afraid. ⁴The people were all dressed in clothing of a lovely emerald-green color and wore peaked hats like those of the Munchkins. ⁵"This must be the Land of Oz," said Dorothy, "and we are surely getting near the Emerald City." ⁶"Yes," answered the Scarecrow. ⁷"Everything is green here, while in the country of the Munchkins blue was the favorite color. ⁸But the people do not seem to be as friendly as the Munchkins, and I'm afraid we shall be unable to find a place to pass the night." ⁹"I should like something to eat besides fruit," said the girl, "and I'm sure Toto is nearly starved. ¹⁰Let us stop at the next house and talk to the people."

¹ตอนนี้ถนนราบเรียบปู พื้นอย่างดี ภูมิ ประเทศรอบๆงดงาม ดัง นั้น นัก เดินทางต่างร่าเริงที่ ได้ ทิ้งป่า อันมี อันตรายนานาที่ ได้พบมา ใต้ เงาทะมึนนั้น ไว้เบื้อง หลัง ²พวกเขา เห็นรั้วข้างถนน อีก ครั้ง แต่ทาสี เขียว และเมื่อมา ถึงบ้านเล็กหลังหนึ่ง ที่ เห็น ชัดว่ามีชาวนา อยู่ บ้านนั้น ก็ทาสี เขียว ด้วย ³พวกเขาผ่านบ้านหลายหลัง ในตอน บ่าย บาง ครั้ง ผู้คน ได้ออกมาที่ประตูมองดูราวกับ ว่า อยาก จะถาม คำถาม แต่ ไม่มี ใคร เข้ามา ใกล้หรือพูด ด้วยเลย ทั้งนี้ เพราะเจ้า สิงโต ใหญ่นั้น เขากลัวกันนัก ⁴ผู้คน แต่ง ตัว ด้วย เสื้อ ผ้าสี เขียวมรกตสวยสดกันหมด และ ใส่หมวกแหลม เหมือนพวก มันชกิน ส์ ⁵``นี้ต้อง เป็นดินแดน แห่งออซ''โดโรธีพูด ``เราคง ใกล้เมือง มรกต แน่ แล้ว'' ⁶``ใช่ซิ''หุ่นไล่กาตอบ ⁷``ที่นี่ทุกอย่างเขียว ไปหมด ที่ดินแดนมันชกิน ส์น่ะ...สียอดนิยมคือสี น้ำ เงิน ⁸แต่ ผู้คนดู ไม่ เป็นมิตร เท่าพวก มันชกิน ส์ ฉันกลัวว่าเรา จะหาที่ พัก แรม ไม่ ได้นะซิ'' ⁹``ฉันอยากกิน อะไรบ้างนอก เหนือจากผล ไม้...'' เด็ก หญิงพูด `` และฉัน แน่ ใจว่าโต โต้ ก็เกือบ จะอดตาย แล้ว ¹⁰เราลองหยุดที่บ้านหลังข้างหน้า และพูดจากับ ผู้คนดูซิ''

¹So, when they came to a good-sized farmhouse, Dorothy walked boldly up to the door and knocked. ²A woman opened it just far enough to look out, and said, "What do you want, child, and why is that great Lion with you?" ³"We wish to pass the night with you, if you will allow us," answered Dorothy; "and the Lion is my friend and comrade, and would not hurt you for the world." ⁴"Is he tame?" asked the woman, opening the door a little wider. ⁵"Oh, yes," said the girl, "and he is a great coward, too. ⁶He will be more afraid of you than you are of him." ⁷"Well," said the woman, after thinking it over and taking another peep at the Lion, "if that is the case you may come in, and I will give you some supper and a place to sleep."

¹ดังนั้น เมื่อมา ถึงบ้านนา ขนาดเหมาะหลังหนึ่ง โดโรธี ก็ เดิน เข้า ไปเคาะประตูอย่างกล้าหาญ ²หญิงคนหนึ่ง เปิด ประตู เพียง แต่มองลอดออกมา ได้ แล้วพูดว่า ``เธอต้องการอะไรหนู น้อย ทำไมสิงโตนั้น มากับ เธอ'' ³``เราอยากค้าง แรม ด้วยสัก คืนถ้า คุณ อนุญาต...''โดโรธีพูด ``สิงโต เป็น เพื่อน เป็นสหายของฉัน และ จะ ไม่ทำร้ายคุณ เพื่อ สิ่ง ใดเลย'' ⁴``มันเชื่องหรือ'' หญิงนั้น ถาม เปิด ประตูออกกว้าง อีกหน่อยหนึ่ง ⁵``โอ้...ใช่ซิ''เด็ก หญิงพูด `` แล้วมัน ก็ขี้ขลาดมาก ด้วย ⁶ดังนั้น มัน จะกลัวคุณ มากกว่าคุณ กลัวมัน'' ⁷``เอาละ'' หญิงนั้น พูดหลังจาก คิด และแอบดูเจ้า สิงโต อีก ครั้ง ``ถ้า อย่างนั้น เธอ เข้ามา ได้ ฉัน จะ ให้ อาหาร เย็น และที่ พักกับ เธอ''

¹So they all entered the house, where there were, besides the woman, two children and a man. ²The man had hurt his leg, and was lying on the couch in a corner. ³They seemed greatly surprised to see so strange a company, and while the woman was busy laying the table the man asked: "Where are you all going?" ⁴"To the Emerald City," said Dorothy, "to see the Great Oz." ⁵"Oh, indeed!" exclaimed the man. ⁶"Are you sure that Oz will see you?" ⁷"Why not?" she replied. ⁸"Why, it is said that he never lets anyone come into his presence. ⁹I have been to the Emerald City many times, and it is a beautiful and wonderful place; but I have never been permitted to see the Great Oz, nor do I know of any living person who has seen him." ¹⁰"Does he never go out?" asked the Scarecrow. ¹¹"Never. ¹²He sits day after day in the great Throne Room of his Palace, and even those who wait upon him do not see him face to face." ¹³"What is he like?" asked the girl. ¹⁴"That is hard to tell," said the man thoughtfully. ¹⁵"You see, Oz is a Great Wizard, and can take on any form he wishes. ¹⁶So that some say he looks like a bird; and some say he looks like an elephant; and some say he looks like a cat. ¹⁷To others he appears as a beautiful fairy, or a brownie, or in any other form that pleases him. ¹⁸But who the real Oz is, when he is in his own form, no living person can tell." ¹⁹"That is very strange," said Dorothy, "but we must try, in some way, to see him, or we shall have made our journey for nothing." ²⁰"Why do you wish to see the terrible Oz?" asked the man. ²¹"I want him to give me some brains," said the Scarecrow eagerly. ²²"Oh, Oz could do that easily enough," declared the man. ²³"He has more brains than he needs." ²⁴"And I want him to give me a heart," said the Tin Woodman. ²⁵"That will not trouble him," continued the man, "for Oz has a large collection of hearts, of all sizes and shapes." ²⁶"And I want him to give me courage," said the Cowardly Lion. ²⁷"Oz keeps a great pot of courage in his Throne Room," said the man, "which he has covered with a golden plate, to keep it from running over. ²⁸He will be glad to give you some." ²⁹"And I want him to send me back to Kansas," said Dorothy. ³⁰"Where is Kansas?" asked the man, with surprise. ³¹"I don't know," replied Dorothy sorrowfully, "but it is my home, and I'm sure it's somewhere." ³²"Very likely. ³³Well, Oz can do anything; so I suppose he will find Kansas for you. ³⁴But first you must get to see him, and that will be a hard task; for the Great Wizard does not like to see anyone, and he usually has his own way. But what do YOU want?" he continued, speaking to Toto. ³⁵Toto only wagged his tail; for, strange to say, he could not speak.

¹ดังนั้น พวก เขา ทั้งหมด ก็ เข้า ไป ในบ้าน ซึ่งนอกจาก หญิงคนนั้น แล้ว ก็มี เด็กสองคนกับ ชาย อีกคนหนึ่ง ²ผู้ชายขา เจ็บนอน อยู่บนเก้าอี้ยาวที่ มุมหนึ่ง ³พวกเขาดูประหลาด ใจนักที่ เห็น คณะแปลกประหลาดอย่างยิ่ง และ ขณะที่ หญิงนั้น ยุ่ง อยู่กับ การจัด โต๊ะ ผู้ชาย ก็ถาม ขึ้นว่า ``เธอ จะ ไป ไหนกัน'' ⁴``ไปเมือง มรกต''โดโรธีพูด `` ไปหาออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ ⁵``โอ้!จริงหรือ!''ชายนั้น อุทาน ขึ้น'' ⁶``เธอแน่ ใจว่าออซ จะพบเธอหรือ ⁷``ทำไมจะ ไม่ล่ะ''เธอตอบ ⁸``ทำไมเขาว่ากันว่าท่าน ไม่เคย ให้ ใคร เข้า ไปปรากฏ ตัว ใกล้เลย ⁹ฉันเคยไปเมือง มรกตมาหลาย ครั้ง เป็นสถานที่สวยงาม และมหัศจรรย์ แต่ฉัน ไม่เคย ได้รับ อนุญาต ให้พบ ``ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่เลย และฉัน ไม่เคยรู้ จัก ใครที่มีชีวิต อยู่เคย เห็นท่านสักคน'' ¹⁰``ท่านไม่เคยออก ไป ไหนเลยหรือ''หุ่น ไล่กาถาม ¹¹``ไม่เคย `` ¹²ท่านนั่งที่ห้องบัลลังก์ ใหญ่ภาย ในวังวัน แล้ววัน เล่า แม้ แต่คนที่ปรนนิบัติท่าน เอง ก็ ไม่เคย เห็นท่านต่อหน้าต่อตา ¹³ท่านเป็นคนอย่างไรนะ'' เด็ก หญิงถาม ¹⁴``บอกยาก''ชายนั้นพูดอย่างครุ่น คิด `` ¹⁵เธอรู้ใช่ ไหมว่าออซ เป็นพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่ และอาจมาปรากฏ ในรูป ใดที่ต้องการ ก็ ได้ ¹⁶ดังนั้น บางคนว่าท่าน เหมือนนก บางคนว่าท่าน เหมือนช้าง บางคนว่าท่าน เหมือนแมว ¹⁷ท่านปรากฏตัวต่อบางคน ในรูปนาง ฟ้าแสนสวยหรือ ในรูปภูต น้อยๆหรือ ในรูป อื่น ใดที่ท่านชอบ ¹⁸แต่ ``ออซ ตัว จริง เป็นอย่างไร ในรูปของท่าน เอง ไม่มี ใครที่มีชีวิต อยู่ จะบอก ได้เลย ¹⁹``นั่นประหลาดมาก''โดโรธีพูด ``แต่เราต้องพยายามหาวิถีทางที่ จะพบท่าน มิฉะนั้น การ เดินทางของเรา ก็ ไม่เกิด ผลอะไร'' ²⁰``ทำไมเธอถึง อยากพบออซ ผู้น่ากลัวนัก เล่า''ชายนั้น ถาม ²¹``ฉันอยาก ให้ท่าน ให้มันสมอง แก่ฉัน''หุ่น ไล่กาพูดอย่างกระตือ รือร้น ²²``โอ้!ออซทำเช่นนั้น ได้ง่ายๆ''ชายนั้น ประกาศ ²³ท่านมีมันสมองมากเกิน ต้องการ'' ²⁴``ฉันอยาก ให้ท่าน ให้ หัว ใจ แก่ฉันสักดวง''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด ²⁵``นั่นไม่มี ปัญหาสำหรับ ท่าน...''ชายนั้น พูดต่อ ``ออซ จะมี หัว ใจสะสม ไว้เยอะ มีทุก ขนาดทุก แบบเลย'' ²⁶``ฉันอยาก ให้ท่าน ให้ ความกล้าหาญ แก่ฉัน''สิงโตขี้ขลาดพูด ²⁷``ออซเก็บหม้อ ใส่ ความกล้าหาญ ใบ ใหญ่ ไว้ ในห้องบัลลังก์''ชายนั้น พูด ``ท่านปิด ฝา ด้วยจานทอง ไม่ ให้มันหนี ไป ²⁸ท่านคงใจดี ให้เธอบ้าง แน่ๆ'' ²⁹``และฉัน อยาก ให้ท่านส่งฉัน กลับแคนซัส...''โดโรธีพูด ³⁰``แคนซัสอยู่ที่ ไหน''ชายนั้น ถามอย่างสงสัย ³¹``ฉันก็ ไม่รู้ ...''โดโรธีตอบอย่างเศร้าสร้อย `` แต่ เป็นบ้าน และ แน่ ใจว่า อยู่ที่ ใดสักที่หนึ่ง '' ³²``คงอย่างนั้นแหละ ³³แน่ละ ออซทำอะไร ก็ ได้ ดัง นั้น ฉัน คิดว่าท่าน จะหาแคนซัส ให้เธอ ได้ ³⁴แต่ทีแรก เธอต้อง เข้าพบท่านก่อน และนั่น เป็นเรื่อง ยากทีเดียวเพราะพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่ ไม่ชอบพบ ใครเลย ท่านมักทำอะไรตาม แบบของตน แต่เธอล่ะเธอต้องการอะไร'' เขาพูดต่อกับ โต โต้ ³⁵โตโต้ ได้ แต่กระดิกหาง ประหลาดนักที่ จะ กล่าวว่ามันพูด ไม่ ได้

¹The woman now called to them that supper was ready, so they gathered around the table and Dorothy ate some delicious porridge and a dish of scrambled eggs and a plate of nice white bread, and enjoyed her meal. ²The Lion ate some of the porridge, but did not care for it, saying it was made from oats and oats were food for horses, not for lions. ³The Scarecrow and the Tin Woodman ate nothing at all. ⁴Toto ate a little of everything, and was glad to get a good supper again.

¹ตอนนั้นหญิงคนนั้น เรียกพวก เขา บอกว่า อาหาร เย็นเสร็จ แล้ว ดัง นั้น พวก เขาจึง ไปรวมกันที่ โต๊ะ โดโรธี ก็กิน ข้าวตุ๋นแสนอร่อยกับ ไข่เจียวหนึ่ง จาน แล้ว ก็ขนมปังขาวอย่างดี เธอชอบ อาหารมื้อนั้น ²สิงโตเอง ก็กิน ข้าวตุ๋น ด้วย แต่ ไม่ชอบนัก เพราะมัน ไม่ใช่สำหรับ สิงโต ³ส่วนหุ่น ไล่กากับ ชายตัด ไม้ดีบุก ไม่กิน อะไรเลย ⁴โตโต้นั้น กิน โน่นนิดนี่หน่อยทุกอย่าง และดี ใจที่ ได้กิน อาหาร เย็นดีๆ อีก ครั้ง

¹The woman now gave Dorothy a bed to sleep in, and Toto lay down beside her, while the Lion guarded the door of her room so she might not be disturbed. ²The Scarecrow and the Tin Woodman stood up in a corner and kept quiet all night, although of course they could not sleep.

¹หญิง ผู้นั้น ก็ ให้โดโรธีนอนบนเตียง โต โต้นอนข้างๆเธอ พร้อมกับ สิงโตเฝ้ายามประตูห้องเพื่อเธอ จะ ได้ ไม่ ถูกรบกวน ²หุ่นไล่กากับ ชายตัด ไม้ดีบุก ยืน อยู่ที่ มุมหนึ่ง เงียบ อยู่ ตลอด คืน แม้ว่า จะ ไม่ ได้นอน ก็ตาม

¹The next morning, as soon as the sun was up, they started on their way, and soon saw a beautiful green glow in the sky just before them. ²"That must be the Emerald City," said Dorothy. ³As they walked on, the green glow became brighter and brighter, and it seemed that at last they were nearing the end of their travels. ⁴Yet it was afternoon before they came to the great wall that surrounded the City. ⁵It was high and thick and of a bright green color. ⁶In front of them, and at the end of the road of yellow brick, was a big gate, all studded with emeralds that glittered so in the sun that even the painted eyes of the Scarecrow were dazzled by their brilliancy. ⁷There was a bell beside the gate, and Dorothy pushed the button and heard a silvery tinkle sound within. ⁸Then the big gate swung slowly open, and they all passed through and found themselves in a high arched room, the walls of which glistened with countless emeralds. ⁹Before them stood a little man about the same size as the Munchkins. ¹⁰He was clothed all in green, from his head to his feet, and even his skin was of a greenish tint. ¹¹At his side was a large green box.

¹เช้าต่อมา ทันทีที่ ตะวัน ขึ้นพวก เขา ก็ออก เดินทางกัน และ ใน ไม่ช้า ก็ เห็นแสงสุก เขียวงดงามทาบท้อง ฟ้า อยู่เบื้อง หน้า ²``นั่นต้องเป็นเมือง มรกต แน่''โดโรธีพูด ³เมื่อเดิน เข้า ไป แสงสี เขียวนั้น ก็ยิ่ง สว่าง ขึ้นๆ และดู เหมือน ในที่ สุดการ เดินทาง ก็ ใกล้ จะจบลง แล้ว ⁴กระนั้นก็ตาม จวบจน บ่ายพวก เขาจึง ไป ถึงกำแพง ใหญ่ สูงหนา ⁵และสี เขียว สว่างจ้าที่โอบล้อมเมือง นั้น อยู่ ⁶เบื้องหน้า สุดถนนอิฐสี เหลือง มีประตู ใหญ่ตอก ไว้ ด้วยเม็ด มรกตส่งประกายต้องแสง แดด เสียจน แม้ แต่ตาระบายสีของหุ่น ไล่กา ก็พร่า ไปกับ ประกายของมัน ⁷ข้างๆประตูมีกระดิ่งอยู่ และโดโรธีสั่นกระดิ่ง ได้ยิน เสียงราว เงินรัวกรุ๋งกริ๋ง อยู่ข้าง ใน ⁸แล้วประตูบาน ใหญ่ ก็เปิด ออกช้าๆ ทั้งหมด เดินผ่าน เข้า ไป และพบตน เอง อยู่ ใต้ห้องโค้ง ใหญ่ ผนังกำแพงส่องประกายจากมรกตนับ ไม่ถ้วน ⁹เบื้องหน้ามีชายร่างเล็ก ขนาด เท่าพวก มันชกิน ส์ ยืน อยู่คนหนึ่ง ¹⁰เขาสวมชุด เขียว ทั้งหมด ตั้ง แต่ หัวจด เท้า และ แม้ แต่ ผิว หนังของ เขา เป็นสี เขียวจางๆ ¹¹ข้างๆมีกล่องสีเขียว ใบ ใหญ่ ใบหนึ่ง

¹When he saw Dorothy and her companions the man asked, "What do you wish in the Emerald City?" ²"We came here to see the Great Oz," said Dorothy. ³The man was so surprised at this answer that he sat down to think it over. ⁴"It has been many years since anyone asked me to see Oz," he said, shaking his head in perplexity. ⁵"He is powerful and terrible, and if you come on an idle or foolish errand to bother the wise reflections of the Great Wizard, he might be angry and destroy you all in an instant." ⁶"But it is not a foolish errand, nor an idle one," replied the Scarecrow; "it is important. ⁷And we have been told that Oz is a good Wizard." ⁸"So he is," said the green man, "and he rules the Emerald City wisely and well. ⁹But to those who are not honest, or who approach him from curiosity, he is most terrible, and few have ever dared ask to see his face. ¹⁰I am the Guardian of the Gates, and since you demand to see the Great Oz I must take you to his Palace. ¹¹But first you must put on the spectacles." ¹²"Why?" asked Dorothy. ¹³"Because if you did not wear spectacles the brightness and glory of the Emerald City would blind you. ¹⁴Even those who live in the City must wear spectacles night and day. ¹⁵They are all locked on, for Oz so ordered it when the City was first built, and I have the only key that will unlock them." ¹⁶He opened the big box, and Dorothy saw that it was filled with spectacles of every size and shape. ¹⁷All of them had green glasses in them. ¹⁸The Guardian of the Gates found a pair that would just fit Dorothy and put them over her eyes. ¹⁹There were two golden bands fastened to them that passed around the back of her head, where they were locked together by a little key that was at the end of a chain the Guardian of the Gates wore around his neck. ²⁰When they were on, Dorothy could not take them off had she wished, but of course she did not wish to be blinded by the glare of the Emerald City, so she said nothing.

¹เมื่อเห็นโดโรธี และ เพื่อนๆ ชายนั้น ก็ถาม ขึ้นว่า ``เธอปรารถนา สิ่ง ใด ในเมือง มรกตนี้ '' ²``เรามาที่นี่เพื่อพบออซผู้ยิ่ง ใหญ่''โดโรธีพูด ³ชายนั้นประหลาด ใจต่อ คำตอบนั้น มากจนต้อง นั่งลง คิด ⁴``หลายปีมาแล้วที่มี ใครสักคนขอฉันว่า จะ ไปพบออซ'' เขาพูด สั่น หัวอย่างงุนงง ⁵ท่านมีอำนาจ และร้ายกาจ และถ้า เธอมา ด้วยเรื่อง ไร้ สาระหรือนำ เรื่อง โง่ๆมาทำ ให้สมาธิ อันปราดเปรื่องของพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่ ขุ่นเคืองละ ก็ ท่านอาจ จะโกรธ และทำลายเธอลง โดยพลัน'' ⁶``แต่นี่ ไม่ใช่เรื่อง โง่ๆหรือไร้ สาระนะ''หุ่น ไล่กาตอบ ``มัน สำคัญ ⁷และเรา ก็ ได้รับ การบอก เล่าว่าออซ เป็นพ่อมดที่ดีนี่'' ⁸``ท่านเป็น เช่นนั้น ...''ชายสี เขียวพูด ``ท่าน ปกครองเมือง มรกตอย่างดี และชาญฉลาด ⁹แต่สำหรับ คน ไม่ซื่อตรง หรือคนที่ เข้ามาหา ด้วย ความ อยากรู้ อยาก เห็น ท่าน จะร้ายกาจที่ สุด และมี น้อยคนที่กล้ามาขอพบท่านต่อหน้า ¹⁰ฉันเป็นยาม รักษาประตูนี้ และเพราะเธอต้องการพบออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ ฉันจำต้องนำ เธอ ไป ยังวังท่าน ¹¹แต่เธอต้องสวมแว่นตาก่อน'' ¹²``ทำไมล่ะ''โดโรธีถาม ¹³``เพราะถ้าเธอ ไม่สวมแว่น ความ สว่าง และสุกใสของเมือง มรกต จะทำ ให้เธอตาบอด ¹⁴แม้ แต่ ผู้ที่ อาศัย อยู่ ในเมือง ยังต้องสวมแว่น ทั้งวัน ทั้ง คืน ¹⁵แว่นตาลั่นกุญแจ ไว้ แน่นเพราะออซ ได้บัญชา ไว้ แต่เมื่อแรก สร้างเมือง และฉัน ก็มี กุญแจ อยู่ เพียงดอกเดียวที่ จะไขมันออก ได้'' ¹⁶เขาเปิด หีบ ใหญ่ออก โดโรธี เห็นว่า เต็ม ไป ด้วยแว่นทุก แบบทุก ขนาด ¹⁷ทุกอันมี กระจก เขียว ¹⁸ยามรักษาประตู ได้แว่น อันหนึ่ง เหมาะกับ โดโรธีพอดี และสวมมัน เข้ากับ ตาของเธอ ¹⁹ก้านทองสองก้านติดแน่นโอบ ไป ด้านหลังศีรษะ ซึ่ง ถูกลั่น กุญแจ ด้วยลูก กุญแจเล็กๆที่ยาม รักษาประตูห้อย ไว้กับ สายโซ่รอบคอ ²⁰เมื่อสวมแว่นแล้ว โดโรธีถอดออก ไม่ ได้ แม้ อยาก จะถอด ก็ตาม แต่ แน่นอนเธอ ไม่ต้องการที่ จะตาบอด ด้วยแสงสะท้อนของเมือง มรกต ดัง นั้น เธอจึงมิ ได้พูดอะไร

¹Then the green man fitted spectacles for the Scarecrow and the Tin Woodman and the Lion, and even on little Toto; and all were locked fast with the key.

¹แล้วชายสี เขียว ก็สวมแว่น ให้หุ่น ไล่กา ชายตัด ไม้ดีบุก และสิงโต หรือ แม้ แต่เจ้า โต โต้ น้อย เอง ทั้งหมดล้วน ถูกลั่น กุญแจแว่น

¹Then the Guardian of the Gates put on his own glasses and told them he was ready to show them to the Palace. ²Taking a big golden key from a peg on the wall, he opened another gate, and they all followed him through the portal into the streets of the Emerald City.

¹แล้วยาม รักษาประตู ก็สวมแว่นของตนบอกว่า เขา พร้อม แล้วที่ จะนำ ไป ยังวัง ²หยิบ กุญแจทองดอก ใหญ่จากขอกำแพง และเปิด ประตู อีกบาน แล้วต่าง ก็พากัน เดินตามยาม ผู้นั้น ผ่านประตู เข้า ไป สู่ถนน แห่งเมือง มรกต

Chapter 11. The Wonderful City of Oz

บทที่ 11 เมืองมรกตมหัศจรรย์ แห่งออซ

¹Even with eyes protected by the green spectacles, Dorothy and her friends were at first dazzled by the brilliancy of the wonderful City. ²The streets were lined with beautiful houses all built of green marble and studded everywhere with sparkling emeralds. ³They walked over a pavement of the same green marble, and where the blocks were joined together were rows of emeralds, set closely, and glittering in the brightness of the sun. ⁴The window panes were of green glass; even the sky above the City had a green tint, and the rays of the sun were green.

¹โดโรธีกับเพื่อนของเธอ แม้ว่าตา จะ ถูกกัน ด้วยแว่นสี เขียว ทีแรก ก็พร่ามัว ไป ด้วยแสงเจิดจ้าของเมือง มหัศจรรย์ ²ถนนเรียงรายไป ด้วยบ้านสวยๆที่ สร้าง ด้วยหินอ่อนสี เขียว และ ฝาบ้านมรกตส่งประกาย ไป ทั่ว ³พวกเขา เดิน ไปตามบาทวิถีที่ทำ ด้วยหินอ่อนมรกต เช่นกัน ตรงที่ถนนต่อกันมีมรกต เป็น แถวชิดกัน อยู่ส่งประกายท่ามกลางแสงสุกใสของดวง ตะวัน ⁴กระจกหน้าต่างทำ ด้วย แก้วสี เขียว แม้ แต่ท้อง ฟ้า เหนือเมือง ก็ เป็นสี เขียวจางๆ รังสี ตะวัน ก็มีสี เขียว

¹There were many people--men, women, and children--walking about, and these were all dressed in green clothes and had greenish skins. ²They looked at Dorothy and her strangely assorted company with wondering eyes, and the children all ran away and hid behind their mothers when they saw the Lion; but no one spoke to them.

¹ผู้คนมีมากมาย ชาย หญิง และ เด็ก เดิน ไปมา ต่าง แต่งกาย ด้วย เสื้อ ผ้าสี เขียว และมี ผิวสี เขียวอ่อนๆ ²ต่างจ้องดูโดโรธีกับคณะประหลาดของเธอ ด้วยดวงตา อันสงสัย พวก เด็ก วิ่งหนี ไปหมดเมื่อ เห็นเจ้า สิงโต แล้วมาแอบ อยู่ข้างหลังแม่ แต่ ไม่มี ใครพูดกับ เขาเลย

¹Many shops stood in the street, and Dorothy saw that everything in them was green. ²Green candy and green pop corn were offered for sale, as well as green shoes, green hats, and green clothes of all sorts. ³At one place a man was selling green lemonade, and when the children bought it Dorothy could see that they paid for it with green pennies.

¹มีร้านหลายร้านอยู่ข้างถนน โดโรธีมอง เห็นทุก สิ่งทุกอย่าง ในนั้น เป็นสี เขียวหมด ²ขนมสีเขียว ข้าวโพดคั่วสี เขียวมีขาย ทั่ว ไป เช่นเดียวกับ รอง เท้าสี เขียว หมวก เขียว และ เสื้อ ผ้า เขียวทุกๆ แบบ ³ตรงที่แห่งหนึ่ง มีชายคนหนึ่ง ขายมะนาว เขียว ด้วย และเมื่อ เด็กๆมา ซื้อ โดโรธี ก็ เห็นว่าพวก เด็กๆจ่ายกัน ด้วย สตางค์สี เขียว

¹There seemed to be no horses nor animals of any kind; the men carried things around in little green carts, which they pushed before them. ²Everyone seemed happy and contented and prosperous.

¹ดูเหมือนที่นี่ จะ ไม่มีม้าหรือสัตว์ อื่น ใด ผู้คนลากเข็น สิ่งของ ด้วยรถเข็นเล็กๆสี เขียวผลัก ไปข้างหน้า ²ทุกคนดูเป็น สุข พอ ใจ และมั่งคั่ง

¹The Guardian of the Gates led them through the streets until they came to a big building, exactly in the middle of the City, which was the Palace of Oz, the Great Wizard. ²There was a soldier before the door, dressed in a green uniform and wearing a long green beard. ³"Here are strangers," said the Guardian of the Gates to him, "and they demand to see the Great Oz." ⁴"Step inside," answered the soldier, "and I will carry your message to him."

¹ยามรักษาประตูพาพวก เขาผ่านถนน ไปจน ถึงตึก ใหญ่ตรง ใจกลางเมือง ซึ่ง เป็นวังของออซ พ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่ ²มีทหารคนหนึ่ง อยู่หน้าประตู แต่งกาย ด้วย เครื่อง แบบสี เขียว มีหนวด เขียวยาว ³``นี่คือคนแปลกหน้า...''ยามรักษาประตูพูดกับ เขา ``พวก เขาต้องการพบออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่'' ⁴``เข้ามาข้าง ใน...'' ทหารตอบ ``ฉัน จะนำ ข่าวของเธอ ไปเสนอท่าน''

¹So they passed through the Palace Gates and were led into a big room with a green carpet and lovely green furniture set with emeralds. ²The soldier made them all wipe their feet upon a green mat before entering this room, and when they were seated he said politely: "Please make yourselves comfortable while I go to the door of the Throne Room and tell Oz you are here."

¹ดังนั้น พวก เขา ก็ผ่านประตูวัง และ ถูกนำ ไป ยังห้อง ใหญ่ที่มีพรม เขียวกับ เครื่องตบ แต่งสี เขียวน่ารัก ประดับ ด้วยมรกต'' ²ทหาร ให้ทุกคนเช็ด เท้ากับ เสื่อ เขียวๆก่อน เข้า ไป ในห้องนั้น และเมื่อ นั่งลง แล้ว เขา ก็พูดอย่างสุภาพว่า ``โปรดทำตนตาม สบาย ฉัน จะ ไปที่ประตูห้องบัลลังก์เพื่อรายงานออซว่าพวก เธอมาที่นี่

¹They had to wait a long time before the soldier returned. ²When, at last, he came back, Dorothy asked: "Have you seen Oz?" ³"Oh, no," returned the soldier; "I have never seen him. ⁴But I spoke to him as he sat behind his screen and gave him your message. ⁵He said he will grant you an audience, if you so desire; but each one of you must enter his presence alone, and he will admit but one each day. ⁶Therefore, as you must remain in the Palace for several days, I will have you shown to rooms where you may rest in comfort after your journey." ⁷"Thank you," replied the girl; "that is very kind of Oz."

¹พวกเขาต้องรอ เป็น เวลานานกว่า ทหาร จะ กลับมา ²ในที่ สุดเมื่อ กลับมา แล้ว โดโรธี ก็ถาม ขึ้นว่า ``ท่าน ได้พบออซ ไหม'' ³``โอ้...ไม่หรอก'' ทหารตอบ ``ฉัน ไม่เคย เห็นท่านเลย ⁴แต่ฉันพูดกับ ท่านผ่านที่ท่าน นั่ง อยู่หลังฉาก และบอกข่าวพวก เธอ ให้ท่าน แล้ว ⁵ท่านว่าท่านจะอนุญาต ให้ เข้าพบถ้า เธอปรารถนา เช่นนั้น พวก เธอต้อง เข้า ไปปรากฏ ตัวต่อท่าน แต่ ผู้เดียวทีละคน ⁶ดังนั้น เธอ จะต้อง อยู่ ในวังนี้ หลายวัน ฉัน จะนำ เธอ ไป ยังห้องเพื่อ พัก ให้ สบายหลังการ เดินทาง'' ⁷``ขอบคุณ'' เด็ก หญิงตอบ ``ช่างกรุณาจัง ท่านออซนี่''

¹The soldier now blew upon a green whistle, and at once a young girl, dressed in a pretty green silk gown, entered the room. ²She had lovely green hair and green eyes, and she bowed low before Dorothy as she said, "Follow me and I will show you your room."

¹แล้ว ทหาร ก็เป่านกหวีดสี เขียว ทัน ใดนั้น สาว น้อย แต่งกาย ด้วยชุด ผ้า ไหมสี เขียวน่ารัก ก็ เข้ามา ในห้อง ²เธอมีผมสีเขียวน่ารัก และตาสี เขียว เธอโค้ง ให้โดโรธี เสีย ต่ำ พร้อมกับ พูดว่า ``ตามฉันมา ฉัน จะชี้ห้อง ให้เธอ''

¹So Dorothy said good-bye to all her friends except Toto, and taking the dog in her arms followed the green girl through seven passages and up three flights of stairs until they came to a room at the front of the Palace. ²It was the sweetest little room in the world, with a soft comfortable bed that had sheets of green silk and a green velvet counterpane. ³There was a tiny fountain in the middle of the room, that shot a spray of green perfume into the air, to fall back into a beautifully carved green marble basin. ⁴Beautiful green flowers stood in the windows, and there was a shelf with a row of little green books. ⁵When Dorothy had time to open these books she found them full of queer green pictures that made her laugh, they were so funny.

¹ดังนั้น โดโรธีจึง กล่าวลา เพื่อนๆของเธอ ทั้งหมด ยก เว้นโต โต้ เธออุ้มเจ้า หมานั้น ขึ้นมาบนแขน ตามสาวสี เขียวผ่านฉนวนทาง เดิน ซึ่งมี เครื่องกำบังสองข้างเจ็ด แห่ง และ ขึ้นบันได ไปสามขั้นจน ไป ถึงห้องหนึ่ง ด้านหน้าของวัง ²ห้องนั้นเล็กน่ารักที่ สุด ในโลก มีเตียงอ่อนนุ่ม สบายปู ด้วย ผ้า ไหมสี เขียวกับ ผ้าบุกำมะหยี่สี เขียว ³มีน้ำพุ น้อยๆ อยู่กลางห้องส่งละออง น้ำหอมสี เขียว ไป ใน อากาศ และตกลง ไป ใน อ่างหินอ่อนสี เขียวสลักงดงาม ⁴มีดอกไม้ เขียวสวย ตั้ง อยู่ที่หน้าต่าง และมีชั้น ใส่ หนังสือสี เขียวเล็กๆหนึ่ง แถว ⁵เมื่อโดโรธีมีเวลาที่ จะเปิด หนังสือดู เธอ ก็พบว่ามีรูปสี เขียวประหลาดๆที่ทำ ให้เธอ หัวเราะ ...ช่างตลก จริงๆ

¹In a wardrobe were many green dresses, made of silk and satin and velvet; and all of them fitted Dorothy exactly. ²"Make yourself perfectly at home," said the green girl, "and if you wish for anything ring the bell. ³Oz will send for you tomorrow morning." ⁴She left Dorothy alone and went back to the others. ⁵These she also led to rooms, and each one of them found himself lodged in a very pleasant part of the Palace. ⁶Of course this politeness was wasted on the Scarecrow; for when he found himself alone in his room he stood stupidly in one spot, just within the doorway, to wait till morning. ⁷It would not rest him to lie down, and he could not close his eyes; so he remained all night staring at a little spider which was weaving its web in a corner of the room, just as if it were not one of the most wonderful rooms in the world.

¹ใน ตู้มี เสื้อ ผ้าสี เขียวหลายชุดทำ ด้วย ไหม แพร กำมะหยี่ และสวม ได้พอเหมาะกับ โดโรธี ทั้งหมด ด้วย ²``โปรดทำตัว ให้ เหมือน อยู่บ้าน ได้ เต็มที่''สาวสี เขียวพูด ``ถ้า เธอต้องการอะไร ก็สั่นกระดิ่ง แล้วกัน ³ออซจะ ให้เธอ เข้าพบพรุ่งนี้ เช้า '' ⁴เธอปล่อยโดโรธีไว้ แต่ เพียง ผู้เดียว และ กลับ ไปหาคน อื่นๆ ⁵เธอนำพวก เขา ไป ในห้อง แต่ละคนพบว่า ได้ พักแสน สบายภาย ในวัง ⁶แต่ ความ สบายอย่างนี้ ไร้ ผลกับ หุ่น ไล่กา เพราะเมื่อมัน อยู่ ตัวเดียว ในห้อง มัน จะ ยืนอย่างทึ่มที่จุดหนึ่ง ใกล้ประตู รอจนรุ่งเช้า ⁷มันพักผ่อนนอนลง ไม่ ได้ ปิดตา ก็ ไม่ ได้ ดัง นั้น ตลอด คืนมันจึงจ้องดูแมง มุมเล็กๆที่ถักใย อยู่ มุมห้อง ราวกับ ว่าห้องนี้ มิใช่ห้องมหัศจรรย์ที่ สุด ในโลก แต่อย่าง ใด

¹The Tin Woodman lay down on his bed from force of habit, for he remembered when he was made of flesh; but not being able to sleep, he passed the night moving his joints up and down to make sure they kept in good working order. ²The Lion would have preferred a bed of dried leaves in the forest, and did not like being shut up in a room; but he had too much sense to let this worry him, so he sprang upon the bed and rolled himself up like a cat and purred himself asleep in a minute.

¹ชายตัดไม้ดีบุกนอนลงบนเตียง ด้วย แรงเคยชิน เพราะมันจำ ได้เมื่อ ครั้ง ตน ยัง เป็น เนื้อ หนัง เมื่อ ไม่อาจ หลับลง ได้มัน ก็ ใช้ เวลากลาง คืนขยับข้อต่อ ขึ้นลงเพื่อ ให้ แน่ ใจว่า จะ อยู่ ในสภาพ ใช้การ ได้ดี ²ส่วนสิงโตชอบเตียง ใบ ไม้ แห้ง ในป่ามากกว่า และ ไม่ชอบที่ต้อง ถูกปิด ไว้ ในห้องเลย แต่มัน ก็มีสมองดีกว่า จะปล่อย ให้ เป็นเรื่อง กังวล ดัง นั้น สิงโตจึง กระโดด ขึ้นเตียงม้วน ตัวลงนอนราวกับ แมว และ หลับครอก ไป ในหนึ่ง นาที

¹The next morning, after breakfast, the green maiden came to fetch Dorothy, and she dressed her in one of the prettiest gowns, made of green brocaded satin. ²Dorothy put on a green silk apron and tied a green ribbon around Toto's neck, and they started for the Throne Room of the Great Oz.

¹เช้าต่อมา หลัง อาหารเช้า สาว ใช้สี เขียว ก็มารับ โดโรธี เธอ แต่งกาย ด้วย เสื้อยาวที่ สุด ตัวหนึ่ง ทำ ด้วยแพรถักสี เขียว ²โดโรธีเอา ผ้ากันเปื้อน ไหมสี เขียวมาคาด ผูกริบบิ้นรอบคอโต โต้ และเริ่มออก เดิน ไป สู่ห้องบัลลังก์ของ ``ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่

¹First they came to a great hall in which were many ladies and gentlemen of the court, all dressed in rich costumes. ²These people had nothing to do but talk to each other, but they always came to wait outside the Throne Room every morning, although they were never permitted to see Oz. ³As Dorothy entered they looked at her curiously, and one of them whispered: "Are you really going to look upon the face of Oz the Terrible?" ⁴"Of course," answered the girl, "if he will see me." ⁵"Oh, he will see you," said the soldier who had taken her message to the Wizard, "although he does not like to have people ask to see him. ⁶Indeed, at first he was angry and said I should send you back where you came from. ⁷Then he asked me what you looked like, and when I mentioned your silver shoes he was very much interested. ⁸At last I told him about the mark upon your forehead, and he decided he would admit you to his presence."

¹ทีแรกผ่าน ไป ยังห้องโถง ใหญ่ ซึ่งสุภาพสตรี และสุภาพบุรุษ แห่งราชสำนัก ทั้งหลายต่าง แต่งกาย ด้วยชุดหรูหรา ²ผู้คน เหล่านี้ ไม่มีอะไรทำนอกจาก คุยกัน แต่ ก็มัก จะมาเฝ้าคอย อยู่ข้างนอกห้องบัลลังก์ทุกๆเช้า แม้ จะ ไม่เคย ได้รับ อนุญาต ให้พบออซเลย ³เมื่อโดโรธีผ่านมาต่างก็มองเธออย่างสงสัย คนหนึ่ง กระซิบว่า ``เธอ จะมองที่หน้าของออซ ผู้ร้ายกาจ จริงๆหรือ'' ⁴``แน่ซิ'' เด็ก หญิงตอบ ``ถ้า ท่านอนุญาต ให้ฉันพบ ได้...'' ⁵``โอ้...ท่านจะพบเธอ แน่'' ทหารคนที่นำ ข่าวของเธอ ไป ยังพ่อมดพูด ขึ้น `` แม้ท่าน ไม่ชอบคนที่มาขอพบท่านนัก ก็ตาม ⁶ที่จริงตอนแรก ท่านโกรธ และพูดว่า ``ข้า จะส่งเจ้า กลับ ไป ยังที่จากมา ⁷แต่ท่าน ก็ถามว่าเธอหน้าตา เป็นอย่างไร เมื่อฉันเอ่ย ถึงรอง เท้า เงินของเธอท่าน กลับสน ใจมาก ⁸ในที่ สุดเมื่อฉันบอกท่าน ถึงรอยที่หน้าผาก ท่าน ก็เลยตัด สิน ใจอนุญาต ให้เธอ ไปปรากฏ ตัว ได้''

¹Just then a bell rang, and the green girl said to Dorothy, "That is the signal. ²You must go into the Throne Room alone." ³She opened a little door and Dorothy walked boldly through and found herself in a wonderful place. ⁴It was a big, round room with a high arched roof, and the walls and ceiling and floor were covered with large emeralds set closely together. ⁵In the center of the roof was a great light, as bright as the sun, which made the emeralds sparkle in a wonderful manner. ⁶But what interested Dorothy most was the big throne of green marble that stood in the middle of the room. ⁷It was shaped like a chair and sparkled with gems, as did everything else. ⁸In the center of the chair was an enormous Head, without a body to support it or any arms or legs whatever. ⁹There was no hair upon this head, but it had eyes and a nose and mouth, and was much bigger than the head of the biggest giant.

¹ตอนนั้นระฆังดัง ขึ้น และ เด็ก หญิงสี เขียวพูดกับ โดโรธีว่า ``นั่นคือสัญญาณ ²เธอจะต้อง เข้า ไป ในห้องบัลลังก์ แต่ ผู้เดียว'' ³เธอเปิดประตูเล็กออก และโดโรธี เดินผ่าน เข้า ไปอย่างกล้าหาญ เธอพบตน เอง อยู่ ในสถานที่มหัศจรรย์ ⁴ห้องนั้นใหญ่ กลม มีหลังคาโค้ง สูง ผนังกับ เพดาน และ พื้นปู ด้วยมรกตเม็ด ใหญ่ๆต่อชิดติดกัน ⁵ตรงกลางหลังคามีแสงสว่างดวง ใหญ่ สว่างราวแสง ตะวัน ทำ ให้มรกตส่องประกายอย่างน่ามหัศจรรย์ยิ่ง ⁶แต่ สิ่งที่ทำ ให้โดโรธีสน ใจมากที่ สุดคือบัลลังก์หินอ่อนสี เขียว ใหญ่ ซึ่ง ตั้ง อยู่กลางห้อง ⁷รูปร่างเหมือนเก้าอี้ มีอัญมณีส่องประกายจ้า เหมือนๆกับ ทุก สิ่ง ในนั้น ⁸ตรงกลางเก้าอี้มีศีรษะมหึมา ปราศจากร่างหรือแขนขาใดๆรองรับ ⁹ศีรษะนั้นไม่มีผม แม้ แต่ เส้นเดียว มี แต่ตา จมูก และปาก ศีรษะ ใหญ่กว่า หัวยักษ์ที่ สุด ใดๆ

¹As Dorothy gazed upon this in wonder and fear, the eyes turned slowly and looked at her sharply and steadily. ²Then the mouth moved, and Dorothy heard a voice say: "I am Oz, the Great and Terrible. ³Who are you, and why do you seek me?" ⁴It was not such an awful voice as she had expected to come from the big Head; so she took courage and answered: "I am Dorothy, the Small and Meek. ⁵I have come to you for help." ⁶The eyes looked at her thoughtfully for a full minute. ⁷Then said the voice: "Where did you get the silver shoes?" ⁸"I got them from the Wicked Witch of the East, when my house fell on her and killed her," she replied. ⁹"Where did you get the mark upon your forehead?" continued the voice. ¹⁰"That is where the Good Witch of the North kissed me when she bade me good-bye and sent me to you," said the girl. ¹¹Again the eyes looked at her sharply, and they saw she was telling the truth. ¹²Then Oz asked, "What do you wish me to do?" ¹³"Send me back to Kansas, where my Aunt Em and Uncle Henry are," she answered earnestly. ¹⁴"I don't like your country, although it is so beautiful. ¹⁵And I am sure Aunt Em will be dreadfully worried over my being away so long." ¹⁶The eyes winked three times, and then they turned up to the ceiling and down to the floor and rolled around so queerly that they seemed to see every part of the room. ¹⁷And at last they looked at Dorothy again. ¹⁸"Why should I do this for you?" asked Oz. ¹⁹"Because you are strong and I am weak; because you are a Great Wizard and I am only a little girl." ²⁰"But you were strong enough to kill the Wicked Witch of the East," said Oz. ²¹"That just happened," returned Dorothy simply; "I could not help it." ²²"Well," said the Head, "I will give you my answer. ²³You have no right to expect me to send you back to Kansas unless you do something for me in return. ²⁴In this country everyone must pay for everything he gets. ²⁵If you wish me to use my magic power to send you home again you must do something for me first. Help me and I will help you." ²⁶"What must I do?" asked the girl. ²⁷"Kill the Wicked Witch of the West," answered Oz. ²⁸"But I cannot!" exclaimed Dorothy, greatly surprised. ²⁹"You killed the Witch of the East and you wear the silver shoes, which bear a powerful charm. ³⁰There is now but one Wicked Witch left in all this land, and when you can tell me she is dead I will send you back to Kansas--but not before."

¹ขณะที่โดโรธีจ้องมอง ด้วย ความประหลาด ใจ และกลัวนั้น ตาของมัน ก็ เหลือบมองมาอย่างช้าๆจ้องดูเธอเขม็ง นิ่ง อยู่ ²แล้วปาก ก็ขยับ ขึ้น โดโรธี ได้ยิน เสียงพูดว่า ``ข้าคือออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ และร้ายกาจ ³เจ้าเป็น ใคร และมาตามหาข้าทำไม ⁴เสียงนั้น ไม่น่ากลัวดัง ที่โดโรธีคาดว่า จะมาจากศีรษะ ใหญ่โต เช่นนั้น ดัง นั้น เธอจึงรวบรวม ความกล้าหาญ และตอบว่า ``ฉันคือโดโรธี ผู้ น้อย และสุภาพ ⁵ฉันมาขอความ ช่วย เหลือ'' ⁶ดวงตานั้นจ้องมองเธออย่างครุ่น คิดหนึ่ง นาที เต็ม แล้วจึงถามว่า ⁷``เจ้าไป เอารอง เท้า เงินนั้น มาจาก ไหน'' ⁸``ฉันได้มาจากแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออกที่ ชั่วร้าย เมื่อบ้านฉันตกลงทับเธอตาย''เธอตอบ ⁹``เจ้าเอารอยตรงหน้าผากนั้น มาจาก ไหน'' เขาถามต่อ ¹⁰``นั่นคือที่แม่มดแห่งทิศ เหนือ ผู้ดีงามจุมพิตฉันเมื่อเธอ กล่าวอำลา แล้วส่งฉันมาหาท่าน'' เด็ก หญิงพูด ¹¹ดวงตานั้นจ้องมองเธออย่างคมกริบ อีก ครั้ง และ เห็นเธอพูด ความ จริง ¹²ออซถึงถามว่า ``เจ้า อยาก ให้ข้าทำอะไร'' ¹³``ส่งฉันกลับ ไปแคนซัสที่ป้าเอ็มกับ ลุงเฮนรีของฉัน อยู่ทีซิ...''เธอตอบอย่างกระตือรือร้น `` ¹⁴ฉันไม่ชอบดินแดนของท่าน แม้มัน จะสวยสด เพียง ใด ¹⁵และฉัน แน่ ใจว่าป้าเอ็มคง จะกังวลแทบตายที่ฉันจากมา เสียนาน'' ¹⁶ดวงตานั้นกะพริบสาม ครั้ง แล้ว ก็ หมุน ขึ้น ไปมองเพดาน มองลงที่ พื้น แล้ว หมุน ไปรอบๆ แปลกประหลาดจนดู เหมือนว่ามันมองดูห้องนั้น ทุก ส่วนสัด ¹⁷และ ในที่ สุด ก็หัน มามองโดโรธี อีก ครั้ง ¹⁸``ทำไมข้าถึง จะต้อง ช่วยเจ้า ล่ะ''ออซถาม ¹⁹``เพราะว่าท่านทรงพลังส่วนฉันอ่อนแอ เพราะว่าท่านคือพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่ และฉัน เป็น เพียง เด็ก หญิง ตัวเล็กๆที่ ช่วย ตัว เอง ไม่ ได้''เธอตอบ ²⁰``แต่เจ้า แข็งแกร่งพอที่ จะ ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออกที่ ชั่วร้ายนี่นา''ออซพูด ²¹``มันเกิดขึ้น เอง''โดโรธีตอบอย่างง่ายๆ ``ฉัน ไม่ ได้ทำอะไรเลย'' ²²``ดีละ''ศีรษะนั้นพูด ``ข้า จะ ให้ คำตอบเจ้า ²³เจ้าไม่มีสิทธิ์ ที่ จะหวังว่าข้า จะส่งเจ้า กลับ ไปแคนซัสจนกว่า จะทำอะไร ให้ข้า เป็นการตอบ แทน ²⁴ในดินแดนนี้ ทุกคนต้องจ่ายเพื่อทุก สิ่งที่ ได้มา ²⁵ถ้าเจ้า อยาก ให้ข้า ใช้ อำนาจเวทมนตร์ส่งเจ้า กลับบ้าน อีก ครั้ง เจ้า ต้องทำอะไร ให้ข้าก่อน ช่วยข้า แล้วข้า จะ ช่วยเจ้า '' ²⁶``ฉันจะต้องทำอะไร'' เด็ก หญิงถาม ²⁷``ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้ายนั้น เสีย''ออซตอบ ²⁸``แต่ฉันทำ ไม่ ได้!''โดโรธีอุทานอย่างประหลาด ใจยิ่ง ²⁹``เจ้าฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออก ได้ เจ้า สวมรอง เท้า เงิน อันมีมนตร์คาถาทรงพลังนั้น ³⁰ทีนี้แม่มด ชั่วร้าย เหลือ อยู่ เพียงหนึ่ง คน ในดินแดน ทั้งมวล เมื่อเจ้า บอกข้า ได้ว่านางตาย แล้วนั่นแหละ ข้า ถึง จะส่งเจ้า กลับแคนซัส ไม่ใช่ก่อนหน้านั้น ''

¹The little girl began to weep, she was so much disappointed; and the eyes winked again and looked upon her anxiously, as if the Great Oz felt that she could help him if she would. ²"I never killed anything, willingly," she sobbed. ³"Even if I wanted to, how could I kill the Wicked Witch? ⁴If you, who are Great and Terrible, cannot kill her yourself, how do you expect me to do it?" ⁵"I do not know," said the Head; "but that is my answer, and until the Wicked Witch dies you will not see your uncle and aunt again. ⁶Remember that the Witch is Wicked--tremendously Wicked -and ought to be killed. ⁷Now go, and do not ask to see me again until you have done your task."

¹เด็ก หญิง น้อยเริ่มร้องไห้ เธอ ผิดหวังมาก ดวงตานั้น ก็กะพริบ อีก จ้องดูเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับ ว่าออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่รู้ สึกว่าเธอ จะ ช่วย เขา ได้ถ้า เธอ จะ ช่วย ²``ฉันไม่เคย ฆ่าอะไร โดย ตั้ง ใจเลย''เธอสะอื้น `` ³และ แม้นฉัน อยาก จะทำ ฉัน จะ ฆ่าแม่มด ชั่วร้าย ได้อย่างไร ⁴ถ้าท่าน ผู้ยิ่ง ใหญ่ และร้ายกาจ ไม่สามารถ จะ ฆ่า ได้ เอง ท่าน จะหวัง ให้ฉันทำ ได้อย่างไรกัน'' ⁵``ข้าไม่รู้ ''ศีรษะนั้น พูด `` แต่นั่นคือ คำตอบของข้า และจนกว่าแม่มด ชั่วร้าย จะตาย มิฉะนั้น เจ้า จะ ไม่ ได้ เห็นลุงกับ ป้า อีก ⁶จำไว้ว่าแม่มดนั้น ชั่วร้าย ชั่วร้ายมหาศาล และควร ถูก ฆ่า เสียที ทีนี้ ... ⁷ไป ได้ แล้วอย่ามาขอพบข้า อีกจนกว่าเจ้า จะ ได้ปฏิบัติภารกิจ ของเจ้า ''

¹Sorrowfully Dorothy left the Throne Room and went back where the Lion and the Scarecrow and the Tin Woodman were waiting to hear what Oz had said to her. ²"There is no hope for me," she said sadly, "for Oz will not send me home until I have killed the Wicked Witch of the West; and that I can never do." ³Her friends were sorry, but could do nothing to help her; so Dorothy went to her own room and lay down on the bed and cried herself to sleep.

¹โดโรธีจากห้องบัลลังก์มาอย่างเศร้าโศกและ กลับมา ยังสิงโต หุ่น ไล่กา และชายตัด ไม้ดีบุกที่คอย ฟังว่าออซ จะพูดอะไรกับ เธอ ²``ไม่มีหวังสำหรับ ฉัน แล้ว...''เธอพูดอย่างเศร้าสร้อย ``ออซ จะ ไม่ส่งฉัน กลับบ้านจนกว่าฉัน จะ ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้าย ให้ตาย เสียก่อน และฉัน ก็ทำ ไม่ ได้'' ³เพื่อนๆของเธอ เสีย ใจ แต่ ก็ ไม่รู้ จะทำอะไร ช่วยเธอ ได้ ดัง นั้น เธอจึง กลับ ไปห้องของเธอ นอนลงบนเตียง แล้วร้องไห้จน หลับ ไป

¹The next morning the soldier with the green whiskers came to the Scarecrow and said: "Come with me, for Oz has sent for you." ²So the Scarecrow followed him and was admitted into the great Throne Room, where he saw, sitting in the emerald throne, a most lovely Lady. ³She was dressed in green silk gauze and wore upon her flowing green locks a crown of jewels. ⁴Growing from her shoulders were wings, gorgeous in color and so light that they fluttered if the slightest breath of air reached them.

¹เช้าต่อมา ทหารนกหวีดสี เขียว ก็ เข้ามาหาหุ่น ไล่กา และพูดว่า `` ไปกับ ฉัน ออซ ให้เธอ ไปหา...'' ²ดังนั้น หุ่น ไล่กาจึงตาม เข้า ไป และ เข้า ไป ในห้องบัลลังก์ อันกว้าง ใหญ่นั้น ที่นั่นมัน เห็นสตรีน่ารักที่ สุด นั่ง อยู่บนบัลลังก์มรกต ³เธอแต่ง ตัว ด้วย ผ้า ไหมสี เขียว และสวมมงกุฎประดับเพชร ไว้บนผมสี เขียว ⁴บนบ่าเธอมีปีกโผล่ขึ้นมาสีสดสวย และ เบา เสียจนอาจกระพือ ได้ แม้ต้อง ด้วยลมหาย ใจที่ เบาที่ สุด

¹When the Scarecrow had bowed, as prettily as his straw stuffing would let him, before this beautiful creature, she looked upon him sweetly, and said: "I am Oz, the Great and Terrible. Who are you, and why do you seek me?"

¹เมื่อหุ่นไล่กาโค้ง ให้อย่างสวยที่ สุด เท่าที่ฟางยัดหุ่น จะทำ ได้ต่อหน้า หญิง ผู้งดงามนั้น เธอมองมันอย่างอ่อนโยน แล้วพูดว่า ``ฉันคือออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ และร้ายกาจเธอ เป็น ใคร และตามหาฉันทำไม''

¹Now the Scarecrow, who had expected to see the great Head Dorothy had told him of, was much astonished; but he answered her bravely. ²"I am only a Scarecrow, stuffed with straw. ³Therefore I have no brains, and I come to you praying that you will put brains in my head instead of straw, so that I may become as much a man as any other in your dominions." ⁴"Why should I do this for you?" asked the Lady. ⁵"Because you are wise and powerful, and no one else can help me," answered the Scarecrow. ⁶"I never grant favors without some return," said Oz; "but this much I will promise. ⁷If you will kill for me the Wicked Witch of the West, I will bestow upon you a great many brains, and such good brains that you will be the wisest man in all the Land of Oz." ⁸"I thought you asked Dorothy to kill the Witch," said the Scarecrow, in surprise. ⁹"So I did. I don't care who kills her. ¹⁰But until she is dead I will not grant your wish. ¹¹Now go, and do not seek me again until you have earned the brains you so greatly desire."

¹ตอนนั้นหุ่น ไล่กา ซึ่งคาดว่า จะ ได้พบศีรษะ ใหญ่ที่โดโรธีบอกมัน ไว้รู้ สึกประหลาด ใจมาก แต่มัน ก็ตอบเธออย่างกล้าหาญว่า ²``ฉันเป็น เพียงหุ่น ไล่กายัด ด้วยฟาง ³ดังนั้น ฉันจึง ไม่มีมันสมอง และฉันมาหาท่าน ภาวนา ให้ท่าน ใส่สมอง ใน หัวของฉัน แทนฟางเพื่อฉัน จะ ได้ เป็นมนุษย์ เหมือนกับ ผู้ อื่น ในดินแดนของท่าน'' ⁴``ทำไมฉันถึง จะต้องทำ ให้เธอ''สตรีนั้น ถาม ⁵``เพราะท่านฉลาดและมีพลัง และ ไม่มี ใคร จะ ช่วยฉัน ได้เลย''หุ่น ไล่กาตอบ ⁶``ฉันไม่เคย ให้รางวัล โดย ไม่มีอะไรตอบ แทน''ออซพูด `` แต่ฉัน จะสัญญา ได้ เพียงว่า ⁷ถ้าเธอ ไป ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้าย ให้ฉัน ฉัน จะ ให้มันสมองมากๆ และมันสมองดีๆ แก่เธอ อย่างนั้น จะทำ ให้เธอ เป็นคนฉลาดที่ สุด ในดินแดน แห่งออซ'' ⁸``ฉันคิดว่าท่านขอ ให้โดโรธี ฆ่าแม่มดนั้น แล้วนี่''หุ่น ไล่กาพูดอย่างประหลาด ใจ ⁹``ใช่ซิ ฉันไม่สน ใจหรอกว่า ใคร จะ ฆ่านาง ¹⁰แต่จนกว่านาง จะตายนั่นแหละ ฉันจึง จะ ให้ สิ่งที่เธอปรารถนา ¹¹ทีนี้ไป ได้... และอย่ามาหาฉัน อีกจนกว่าเธอ จะ ได้มันสมองตามที่เธอปรารถนา''

¹The Scarecrow went sorrowfully back to his friends and told them what Oz had said; and Dorothy was surprised to find that the Great Wizard was not a Head, as she had seen him, but a lovely Lady. ²"All the same," said the Scarecrow, "she needs a heart as much as the Tin Woodman."

¹หุ่นไล่กา กลับออกมา ด้วย ความเศร้าโศก ไปหา เพื่อนๆ แล้วบอกว่าออซพูดอะไรบ้าง และโดโรธี ก็ประหลาด ใจที่ทราบว่าพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่มิใช่มีศีรษะดัง ที่เธอ เห็น หาก แต่ เป็นสตรีที่งดงาม ²``เหมือนกัน ทั้งนั้น แหละ''หุ่น ไล่กาพูด ``ออซต้องการ หัว ใจมาก เท่าๆกับ ชายตัด ไม้ดีบุก''

¹On the next morning the soldier with the green whiskers came to the Tin Woodman and said: "Oz has sent for you. ²Follow me." ³So the Tin Woodman followed him and came to the great Throne Room. ⁴He did not know whether he would find Oz a lovely Lady or a Head, but he hoped it would be the lovely Lady. ⁵"For," he said to himself, "if it is the head, I am sure I shall not be given a heart, since a head has no heart of its own and therefore cannot feel for me. ⁶But if it is the lovely Lady I shall beg hard for a heart, for all ladies are themselves said to be kindly hearted.

¹เช้าต่อมา ทหารนกหวีดสี เขียว ก็มาหาชายตัด ไม้ดีบุก และพูดว่า ``ออซ ให้มาตามเธอ... ²ตามฉันมา'' ³ดังนั้น ชายตัด ไม้ดีบุกจึงตาม เขา เข้า ไป ในห้องบัลลังก์ อันกว้าง ใหญ่ ⁴เขา ไม่รู้ ว่า จะ ได้พบออซ เป็นสตรีสวยหรือ เป็นศีรษะ แต่ ก็ว่าน่า จะ เป็นสตรีสวยๆ ⁵``เพราะว่า''เขาพูดกับ ตัว เอง ``ถ้า เป็นศีรษะฉัน ก็ แน่ ใจว่า จะ ไม่ ได้ หัว ใจ เพราะศีรษะ ไม่มี หัว ใจของมัน เอง ดัง นั้น จะ ไม่มี ความรู้ สึก ใดกับ ฉัน ⁶แต่ถ้า เป็นสตรีสวย ฉัน จะขอ หัว ใจ ให้หนัก ทีเดียว เพราะสตรีทุกคนพูด เองว่าตนมี ใจกรุณา''

¹But when the Woodman entered the great Throne Room he saw neither the Head nor the Lady, for Oz had taken the shape of a most terrible Beast. ²It was nearly as big as an elephant, and the green throne seemed hardly strong enough to hold its weight. ³The Beast had a head like that of a rhinoceros, only there were five eyes in its face. ⁴There were five long arms growing out of its body, and it also had five long, slim legs. ⁵Thick, woolly hair covered every part of it, and a more dreadful-looking monster could not be imagined.

¹แต่เมื่อชายตัด ไม้ เข้า ไป ในห้องบัลลังก์ ใหญ่นั้น เขา กลับ ไม่ เห็น ทั้งศีรษะหรือสตรีเลย เพราะออซ ได้มา ในรูปของสัตว์ น่ากลัวที่ สุด ²เกือบเหมือน และ ใหญ่ เท่าช้าง และบัลลังก์ เขียว ก็ดูเกือบ แข็ง ไม่พอรับ น้ำหนัก ³เจ้าสัตว์ นั้น มี หัว เหมือนแรด เพียง แต่มีตา ห้าดวงบน ใบหน้า ⁴มีแขนยาวห้าแขนงอกออกมาจาก ตัว และมีขายาวๆ ห้าขา อีก ด้วย ⁵ขนปุยหนาปกอยู่ทุกสัด ส่วนของ ตัวมัน และ เป็นสัตว์ ร้ายดูน่ากลัวจนวาดภาพ ไม่ออก

¹It was fortunate the Tin Woodman had no heart at that moment, for it would have beat loud and fast from terror. ²But being only tin, the Woodman was not at all afraid, although he was much disappointed. ³"I am Oz, the Great and Terrible," spoke the Beast, in a voice that was one great roar. ⁴"Who are you, and why do you seek me?" ⁵"I am a Woodman, and made of tin. ⁶Therefore I have no heart, and cannot love. ⁷I pray you to give me a heart that I may be as other men are." ⁸"Why should I do this?" demanded the Beast. ⁹"Because I ask it, and you alone can grant my request," answered the Woodman. ¹⁰Oz gave a low growl at this, but said, gruffly: "If you indeed desire a heart, you must earn it." ¹¹"How?" asked the Woodman. ¹²"Help Dorothy to kill the Wicked Witch of the West," replied the Beast. ¹³"When the Witch is dead, come to me, and I will then give you the biggest and kindest and most loving heart in all the Land of Oz."

¹เคราะห์ดีที่ตอนนั้น ชายตัด ไม้ดีบุก ไม่มี หัว ใจ เพราะ หัว ใจอาจ เต้น แรง เร็ว ด้วย ความกลัว ได้ ²แต่เมื่อ เป็น เพียงดีบุก ชายตัด ไม้จึง ไม่กลัว แม้ว่า จะ ผิดหวังอย่างมาก ก็ตาม ³``ข้าคือออซผู้ยิ่ง ใหญ่ และร้ายกาจ''เจ้า สัตว์ นั้น คำราม ด้วย เสียง อันก้อง ⁴``เจ้าเป็น ใคร และตามหาข้าทำไม'' ⁵``ฉันคือชายตัดไม้ทำ ด้วยดีบุก ⁶ดังนั้น ฉัน ก็ ไม่มี หัว ใจ และมี ความรัก ไม่ ได้ ⁷ฉันขอวิงวอนให้ท่าน ให้ หัว ใจ แก่ฉันสักดวงเถิด เพื่อฉัน จะ ได้ เหมือนคน อื่นๆ เขา'' ⁸``ข้าจะทำ ให้ทำไม''เจ้า สัตว์ ถาม ⁹``เพราะว่าฉันขอร้องนะซิและท่าน ผู้เดียว เท่านั้น ที่ จะ ให้ สิ่งที่ฉันขอ ได้''ชายตัด ไม้ตอบ ¹⁰ออซส่งเสียงขู่หนัก ๆ และพูดอย่างกระด้างว่า ``ถ้า เจ้า ต้องการ หัว ใจ จริงๆเจ้า ต้องหา เอา เอง'' ¹¹``ทำอย่างไร''ชายตัดไม้ถาม ¹²``ช่วยโดโรธี ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้าย เสีย''เจ้า สัตว์ นั้น ตอบ ¹³``เมื่อแม่มดตาย มาหาข้าแล้วข้า จะ ให้ หัว ใจที่น่ารักที่ สุด เมตตาที่ สุด และ ใหญ่ที่ สุด ในดินแดน แห่งออซ ทั้งมวล''

¹So the Tin Woodman was forced to return sorrowfully to his friends and tell them of the terrible Beast he had seen.

¹ดังนั้น ชายตัด ไม้ดีบุกจึง ถูก บังคับ ให้ กลับ ไปอย่างเศร้าโศก ไปหา เพื่อนๆ และ เล่า ถึงสัตว์ น่ากลัวที่มัน เห็นมา

¹They all wondered greatly at the many forms the Great Wizard could take upon himself, and the Lion said: "If he is a Beast when I go to see him, I shall roar my loudest, and so frighten him that he will grant all I ask. ²And if he is the lovely Lady, I shall pretend to spring upon her, and so compel her to do my bidding. ³And if he is the great Head, he will be at my mercy; for I will roll this head all about the room until he promises to give us what we desire. ⁴So be of good cheer, my friends, for all will yet be well."

¹ทั้งหมดประหลาด ใจมากที่พ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่จำแลงกาย ได้หลายรูป แล้วสิงโตจึงพูดว่า ``ถ้า เป็นสัตว์ ตอนฉัน เข้าพบ ฉัน จะ คำราม ให้ดัง ที่ สุด และทำ ให้ตก ใจจนต้อง ให้ สิ่งที่ฉันขอ ²ถ้าเป็นสตรีสวย ฉัน จะแกล้ง กระโดด เข้าหาเธอ และ จะบีบ บังคับ เธอ ให้ทำตาม คำขอของฉัน ³ถ้าเป็นศีรษะ ใหญ่ ก็ จะต้องตก อยู่ ใน ความเมตตาของฉัน เพราะฉัน จะกลิ้งศีรษะนั้น ไปรอบๆห้องจนกว่า จะสัญญา ให้ตามที่ฉันปรารถนา ⁴ดังนั้น สบาย ใจกัน ได้ เพื่อนฉันเพราะทุก สิ่ง ยังดี อยู่''

¹The next morning the soldier with the green whiskers led the Lion to the great Throne Room and bade him enter the presence of Oz. ²The Lion at once passed through the door, and glancing around saw, to his surprise, that before the throne was a Ball of Fire, so fierce and glowing he could scarcely bear to gaze upon it. ³His first thought was that Oz had by accident caught on fire and was burning up; but when he tried to go nearer, the heat was so intense that it singed his whiskers, and he crept back tremblingly to a spot nearer the door. ⁴Then a low, quiet voice came from the Ball of Fire, and these were the words it spoke: "I am Oz, the Great and Terrible. Who are you, and why do you seek me?" ⁵And the Lion answered, "I am a Cowardly Lion, afraid of everything. ⁶I came to you to beg that you give me courage, so that in reality I may become the King of Beasts, as men call me." ⁷"Why should I give you courage?" demanded Oz. ⁸"Because of all Wizards you are the greatest, and alone have power to grant my request," answered the Lion. ⁹The Ball of Fire burned fiercely for a time, and the voice said, "Bring me proof that the Wicked Witch is dead, and that moment I will give you courage. ¹⁰But as long as the Witch lives, you must remain a coward." ¹¹The Lion was angry at this speech, but could say nothing in reply, and while he stood silently gazing at the Ball of Fire it became so furiously hot that he turned tail and rushed from the room.

¹ช้าวันต่อมา ทหารนกหวีดสี เขียว ก็นำ สิงโต ไป ยังห้องบัลลังก์ ใหญ่ และเชิญ ให้ เข้า ไปปรากฏ ตัวต่อหน้าออซ ²สิงโตผ่านประตูเข้า ไปทันที มอง ไปรอบๆ และประหลาด ใจที่ เห็นว่า ตรงบัลลังก์นั้น มีลูก ไฟ อยู่ส่งแสงน่ากลัวมากจนมัน ไม่อาจ จะทนมองดู ได้ ³ความ คิดแรก ของมัน ก็คือ ออซ ถูก ไฟ ไหม้ลุกจน จะหมด แล้ว ด้วยอุบัติเหตุ แต่เมื่อมันพยายาม เข้า ไป ใกล้ ความร้อนนั้น ก็ สูงมาก เสียจนหนวดของมัน ไหม้ มันจึงคลาน กลับมาสั่น อยู่ตรงจุด ใกล้ประตู ⁴และ แล้ว เสียงแผ่ว เบา ต่ำๆ ก็ดัง มาจากลูก ไฟนั้น และพูดดัง ต่อ ไปนี้ ว่า ``ข้าคือออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ และร้ายกาจ เจ้า เป็น ใคร และมาหาข้าทำไม'' ⁵สิงโตจึงตอบว่า ``ฉันคือสิงโตขี้ขลาด กลัวไปทุกอย่าง ⁶ฉันมาหาท่านเพื่อขอให้ท่าน ให้ ความกล้าหาญ แก่ฉัน เพื่อที่ว่าฉันอาจ จะ ได้ เป็นราชา แห่งสัตว์ ดัง ที่คน เขาเรียกฉัน จริงๆ ⁷``ทำไมข้าถึง จะต้อง ให้ ความกล้าหาญ แก่เจ้า ด้วย''ออซถาม ⁸``เพราะว่าในบรรดาพ่อมด ทั้งหลาย ท่านยิ่ง ใหญ่ที่ สุด และ เป็น ผู้เดียวที่มี อำนาจ ให้ สิ่งที่ฉันขอ ได้''สิงโตตอบ ⁹ลูกไฟนั้น เผา ไหม้อย่างน่ากลัว อยู่ ชั่ว ขณะหนึ่ง แล้ว เสียง ก็พูดว่า ``จงนำ พยานว่าแม่มด ชั่วร้ายนั้น ตาย แล้วมา ให้ข้าก่อน และเมื่อนั้น ข้า จะ ให้ ความกล้าหาญ แก่เจ้า ¹⁰แต่ตราบที่แม่มด ยัง อยู่ เจ้า ก็คง จะต้องขี้ขลาด อยู่ต่อ ไป'' ¹¹สิงโตโกรธคำพูดนี้ มาก แต่ ไม่รู้ จะพูดอะไรตอบ ขณะที่มัน ยืนเงียบดูลูก ไฟ อยู่นั้น ลูก ไฟ ก็ยิ่ง ร้อน แรงมากจนมันตวัดหาง กลับ ถลันออกจากห้อง

¹He was glad to find his friends waiting for him, and told them of his terrible interview with the Wizard. ²"What shall we do now?" asked Dorothy sadly. ³"There is only one thing we can do," returned the Lion, "and that is to go to the land of the Winkies, seek out the Wicked Witch, and destroy her." ⁴"But suppose we cannot?" said the girl. ⁵"Then I shall never have courage," declared the Lion. ⁶"And I shall never have brains," added the Scarecrow. ⁷"And I shall never have a heart," spoke the Tin of Woodman. ⁸"And I shall never see Aunt Em and Uncle Henry," said Dorothy, beginning to cry. ⁹"Be careful!" cried the green girl. ¹⁰"The tears will fall on your green silk gown and spot it." ¹¹So Dorothy dried her eyes and said, "I suppose we must try it; but I am sure I do not want to kill anybody, even to see Aunt Em again." ¹²"I will go with you; but I'm too much of a coward to kill the Witch," said the Lion. ¹³"I will go too," declared the Scarecrow; "but I shall not be of much help to you, I am such a fool." ¹⁴"I haven't the heart to harm even a Witch," remarked the Tin Woodman; "but if you go I certainly shall go with you."

¹มันดีใจที่พบ เพื่อนๆรอ อยู่ และบอก ให้ ฟัง ถึงการพบปะพูดจากับ พ่อมดว่าน่ากลัว เพียง ใด ²``ทีนี้เรา จะทำอย่างไรกัน''โดโรธีถามอย่างเศร้าๆ ³``มีสิ่งเดียว เท่านั้น ที่เรา จะทำ ได้''สิงโตตอบ ``นั่นคือ ไป ยังดินแดนของพวก วินกีส์ หาแม่มดที่ ชั่วร้าย ให้พบ แล้วทำลายนาง เสีย'' ⁴``แต่ถ้า เราทำ ไม่ ได้ล่ะ'' เด็ก หญิงพูด ขึ้น ⁵``ฉันก็ จะ ไม่มีทาง ได้ ความกล้าหาญ''สิงโต ประกาศ ⁶``ฉันก็ จะ ไม่มีทาง ได้มันสมอง''หุ่น ไล่กาเสริม ⁷``ฉันก็ จะ ไม่มีทาง ได้ หัว ใจ''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด ⁸``ฉันก็ จะ ไม่มีทาง ได้ เห็นป้าเอ็มกับ ลุงเฮนรี''โดโรธีพูด เริ่มร้องไห้ ⁹``ระวังหน่อย''เด็ก หญิงสี เขียว กล่าว ขึ้น ¹⁰``น้ำตา จะตกบน เสื้อ ไหมสี เขียว และ เป็นรอยเปื้อน'' ¹¹ดังนั้น โดโรธีจึงเช็ด น้ำตาของเธอ แล้วพูดว่า ``ฉัน คิดว่าเราต้องลองดู แต่ฉัน ไม่ แน่ ใจเลย ฉัน ไม่ อยาก ฆ่า ใคร แม้ว่า อยาก จะ เห็นป้าเอ็ม อีก ครั้ง ก็ตาม'' ¹²`` ¹³ฉันจะ ไปกับ เธอ แต่ฉัน ก็ขลาด เกิน กว่า จะ ฆ่าแม่มด ได้''สิงโตพูด ¹⁴``ฉันจะ ไป ด้วย...''หุ่น ไล่กา ประกาศ `` แต่ฉันคง จะ ช่วยเธอ ไม่ ได้มากนัก ฉัน เป็นคนโง่ เหลือ เกิน '' ¹⁵``ฉันไม่มี ใจที่ จะทำร้าย แม้ แต่แม่มด ได้...''ชายตัด ไม้ดีบุกว่า `` แต่ถ้า เธอ ไปฉัน ก็ จะ ไปกับ เธอ แน่นอน''

¹Therefore it was decided to start upon their journey the next morning, and the Woodman sharpened his axe on a green grindstone and had all his joints properly oiled. ²The Scarecrow stuffed himself with fresh straw and Dorothy put new paint on his eyes that he might see better. ³The green girl, who was very kind to them, filled Dorothy's basket with good things to eat, and fastened a little bell around Toto's neck with a green ribbon.

¹ดังนั้น ต่างตัด สิน ใจกันว่า จะเริ่มออก เดินทาง ในตอนเช้า ต่อมา ชายตัด ไม้ลับขวานกับ ที่ลับมีดสี เขียว หยอด น้ำมันข้อต่อของมัน เสียเรียบร้อย ²หุ่นไล่กา ก็ เอาฟางใหม่ ๆมายัด ตัว เอง และโดโรธี ก็ เอาสีทาตา ให้มันใหม่ เพื่อ จะ ได้ เห็นดี ขึ้น ³เด็ก หญิงสี เขียวที่แสนกรุณา เหลือ เกิน นั้น เอาของกิน ใส่ตะกร้าโดโรธี เสีย เต็ม แล้ว เอาระฆัง น้อย ผูกคอเจ้า โต โต้ ไว้ ด้วยริบบิ้นสี เขียว

¹They went to bed quite early and slept soundly until daylight, when they were awakened by the crowing of a green cock that lived in the back yard of the Palace, and the cackling of a hen that had laid a green egg.

¹พวกเขา กลับ ไปที่เตียงนอน แต่ หัว ค่ำอย่างเงียบๆ หลับสนิท ไปจนรุ่งเช้า ของ อีกวัน ก่อน จะ ตื่น ขึ้นมา ด้วย เสียงขันของ ไก่สี เขียวที่ อยู่ แถวสนาม หญ้าหลังวัง พร้อมกับ เสียงกะต๊ากของแม่ ไก่ที่เพิ่งออก ไข่สี เขียวมาฟองหนึ่ง

Chapter 12. The Search for the Wicked Witch

บทที่ 12 การค้นหาแม่มด ชั่วร้าย

¹The soldier with the green whiskers led them through the streets of the Emerald City until they reached the room where the Guardian of the Gates lived. ²This officer unlocked their spectacles to put them back in his great box, and then he politely opened the gate for our friends.

¹ทหารนกหวีดสี เขียวพาพวก เขาผ่าน ไปตามถนนเมือง มรกต จนกระทั่ง ถึงห้องยาม รักษาประตู ²เจ้าหน้าที่ ผู้นั้น ได้ไขแว่นตาออก ให้ แล้ว เอา เก็บ ใส่กล่อง ใหญ่ก่อน จะเปิด ประตู ให้ เพื่อนๆของเราอย่างสุภาพ

¹"Which road leads to the Wicked Witch of the West?" asked Dorothy.

¹``ถนนไหน ไป ยังแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้าย''โดโรธีถาม

¹"There is no road," answered the Guardian of the Gates. ²"No one ever wishes to go that way."

¹``ไม่มีถนนหรอก''ยาม รักษาประตูตอบ `` ²ไม่เคยมี ใคร อยาก ไปทางนั้น ''

¹"How, then, are we to find her?" inquired the girl.

¹``แล้วเรา จะ ไปหานางกัน ได้อย่างไร'' เด็ก หญิงถาม

¹"That will be easy," replied the man, "for when she knows you are in the country of the Winkies she will find you, and make you all her slaves."

¹``ง่าย''ชายนั้นตอบ ``เมื่อนางรู้ ว่าเธอ เข้า ไป ในดินแดนวินกีส์ แล้ว นาง จะมาหาเธอ เอง และ จะ เอาพวก เธอ เป็นทาส ทั้งหมด''

¹"Perhaps not," said the Scarecrow, "for we mean to destroy her."

¹``อาจจะ ไม่อย่างนั้น นะ''หุ่น ไล่กาพูด ``เพราะเรา ตั้ง ใจ จะทำลายนาง

¹"Oh, that is different," said the Guardian of the Gates. ²"No one has ever destroyed her before, so I naturally thought she would make slaves of you, as she has of the rest. ³But take care; for she is wicked and fierce, and may not allow you to destroy her. ⁴Keep to the West, where the sun sets, and you cannot fail to find her."

¹``โอ้!นั่นก็ เป็น อีกเรื่อง ''ยาม รักษาประตูพูด `` ²ไม่เคยมี ใครทำลายนาง ได้มาก่อน ดัง นั้น ฉันจึง คิดว่านาง จะ เอาพวก เธอ เป็นทาสตามปกติ ดัง ที่นางทำกับ คน อื่นๆ ทั้งหมด ³แต่ระวังหน่อย เพราะนาง ชั่ว และดุร้ายมากจึงอาจ ไม่ยอม ให้พวก เธอทำลายนาง ⁴จงยึดทิศ ตะวัน ตก เอา ไว้...ตรงที่ ตะวัน ตกดินนะ แล้วเธอ จะ ไม่พลาด ในการพบนาง''

¹They thanked him and bade him good-bye, and turned toward the West, walking over fields of soft grass dotted here and there with daisies and buttercups. ²Dorothy still wore the pretty silk dress she had put on in the palace, but now, to her surprise, she found it was no longer green, but pure white. ³The ribbon around Toto's neck had also lost its green color and was as white as Dorothy's dress.

¹พวกเขาขอบคุณ แล้ว ก็ กล่าวอำลา มุ่งหน้า ไปทางทิศ ตะวัน ตก เดินผ่าน ทุ่ง หญ้าอ่อนๆที่ ขึ้น อยู่ตรงนั้น ตรงนี้ มีดอกเดซีกับ ดอกบัตเตอร์คัป ขึ้นสลับ อยู่ ²โดโรธียังคงสวมชุด ผ้า ไหมน่ารักที่เธอ ใส่ อยู่ ในวัง แต่ตอนนี้ เธอประ หลาด ใจที่ เห็นว่าสีมัน ไม่ เขียว อีกต่อ ไป แต่กลาย เป็นสีขาวบริสุทธิ์ ³ริบบิ้นรอบคอโตโต้ เอง ก็หมดสี เขียว ไป ด้วย และกลาย เป็นสีขาว เหมือนชุดของเธอ

¹The Emerald City was soon left far behind. ²As they advanced the ground became rougher and hillier, for there were no farms nor houses in this country of the West, and the ground was untilled.

¹ใน ไม่ช้าเมือง มรกต ก็ ถูก ทิ้ง ไว้ ไกลเบื้อง หลัง ²ยิ่งเดิน ไป เท่าไร พื้นดิน ก็ยิ่ง ขรุขระ และ เป็นเนินมาก ขึ้น เพราะ ไม่มี ไร่นาหรือบ้าน เรือน ในดินแดน แห่งทิศ ตะวัน ตกนี้ เลย พื้นดิน ก็ ไม่ ได้รับ การคราดไถ แต่ประการ ใด

¹In the afternoon the sun shone hot in their faces, for there were no trees to offer them shade; so that before night Dorothy and Toto and the Lion were tired, and lay down upon the grass and fell asleep, with the Woodman and the Scarecrow keeping watch. ²Now the Wicked Witch of the West had but one eye, yet that was as powerful as a telescope, and could see everywhere. ³So, as she sat in the door of her castle, she happened to look around and saw Dorothy lying asleep, with her friends all about her.

¹ในตอน บ่าย ตะวัน ส่องแสงจ้าต้อง ใบหน้าพวก เขา เพราะ ไม่มีต้น ไม้ ให้ร่ม เงาเลย ดัง นั้น ก่อนพลบ ค่ำ โดโรธี โต โต้ และสิงโตต่าง ก็เหนื่อยอ่อนนอนลงกลาง หญ้า หลับ ไป มีชายตัด ไม้กับ หุ่น ไล่กา เท่านั้น ที่คอยเฝ้าดู อยู่ ²ใน ขณะนั้น แม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้าย ซึ่งมีตา เพียงดวงเดียว แต่ แข็งแกร่งราวกล้องส่องทาง ไกล และมอง เห็น ไป ได้ ทั่ว ³ดังนั้น เมื่อนาง นั่ง อยู่ที่ประตูปราสาท นาง ก็บังเอิญมอง ไปรอบๆ และ เห็นโดโรธีนอน หลับ อยู่ พร้อมกับ เพื่อนๆรอบข้าง

¹They were a long distance off, but the Wicked Witch was angry to find them in her country; so she blew upon a silver whistle that hung around her neck.

¹ระยะทางนั้นไกลมาก แต่แม่มด ชั่วร้าย ก็โกรธที่ เห็นพวก เขา เข้ามา ในดินแดนของนาง ดัง นั้น นางจึงเป่านกหวีด เงินที่แขวน อยู่รอบคอ ขึ้น

¹At once there came running to her from all directions a pack of great wolves. ²They had long legs and fierce eyes and sharp teeth.

¹ทันใดฝูงหมาป่า ตัว ใหญ่ ก็ วิ่งจาก ทั่วทุกทิศ เข้ามาหานาง ²มันมีขายาว ตาดุและ เขี้ยวคม

¹"Go to those people," said the Witch, "and tear them to pieces."

¹``ไปที่พวก นั้น ...''แม่มดพูด `` แล้วฉีกมัน ให้ เป็นชิ้นๆ''

¹"Are you not going to make them your slaves?" asked the leader of the wolves.

¹``ท่านจะ ไม่ เอามา เป็นทาสหรือ'' หัวหน้าหมาป่าถาม

¹"No," she answered, "one is of tin, and one of straw; one is a girl and another a Lion. ²None of them is fit to work, so you may tear them into small pieces."

¹``ไม่''นางตอบ `` ตัวหนึ่ง เป็นดีบุก อีก ตัว เป็นฟาง คนหนึ่ง เป็น เด็ก ผู้ หญิง อีก ตัว เป็นสิงโต ²ไม่มี ใครเหมาะ จะทำงาน ดัง นั้น เจ้า จงฉีกมัน เป็นชิ้นเล็กๆ ให้หมด''

¹"Very well," said the wolf, and he dashed away at full speed, followed by the others.

¹``ดี''หมาป่าพูดและมัน ก็ วิ่ง ไป เต็ม ฝี ตีน ตัว อื่นๆ วิ่งตาม ไป ด้วย

¹It was lucky the Scarecrow and the Woodman were wide awake and heard the wolves coming.

¹โชคดีที่มีหุ่นไล่กากับ ชายตัด ไม้ ตื่น อยู่ และ ได้ยิน หมาป่าตรง เข้ามา

¹"This is my fight," said the Woodman, "so get behind me and I will meet them as they come."

¹``ฉันสู้มัน เอง''ชายตัด ไม้พูด ``... เข้ามา อยู่ข้างหลังฉัน เสีย ฉัน จะเผชิญมัน เองเมื่อมา ถึง''

¹He seized his axe, which he had made very sharp, and as the leader of the wolves came on the Tin Woodman swung his arm and chopped the wolf's head from its body, so that it immediately died. ²As soon as he could raise his axe another wolf came up, and he also fell under the sharp edge of the Tin Woodman's weapon. ³There were forty wolves, and forty times a wolf was killed, so that at last they all lay dead in a heap before the Woodman.

¹ชายตัดไม้ดีบุกจับ ขวาน ซึ่งลับ เสียคมมาก เมื่อ หัวหน้าหมาป่ามา ถึงชายตัด ไม้ ก็เหวี่ยงแขนของตนตัด หัวหมาป่าออกจากร่าง มันตาย ในทันที ²มือชายตัดไม้ชูขวาน ขึ้น ก็มีหมา อีก ตัว เข้ามา และมัน ก็ล้มลง ด้วย อาวุธ อันคมกริบของชายตัด ไม้ ³มีหมาป่าอยู่สี่สิบ ตัว และสี่สิบ ครั้ง หมาป่า ได้ตายลง มันนอนตาย เป็นกอง อยู่เบื้อง หน้าชายตัด ไม้ ในที่ สุด

¹Then he put down his axe and sat beside the Scarecrow, who said, "It was a good fight, friend."

¹เมื่อชายตัดไม้ดีบุกวางขวานลง และ นั่งลงข้างๆหุ่น ไล่กาพูด ขึ้นว่า `` สู้เก่ง จริง...สหาย

¹They waited until Dorothy awoke the next morning. ²The little girl was quite frightened when she saw the great pile of shaggy wolves, but the Tin Woodman told her all. ³She thanked him for saving them and sat down to breakfast, after which they started again upon their journey.

¹ชายตัดไม้รอจนกระทั่งโดโรธี ตื่น ขึ้น ในเช้า ต่อมา ²เด็ก น้อยตก ใจมากที่ เห็นหมาป่าขนรุงรังนอน เป็นกองโต อยู่ ชายตัด ไม้ดีบุก ก็ เล่าเรื่อง ให้เธอ ฟังหมด ³เธอขอบคุณที่ ช่วยชีวิต ไว้ แล้วจึง นั่งลงกิน อาหารเช้า หลังจากนั้น ออก เดินทางต่อ ไป

¹Now this same morning the Wicked Witch came to the door of her castle and looked out with her one eye that could see far off. ²She saw all her wolves lying dead, and the strangers still traveling through her country. ³This made her angrier than before, and she blew her silver whistle twice.

¹เช้าวัน เดียวกันนั้น แม่มด ชั่วร้าย ก็ตรงมาที่ประตูปราสาท และมองออก ไป ด้วยตาข้างเดียว ²เห็น ไปแสน ไกล นาง เห็นหมาป่า ทั้งหมดนอนตาย อยู่ และพวก คนแปลกหน้า เหล่านั้น ยังคง เดิน ฝ่าดินแดนของนาง เข้ามา ³นี่ทำให้นางโกรธยิ่ง กว่าเดิม นาง ได้เป่านกหวีด เงิน ขึ้น อีกสอง ครั้ง

¹Straightway a great flock of wild crows came flying toward her, enough to darken the sky.

¹ทันใดนั้น กาป่าฝูง ใหญ่ ก็บิน เข้ามาหานาง มันมาก เสียจนทำ ให้ท้อง ฟ้า มืดมัว

¹And the Wicked Witch said to the King Crow, "Fly at once to the strangers; peck out their eyes and tear them to pieces."

¹แม่มดที่ชั่วร้าย ได้พูดกับ ราชากาว่า ``บิน ไปที่คนแปลกหน้าเดี๋ยวนี้ จิกลูกตามันออกมา แล้วขยี้มัน ให้ เป็นชิ้นๆ...''

¹The wild crows flew in one great flock toward Dorothy and her companions. ²When the little girl saw them coming she was afraid.

¹กาป่าฝูงใหญ่ ก็บินตรง ไป ยังโดโรธีกับ เพื่อนของเธอ ²เมื่อเด็ก น้อย เห็นมัน เข้ามา ก็เกิด กลัว แต่หุ่น ไล่กาพูด ขึ้นว่า

¹But the Scarecrow said, "This is my battle, so lie down beside me and you will not be harmed."

¹ตอนนี้ฉันรบ เอง นอนลงข้างๆฉัน แล้ว จะ ไม่ เป็น อันตราย''

¹So they all lay upon the ground except the Scarecrow, and he stood up and stretched out his arms. ²And when the crows saw him they were frightened, as these birds always are by scarecrows, and did not dare to come any nearer. ³"It is only a stuffed man. I will peck his eyes out."

¹ดังนั้น พวก เขาต่างนอนลงกับ พื้น ยก เว้นหุ่น ไล่กา มัน ยืน ขึ้น ยืดแขนออก ²เมื่อกาเห็นมัน เข้า ก็ตก ใจ เพราะนกพวก นี้ มักกลัวหุ่น ไล่กา เสมอ มัน ไม่กล้า เข้ามา ใกล้ ³แต่ แล้วราชากา ก็พูด ขึ้นว่า ``นั่นมันหุ่นยัดฟางนี่ ข้า จะจิกตามัน เสีย

¹The King Crow flew at the Scarecrow, who caught it by the head and twisted its neck until it died. ²And then another crow flew at him, and the Scarecrow twisted its neck also. ³There were forty crows, and forty times the Scarecrow twisted a neck, until at last all were lying dead beside him. ⁴Then he called to his companions to rise, and again they went upon their journey.

¹ราชากาบินเข้า ใส่หุ่น ไล่กา เลย ถูกหุ่น ไล่กาคว้า หัว ไว้ และ ถูกบิดคอ เสียตาย ²เมื่อมีกาอีก ตัวบิน เข้ามา หุ่น ไล่กา ก็ หักคอมัน อีก ³มีกาอยู่สี่สิบ ตัว หุ่น ไล่กา ก็ หักคอมันสี่สิบ ครั้ง จน ในที่ สุดมัน ก็นอนตายหมดทุก ตัว ⁴และ แล้วหุ่น ไล่กา ก็บอก ให้ เพื่อนๆลุก ขึ้น ต่างออก เดินทางกันต่อ อีก ครั้ง

¹When the Wicked Witch looked out again and saw all her crows lying in a heap, she got into a terrible rage, and blew three times upon her silver whistle.

¹เมื่อแม่มดที่ชั่วร้ายมองออกมา อีก ครั้ง ก็ เห็นพวก กานอนตาย เป็นกอง นางโมโหอย่างน่ากลัว จึงเป่านกหวีด เงิน ขึ้นสาม ครั้ง

¹Forthwith there was heard a great buzzing in the air, and a swarm of black bees came flying toward her.

¹ครั้นแล้ว ก็มี เสียงหึ่งๆ ขึ้นมาภาย ใน อากาศ และ ผึ้งสีดำฝูง ใหญ่ ได้บินมา อยู่ เหนือนาง

¹"Go to the strangers and sting them to death!" commanded the Witch, and the bees turned and flew rapidly until they came to where Dorothy and her friends were walking. ²But the Woodman had seen them coming, and the Scarecrow had decided what to do.

¹``จงไปที่คนแปลกหน้า เหล่านั้น แล้วต่อยมัน ให้ตาย!''แม่มดออก คำ สั่ง ฝูง ผึ้ง ก็บิน หมุน กลับ ไปอย่างรวด เร็ว จนมา ถึงที่ที่โดโรธีกับ เพื่อนๆ เดิน อยู่ ²ชายตัดไม้ เห็นมันบิน เข้ามา แล้ว ส่วนหุ่น ไล่กา ก็ตัด สิน ใจว่า จะทำอะไร

¹"Take out my straw and scatter it over the little girl and the dog and the Lion," he said to the Woodman, "and the bees cannot sting them." ²This the Woodman did, and as Dorothy lay close beside the Lion and held Toto in her arms, the straw covered them entirely.

¹``เอาฟางของฉันออกคลุม เด็ก น้อยกับ หมา และสิงโต ให้ ทั่ว''มันพูดกับ ชายตัด ไม้ `` แล้ว ผึ้ง จะต่อย ไม่ ได้'' ²ชายตัดไม้รีบจัด การ เมื่อโดโรธีนอนลง เคียงข้างสิงโตอุ้มโต โต้ ไว้ ในอ้อมแขน ฟาง ก็คลุมพวก เขา เสียมิดหมด

¹The bees came and found no one but the Woodman to sting, so they flew at him and broke off all their stings against the tin, without hurting the Woodman at all. ²And as bees cannot live when their stings are broken that was the end of the black bees, and they lay scattered thick about the Woodman, like little heaps of fine coal.

¹ฝูงผึ้งตรง เข้ามา ไม่พบ ใครที่ จะต่อย ได้นอกจากชายตัด ไม้ มันจึงบิน เข้า ไป แล้วปล่อย เหล็ก ใน ใส่ดีบุกจนหมด โดยหาทำ อันตรายชายตัด ไม้ ได้ ไม่ ²และเพราะว่า ผึ้ง อยู่ ไม่ ได้ ถ้า เหล็ก ในของมัน หักหมด จึง เป็น อันว่าเจ้า ผึ้งสีดำ เหล่านั้น มา ถึงจุดจบ มันนอนตายกระจาย อยู่รอบชายตัด ไม้ราวกับ กอง ถ่านหินเล็กๆ

¹Then Dorothy and the Lion got up, and the girl helped the Tin Woodman put the straw back into the Scarecrow again, until he was as good as ever. ²So they started upon their journey once more.

¹เมื่อโดโรธีกับสิงโตลุก ขึ้น เด็ก หญิง ก็ ช่วยชายตัด ไม้ดีบุก เอาฟาง ยัด เข้า ไป ในหุ่น ไล่กา อีก ครั้ง จนมันดี เหมือนเดิม ²และพวก เขา ก็เริ่มออก เดินทางกันต่อ ไป

¹The Wicked Witch was so angry when she saw her black bees in little heaps like fine coal that she stamped her foot and tore her hair and gnashed her teeth. ²And then she called a dozen of her slaves, who were the Winkies, and gave them sharp spears, telling them to go to the strangers and destroy them.

¹แม่มดที่ชั่วร้ายโกรธมากเมื่อ เห็น ผึ้งดำกลาย เป็นกอง ถ่านหินเล็กๆ นางกระทืบ เท้า ทึ้งผม ขบ ฟัน ²แล้วนาง ก็เรียกทาสมาหนึ่ง โหล ซึ่ง เป็นพวก วินกีส์ ให้หอกแหลมคม แล้วบัญชา ให้ ไปทำลายคนแปลกหน้า เหล่านั้น เสีย

¹The Winkies were not a brave people, but they had to do as they were told. ²So they marched away until they came near to Dorothy. ³Then the Lion gave a great roar and sprang towards them, and the poor Winkies were so frightened that they ran back as fast as they could.

¹พวกวินกีส์ ไม่ใช่คนกล้า แต่ต้องทำตามที่ ถูก สั่ง ²ฉะนั้นเมื่อพวก วินกีส์ เดินมาจน ใกล้ ถึงโดโรธี ³สิงโตก็ส่ง เสียง คำรามก้อง กระโดด เข้า ไปหาพวก มัน พวก วินกีส์ที่น่าสงสารต่างตก ใจมาก และรีบ วิ่งหนี ไป โดย เร็ว

¹When they returned to the castle the Wicked Witch beat them well with a strap, and sent them back to their work, after which she sat down to think what she should do next. ²She could not understand how all her plans to destroy these strangers had failed; but she was a powerful Witch, as well as a wicked one, and she soon made up her mind how to act.

¹เมื่อกลับมา ถึงปราสาท แม่มดที่ ชั่วร้าย ก็ เอาแส้เฆี่ยนพวก มัน และส่ง กลับ ไปทำงาน อีก หลังจากนั้น นาง ก็ นั่ง คิดว่า จะทำอะไรต่อ ไป ²นางไม่ เข้า ใจว่าทำไม แผนการทำลายคนแปลกหน้าจึงล้มเหลวลง แต่นาง เป็นแม่มดที่ทรง อำนาจพอๆกับ ทรง ความ ชั่วร้าย ใน ไม่ช้านาง ก็ตัด สิน ใจ ได้ว่าทำอะไรต่อ ไป

¹There was, in her cupboard, a Golden Cap, with a circle of diamonds and rubies running round it. ²This Golden Cap had a charm. ³Whoever owned it could call three times upon the Winged Monkeys, who would obey any order they were given. ⁴But no person could command these strange creatures more than three times. ⁵Twice already the Wicked Witch had used the charm of the Cap. ⁶Once was when she had made the Winkies her slaves, and set herself to rule over their country. ⁷The Winged Monkeys had helped her do this. ⁸The second time was when she had fought against the Great Oz himself, and driven him out of the land of the West. ⁹The Winged Monkeys had also helped her in doing this. ¹⁰Only once more could she use this Golden Cap, for which reason she did not like to do so until all her other powers were exhausted. ¹¹But now that her fierce wolves and her wild crows and her stinging bees were gone, and her slaves had been scared away by the Cowardly Lion, she saw there was only one way left to destroy Dorothy and her friends.

¹ที่ใน ตู้นางมีหมวกทอง ซึ่งมีเพชรกับ ทับทิมประดับ อยู่รอบ ²หมวกทองนี้มีเวทมนตร์ ³ใคร ได้ เป็นเจ้า ของ จะเรียกลิงติดปีกมา ได้สาม ครั้ง พวก ลิง เหล่านั้น จะ เชื่อ คำ สั่งที่บัญชา ⁴แต่ ไม่มี ใคร จะ สั่งเจ้า สัตว์ ประหลาดนี้ ได้ เกิน กว่าสาม ครั้ง ⁵แม่มดที่ชั่วร้าย ใช้เวทมนตร์ ``หมวกทอง มา แล้วสอง ครั้ง ⁶ครั้ง หนึ่ง ใช้เพื่อ เอาพวก วินกีส์ลง เป็นทาส และ ตั้งตน เอง ปกครองดินแดนของพวก นั้น ⁷พวกลิงติดปีก ได้ ช่วยนางจัด การ ใน ครั้ง นั้น ⁸และ ครั้ง ที่สองเมื่อนางต่อ สู้กับ ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ และ ไล่ เขาออก ไปจากดินแดน แห่งทิศ ตะวัน ตก ⁹พวกลิงติดปีก ได้ ช่วยนาง ใน ครั้ง นั้น เช่นกัน ¹⁰นางจะ ใช้หมวกทองนี้ ได้ อีก เพียง ครั้ง เดียว ดัง นั้น จึง เป็นเหตุ ให้นาง ไม่ อยาก ใช้จนกว่า จะ ใช้ อำนาจ อื่นๆ หมดลง เสียก่อน ¹¹แต่บัดนี้ หมาป่าดุร้าย กาป่า และ ผึ้งต่อย เหล่านั้น ก็หมด ไป แล้ว และทาสของนาง ก็ตก ใจกลัวสิงโตขี้ขลาด นางจึง เห็นว่านี่ เป็นหนทางเดียวที่ เหลือ อยู่ที่ จะทำลายโดโรธีกับ เพื่อนๆของเธอ

¹So the Wicked Witch took the Golden Cap from her cupboard and placed it upon her head. ²Then she stood upon her left foot and said slowly: "Ep-pe, pep-pe, kak-ke!"

¹ดังนั้น แม่มดที่ ชั่วร้ายจึง เอา ``หมวกทอง''ออกจาก ตู้สวม ไว้บน หัว ²แล้วเธอ ก็ ยืน ด้วย เท้าซ้าย และพูดอย่างช้าๆว่า ``เอ็ป--ปี เป็ป--ปี แก๊ก--กี!''

¹Next she stood upon her right foot and said:

¹ถัดมาเธอก็ ยืน ด้วย เท้าขวา แล้วพูดว่า

¹"Hil-lo, hol-lo, hel-lo!"

¹``ฮัล--โล ฮอล-- โล เฮล--โล!''

¹After this she stood upon both feet and cried in a loud voice: "Ziz-zy, zuz-zy, zik!"

¹หลังจากนั้นเธอ ก็ ยืนสองขา และร้อง ด้วย เสียง อันดัง ว่า ซิส--ซี ซุส--ซี ซิก!''

¹Now the charm began to work. ²The sky was darkened, and a low rumbling sound was heard in the air. ³There was a rushing of many wings, a great chattering and laughing, and the sun came out of the dark sky to show the Wicked Witch surrounded by a crowd of monkeys, each with a pair of immense and powerful wings on his shoulders.

¹บัดนั้นเวทมนตร์ ก็เริ่ม เป็นผล ²ท้องฟ้า กลับ มืดมนมี เสียงกระหึ่มหนัก ๆดัง ขึ้น ใน อากาศ ³เสียงกระพือปีกบินกันมา ให้ว่อน มี เสียงพูด เสียง หัวเราะ และ ตะวัน ก็โผล่ออกมาจากท้อง ฟ้า อัน มืดนั้น แล เห็นนางแม่มดที่ ชั่วร้ายล้อมรอบ ไป ด้วยฝูงลิง แต่ละ ตัวมีปีก ใหญ่ แข็ง แรงสองปีกติด อยู่กับ บ่า

¹One, much bigger than the others, seemed to be their leader. ²He flew close to the Witch and said, "You have called us for the third and last time. ³What do you command?"

¹ตัวหนึ่ง ซึ่ง ใหญ่กว่า ตัว อื่นๆดูท่าทาง จะ เป็น หัวหน้า ²ได้บิน เข้ามา ใกล้แม่มด แล้วพูดว่า ท่านเรียกเรา เป็น ครั้ง ที่สาม และ ครั้ง สุดท้าย ³ท่านจะบัญชาอะไร''

¹"Go to the strangers who are within my land and destroy them all except the Lion," said the Wicked Witch. ²"Bring that beast to me, for I have a mind to harness him like a horse, and make him work."

¹``จงไป ยังคนแปลกหน้าที่ เข้ามา ในดินแดนของข้า และทำลายมัน เสีย ยก เว้น ไว้ แต่เจ้า สิงโต...''แม่มด ชั่วร้ายพูด ²``เอาเจ้า สัตว์ นั้น มา ให้ข้า เพราะข้า จะ ใช้มันอย่างม้า... เอา ไว้ทำงาน''

¹"Your commands shall be obeyed," said the leader. ²Then, with a great deal of chattering and noise, the Winged Monkeys flew away to the place where Dorothy and her friends were walking.

¹``เราจะ เชื่อ ฟัง คำบัญชาของท่าน'' หัวหน้าพูด ขึ้น ²เสร็จแล้วลิงติดปีก ก็บิน ด้วย เสียงหึ่งตรง ไป ยังที่โดโรธีกับ เพื่อนๆเธอ เดิน อยู่

¹Some of the Monkeys seized the Tin Woodman and carried him through the air until they were over a country thickly covered with sharp rocks. ²Here they dropped the poor Woodman, who fell a great distance to the rocks, where he lay so battered and dented that he could neither move nor groan.

¹ลิงบางตัวจับ ชายตัด ไม้ดีบุกหาม ขึ้น ไป ใน อากาศ เหนือภูมิ ประเทศที่ เต็ม ไป ด้วยหินแหลมคมหนาทึบ ²มันปล่อยชายตัดไม้ ผู้น่าสงสารตกลง ไป ในหินลึกนั้น ชายตัด ไม้ดีบุกนอนบุบบี้ อยู่ ไม่สามารถขยับเขยื้อนหรือร้องคราง ได้เลย

¹Others of the Monkeys caught the Scarecrow, and with their long fingers pulled all of the straw out of his clothes and head. ²They made his hat and boots and clothes into a small bundle and threw it into the top branches of a tall tree.

¹ลิงอื่นๆจับ หุ่น ไล่กา และ เอา นิ้ว อันยาวกระชากฟางออกจาก เสื้อ ผ้า และ หัวของมันจนหมด ²พวกลิง เอาหมวกกับ รอง เท้าบูต และ เสื้อ ผ้า ผูก เป็นก้อนเล็กๆ แล้วปา ไปติดกิ่ง ไม้

¹The remaining Monkeys threw pieces of stout rope around the Lion and wound many coils about his body and head and legs, until he was unable to bite or scratch or struggle in any way. ²Then they lifted him up and flew away with him to the Witch's castle, where he was placed in a small yard with a high iron fence around it, so that he could not escape.

¹ลิงที่เหลือเหวี่ยงเชือก แข็งๆ ไปพันรอบสิงโต และมัดมัน ไว้รอบ ตัวหลายปม ทั้ง หัว และขา จนกระทั่งสิงโตกัดข่วนหรือต่อ สู้อย่าง ใด ไม่ ได้ ²แล้วลิง ก็แบกสิงโต ขึ้นพาบิน ไป ยังปราสาทแม่มด สิงโต ถูกนำ ไปวาง ไว้ที่สนามเล็ก มีรั้ว เหล็ก สูงรอบ ดัง นั้น มันจึงหนี ไป ไหน ไม่ ได้

¹But Dorothy they did not harm at all. ²She stood, with Toto in her arms, watching the sad fate of her comrades and thinking it would soon be her turn. ³The leader of the Winged Monkeys flew up to her, his long, hairy arms stretched out and his ugly face grinning terribly; but he saw the mark of the Good Witch's kiss upon her forehead and stopped short, motioning the others not to touch her.

¹แต่สำหรับ โดโรธี พวก ลิงติดปีก ไม่กล้าทำ อันตราย ใดๆ ²เธอยืนอุ้มโต โต้ ไว้ ในแขน จ้องดูชะตากรรม อันแสนเศร้าของบรรดาสหาย และ คิดว่า ไม่ช้าคง จะ ถึงคราวของเธอ ³หัวหน้าลิงติดปีกบิน เข้ามาที่เธอ มัน ยื่นแขนยาวรุงรังออกมา และหน้าตาน่าเกลียด ก็แสยะออกอย่างน่ากลัว แต่เมื่อ เห็นรอยจุมพิตของแม่มด ผู้อารีติด อยู่ที่หน้าผาก มัน ก็ หยุดชะงัก และ แสดงอาการ ไม่ ให้ ตัว อื่นแตะต้องเธอ

¹"We dare not harm this little girl," he said to them, "for she is protected by the Power of Good, and that is greater than the Power of Evil. ²All we can do is to carry her to the castle of the Wicked Witch and leave her there."

¹``เราไม่กล้าทำ อันตราย เด็ก น้อยนี้ ...''มันพูดกับ พวก ``เธอ ได้รับ การ คุ้มกัน ด้วย อำนาจ แห่ง ความดี ซึ่ง เหนือกว่า อำนาจ แห่ง ความ ชั่ว ²เราทำได้ ก็ แค่อุ้มเธอ ไป ยังปราสาทแม่มดที่ ชั่วร้าย แล้วปล่อยเธอ ไว้ที่นั่น...''

¹So, carefully and gently, they lifted Dorothy in their arms and carried her swiftly through the air until they came to the castle, where they set her down upon the front doorstep. ²Then the leader said to the Witch:

¹ดังนั้น มันจึงจับ โดโรธี ขึ้นแขนอย่างระมัดระวัง และนิ่มนวล อุ้มเธอ ขึ้น ไปบน อากาศอย่างรวด เร็ว จนกระทั่งมา ถึงปราสาท มัน เอาเธอวาง ไว้ที่บันไดหน้าประตู ²แล้ว หัวหน้า ก็พูดกับ แม่มดว่า

¹"We have obeyed you as far as we were able. ²The Tin Woodman and the Scarecrow are destroyed, and the Lion is tied up in your yard. ³The little girl we dare not harm, nor the dog she carries in her arms. ⁴Your power over our band is now ended, and you will never see us again."

¹``เราได้ทำ เท่าที่ จะทำ ได้ แล้ว ²ชายตัดไม้ดีบุกกับ หุ่น ไล่กา ถูกทำลาย ไป แล้ว สิงโต ก็ ถูก ผูก ไว้ที่สนามของท่าน ³เด็ก น้อยนั้น เรา ไม่กล้าทำ อันตราย ทั้งหมาที่เธออุ้ม ไว้ ในแขน ด้วย ⁴อำนาจท่านที่มี เหนือพวก เราหมดลง แล้วตอนนี้ และท่าน จะ ไม่ เห็นพวก เรา อีกต่อ ไป''

¹Then all the Winged Monkeys, with much laughing and chattering and noise, flew into the air and were soon out of sight.

¹แล้วลิงติดปีก ทั้งหมด ก็บิน ขึ้น สู่ อากาศ ส่ง เสียง หัวเราะ และกระพือปีกหาย ไปจากสายตา ใน ไม่ช้า

¹The Wicked Witch was both surprised and worried when she saw the mark on Dorothy's forehead, for she knew well that neither the Winged Monkeys nor she, herself, dare hurt the girl in any way. ²She looked down at Dorothy's feet, and seeing the Silver Shoes, began to tremble with fear, for she knew what a powerful charm belonged to them. ³At first the Witch was tempted to run away from Dorothy; but she happened to look into the child's eyes and saw how simple the soul behind them was, and that the little girl did not know of the wonderful power the Silver Shoes gave her. ⁴So the Wicked Witch laughed to herself, and thought, "I can still make her my slave, for she does not know how to use her power." ⁵Then she said to Dorothy, harshly and severely:

¹แม่มดชั่วร้าย ทั้งประหลาด ใจ และกังวล ใจที่ เห็นรอยตรงหน้าผากโดโรธี เธอ เองรู้ ดีว่า ทั้งลิงติดปีกกับ นาง เอง ไม่กล้าทำ อันตราย เด็ก หญิง แต่อย่าง ใด ²นางมองไปที่ เท้าของโดโรธี และ เห็นรอง เท้า เงิน เข้า อีก นาง ก็เริ่มสั่น ด้วย ความกลัวเพราะรู้ ดีว่ารอง เท้า เงินนั้น มีเวทมนตร์มาก ³ทีแรกแม่มดเกือบ จะ วิ่งหนีโดโรธี ไป แล้ว แต่บังเอิญเธอมองดูตา เด็ก น้อย ซึ่ง ไม่รู้ เรื่อง อำนาจมหัศจรรย์ที่รอง เท้า เงิน จะ ให้เธอ ⁴แม่มดชั่วร้าย ก็ หัวเราะ และ คิดว่า ``ข้า ยัง เอามัน เป็นทาส ได้ เพราะมัน ไม่รู้ จะ ใช้ อำนาจ เช่นไร ⁵แล้วนาง ก็พูดกับ โดโรธีอย่างหนัก หน่วงว่า

¹"Come with me; and see that you mind everything I tell you, for if you do not I will make an end of you, as I did of the Tin Woodman and the Scarecrow."

¹``มากับข้า และ ใส่ ใจทุกอย่างที่ข้าบอกเจ้า เพราะ ไม่งั้นข้า จะทำเจ้า ให้ ถึงจุดจบ อย่างที่ข้าทำกับ ชายตัด ไม้ดีบุก และหุ่น ไล่กานั่นแหละ''

¹Dorothy followed her through many of the beautiful rooms in her castle until they came to the kitchen, where the Witch bade her clean the pots and kettles and sweep the floor and keep the fire fed with wood.

¹ดโรธีตามนางผ่านห้องสวยๆในปราสาทนั้น ไปจนมา ถึงที่ครัว แม่มด บังคับ ให้เธอล้างหม้อ กาต้ม น้ำ และ กวาด พื้นกับ คอยเติมฟืน เข้า ไปที่ ไฟ

¹Dorothy went to work meekly, with her mind made up to work as hard as she could; for she was glad the Wicked Witch had decided not to kill her.

¹โดโรธีตรงไปทำงานอย่างขลาดๆ พร้อม ทั้งตัด สิน ใจว่า จะทำงานก่อนอย่างหนัก เพราะดี ใจว่าแม่มด ชั่วร้ายตกลงที่ จะ ไม่ ฆ่าเธอ

¹With Dorothy hard at work, the Witch thought she would go into the courtyard and harness the Cowardly Lion like a horse; it would amuse her, she was sure, to make him draw her chariot whenever she wished to go to drive. ²But as she opened the gate the Lion gave a loud roar and bounded at her so fiercely that the Witch was afraid, and ran out and shut the gate again.

¹เมื่อโดโรธีวุ่นอยู่กับ งาน แม่มด ก็ คิดว่านาง จะ ไปที่สนาม หญ้า และ เอาเจ้า สิงโตขี้ขลาดมาเทียม ต่างม้า ซึ่งเธอ แน่ ใจว่า จะ สนุก โดย จะ ให้มันลากรถ ไป ไม่ว่านาง อยาก จะ ไป ไหน ²แต่เมื่อเปิด ประตูออก สิงโต ก็ส่ง เสียง คำรามดัง ลั่น และกระโจน เข้า ใส่นางอย่างดุร้ายจนแม่มดกลัว วิ่งแจ้นออกมาปิดประตู อีก ครั้ง หนึ่ง

¹"If I cannot harness you," said the Witch to the Lion, speaking through the bars of the gate, "I can starve you. ²You shall have nothing to eat until you do as I wish."

¹ถ้าข้าเทียม เจ้า ไม่ ได้...''แม่มดพูดกับ สิงโตผ่านกรงประตู เข้า ไป ``ข้า จะ ให้เจ้า อด'' ²เจ้าจะ ไม่มีอะไรกิน จนกว่า จะทำตาม ใจข้า

¹So after that she took no food to the imprisoned Lion; but every day she came to the gate at noon and asked, "Are you ready to be harnessed like a horse?"

¹ดังนั้น หลังจากนั้น นาง ก็ ไม่ เอา อาหารมา ให้สิงโตที่ ถูก ขัง แต่นางมาที่ประตูตอน บ่ายทุกๆวัน แล้วถามว่า ``เจ้า พร้อมที่ จะเทียม อย่างม้าหรือ ยัง''

¹And the Lion would answer, "No. ²If you come in this yard, I will bite you."

¹ ²``ไม่ ถ้า แกขืน เข้ามา ในสนามนี้ ข้า จะกัดแก แน่''

¹The reason the Lion did not have to do as the Witch wished was that every night, while the woman was asleep, Dorothy carried him food from the cupboard. ²After he had eaten he would lie down on his bed of straw, and Dorothy would lie beside him and put her head on his soft, shaggy mane, while they talked of their troubles and tried to plan some way to escape. ³But they could find no way to get out of the castle, for it was constantly guarded by the yellow Winkies, who were the slaves of the Wicked Witch and too afraid of her not to do as she told them.

¹เหตุที่สิงโต ไม่ต้องทำตาม ความต้องการของแม่มด เพราะ ขณะที่นางนอน หลับ อยู่โดโรธี ได้ เอา อาหารจาก ตู้มา ให้ทุกๆ คืน ²หลังจากที่มันได้กิน แล้ว ก็นอนลงบนเตียงฟาง โดโรธี ก็นอนลงข้างๆมัน พาดศีรษะของเธอ ไว้กับ ขนคอรุงรัง อันอ่อนนุ่มนั้น ต่างพูดกัน ถึง ความ ทุกข์ยาก และพยายามวาง แผนหนี ³แต่ ก็หาทางออกจากปราสาท ไม่ ได้ เพราะพวก วินกีส์สี เหลืองต่าง ก็เฝ้ายาม อยู่ พวก ทาสของแม่มด ชั่วร้ายกลัว เกิน กว่าที่ จะทำอะไรนอก คำ สั่งของนาง

¹The girl had to work hard during the day, and often the Witch threatened to beat her with the same old umbrella she always carried in her hand. ²But, in truth, she did not dare to strike Dorothy, because of the mark upon her forehead. ³The child did not know this, and was full of fear for herself and Toto. ⁴Once the Witch struck Toto a blow with her umbrella and the brave little dog flew at her and bit her leg in return. ⁵The Witch did not bleed where she was bitten, for she was so wicked that the blood in her had dried up many years before.

¹เด็ก หญิงทำงานหนัก ตอนกลางวัน และแม่มดมักขู่ จะทุบตีเธอ ด้วยร่ม เก่าๆที่นางถือ ไว้ ในมือคันนั้น ²แต่ที่ จริง แล้วนาง ไม่กล้าตีโดโรธี เพราะรอยที่ อยู่ตรงหน้าผาก ³เด็ก น้อย ไม่รู้ เรื่อง นี้ จึง เต็ม ไป ด้วย ความ หวาดกลัว ทั้งตน เอง และโต โต้ ⁴ครั้ง หนึ่ง แม่มด เอาร่มตีโต โต้ และเจ้า หมา น้อย ก็กล้าที่ จะถลัน เข้า ไปกัดขานางตอบ แทน ⁵ตรงที่ถูกกัดแม่มด ไม่มี เลือดออก เพราะนาง ชั่วร้าย เสียจน เลือด แห้งหมด ไปหลายปีมา แล้ว

¹Dorothy's life became very sad as she grew to understand that it would be harder than ever to get back to Kansas and Aunt Em again. ²Sometimes she would cry bitterly for hours, with Toto sitting at her feet and looking into her face, whining dismally to show how sorry he was for his little mistress. ³Toto did not really care whether he was in Kansas or the Land of Oz so long as Dorothy was with him; but he knew the little girl was unhappy, and that made him unhappy too.

¹วิตของโดโรธีเศร้าลงๆและเธอ ก็เริ่ม เข้า ใจว่า จะ กลับ ไปแคนซัสหาป้าเอ็ม ได้ยากยิ่ง ²บางครั้ง เธอร้องไห้อย่างขมขื่น เป็น ชั่วโมงๆ มีโต โต้ นั่ง อยู่ที่ เท้าจ้องมองหน้าเธอ มันครางอย่างเศร้าๆ แสดง ให้ เห็นว่ามัน ก็ เสีย ใจกับ นาย น้อยของมัน ³โตโต้ ไม่สน ใจนักว่า จะ อยู่ที่แคนซัสหรือที่ดินแดน แห่งออซ ตราบ เท่าที่โดโรธี อยู่กับ มัน แต่มันรู้ ว่า เด็ก น้อย ไม่มี ความ สุข ซึ่งทำ ให้มันพลอย ไม่ เป็น สุข ไป ด้วย

¹Now the Wicked Witch had a great longing to have for her own the Silver Shoes which the girl always wore. ²Her bees and her crows and her wolves were lying in heaps and drying up, and she had used up all the power of the Golden Cap; but if she could only get hold of the Silver Shoes, they would give her more power than all the other things she had lost. ³She watched Dorothy carefully, to see if she ever took off her shoes, thinking she might steal them. ⁴But the child was so proud of her pretty shoes that she never took them off except at night and when she took her bath. ⁵The Witch was too much afraid of the dark to dare go in Dorothy's room at night to take the shoes, and her dread of water was greater than her fear of the dark, so she never came near when Dorothy was bathing. ⁶Indeed, the old Witch never touched water, nor ever let water touch her in any way.

¹ขณะนี้ แม่มด ชั่วร้ายมี ความ อยาก ได้รอง เท้า เงินที่ เด็ก หญิงสวม อยู่เพื่อ เอามา เป็นของนางอย่างยิ่ง ²ผึ้ง กา และหมาป่าของนางนอน เป็นกอง แห้งกรัง ไปหมด แล้ว และนาง เอง ก็ ใช้เวทมนตร์ ``หมวกทองจนหมด แต่ถ้า เพียงนาง ได้รอง เท้า เงินมา นาง ก็ จะมี อำนาจยิ่ง กว่า ใดๆที่นางสูญ เสีย ไป ³นางเฝ้าดูโดโรธีอย่างใกล้ชิด ดูว่าเธอ จะถอดรอง เท้าออกเมื่อไร คิด ไว้ว่า จะขโมยมา ให้ ได้ ⁴แต่ เด็ก น้อย ก็ภูมิ ใจ ในรอง เท้าสวยนั้น มาก ไม่เคยถอดออกเลย นอกจากตอน ค่ำเมื่อเธอ ไปอาบ น้ำ ⁵แม่มดกลัวความ มืดมากจน ไม่กล้า เข้า ไป ในห้องของโดโรธีเพื่อ เอารอง เท้าตอน ค่ำๆ และนาง เอง ก็กลัว น้ำ เสียยิ่ง กว่า ความ มืด ดัง นั้น นางเลย ไม่เคย เข้า ใกล้โดโรธีตอนเธออาบ น้ำ ⁶ที่จริง แล้วแม่มด ไม่เคยแตะต้อง น้ำเลย และ ไม่เคย ให้ น้ำมาต้อง ตัวนาง แต่อย่าง ใด

¹But the wicked creature was very cunning, and she finally thought of a trick that would give her what she wanted. ²She placed a bar of iron in the middle of the kitchen floor, and then by her magic arts made the iron invisible to human eyes. ³So that when Dorothy walked across the floor she stumbled over the bar, not being able to see it, and fell at full length. ⁴She was not much hurt, but in her fall one of the Silver Shoes came off; and before she could reach it, the Witch had snatched it away and put it on her own skinny foot.

¹แต่ หญิง ชั่วร้ายคนนี้ เจ้า เล่ห์มาก ในที่ สุดนาง ก็ คิดกลอุบายที่ จะ ได้ สิ่ง อันปรารถนา ²นางเอาท่อน เหล็กวาง ไว้กลาง พื้นครัว และ ใช้เวทมนตร์ทำ ให้ตามนุษย์มอง เหล็กนั้น ไม่ เห็น ³ดังนั้น เมื่อโดโรธี เดินมาที่ พื้น ก็สะดุดท่อน เหล็กเพราะมอง ไม่ เห็น และล้มลง เต็มที่ ⁴เธอไม่ เป็น อันตรายนัก แต่ตอนที่ล้มลงรอง เท้า เงินข้างหนึ่ง ก็หลุดออกมา และก่อนที่เธอ จะ หยิบมัน ได้ นางแม่มด ก็ตะปบ เอา ไปสวม เท้าหุ้ม กระดูกของนางทันที

¹The wicked woman was greatly pleased with the success of her trick, for as long as she had one of the shoes she owned half the power of their charm, and Dorothy could not use it against her, even had she known how to do so.

¹หญิงร้ายดี ใจกับ ผล สำเร็จ ในอุบายนั้น มาก ตราบ เท่าที่นางมีรอง เท้าข้างหนึ่ง นาง ก็มี อำนาจเวทมนตร์ ครึ่งหนึ่ง และโดโรธี จะ ใช้ สู้กับ นาง ไม่ ได้ แม้ จะรู้ ว่าทำอย่างไรดี ก็ตาม

¹The little girl, seeing she had lost one of her pretty shoes, grew angry, and said to the Witch, "Give me back my shoe!"

¹เมื่อมองเห็นรอง เท้างามหลุด ไปข้างหนึ่ง เด็ก น้อย ก็โกรธ และพูดกับ แม่มดว่า `` เอารอง เท้าฉัน คืนมา!''

¹"I will not," retorted the Witch, "for it is now my shoe, and not yours."

¹ข้าไม่ ให้''แม่มดตวาด ``เพราะตอนนี้ เป็นของข้า แล้ว ไม่ใช่ของเจ้า ''

¹"You are a wicked creature!" cried Dorothy. ²"You have no right to take my shoe from me."

¹``แกเป็นคนเลว''โดโรธีร้อง'' ²``แกไม่มีสิทธิ์ เอาร้อง เท้าฉัน ไป

¹"I shall keep it, just the same," said the Witch, laughing at her, "and someday I shall get the other one from you, too."

¹``ข้าจะ เอา เก็บ ไว้ เหมือนกันนั่นแหละ''แม่มดพูด หัวเราะ เยาะ `` และวัน หนึ่ง ข้า จะ เอา อีกข้างจากเจ้า ด้วย''

¹This made Dorothy so very angry that she picked up the bucket of water that stood near and dashed it over the Witch, wetting her from head to foot.

¹นี่ทำให้โดโรธีโกรธมาก เธอคว้า ถัง น้ำที่ ตั้ง อยู่ ใกล้ๆสาด ไปที่แม่มด เปียก ตั้ง แต่ หัวจด เท้า

¹Instantly the wicked woman gave a loud cry of fear, and then, as Dorothy looked at her in wonder, the Witch began to shrink and fall away.

¹ทันใดนั้น หญิง ชั่วร้าย ก็ร้อง เสียงดัง ด้วย ความกลัว เมื่อโดโรธีมองดู ด้วย ความประหลาด ใจนั้น แม่มด ก็เริ่มหดลงๆ และละลายหาย ไป

¹"See what you have done!" she screamed. "In a minute I shall melt away."

¹``เห็น ไหมเจ้า ทำอะไร''นางตะโกน `` ในหนึ่ง นาทีข้า จะละลายหาย ไป''

¹"I'm very sorry, indeed," said Dorothy, who was truly frightened to see the Witch actually melting away like brown sugar before her very eyes.

¹``ฉันเสีย ใจ จริงๆ''โดโรธีพูด ตก ใจมากที่แม่มดละลาย ไปราวกับ น้ำตาลต่อหน้าต่อตาเธอ

¹"Didn't you know water would be the end of me?" asked the Witch, in a wailing, despairing voice.

¹``เจ้าไม่รู้ หรือว่า น้ำคือจุดจบของข้า''แม่มดถาม ด้วย เสียงโหยหวนหมดหวัง

¹"Of course not," answered Dorothy. "How should I?"

¹``ไม่''โดโรธีตอบ ``ฉัน จะรู้ ได้อย่างไร''

¹"Well, in a few minutes I shall be all melted, and you will have the castle to yourself. ²I have been wicked in my day, but I never thought a little girl like you would ever be able to melt me and end my wicked deeds. Look out--here I go!"

¹``ดีแล้ว ในสองสามนาทีข้า จะละลาย ไปหมด และเจ้า ก็ จะ ได้ปราสาทของข้า ²ข้าชั่วร้ายมานานวัน แต่ ไม่เคยนึก เลยว่า เด็ก หญิง น้อยๆอย่างเจ้า จะมาละลายข้า และจบ ความ ชั่วของข้า ได้ ดูซิ...ข้า จะ ไป แล้ว!''

¹With these words the Witch fell down in a brown, melted, shapeless mass and began to spread over the clean boards of the kitchen floor. ²Seeing that she had really melted away to nothing, Dorothy drew another bucket of water and threw it over the mess. ³She then swept it all out the door. ⁴After picking out the silver shoe, which was all that was left of the old woman, she cleaned and dried it with a cloth, and put it on her foot again. ⁵Then, being at last free to do as she chose, she ran out to the courtyard to tell the Lion that the Wicked Witch of the West had come to an end, and that they were no longer prisoners in a strange land.

¹พร้อม ด้วย คำพูดนั้น แม่มด ก็ล้มลง เป็นกองสี น้ำตาลขาดรูปขาดร่างละลายกระจาย ไป ทั่ว พื้น ไม้ อันสะอาดที่ครัว นั้น ²เมื่อเห็นนางละลาย ไป จริงๆ โดโรธี ก็ เอา น้ำ อีก ถังสาดลง ไป ³แล้วเธอ ก็ กวาด เอามันออก ไปนอกประตู ⁴หลังจากที่เธอหยิบรอง เท้า เงินข้างที่ หญิงชรานั้น ทิ้ง ไว้ ขึ้นมา เธอ ก็ล้าง และ เอา ผ้าเช็ดจน แห้ง สวมมัน ไว้กับ เท้า อีก ครั้ง ⁵และ แล้วเมื่อ เป็นอิสระที่ จะทำอะไร ได้ตามต้องการ เธอ ก็ วิ่งออก ไปที่สนาม บอกสิงโตว่าแม่มด ชั่วร้าย แห่งทิศ ตะวัน ตก ถึงจุดจบ แล้ว และต่าง ก็ ไม่ต้อง เป็นนัก โทษ ในดินแดนประหลาด แห่งนี้ อีกต่อ ไป

Chapter 13. The Rescue

บทที่ 13 การช่วย กู้ภัย

¹The Cowardly Lion was much pleased to hear that the Wicked Witch had been melted by a bucket of water, and Dorothy at once unlocked the gate of his prison and set him free. ²They went in together to the castle, where Dorothy's first act was to call all the Winkies together and tell them that they were no longer slaves.

¹สิงโตขี้ขลาดดีใจมากที่ ได้ ฟังข่าวว่าแม่มด ชั่วร้ายละลาย ไป แล้ว ด้วย น้ำหนึ่ง ถัง โดโรธีถอดกลอนประตูกรง ขังปล่อยมัน ให้ เป็นอิสระทันที ²และต่างพากัน ไปที่ปราสาท สิ่งแรก ที่โดโรธีทำ ก็คือเรียกพวก วินกีส์มา ทั้งหมด แล้วบอกว่ามัน ไม่ต้อง เป็นทาส อีกต่อ ไป แล้ว

¹There was great rejoicing among the yellow Winkies, for they had been made to work hard during many years for the Wicked Witch, who had always treated them with great cruelty. ²They kept this day as a holiday, then and ever after, and spent the time in feasting and dancing.

¹วกวินกีส์สีเหลือง ตื่น เต้นดี ใจกันมาก เพราะต้อง ถูกทำงานหนัก มานานปีเนื่อง ด้วยแม่มด ชั่วร้ายปฏิบัติต่อมันอย่างทารุณยิ่ง ตลอดมา ²และพวก เขา ได้ เอาวัน นั้น เป็นวัน หยุดรื่นเริง ตั้ง แต่บัดนั้น เป็นต้นมา ใช้ เวลานั้น กิน เลี้ยง และเริงระบำกัน

¹"If our friends, the Scarecrow and the Tin Woodman, were only with us," said the Lion, "I should be quite happy."

¹``ถ้าเพื่อนเรา หุ่น ไล่กากับ ชายตัด ไม้ดีบุก ได้ กลับมา อยู่กับ เรา เท่านั้น ...''สิงโตพูด ``ฉัน จะ เป็น สุข ใจยิ่ง ''

¹"Don't you suppose we could rescue them?" asked the girl anxiously.

¹``เธอไม่ คิดว่าเรา จะ ช่วย เขา ได้หรือ'' เด็ก หญิงถามอย่างกระวนกระวาย

¹"We can try," answered the Lion.

¹``เราลองดูก็ ได้''สิงโตตอบ

¹So they called the yellow Winkies and asked them if they would help to rescue their friends, and the Winkies said that they would be delighted to do all in their power for Dorothy, who had set them free from bondage. ²So she chose a number of the Winkies who looked as if they knew the most, and they all started away. ³They traveled that day and part of the next until they came to the rocky plain where the Tin Woodman lay, all battered and bent. ⁴His axe was near him, but the blade was rusted and the handle broken off short.

¹ดังนั้น พวก เขาจึงเรียกพวก วินกีส์สี เหลืองมา แล้วถามว่า จะ ช่วย กู้ภัย เพื่อนๆ ได้ ไหม พวก วินกีส์ตอบว่ายิน ดีที่ จะทำทุกอย่าง สุด ความสามารถ เพื่อ ช่วยโดโรธีที่ ช่วย ให้พวก เขา เป็นอิสระหลุดพ้นจากพันธะ ²ดังนั้น เธอจึงคัด เลือกวินกีส์จำนวนหนึ่ง ที่ดูท่าทางรู้ เรื่อง ดีที่ สุด ³แล้วต่าง ก็ออก เดินทาง ใช้ เวลาข้ามวัน จึง ถึงท้องที่หินขรุขระ ซึ่งชายตัด ไม้ดีบุกบุบบี้ยับเยิน ไปหมด ตลอด ทั้งร่าง ⁴ใกล้ๆ ตัวมีขวานวาง อยู่ แต่คมนั้น ก็ ขึ้นสนิม และด้าม ก็ หัก

¹The Winkies lifted him tenderly in their arms, and carried him back to the Yellow Castle again, Dorothy shedding a few tears by the way at the sad plight of her old friend, and the Lion looking sober and sorry. ²When they reached the castle Dorothy said to the Winkies: "Are any of your people tinsmiths?"

¹พวกวินกีส์ ใช้แขนพยุงมัน ขึ้นอย่างนุ่มนวล แล้วหาม กลับ ไปปราสาทสี เหลือง อีก ครั้ง โดโรธีเช็ด น้ำตาสองสามหยดเมื่อ ได้ เห็นภาพ อันเศร้าสลดของ เพื่อน เก่า และสิงโต ก็ดู ซึม เสีย ใจ อยู่ ²เมื่อพวกนั้น มา ถึงปราสาท โดโรธี ก็พูดกับ พวก วินกีส์ว่า พวก เธอมีช่างดีบุก ไหม''

¹"Oh, yes. Some of us are very good tinsmiths," they told her.

¹``อ้อ!...ใช่ซิ พวกเราบางคน เป็นช่างดีบุกชั้น ดีมากๆ''พวก เขาบอกเธอ

¹"Then bring them to me," she said. And when the tinsmiths came, bringing with them all their tools in baskets, she inquired, "Can you straighten out those dents in the Tin Woodman, and bend him back into shape again, and solder him together where he is broken?"

¹``ถ้าเช่นนั้น ไปนำ มา ให้ฉันที...''เธอพูด และเมื่อช่างดีบุกมา ถึง โดยนำ เครื่องมือ ทั้งหมด ใส่ตะกร้ามา ด้วย เธอ ก็ถามว่า ``เธอตีรอยบุบของชายตัด ไม้ดีบุก ให้ดี เหมือนเดิม ได้ ไหม ทำ ให้ เขา กลับ เข้ารูปเดิม อีก แล้ว ก็ต่อตรงที่ หัก ให้ตรงๆ...''

¹The tinsmiths looked the Woodman over carefully and then answered that they thought they could mend him so he would be as good as ever. ²So they set to work in one of the big yellow rooms of the castle and worked for three days and four nights, hammering and twisting and bending and soldering and polishing and pounding at the legs and body and head of the Tin Woodman, until at last he was straightened out into his old form, and his joints worked as well as ever. ³To be sure, there were several patches on him, but the tinsmiths did a good job, and as the Woodman was not a vain man he did not mind the patches at all.

¹ช่างดีบุกพินิจดูชายตัดไม้อย่างพิจารณา แล้ว ก็ตอบว่าพวก เขา คิดว่าซ่อม ได้ ดัง นั้น ชายตัด ไม้ดีบุก จะ กลับดี เหมือน เก่า ²ว่าแล้วพวก เขา ก็ลงมือทำงานกัน ในห้องสี เหลือง ใหญ่ห้องหนึ่ง ในปราสาท ทำ อยู่สามวัน กับ สี่ คืน ทั้งตอก ทั้งบิด ทั้งตัด ทั้งต่อ และ ขัด เงา ตอกตรงขากับ ตัว ตัวกับ หัว จนกระทั่ง ในที่ สุดช่างตัด ไม้ดีบุก ก็ ถูกซ่อมจน เป็นรูปเดิม เหมือนก่อน ³ที่แน่ๆคือมีรอยปะต่อติด อยู่มากมาย แต่ช่างดีบุกทำงานดี และชายตัด ไม้ ก็ ไม่ใช่คนขี้โอ่ อยู่ แล้ว เขาจึง ไม่สน ใจกับ รอยต่อปะนั้น เลย

¹When, at last, he walked into Dorothy's room and thanked her for rescuing him, he was so pleased that he wept tears of joy, and Dorothy had to wipe every tear carefully from his face with her apron, so his joints would not be rusted. ²At the same time her own tears fell thick and fast at the joy of meeting her old friend again, and these tears did not need to be wiped away. ³As for the Lion, he wiped his eyes so often with the tip of his tail that it became quite wet, and he was obliged to go out into the courtyard and hold it in the sun till it dried.

¹ในที่ สุด เมื่อชายตัด ไม้ดีบุก เดิน ไปที่ห้องโดโรธี และขอบ ใจเธอที่ ช่วย กู้ เขามา ได้ เขาดี ใจมากจนร้องไห้ และโดโรธีต้อง เอา ผ้ากันเปื้อนเช็ด น้ำตาทุกหยดบน ใบหน้าของมันอย่างระมัดระวังเพื่อข้อต่อ จะ ได้ ไม่ เป็นสนิม ²ใน เวลาเดียวกัน น้ำตาของเธอ ก็หยด เป็นสายลงมา ด้วย ความยิน ดีที่ ได้พบ เพื่อน เก่า อีก ครั้ง แต่ น้ำตาเธอนั้น ไม่จำ เป็นต้องเช็ด ³สิงโตนั้นเช็ดตา บ่อยๆ ด้วย ปลายหางของมันจน เปียกชุ่ม และต้องออก ไปข้างนอกที่สนาม หญ้าถือ หาง ไว้กลาง แดดจน แห้ง

¹"If we only had the Scarecrow with us again," said the Tin Woodman, when Dorothy had finished telling him everything that had happened, "I should be quite happy."

¹``ถ้าเรา เพียง ได้หุ่น ไล่กามา อยู่กับ เรา อีก...''ชายตัด ไม้ดีบุกพูดหลังจากที่โดโรธี เล่าทุกอย่างที่เกิด ขึ้น ให้มัน ฟัง ``ฉัน จะ เป็น สุขยิ่ง ''

¹"We must try to find him," said the girl.

¹``เราต้องพยายามไปหา เขา ให้ ได้...'' เด็ก หญิงพูด

¹So she called the Winkies to help her, and they walked all that day and part of the next until they came to the tall tree in the branches of which the Winged Monkeys had tossed the carecrow's clothes.

¹ดังนั้น เธอจึงเรียกพวก วินกีส์มา ช่วยเธอ อีก และพวก เขา ก็ เดินกัน ตลอดวัน นั้น กับ วัน ถัดมาจน ไป ถึงต้น ไม้ สูงตรงกิ่งที่ลิงติดปีกปา เสื้อ ผ้าของหุ่น ไล่กา ไปติด ไว้

¹It was a very tall tree, and the trunk was so smooth that no one could climb it; but the Woodman said at once, "I'll chop it down, and then we can get the Scarecrow's clothes."

¹ต้นไม้นั้น สูงมาก และลำต้น ก็เรียบจน ไม่มี ใครปีน ขึ้น ไป ได้ แต่ชายตัด ไม้พูด ขึ้นทันทีว่า ``ฉัน จะตัด มันลง และเรา จะ ได้ เสื้อ ผ้าของหุ่น ไล่กา''

¹Now while the tinsmiths had been at work mending the Woodman himself, another of the Winkies, who was a goldsmith, had made an axe-handle of solid gold and fitted it to the Woodman's axe, instead of the old broken handle. ²Others polished the blade until all the rust was removed and it glistened like burnished silver.

¹ในตอนนั้น ขณะที่ช่างดีบุกทำงานซ่อม ตัวชายตัด ไม้ อยู่ วินกีส์ อีกคนที่ เป็นช่างทอง ก็ ได้ทำด้ามขวาน ด้วยทองแท่ง และ เอาสวม เข้ากับ ขวานของชายตัด ไม้ แทน อัน เก่าที่ หัก ไป ²วินกีส์คนอื่นๆ ก็ลับคม เสียจนสนิมหลุดออกหมด ส่งประกายราวกับ เงิน ขัด เงา

¹As soon as he had spoken, the Tin Woodman began to chop, and in a short time the tree fell over with a crash, whereupon the Scarecrow's clothes fell out of the branches and rolled off on the ground.

¹ทันทีที่พูดจบชายตัดไม้ดีบุก ก็เริ่มลงมือตัด และ ใน เวลา อัน สั้นต้น ไม้ต้นนั้น ก็ล้มครืนลง เสื้อ ผ้าของหุ่น ไล่กา ก็ตกลงมาจากกิ่ง ไม้เรี่ยราด ไปตาม พื้นดิน

¹Dorothy picked them up and had the Winkies carry them back to the castle, where they were stuffed with nice, clean straw; and behold! here was the Scarecrow, as good as ever, thanking them over and over again for saving him.

¹โดโรธีหยิบมัน ขึ้นมา และ ให้วินกีส์ถือ กลับ ไปที่ปราสาท ที่นั่นพวก เขา เอาฟางอย่างดีสะอาดๆยัด เข้า ไปใหม่ และดูสิ...นั่นเจ้า หุ่น ไล่กา...มันดูดีดัง เดิม แล้ว...มันขอบ ใจพวก เขา ครั้ง แล้ว ครั้ง เล่าที่ ช่วยมัน ไว้

¹Now that they were reunited, Dorothy and her friends spent a few happy days at the Yellow Castle, where they found everything they needed to make them comfortable.

¹บัดนี้พวก เขา ได้ กลับมารวมกัน อีก ครั้ง แล้ว โดโรธีกับ เพื่อนๆของเธอ ใช้วัน เวลา อัน สุขยิ่ง สองสามวัน อยู่ ในปราสาทสี เหลือง พวก เขา ได้ ความสะดวก สบายทุกอย่างที่ต้องการ

¹But one day the girl thought of Aunt Em, and said, "We must go back to Oz, and claim his promise."

¹แต่มาวัน หนึ่ง เด็ก หญิง ก็ คิด ถึงป้าเอ็ม และพูดว่า ``เราต้อง กลับ ไปหาออซ และเรียกร้องข้อสัญญา''

¹"Yes," said the Woodman, "at last I shall get my heart."

¹``ใช่ซิ''ชายตัดไม้พูด ``ฉัน จะ ได้ หัว ใจ ในที่ สุด''

¹"And I shall get my brains," added the Scarecrow joyfully.

¹``ฉันก็ จะ ได้มันสมอง...''หุ่น ไล่กาเสริมอย่างร่าเริง

¹"And I shall get my courage," said the Lion thoughtfully.

¹``ฉันก็ จะ ได้ ความกล้าหาญ...''สิงโตพูดอย่างครุ่น คิด

¹"And I shall get back to Kansas," cried Dorothy, clapping her hands. ²"Oh, let us start for the Emerald City tomorrow!"

¹``ฉันก็ จะ ได้ กลับ ไปแคนซัส...''โดโรธีร้อง และตบมือ'' ²``โอ้...เราออกเดินทาง ไปเมือง มรกตพรุ่งนี้ กัน เถอะ

¹This they decided to do. ²The next day they called the Winkies together and bade them good-bye. ³The Winkies were sorry to have them go, and they had grown so fond of the Tin Woodman that they begged him to stay and rule over them and the Yellow Land of the West. ⁴Finding they were determined to go, the Winkies gave Toto and the Lion each a golden collar; and to Dorothy they presented a beautiful bracelet studded with diamonds; and to the Scarecrow they gave a gold-headed walking stick, to keep him from stumbling; and to the Tin Woodman they offered a silver oil-can, inlaid with gold and set with precious jewels.

¹พวกเขาตัด สิน ใจ ²วันต่อมา ก็เรียกพวก วินกีส์มารวมกัน และ กล่าวอำลา ³พวกวินกีส์ เสีย ใจที่พวก เขา จะจาก ไป พวก เขาชอบชายตัด ไม้ดีบุกมากจน ได้ขอร้อง ให้ อยู่ ปกครองพวก เขา ในดินแดนสี เหลือง แห่งทิศ ตะวัน ออก ⁴เมื่อรู้ว่าพวก นั้น ตั้ง ใจ ไปกัน จริงๆ พวก วินกีส์ ก็ ให้ปลอกคอทองกับ โต โต้ และสิงโตอย่างละ ตัว ให้สร้อยคอสวยกับ โดโรธี เส้นหนึ่ง ฝัง ด้วยเพชร ให้ ไม้ เท้ายอดทองกับ หุ่น ไล่กา เพื่อป้องกัน ไม่ ให้มันสะดุด และ ให้ กระป๋อง น้ำมัน ฝังเพชรกับ มณีมีค่ากับ ชายตัด ไม้ดีบุก

¹Every one of the travelers made the Winkies a pretty speech in return, and all shook hands with them until their arms ached.

¹นักเดินทางทุกคน กล่าวสุนทรพจน์อย่างดงามกับ พวก วินกีส์ เป็นการตอบ แทน แล้ว ก็จับ มือกัน เสีย ปวดแขน

¹Dorothy went to the Witch's cupboard to fill her basket with food for the journey, and there she saw the Golden Cap. ²She tried it on her own head and found that it fitted her exactly. ³She did not know anything about the charm of the Golden Cap, but she saw that it was pretty, so she made up her mind to wear it and carry her sunbonnet in the basket.

¹โดโรธีไปที่ ตู้ของแม่มด เอา อาหาร ใส่ตะกร้า เต็มสำหรับ เดินทาง เธอ เห็นหมวกทองวาง อยู่ ²เลยลองสวมบนศีรษะเห็นว่าเหมาะกับ เธอ ³พอดีเธอไม่รู้ เรื่อง อะไร เกี่ยวกับ เวทมนตร์ของหมวกทอง แต่ เห็นว่ามันสวยเลย คิด จะ ใส่ ไป แล้ว ก็ เอาหมวกกัน แดดของเธอ ใส่ ในตะกร้า เสีย

¹Then, being prepared for the journey, they all started for the Emerald City; and the Winkies gave them three cheers and many good wishes to carry with them.

¹และ แล้ว...เมื่อ พร้อม จะ เดินทาง ทั้งหมด ก็เริ่มออก มุ่ง ไป สู่เมือง มรกต พวก วินกีส์มาส่ง เสียงเชียร์สาม ครั้ง และอวยพร ให้มากมาย

Chapter 14. The Winged Monkeys

บทที่ 14 ลิงติดปีก

¹You will remember there was no road--not even a pathway-- between the castle of the Wicked Witch and the Emerald City. ²When the four travelers went in search of the Witch she had seen them coming, and so sent the Winged Monkeys to bring them to her. ³It was much harder to find their way back through the big fields of buttercups and yellow daisies than it was being carried. ⁴They knew, of course, they must go straight east, toward the rising sun; and they started off in the right way. ⁵But at noon, when the sun was over their heads, they did not know which was east and which was west, and that was the reason they were lost in the great fields. ⁶They kept on walking, however, and at night the moon came out and shone brightly. ⁷So they lay down among the sweet smelling yellow flowers and slept soundly until morning-- all but the Scarecrow and the Tin Woodman.

¹ท่านคงจำได้ว่า ไม่มีถนน หรือ แม้ แต่ทาง เดินระหว่างปราสาทแม่มดที่ ชั่วร้ายกับ เมือง มรกตเลย ²เมื่อตอนที่นักเดินทางสี่คนออกมาค้น หาแม่มดกันนั้น นาง เห็นพวก เขามา และ ได้ส่งลิงติดปีก ไปนำ มา ให้นาง ³การที่จะหาหนทาง กลับผ่าน ทุ่งดอกบัตเตอร์คัปกับ ดอกเดซีสี เหลือง อันกว้าง ใหญ่ที่ ถูกอุ้มข้ามมานั้น ยากมาก ⁴แน่นอน พวก เขารู้ ว่า จะต้องตรง ไปทาง ตะวัน ออกเพื่อ มุ่ง ไปทางที่ ตะวัน ขึ้น และพวก เขา ก็ออก เดินทางทันที ⁵แต่พอตก บ่ายเมื่อ ตะวัน อยู่ เหนือศีรษะ พวก เขา ก็ ไม่รู้ ว่าทาง ไหน เป็นทิศ ตะวัน ออกทาง ไหน เป็นทิศ ตะวัน ตก นั่น เป็นเหตุ ให้หลงทาง อยู่ ใน ทุ่งกว้าง ⁶อย่างไรก็ตามพวก เขาต่างพากัน เดิน ไป และเมื่อพลบ ค่ำ เดือน ก็ส่องแสงเจิดจ้า ⁷ดังนั้น ส่วนหนึ่ง จึงพากันนอนลงท่ามกลางดอก ไม้สี เหลือง กลิ่นหอมหวนนั้น และ หลับ ไปหมดจนรุ่งเช้า ยก เว้นหุ่น ไล่กากับ ชายตัด ไม้ดีบุก เท่านั้น

¹The next morning the sun was behind a cloud, but they started on, as if they were quite sure which way they were going.

¹เช้าต่อมา ตะวัน ถูกบดบัง อยู่หลังก้อนเมฆ แต่ต่าง ก็ออก เดินทางกันราวกับ ว่า แน่ ใจว่า จะ ไปทาง ไหน

¹"If we walk far enough," said Dorothy, "I am sure we shall sometime come to some place."

¹``ถ้าเรา ไป ไกลพอ...''โดโรธีพูด ``เรา จะ ไป ถึงจุดบางจุด ใน เวลา ไม่นานนัก ฉัน แน่ ใจ...''

¹But day by day passed away, and they still saw nothing before them but the scarlet fields. ²The Scarecrow began to grumble a bit.

¹แต่วัน แล้ววัน เล่าผ่าน ไป ก็ ยังคง ไม่ เห็นอะไรนอกจากท้อง ทุ่งสี เหลือง ²หุ่นไล่กาเริ่มบ่นบ้าง

¹"We have surely lost our way," he said, "and unless we find it again in time to reach the Emerald City, I shall never get my brains."

¹``เราคงหลงทางแน่ๆ...''มันพูด `` และถ้า เราหาทาง ไปเมือง มรกตกัน ไม่ ได้ฉัน ก็ ไม่มีทาง ได้มันสมอง

¹"Nor I my heart," declared the Tin Woodman. ²"It seems to me I can scarcely wait till I get to Oz, and you must admit this is a very long journey."

¹``หรือหัว ใจ''ชายตัด ไม้ดีบุก ประกาศ ²``ดูเหมือนฉัน จะรอจน ไป ถึงออซ ไม่ ไหว แล้ว และเธอต้องยอมรับ ว่าการ เดินทาง ครั้ง นี้ นานจัง''

¹"You see," said the Cowardly Lion, with a whimper, "I haven't the courage to keep tramping forever, without getting anywhere at all."

¹``นี่นะ''สิงโตขี้ขลาดพูดปนสะอึกสะอื้น''``ฉันเอง ก็ ไม่มี ความกล้าหาญที่ จะ เดินดุ่มๆ อยู่ ตลอด ไป โดย ไป ไม่ ถึงที่ ไหนเลย''

¹Then Dorothy lost heart. She sat down on the grass and looked at her companions, and they sat down and looked at her, and Toto found that for the first time in his life he was too tired to chase a butterfly that flew past his head. ²So he put out his tongue and panted and looked at Dorothy as if to ask what they should do next.

¹ถึงตอนนั้น โดโรธี ก็ ใจหาย เธอ นั่งลงบน พื้น หญ้า และจ้องมอง เพื่อนๆของเธอ และพวก เขา ก็ นั่งลงจ้องมองเธอ โต โต้ ก็พบ เป็น ครั้ง แรก ในชีวิตว่ามันเหนื่อย เกิน ไปกว่า จะ ไล่ผี เสื้อที่บินผ่าน หัวมัน ²ดังนั้น มันจึงแลบลิ้นออกมาสั่นแฮกๆ มองดูโดโรธีราวกับ จะถามว่า จะทำอย่างไรกันต่อ ไป

¹"Suppose we call the field mice," she suggested. ²"They could probably tell us the way to the Emerald City."

¹``ถ้าเราเรียกหนูนามา...''เธอเสนอ `` ²มันอาจบอกทางไปเมือง มรกต ให้เรา ได้

¹"To be sure they could," cried the Scarecrow. ²"Why didn't we think of that before?"

¹``มันคงทำได้ แน่ๆ...''หุ่น ไล่การ้อง ขึ้น `` ²ทำไมเราไม่ คิดมาก่อนนะ''

¹Dorothy blew the little whistle she had always carried about her neck since the Queen of the Mice had given it to her. ²In a few minutes they heard the pattering of tiny feet, and many of the small gray mice came running up to her. ³Among them was the Queen herself, who asked, in her squeaky little voice:

¹โดโรธีเป่านกหวีดน้อยที่เธอห้อยคอมา เสมอๆ นับ ตั้ง แต่ราชินี แห่งหนูนา ให้เธอมา ²เพียงสองสามนาทีพวก เขา ก็ ได้ยิน เสียง เท้าเล็กๆ วิ่งซอย เข้ามา และหนูสีหม่น ตัวเล็ก ก็ วิ่งมาหาเธอ ³มีราชินีท่ามกลางพวกมัน ด้วย เธอถามโดโรธี ด้วย เสียงแหลมเล็กว่า

¹"What can I do for my friends?"

¹``สหาย ฉันจะทำอะไร ให้เธอ ได้บ้าง...''

¹"We have lost our way," said Dorothy. ²"Can you tell us where the Emerald City is?"

¹``เราหลงทาง''โดโรธีพูด `` ²ช่วยบอกทีซิว่าเมือง มรกต อยู่ทาง ไหน''

¹"Certainly," answered the Queen; "but it is a great way off, for you have had it at your backs all this time." ²Then she noticed Dorothy's Golden Cap, and said, "Why don't you use the charm of the Cap, and call the Winged Monkeys to you? ³They will carry you to the City of Oz in less than an hour."

¹แน่ซิ''ราชินีตอบ `` แต่ทางมัน ไกล เพราะเธอหัน หลัง ให้มัน ตลอดมานี่'' ²ครั้นแล้วราชินี ก็แล เห็นหมวกทอง ของโดโรธี และพูด ขึ้นว่า ``ทำไมเธอ ไม่ ใช้เวทมนตร์ของหมวกนั่น แล้วเรียกพวก ลิงติดปีกมาล่ะ ³มันจะ ได้อุ้มเธอ ไปเมือง มรกต ใน ไม่ ถึงหนึ่ง ชั่วโมงเลยละ''

¹"I didn't know there was a charm," answered Dorothy, in surprise. ²"What is it?"

¹``ฉันไม่รู้ ว่ามันมีเวทมนตร์...''โดโรธีตอบ ด้วย ความประหลาด ใจ ²อะไรนะ''

¹"It is written inside the Golden Cap," replied the Queen of the Mice. ²"But if you are going to call the Winged Monkeys we must run away, for they are full of mischief and think it great fun to plague us."

¹``มีที่เขียน ไว้ ในหมวกทอง''ราชินีหนูนาตอบ `` ²แต่ถ้า เธอ จะเรียกลิงติดปีกมาเราต้อง วิ่ง ไปกันก่อน มัน เต็ม ไป ด้วย ความร้ายกาจ และ คิดว่า สนุกนักที่ จะแกล้งพวก เรา

¹"Won't they hurt me?" asked the girl anxiously.

¹``มันไม่ทำร้ายฉันหรือ'' เด็ก หญิงถามอย่างกังวล

¹"Oh, no. ²They must obey the wearer of the Cap. ³Good-bye!" ⁴And she scampered out of sight, with all the mice hurrying after her.

¹``โอ้...ไม่หรอก ²มันต้องเชื่อ ฟัง ผู้ที่สวมหมวก ³ลาก่อน!'' ⁴แล้วราชินี ก็ วิ่งหยอยๆลับตา ไป พร้อม ด้วยหนู ทั้งหมด วิ่งตามติด ไป

¹Dorothy looked inside the Golden Cap and saw some words written upon the lining. ²These, she thought, must be the charm, so she read the directions carefully and put the Cap upon her head.

¹โดโรธีดูด้าน ในของหมวกทอง และ เห็น ตัว เขียน อยู่ตรงรอยตะเข็บ ²เธอคิดว่าคง เป็นเวทมนตร์ ดัง นั้น เธอจึง อ่าน คำนั้น อย่างระมัดระวัง แล้วสวมหมวก ไว้บน หัว

¹"Ep-pe, pep-pe, kak-ke!" she said, standing on her left foot.

¹``เอ็ป�ปี เป็ป�ปี แก๊ก�กี!''เธอพูดยืน ด้วย เท้าซ้าย

¹"What did you say?" asked the Scarecrow, who did not know what she was doing.

¹``เธอพูดอะไรนะ''หุ่นไล่กา ซึ่ง ไม่รู้ ว่าเธอทำอะไร อยู่ถาม ขึ้น

¹"Hil-lo, hol-lo, hel-lo!" Dorothy went on, standing this time on her right foot.

¹``ฮัล�โล ฮอล�โล เฮล�โล!''โดโรธีพูดต่อ คราวนี้ยืน ด้วย เท้าขวา

¹"Hello!" replied the Tin Woodman calmly.

¹``เฮล�โล!''ชายตัดไม้ดีบุกร้องตอบ โดยสงบ

¹"Ziz-zy, zuz-zy, zik!" said Dorothy, who was now standing on both feet. ²This ended the saying of the charm, and they heard a great chattering and flapping of wings, as the band of Winged Monkeys flew up to them.

¹``ซิส�ซี ซุส�ซี ซิก!''โดโรธีพูด ตอนนี้ยืนสอง เท้า ²เป็น อันจบการร่ายมนตร์ และ แล้ว ก็ ได้ยิน เสียงปีกโบกสะพือ ลิงติดปีกฝูง ใหญ่ ก็บินมา เหนือพวก เขา

¹The King bowed low before Dorothy, and asked, "What is your command?"

¹ราชาลิงโค้งให้โดโรธี และถามว่า ``ท่าน จะบัญชาอะไร''

¹"We wish to go to the Emerald City," said the child, "and we have lost our way."

¹``เราต้องการไปเมือง มรกต'' เด็ก น้อยพูด ``เราหลงทาง อยู่''

¹"We will carry you," replied the King, and no sooner had he spoken than two of the Monkeys caught Dorothy in their arms and flew away with her. ²Others took the Scarecrow and the Woodman and the Lion, and one little Monkey seized Toto and flew after them, although the dog tried hard to bite him.

¹``เราจะอุ้มท่าน ไป''ราชาลิงตอบ และ ในทันทีที่มันพูดจบลิงสอง ตัว ก็อุ้มโดโรธี ขึ้นแขนพาเธอบิน ไป ²ส่วน ตัว อื่นๆ ก็คว้าหุ่น ไล่กา ชายตัด ไม้ดีบุก และสิงโต ไป ด้วย ลิง ตัวเล็กคว้าโต โต้ ได้ ก็พากันบินตาม ไป แม้ว่าเจ้า หมาพยายามอย่างยิ่ง ที่ จะกัดมัน

¹The Scarecrow and the Tin Woodman were rather frightened at first, for they remembered how badly the Winged Monkeys had treated them before; but they saw that no harm was intended, so they rode through the air quite cheerfully, and had a fine time looking at the pretty gardens and woods far below them.

¹ทีแรกหุ่น ไล่กากับ ชายตัด ไม้ดีบุกค่อนข้างกลัวเพราะจำ ได้ว่าเจ้า ลิงติดปีกเคยทำกับ มันอย่างไรมาก่อน แต่เมื่อ เห็นว่า ไม่มี อันตราย ใดๆ ก็ นั่งผ่าน อากาศ ไปอย่างรื่นเริง และ ได้ โอกาสดีที่ จะมอง เรือกสวนป่า ไม้ ไกลๆที่ อยู่เบื้อง ล่าง

¹Dorothy found herself riding easily between two of the biggest Monkeys, one of them the King himself. ²They had made a chair of their hands and were careful not to hurt her.

¹โดโรธีพบว่าเธอนั่ง ไปอย่างง่ายดาย ประกบ ด้วยลิง ใหญ่สอง ตัว ตัวหนึ่ง คือราชา เอง ²มันเอามือทำ เป็นเก้าอี้อย่างระมัดระวังที่ จะ ไม่ ให้ เป็น อันตรายกับ เธอ

¹"Why do you have to obey the charm of the Golden Cap?" she asked.

¹``ทำไมเธอต้องเชื่อ ฟังเวทมนตร์ของหมวกทอง ด้วย เล่า''เธอถาม

¹"That is a long story," answered the King, with a Winged laugh; "but as we have a long journey before us, I will pass the time by telling you about it, if you wish."

¹``เรื่องมันยาว...''ราชาลิงตอบ พร้อมกับ หัวเราะ `` แต่เนื่องจากเราต้อง ไปกัน ไกล ฉัน จะ ฆ่า เวลา ด้วยการ เล่าเรื่อง ให้เธอ ฟัง ถ้า เธอต้องการ...''

¹"I shall be glad to hear it," she replied.

¹``ฉันยินดีที่ จะ ฟัง''เธอตอบ

¹"Once," began the leader, "we were a free people, living happily in the great forest, flying from tree to tree, eating nuts and fruit, and doing just as we pleased without calling anybody master. ²Perhaps some of us were rather too full of mischief at times, flying down to pull the tails of the animals that had no wings, chasing birds, and throwing nuts at the people who walked in the forest. ³But we were careless and happy and full of fun, and enjoyed every minute of the day. ⁴This was many years ago, long before Oz came out of the clouds to rule over this land.

¹``กาลครั้ง หนึ่ง ...'' หัวหน้าเริ่มเรื่อง ``เรา เป็น ผู้คนอิสระ อยู่อย่าง สุข สบาย ในป่า บินจากต้น ไม้โน้น ไปต้น ไม้นี้ กิน ลูกนัต และผล ไม้ และทำตาม ใจเรา โดย ไม่ต้องเรียก ใครว่า เป็นนาย ²บางทีพวกเราบาง ตัวตอนนั้น ก็ เต็ม ไป ด้วย ความซุกซน บินลง ไปดึงหางสัตว์ ที่ ไม่มีปีก ไล่นก ขว้างลูกนัต ไป ยังคนที่ผ่านป่า เข้ามา ³แต่เรา ไม่ ใส่ ใจกับ อะไร ทั้ง สิ้น และ เป็น สุข สนุก เต็มที่ เรารื่นเริงกับ ทุกนาที แต่ละวัน ⁴นั่นหลายปีมาแล้ว...ก่อนที่ออซ จะโผล่จาก กลุ่มเมฆมา ปกครองดินแดนนี้ ...''

¹"There lived here then, away at the North, a beautiful princess, who was also a powerful sorceress. ²All her magic was used to help the people, and she was never known to hurt anyone who was good. ³Her name was Gayelette, and she lived in a handsome palace built from great blocks of ruby. ⁴Everyone loved her, but her greatest sorrow was that she could find no one to love in return, since all the men were much too stupid and ugly to mate with one so beautiful and wise. ⁵At last, however, she found a boy who was handsome and manly and wise beyond his years. ⁶Gayelette made up her mind that when he grew to be a man she would make him her husband, so she took him to her ruby palace and used all her magic powers to make him as strong and good and lovely as any woman could wish. ⁷When he grew to manhood, Quelala, as he was called, was said to be the best and wisest man in all the land, while his manly beauty was so great that Gayelette loved him dearly, and hastened to make everything ready for the wedding.

¹``ครั้ง นั้น ที่นี่ ทางทิศ เหนือมีเจ้า หญิงแสนสวย ซึ่ง เป็นนาง ฟ้ามี อำนาจ ด้วย ²เวทมนตร์ของเธอใช้ ช่วยคน และ ไม่เคยทำ อันตรายคนดี แต่อย่าง ใด ³เธอชื่อเกย์แลตต์ เธออาศัย อยู่ ในปราสาทงดงาม สร้าง ด้วยทับทิมก้อนโตๆ ⁴ทุกคนรักเธอแต่เธอมี ความเศร้ามากที่หาคนรัก ไม่ ได้เพราะชาย ทั้งหลายโง่เง่า และน่าเกลียด เกิน ไปที่ จะ คู่ควรกับ เธอ ผู้แสนสวย และชาญฉลาด ⁵อย่างไรก็ตาม ในที่ สุดเธอ ได้พบ เห็นหนุ่มรูปหล่อ และ เป็นชายชาตรี ฉลาดล้ำ อายุ ⁶เกย์แลตต์ตกลงใจว่า ถ้า เขาโต เป็นชาย เต็ม ตัว แล้ว เธอ จะ ได้ เขา เป็นสามีดัง นั้น เธอจึงนำ เขา ไป อยู่ ในวังทับทิม และ ใช้เวทมนตร์ อำนาจ ทั้งหมดทำ ให้ เขา แข็งแกร่ง ดีงาม น่ารัก เท่าที่ หญิง ใด จะพึงปรารถนา ⁷เมื่อเขาโต เป็นหนุ่ม เธอเรียก เขาว่า เกอลาลา เป็นคนที่ กล่าวกันว่า เป็นชายดี และฉลาดที่ สุด ในดินแดน ทั้งหมด ความงามของชายนี้ ทำ ให้เกย์แลตต์หลงรัก เขาอย่าง สุด ใจ และรีบเตรียมทุก สิ่ง ให้ พร้อมสำหรับ การ แต่งงาน...''

¹"My grandfather was at that time the King of the Winged Monkeys which lived in the forest near Gayelette's palace, and the old fellow loved a joke better than a good dinner. ²One day, just before the wedding, my grandfather was flying out with his band when he saw Quelala walking beside the river. ³He was dressed in a rich costume of pink silk and purple velvet, and my grandfather thought he would see what he could do. ⁴At his word the band flew down and seized Quelala, carried him in their arms until they were over the middle of the river, and then dropped him into the water.

¹``ตอนนั้นปู่ฉัน เป็นราชา แห่งลิงติดปีก อยู่ ในป่า ใกล้ๆวังของเกย์แลตต์ และ ผู้เฒ่า ก็ชอบเรื่อง ตลกมากกว่า อาหารมื้อกลางวัน ดีๆ เสีย อีก ²วันหนึ่ง ก่อนการ แต่งงาน ปู่ฉันบิน ไปกับ พวก ก็ เห็นเกอลาลา เดิน อยู่ริม น้ำ ³เขา แต่งกาย ด้วยชุดหรูหรา ไหมสีชมพูกับ กำมะหยี่สีม่วง และปู่ฉัน ก็ คิด จะทำอะไร ขึ้นมาบ้าง ⁴ท่านสั่ง ให้ พรรคพวก บินลง ไปจับ เกอลาลา หาม ไป ด้วยแขนจน ถึงกลางแม่ น้ำ แล้ว ก็ปล่อย เขาตก น้ำ ไป...

¹"`Swim out, my fine fellow,' cried my grandfather, `and see if the water has spotted your clothes. ²Quelala was much too wise not to swim, and he was not in the least spoiled by all his good fortune. ³He laughed, when he came to the top of the water, and swam in to shore. ⁴But when Gayelette came running out to him she found his silks and velvet all ruined by the river.

¹``ว่ายน้ำซิ เจ้า หนุ่มรูปงาม...ปู่ฉันร้อง ``ดูซิว่า น้ำ จะทำ ให้ เสื้อด่าง ไหม ²เกอลาลาฉลาดเกิน กว่าที่ จะ ไม่ว่าย น้ำ และ เขา ก็มิ ได้ เป็นคนนิสัย เสีย ทั้งๆที่มีโชคดี เหมือนกับ บุญหล่นทับ ³เขา หัวเราะ เมื่อโผล่พ้น น้ำ ขึ้นมา แล้วว่ายว่าย เข้าหา ฝั่ง ⁴แต่เมื่อเกย์แลตต์ วิ่งตามมาเธอ ก็พบว่า ไหม และกำมะหยี่ของ เขา เปียก น้ำหมด...

¹"The princess was angry, and she knew, of course, who did it. ²She had all the Winged Monkeys brought before her, and she said at first that their wings should be tied and they should be treated as they had treated Quelala, and dropped in the river. ³But my grandfather pleaded hard, for he knew the Monkeys would drown in the river with their wings tied, and Quelala said a kind word for them also; so that Gayelette finally spared them, on condition that the Winged Monkeys should ever after do three times the bidding of the owner of the Golden Cap. ⁴This Cap had been made for a wedding present to Quelala, and it is said to have cost the princess half her kingdom. ⁵Of course my grandfather and all the other Monkeys at once agreed to the condition, and that is how it happens that we are three times the slaves of the owner of the Golden Cap, whosoever he may be."

¹``เจ้าหญิงโกรธมาก และรู้ แน่ว่า ใคร เป็น ผู้ทำ ²เธอสั่ง ให้ลิงติดปีก ทั้งหมดมาต่อหน้า และทีแรก เธอพูดว่าควร จะมัดปีก เสีย ทำอย่างที่ทำกับ เกอลาลา แล้ว เอา ไปปล่อย ในแม่ น้ำ ³แต่ปู่ฉันอ้อนวอนหนัก เพราะรู้ ว่าพวก ลิง จะจม น้ำถ้า ถูกมัดปีก และเกอลาลา ก็ กล่าว ถึงพวก ลิงอย่างเมตตา ดัง นั้น ผลที่ สุดเกย์แลตต์ ก็ ไว้ชีวิต โดยมีเงื่อนไขว่าลิงติดปีก จะต้องทำตาม คำ สั่งของเจ้า ของหมวกทองสาม ครั้ง ⁴หมวกนี้สร้าง ขึ้นเพื่อ เป็นของ ขวัญ แต่งงานสำหรับ เกอลาลา และ กล่าวกันว่ามีค่า เท่ากับ ครึ่งหนึ่ง ของอาณาจักรเจ้า หญิง ⁵แน่นอน ปู่ฉัน และลิง ทั้งหมดตกลงตามเงื่อนไขนี้ ทันที และนี่ เป็นเรื่อง ที่เกิด ขึ้นว่าเรา เป็นทาสของเจ้า ของหมวกสาม ครั้ง ไม่ว่า จะ เป็น ใคร ก็ตาม''

¹"And what became of them?" asked Dorothy, who had been greatly interested in the story.

¹``แล้วพวก นั้น เป็นอย่างไรล่ะ''โดโรธี ซึ่งสน ใจเรื่อง อย่างมากถาม ขึ้น

¹"Quelala being the first owner of the Golden Cap," replied the Monkey, "he was the first to lay his wishes upon us. ²As his bride could not bear the sight of us, he called us all to him in the forest after he had married her and ordered us always to keep where she could never again set eyes on a Winged Monkey, which we were glad to do, for we were all afraid of her.

¹เกอลาลาเป็นเจ้า ของหมวกคนแรก ...''ลิงตอบ `` เป็นคนแรก ที่ ตั้ง ความปรารถนากับ เรา ²เนื่องจากเจ้าสาวของ เขาทนที่ จะ เห็นเรา ไม่ ได้ เขาเลยเรียกเราตาม เข้า ไป ในป่าหลังจาก แต่งงาน และ สั่ง ให้เรา ไป ให้ ไกลกว่าสายตาที่เธอ จะมองมา เห็นลิงติดปีก ได้ ซึ่งเราดี ใจที่ จะทำมากเพราะเราต่าง ก็กลัวเธอ...

¹"This was all we ever had to do until the Golden Cap fell into the hands of the Wicked Witch of the West, who made us enslave the Winkies, and afterward drive Oz himself out of the Land of the West. ²Now the Golden Cap is yours, and three times you have the right to lay your wishes upon us."

¹``นั่นเป็น สิ่งที่เราต้องทำ จนกระทั่งหมวกทองตก อยู่ ในมือแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้าย ซึ่ง ให้พวก เรา เอาวินกีส์มา เป็นทาส ²บัดนี้หมวกทองตก เป็นของท่าน แล้ว และท่าน ก็มีสิทธิ์ จะ ตั้ง ความปรารถนากับ เราสาม ครั้ง ''

¹As the Monkey King finished his story Dorothy looked down and saw the green, shining walls of the Emerald City before them. ²She wondered at the rapid flight of the Monkeys, but was glad the journey was over. ³The strange creatures set the travelers down carefully before the gate of the City, the King bowed low to Dorothy, and then flew swiftly away, followed by all his band.

¹เมื่อราชาลิงเล่าจบเรื่อง โดโรธี ก็มองลง ไปเบื้อง ล่าง และ เห็นกำแพงเมือง มรกต เขียวสดใส อยู่เบื้อง หน้า ²เธอสงสัยว่าพวกลิงบิน เร็ว เท่าไร แน่ แต่ ก็ดี ใจที่การ เดินทาง ได้ สิ้น สุดลง ³เจ้าสัตว์ ประหลาดนำ นัก เดินทาง ไปวางลงตรงประตูเมือง อย่างระมัดระวัง ราชาโค้ง ให้โดโรธี และบินจาก ไปอย่างรวด เร็ว ตาม ไป ด้วยฝูงของมัน

¹"That was a good ride," said the little girl.

¹``บินดีนะ''เด็ก น้อยพูด ขึ้น

¹"Yes, and a quick way out of our troubles," replied the Lion. ²"How lucky it was you brought away that wonderful Cap!"

¹``ใช่ซิแล้ว ก็ เป็นวิธีที่ เร็ว ตัด ปัญหา ให้เรา ได้''สิงโตตอบ `` ²โชคดีที่เธอนำหมวกมหัศจรรย์นั้น มา ด้วย!''

Chapter 15. The Discovery of Oz, the Terrible

บทที่ 15 การค้นพบออซ ผู้ร้ายกาจ

¹The four travelers walked up to the great gate of Emerald City and rang the bell. ²After ringing several times, it was opened by the same Guardian of the Gates they had met before.

¹นักนทางทั้งสี่ เดิน ไปที่ประตู ใหญ่ แห่งเมือง มรกต แล้วสั่นกระดิ่ง ขึ้น ²หลังจากที่สั่นอยู่หลาย ครั้ง ประตู ก็เปิด ออก โดยยาม รักษาประตูคนเดิม ที่เคยพบมาก่อน

¹"What! are you back again?" he asked, in surprise.

¹``อะไรกัน!เธอกลับมา อีกหรือ'' เขาถามอย่างประหลาด ใจ

¹"Do you not see us?" answered the Scarecrow.

¹``เธอไม่ เห็นพวก เราหรือไง''หุ่น ไล่กาพูด

¹"But I thought you had gone to visit the Wicked Witch of the West."

¹``แต่ฉัน คิดว่าเธอ ไปหาแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้ายนี่นา''

¹"We did visit her," said the Scarecrow.

¹``เราก็ ไปหานางนะซิ''หุ่น ไล่กาพูด

¹"And she let you go again?" asked the man, in wonder.

¹``แล้วนางปล่อยเธอ กลับมา อีกหรือ''ชายนั้น ถามอย่างสงสัย

¹"She could not help it, for she is melted," explained the Scarecrow.

¹นางทำอะไรไม่ ได้นี่ เพราะละลาย ไปหมด แล้ว''หุ่น ไล่กาอธิบาย

¹"Melted! Well, that is good news, indeed," said the man. ²"Who melted her?"

¹``ละลายไป แล้ว! เอาละ นี่ เป็นข่าวดี จริงๆนะ''ชายนั้น ตอบ ²``ใครละลายเธอล่ะ''

¹"It was Dorothy," said the Lion gravely.

¹``โดโรธี''สิงโตตอบอย่างห้าวหาญ

¹"Good gracious!" exclaimed the man, and he bowed very low indeed before her.

¹คุณพระ ช่วย!''ชายนั้น อุทาน แล้ว เขา ก็โค้ง ให้เธออย่าง จริงจัง

¹Then he led them into his little room and locked the spectacles from the great box on all their eyes, just as he had done before. ²Afterward they passed on through the gate into the Emerald City. ³When the people heard from the Guardian of the Gates that Dorothy had melted the Wicked Witch of the West, they all gathered around the travelers and followed them in a great crowd to the Palace of Oz.

¹พร้อมกับ นำ พวก เขา ไป ยังห้องเล็ก เอาแว่นตาจากกล่อง ใหญ่สวมลั่น กุญแจปิดตา ให้หมดดัง ที่เคยทำมาก่อน ²หลังจากนั้นก็ผ่านประตู เข้า ไป ในเมือง มรกต ³และเมื่อ ผู้คน ได้ยิน จากยาม รักษาประตูว่าพวก เขา ได้ละลายแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ ชั่วร้าย ไป แล้ว ต่าง ก็มาห้อมล้อมนัก เดินทาง และตาม ไป ด้วย เป็นฝูง ใหญ่เพื่อ สู่วังของออซ

¹The soldier with the green whiskers was still on guard before the door, but he let them in at once, and they were again met by the beautiful green girl, who showed each of them to their old rooms at once, so they might rest until the Great Oz was ready to receive them.

¹ทหารนกหวีดสี เขียว ยังคงเฝ้าประตู อยู่ แต่ปล่อย ให้พวก เขา เข้า ไปทันที พวก เขา ได้รับ การต้อนรับ จากสาวสี เขียวแสนสวย อีก เช่นกัน และนำ แต่ละคน ไป ยังห้อง เก่าทันทีเพื่อที่ จะ ได้ พักผ่อนจนกว่า ``ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ จะ พร้อมต้อนรับ

¹The soldier had the news carried straight to Oz that Dorothy and the other travelers had come back again, after destroying the Wicked Witch; but Oz made no reply. ²They thought the Great Wizard would send for them at once, but he did not. ³They had no word from him the next day, nor the next, nor the next. ⁴The waiting was tiresome and wearing, and at last they grew vexed that Oz should treat them in so poor a fashion, after sending them to undergo hardships and slavery. ⁵So the Scarecrow at last asked the green girl to take another message to Oz, saying if he did not let them in to see him at once they would call the Winged Monkeys to help them, and find out whether he kept his promises or not. ⁶When the Wizard was given this message he was so frightened that he sent word for them to come to the Throne Room at four minutes after nine o'clock the next morning. ⁷He had once met the Winged Monkeys in the Land of the West, and he did not wish to meet them again.

¹ทหารนำ ข่าวตรง ไปหา ``ออซทันทีว่าโดโรธี และนัก เดินทาง อื่นๆ ได้ กลับมา อีก ครั้ง หลังจากที่ทำลายแม่มด ชั่วร้ายลง ไป ได้ แต่ ``ออซมิ ได้ตอบ แต่อย่าง ใด ²พวกเขา คิดว่าพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่คง จะ ให้ ไปหาทันที ³แต่ ก็ เปล่า พวก เขามิ ได้รับ คำตอบ ในวัน ต่อมา หรือต่อมา หรือต่อมาเลย ⁴การรอคอยนั้นน่าเบื่อ และเหนื่อยหน่ายยิ่ง และ ในที่ สุด ก็เริ่ม ขุ่น ใจที่ ``ออซทำกับ พวก เขาอย่างเลวร้าย เช่นนั้น หลังจากที่ส่ง เขา ไป สู่ ความยากลำบาก และต้องตก เป็นทาส ⁵ดังนั้น ในที่ สุดหุ่น ไล่กาจึงถาม เด็ก หญิงสี เขียว ให้นำ ข่าว ไปบอก ``ออซ อีก บอกว่าถ้า เขา ไม่ ให้ เข้าพบทันที แล้ว พวก เขา จะเรียกลิงติดปีกมา ช่วย และ จะดูซิว่า ``ออซ จะ รักษาสัญญาหรือ ไม่ ⁶เมื่อพ่อมดได้รับ ข่าวนี้ ก็ตก ใจมาก จัด แจงส่ง คำตอบ ให้ เข้ามาพบ ได้ที่ห้องบัลลังก์ เวลา ๙ โมง ๔ นาที ในเช้า วัน ต่อมา ⁷พ่อมดเคยพบลิงติดปีกที่ดินแดนแห่งทิศ ตะวัน ออกมา แล้ว ครั้ง หนึ่ง และ ไม่ปรารถนา จะพบ อีก

¹The four travelers passed a sleepless night, each thinking of the gift Oz had promised to bestow on him. ²Dorothy fell asleep only once, and then she dreamed she was in Kansas, where Aunt Em was telling her how glad she was to have her little girl at home again.

¹คืนนั้น นัก เดินทาง ทั้งสี่นอน ไม่ หลับ แต่ละคน คิด ถึงรางวัลที่ ``ออซ ได้สัญญา ไว้กับ ตน ²โดโรธีม่อยหลับ ไปหนเดียว และเธอ ก็ ฝันว่า ได้ อยู่ ในแคนซัส มีป้าเอ็มกำลัง เล่า ให้เธอ ฟังว่าดี ใจที่ เด็ก น้อย กลับมาบ้าน อีก ครั้ง

¹Promptly at nine o'clock the next morning the green-whiskered soldier came to them, and four minutes later they all went into the Throne Room of the Great Oz.

¹เก้าโมงเช้าวัน ถัดมานาย ทหารหนวดเคราสี เขียว ก็มาพบพวก เขาทันที และ อีก ๔ นาทีต่อมา ทั้งหมด ก็ เข้า ไป ในห้องบัลลังก์ของออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่

¹Of course each one of them expected to see the Wizard in the shape he had taken before, and all were greatly surprised when they looked about and saw no one at all in the room. ²They kept close to the door and closer to one another, for the stillness of the empty room was more dreadful than any of the forms they had seen Oz take.

¹แน่นอน แต่ละคนคาดว่า จะ ได้ เห็น ``ออซ'' ในรูปจำแลง แบบเดิม ทั้งหมดต่างประหลาด ใจยิ่ง เพราะเมื่อมอง ไปรอบๆ กลับ ไม่ เห็น ใครเลย ในห้องนั้น ²ต่างอิงอยู่ ใกล้ประตู และอิงชิดกัน ไว้เพราะ ความเงียบสงบของห้องว่างทำ ให้น่ากลัวยิ่ง กว่า จะมีรูปจำแลง ใดๆของออซที่เคย เห็นกันมาก่อน

¹Presently they heard a solemn Voice, that seemed to come from somewhere near the top of the great dome, and it said:

¹ชั่ว ขณะต่อมา ก็ ได้ยิน เสียง ดู เหมือน จะมาจากบาง แห่ง ใกล้ยอดโดม ใหญ่ ซึ่ง กล่าวอย่างขึง ขังว่า

¹"I am Oz, the Great and Terrible. ²Why do you seek me?"

¹``ข้าคือ ``ออซ''ผู้ยิ่ง ใหญ่ และร้ายกาจ ²เจ้าถามหาข้าทำไม''

¹They looked again in every part of the room, and then, seeing no one, Dorothy asked, "Where are you?"

¹พวกเขามอง ไปทุก ส่วนของห้อง อีก ครั้ง และ แล้วเมื่อ ไม่ เห็น ใคร โดโรธี ก็พูด ขึ้นว่า ``ท่าน อยู่ที่ ไหน''

¹"I am everywhere," answered the Voice, "but to the eyes of common mortals I am invisible. ²I will now seat myself upon my throne, that you may converse with me." ³Indeed, the Voice seemed just then to come straight from the throne itself; so they walked toward it and stood in a row while Dorothy said: "We have come to claim our promise, O Oz."

¹``ข้าอยู่ทุกหนทุก แห่ง'' เสียงนั้น ตอบ ``ต่อดวงตาของคนธรรมดาๆ ไม่ เป็นอมตะย่อมมอง ไม่ เห็นข้าหรอก ²ทีนี้ข้า จะ นั่งบนบัลลังก์ของข้า และเจ้า พูดกับ ข้า ได้...'' ³จริงซิ เสียงนั้น ดู จะตรงมาจากบัลลังก์นั่น เอง ดัง นั้น พวก เขาจึง เดิน เข้า ไปหา และ ยืน เป็น แถว อยู่ โดโรธีพูด ขึ้นว่า ``เรามาขอทวงข้อสัญญาของเรา...โอ้...ออซ''

¹"What promise?" asked Oz.

¹``สัญญาอะไร''ออซถาม

¹"You promised to send me back to Kansas when the Wicked Witch was destroyed," said the girl.

¹``ท่านสัญญาจะส่งฉัน กลับแคนซัสเมื่อแม่มดที่ ชั่วร้าย ถูกทำลาย'' เด็ก หญิงพูด

¹"And you promised to give me brains," said the Scarecrow.

¹ท่านสัญญาจะ ให้สมอง แก่ฉัน''หุ่น ไล่กาพูด

¹"And you promised to give me a heart," said the Tin Woodman.

¹``ท่านสัญญาให้ หัว ใจ แก่ฉัน''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด

¹"And you promised to give me courage," said the Cowardly Lion.

¹``ท่านสัญญาให้ ความกล้าหาญ แก่ฉัน''สิงโตขี้ขลาดพูด

¹"Is the Wicked Witch really destroyed?" asked the Voice, and Dorothy thought it trembled a little.

¹``แม่มดชั่วร้าย ถูกทำลาย ไป จริงหรือ'' เสียงนั้น ถาม และโดโรธี คิดว่ามันสั่นเล็ก น้อย

¹"Yes," she answered, "I melted her with a bucket of water."

¹``ใช่''เธอตอบ ``ฉันละลายนางด้วย น้ำ ถังหนึ่ง ''

¹"Dear me," said the Voice, "how sudden! Well, come to me tomorrow, for I must have time to think it over."

¹``ตายละ!''เสียงนั้น พูด ``รวด เร็ว เสีย จริง! เอาละ กลับมาหาข้าพรุ่งนี้ เพราะข้าต้องมี เวลา คิดก่อน''

¹"You've had plenty of time already," said the Tin Woodman angrily.

¹``ท่านมีเวลามามาก แล้ว''ชายตัด ไม้ดีบุกพูดอย่างโกรธเกรี้ยว

¹"We shan't wait a day longer," said the Scarecrow.

¹``เราจะ ไม่รอ แม้ อีกวัน หนึ่ง แล้ว''หุ่น ไล่กาพูด

¹"You must keep your promises to us!" exclaimed Dorothy.

¹``ท่านต้องรักษาสัญญากับ เรา''โดโรธีพูด

¹The Lion thought it might be as well to frighten the Wizard, so he gave a large, loud roar, which was so fierce and dreadful that Toto jumped away from him in alarm and tipped over the screen that stood in a corner. ²As it fell with a crash they looked that way, and the next moment all of them were filled with wonder. ³For they saw, standing in just the spot the screen had hidden, a little old man, with a bald head and a wrinkled face, who seemed to be as much surprised as they were. ⁴The Tin Woodman, raising his axe, rushed toward the little man and cried out, "Who are you?"

¹สิงโตคิดว่าอาจดีกว่าที่ จะทำ ให้พ่อมดตก ใจ ดัง นั้น มันจึงส่ง เสียง คำรามดัง ลั่น ดุร้ายน่ากลัวมาก เสียจนโต โต้ กระโดดออก ไป ด้วย ความตก ใจ และสะดุดฉากที่ ตั้ง อยู่ตรง มุมหนึ่ง ²เมื่อฉากล้มลงครืนพวกเขา ก็หัน มอง ไปทางนั้น และ แล้วต่าง เต็ม ไป ด้วย ความประหลาด ใจ ³เพราะตรงที่ฉากบังอยู่นั้น เขา เห็นชาย แก่ร่างเล็ก หัวล้าน และ ใบหน้าเหี่ยวย่น ยืน อยู่ เขาดูประหลาด ใจพอๆกัน ⁴ชายตัดไม้ดีบุกยกขวาน ขึ้น แล้วถลัน เข้า ไปที่ชายร่างเล็ก และร้องตะโกนว่า ``แก เป็น ใคร''

¹"I am Oz, the Great and Terrible," said the little man, in a trembling voice. ²"But don't strike me--please don't--and I'll do anything you want me to."

¹``ฉันคือ ``ออซผู้ยิ่ง ใหญ่ และร้ายกาจ''ชายร่างเล็กพูด เสียงสั่นๆ ²``อย่าฟันฉัน...โปรดอย่า...ฉัน จะทำทุกอย่างที่ท่านต้องการ''

¹Our friends looked at him in surprise and dismay.

¹เพื่อนๆของเรามอง เขาอย่างประหลาด ใจ และท้อแท้

¹"I thought Oz was a great Head," said Dorothy.

¹``ฉันคิดว่า ``ออซ'' เป็นศีรษะ ใหญ่''โดโรธีพูด

¹"And I thought Oz was a lovely Lady," said the Scarecrow.

¹``ฉันคิดว่า ``ออซ'' เป็นสุภาพสตรี ผู้น่ารัก''หุ่น ไล่กาพูด

¹"And I thought Oz was a terrible Beast," said the Tin Woodman.

¹``ฉันคิดว่า ``ออซ'' เป็นสัตว์ น่ากลัว''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด

¹"And I thought Oz was a Ball of Fire," exclaimed the Lion.

¹``ฉันคิดว่า ``ออซ''คือลูก ไฟ''สิงโตอุทาน

¹"No, you are all wrong," said the little man meekly. ²"I have been making believe."

¹``ไม่ใช่...เธอ ผิดหมด''ชายร่างเล็กพูดอย่างขลาดๆ ²``ฉันหลอกให้น่ะ''

¹"Making believe!" cried Dorothy. ²"Are you not a Great Wizard?"

¹``หลอก!''โดโรธีร้อง `` ²เธอไม่ใช่พ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่หรอกหรือนี่''

¹"Hush, my dear," he said. ²"Don't speak so loud, or you will be overheard--and I should be ruined. ³I'm supposed to be a Great Wizard."

¹``ค่อยๆหน่อยที่รัก''เขาพูด ²``อย่าพูดดังนัก เดี๋ยว จะ ได้ยิน กันหมด แล้วฉัน จะพัง ³ฉันถูกอุปโลกน์ ให้ เป็นพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่''

¹"And aren't you?" she asked.

¹``แล้ว ไม่ใช่หรือ''เธอถาม

¹"Not a bit of it, my dear; I'm just a common man."

¹``ไม่เลยแม่หนู ฉัน เป็นคนธรรมดาๆ เท่านั้น เอง''

¹"You're more than that," said the Scarecrow, in a grieved tone; "you're a humbug."

¹``แกมันเป็นมากกว่านั้น ...''หุ่น ไล่กาพูด ด้วย เสียง เสียอก เสีย ใจ ``แกมันคนจอมปลอม''

¹"Exactly so!" declared the little man, rubbing his hands together as if it pleased him. ²"I am a humbug."

¹``ตรงเผงเลย''ชายร่างเล็กประกาศ ถูมือ ไปมาราวกับ ชอบ ใจ `` ²ฉันเป็นคนจอมปลอม''

¹"But this is terrible," said the Tin Woodman. ²"How shall I ever get my heart?"

¹``แต่มันร้ายกาจนี่...''ชายตัด ไม้ดีบุกตอบ ²``ฉันจะ ได้ หัว ใจอย่างไรล่ะ''

¹"Or I my courage?" asked the Lion.

¹``แล้ว ความกล้าหาญของฉันล่ะ''สิงโตถาม

¹"Or I my brains?" wailed the Scarecrow, wiping the tears from his eyes with his coat sleeve.

¹``แล้วมันสมองของฉันล่ะ''หุ่น ไล่กาคราง เช็ด น้ำตาที่ตา ด้วยแขน เสื้อ

¹"My dear friends," said Oz, "I pray you not to speak of these little things. ²Think of me, and the terrible trouble I'm in at being found out."

¹``เพื่อนรัก...''ออซพูด ``ฉันภาวนา ไม่ ให้เธอพูด ถึงเรื่อง เล็กเรื่อง น้อยนี้ ²คิด ถึงฉันบ้างซิ และเรื่อง ลำบากร้าย แรงที่ฉัน ถูกจับ ได้''

¹"Doesn't anyone else know you're a humbug?" asked Dorothy.

¹``มีใครรู้ ว่าเธอ เป็นคนจอมปลอมบ้าง ไหม''โดโรธีถาม

¹"No one knows it but you four--and myself," replied Oz. ²"I have fooled everyone so long that I thought I should never be found out. ³It was a great mistake my ever letting you into the Throne Room. ⁴Usually I will not see even my subjects, and so they believe I am something terrible."

¹``ไม่มี ใครรู้ นอกจากเธอสี่คน แล้ว ก็ฉัน...''ออซตอบ ²``ฉันหลอกทุกคนมานานจนคิดว่า จะ ไม่มี ใครจับ ได้ ³เป็น ความ ผิด ถนัดของฉัน เองที่ปล่อย ให้เธอ เข้ามา ในห้องบัลลังก์ ⁴ปกติฉันไม่พบปะ ใคร แม้ แต่พลเมือง ของฉันเลย ดัง นั้น พวก เขาเลย เชื่อว่าฉันร้ายกาจ จริง''

¹"But, I don't understand," said Dorothy, in bewilderment. ²"How was it that you appeared to me as a great Head?"

¹``แต่ฉัน ไม่ เข้า ใจ...''โดโรธีพูด ด้วย ความงุนงง `` ²เธอปรากฏเป็นศีรษะ ใหญ่ต่อฉัน ได้อย่างไร''

¹"That was one of my tricks," answered Oz. ²"Step this way, please, and I will tell you all about it."

¹``นั่นเป็นกลอุบายหนึ่ง ของฉัน''ออซตอบ `` ²มาทางนี้ซิ แล้วฉัน จะบอก ให้ ฟัง ทั้งหมด'' เขานำ ทาง ไป ยังห้องเล็กข้างหลังห้องบัลลังก์

¹He led the way to a small chamber in the rear of the Throne Room, and they all followed him. ²He pointed to one corner, in which lay the great Head, made out of many thicknesses of paper, and with a carefully painted face.

¹แล้วพวก นั้น ก็ตาม ไป ทั้งหมด ²เขาชี้ ไปที่ มุมหนึ่ง มีศีรษะ ใหญ่ ตั้ง อยู่ทำ ด้วย กระดาษหนา เตอะ มีหน้าตาวาด ไว้อย่างดี

¹"This I hung from the ceiling by a wire," said Oz. ²"I stood behind the screen and pulled a thread, to make the eyes move and the mouth open."

¹``ฉันแขวนไอ้นี่ไว้ ด้วยลวดที่เพดาน...''ออซพูด `` ²ฉันยืน อยู่ข้างหลังฉาก แล้ว ก็ดึงเชือก ทำ ให้ตาเคลื่อน ไหว ไปมา และปากเปิด ได้''

¹"But how about the voice?" she inquired.

¹``แต่ เสียงล่ะ''เธอถาม

¹"Oh, I am a ventriloquist," said the little man. " ²I can throw the sound of my voice wherever I wish, so that you thought it was coming out of the Head. ³Here are the other things I used to deceive you." ⁴He showed the Scarecrow the dress and the mask he had worn when he seemed to be the lovely Lady. ⁵And the Tin Woodman saw that his terrible Beast was nothing but a lot of skins, sewn together, with slats to keep their sides out. ⁶As for the Ball of Fire, the false Wizard had hung that also from the ceiling. ⁷It was really a ball of cotton, but when oil was poured upon it the ball burned fiercely.

¹``โอ้...ฉันเคยเป็นนักพากย์''ชายร่างเล็กพูด ²``และฉันสามารถทำ เสียง ไปตรง ไหนตามที่ต้องการ ได้ ดัง นั้น เธอ ก็เลย คิดว่ามาจากศีรษะนั้น ³นี่เป็น สิ่ง อื่นๆที่ฉัน ใช้หลอกเธอ'' ⁴เขา เอา เสื้อ ผ้า และหน้ากาก อื่นๆที่ ใช้สวมเมื่อปรากฏ ตัว เป็นสุภาพสตรีที่น่ารัก ให้หุ่น ไล่กาดู ⁵และชายตัด ไม้ดีบุก ก็ เห็นเจ้า สัตว์ ร้าย ซึ่ง ไม่มีอะไรนอกจาก หนัง เย็บติดกันมี แผ่นบางๆ ไว้ปิดเปิด ได้ ⁶ส่วนลูก ไฟนั้น พ่อมดจอมปลอม เอาแขวน ไว้ที่เพดาน เช่นกัน ⁷ที่จริง เป็นลูกฝ้าย แต่เมื่อ เอา น้ำมัน ใส่ลูกฝ้ายนั้น ก็ จะลุก ไหม้น่ากลัว

¹"Really," said the Scarecrow, "you ought to be ashamed of yourself for being such a humbug."

¹``จริงนะ''หุ่น ไล่กาพูด ``แกน่า จะละอายตน เองที่ เป็น ตัวจอมปลอมอย่างนี้ ''

¹"I am--I certainly am," answered the little man sorrowfully; "but it was the only thing I could do. ²Sit down, please, there are plenty of chairs; and I will tell you my story."

¹``ฉันอาย ฉันอายแน่''ชายร่างเล็กตอบอย่างเศร้าสร้อย `` แต่ เป็น สิ่งเดียวที่ฉันทำ ได้ ²โปรดนั่งลง เถอะ มีเก้าอี้เยอะแยะ แล้วฉัน จะ เล่าเรื่อง ฉัน ให้ ฟัง''

¹So they sat down and listened while he told the following tale.

¹ดังนั้น พวก เขาจึง นั่งลง และ ฟัง เขา เล่าเรื่อง ดัง ต่อ ไปนี้

¹"I was born in Omaha--"

¹``ฉันเกิดที่โอมาฮา...''

¹"Why, that isn't very far from Kansas!" cried Dorothy.

¹``อ้าว!นั่นไม่ ไกลจากแคนซัสเลย!''โดโรธีร้อง ขึ้น

¹"No, but it's farther from here," he said, shaking his head at her sadly. ²"When I grew up I became a ventriloquist, and at that I was very well trained by a great master. ³I can imitate any kind of a bird or beast." ⁴Here he mewed so like a kitten that Toto pricked up his ears and looked everywhere to see where she was. ⁵"After a time," continued Oz, "I tired of that, and became a balloonist."

¹``ไม่หรอก แต่ว่า ไกลจากที่นี่...'' เขาพูด สั่น หัวอย่างเศร้า `` ²เมื่อฉันโตขึ้นฉัน ก็ เป็นนักพากย์ และฉัน ได้รับ การฝึกฝน ให้ เป็นราชานักพากย์ที่ยิ่ง ใหญ่ ³ฉันเลียนเสียงนกหรือสัตว์ ใดๆ ก็ ได้...'' ⁴แล้ว เขา ก็ทำ เสียง เหมือนลูกแมวจนโต โต้หูชัน มอง ไปรอบๆ ดูว่า อยู่ที่ ไหน ⁵``หลังจากนั้น...''ออซ เล่าต่อ ``ฉันเบื่อ...ฉัน ก็เลย ไป เป็นนักบอลลูน''

¹"What is that?" asked Dorothy.

¹``อะไรน่ะ''โดโรธีถาม

¹"A man who goes up in a balloon on circus day, so as to draw a crowd of people together and get them to pay to see the circus," he explained.

¹``ก็คนที่ ขึ้น ไป ในลูกบอลลูนตามงานละครสัตว์ ไงล่ะ จะ ได้เรียกฝูงคนมารวม กลุ่มกัน ให้จ่าย สตางค์ เข้าดูละครสัตว์ นะซิ...'' เขาอธิบาย

¹"Oh," she said, "I know."

¹``โอ้!...เธอกล่าว ``ฉันรู้ แล้ว''

¹"Well, one day I went up in a balloon and the ropes got twisted, so that I couldn't come down again. ²It went way up above the clouds, so far that a current of air struck it and carried it many, many miles away. ³For a day and a night I traveled through the air, and on the morning of the second day I awoke and found the balloon floating over a strange and beautiful country.

¹``เสร็จแล้ว วัน หนึ่ง ฉัน ก็ ขึ้น ไปบนบอลลูน และเชือก ก็เกิด พันกันจนฉันลงมา ไม่ ได้ ²ลูกบอลลูนลอยขึ้น ไป เหนือเมฆ ไกล เสียจนกระแสลมกระหน่ำ และพามันออก ไป ไกลหลายๆ ไมล์ ฉัน เดินทางผ่าน อากาศ ³มาวันกับ คืนหนึ่ง และตอนเช้า วัน ที่สองฉัน ตื่นมา ก็พบว่าบอลลูนลอย อยู่ เหนือภูมิ ประเทศ อันงดงามประหลาด แห่งนี้ ...

¹"It came down gradually, and I was not hurt a bit. ²But I found myself in the midst of a strange people, who, seeing me come from the clouds, thought I was a great Wizard. ³Of course I let them think so, because they were afraid of me, and promised to do anything I wished them to.

¹``บอลลูนตกลงมาค่อยๆและฉัน ไม่บาด เจ็บเลย ²แต่พบว่าฉัน อยู่ ท่ามกลาง ผู้คนประหลาดที่ เห็นฉันลงมาจากเมฆ ก็เลย คิดว่าฉัน เป็นพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่ ³แน่ละ ฉันปล่อย ให้ เขา คิดกัน ไปอย่างนั้น เพราะ เขากลัวฉัน และสัญญาว่า จะทำทุกอย่างที่ฉันปรารถนา

¹"Just to amuse myself, and keep the good people busy, I ordered them to build this City, and my Palace; and they did it all willingly and well. ²Then I thought, as the country was so green and beautiful, I would call it the Emerald City; and to make the name fit better I put green spectacles on all the people, so that everything they saw was green."

¹``เพื่อให้ ตัว เอง สนุก และ ให้ ผู้คนมีงานทำ อยู่เรื่อยๆฉันเลย สั่ง ให้ สร้างเมือง นี้ และวังของฉัน พวก เขา ก็ทำอย่าง เต็ม ใจ ²ฉันคิดว่าเพราะภูมิ ประเทศ เขียวชอุ่มมาก และ ก็งดงาม ฉันเลยเรียกว่าเมือง มรกต และเพื่อ ให้สมกับ ชื่อยิ่ง ขึ้นฉันเลย ให้ ผู้คน ทั้งหลายสวมแว่นตาสี เขียวเพื่อทุกอย่าง จะ ได้ เห็น เป็นสี เขียว...''

¹"But isn't everything here green?" asked Dorothy.

¹``แต่ทุก สิ่งที่นี่ ไม่ใช่สี เขียวหรือ''โดโรธีถาม

¹"No more than in any other city," replied Oz; "but when you wear green spectacles, why of course everything you see looks green to you. ²The Emerald City was built a great many years ago, for I was a young man when the balloon brought me here, and I am a very old man now. ³But my people have worn green glasses on their eyes so long that most of them think it really is an Emerald City, and it certainly is a beautiful place, abounding in jewels and precious metals, and every good thing that is needed to make one happy. ⁴I have been good to the people, and they like me; but ever since this Palace was built, I have shut myself up and would not see any of them.

¹``ไม่ เขียวมาก ไปกว่าเมือง อื่นๆหรอก''ออซตอบ `` แต่เมื่อเธอสวมแว่นสี เขียวทุกอย่างที่เธอ เห็นมัน ก็เลยกลาย เป็นสี เขียวหมดอย่าง แน่นอน ²เมืองมรกตนั้น สร้างหลายปีนัก เพราะฉัน ยัง เป็นหนุ่ม อยู่ เมื่อลูกบอลลูนพาฉันมาที่นี่ และบัดนี้ ฉัน แก่มาก แล้ว ³แต่ ผู้คนของฉัน ได้สวมแว่นสี เขียวกับ ตามา เสียนานจน ส่วนมาก คิดว่านี่ เป็นเมือง มรกต ไป จริงๆ และที่ จริงมัน ก็ เป็นสถานที่สวยงาม ฝังอัญมณี และโลหะมีค่า และมี สิ่งดีๆที่ทำ ให้คนมี ความ สุข ⁴ฉันปฏิบัติต่อผู้คนอย่างดี และพวก เขา ก็ชอบฉัน แต่นับ แต่วังนี้ สร้างเสร็จ ฉัน ก็ปิด ตัว เอง และ ไม่ ให้ ใครพบเลย...

¹"One of my greatest fears was the Witches, for while I had no magical powers at all I soon found out that the Witches were really able to do wonderful things. ²There were four of them in this country, and they ruled the people who live in the North and South and East and West. ³Fortunately, the Witches of the North and South were good, and I knew they would do me no harm; but the Witches of the East and West were terribly wicked, and had they not thought I was more powerful than they themselves, they would surely have destroyed me. ⁴As it was, I lived in deadly fear of them for many years; so you can imagine how pleased I was when I heard your house had fallen on the Wicked Witch of the East. ⁵When you came to me, I was willing to promise anything if you would only do away with the other Witch; but, now that you have melted her, I am ashamed to say that I cannot keep my promises."

¹``สิ่งหนึ่ง ที่ฉันกลัวที่ สุดคือบรรดาแม่มด เพราะฉัน ไม่มี อำนาจเวทมนตร์ ใดๆเลย ต่อมาฉันพบว่าแม่มดนั้น สามารถทำ สิ่งมหัศจรรย์ ได้ จริงๆ ²ในภูมิ ประเทศนี้ มี อยู่สี่นาง ด้วยกัน และ ปกครอง ผู้คน อยู่ทางทิศ เหนือ ทิศ ใต้ ทิศ ตะวัน ออก และทิศ ตะวัน ตก ³โชคดีที่แม่มดแห่งทิศ เหนือ และทิศ ใต้ เป็นคนดี และฉันรู้ ว่า จะ ไม่ทำ อันตรายฉัน แต่อย่าง ใด แต่แม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออก และทิศ ตะวัน ตกนั้น ชั่วร้ายยิ่ง ถ้า ไม่ คิดว่าฉันมี อำนาจมากกว่านาง แล้วนางคง จะทำลายฉัน แน่ๆ ⁴ดังนั้น ฉันจึง อยู่ ด้วย ความกลัวมาหลายปี เธอจึงน่า จะ คิดออกว่าฉันดี ใจ เพียง ใดที่ ได้ยิน ว่าบ้านของเธอตกลงมาทับแม่มด ชั่วร้าย แห่งทิศ ตะวัน ออก ⁵เมื่อเธอมาหาฉัน ฉันก็ยิน ดี จะสัญญาอะไรกับ เธอ ทั้ง สิ้น เพียงเธอ จะ ได้จัด การกับ แม่มด อีกนาง แต่...บัดนี้ เธอ ได้ละลายนาง ไป แล้วฉัน ก็ละอายที่ จะบอกว่าฉัน รักษาสัญญานั้น ไม่ ได้''

¹"I think you are a very bad man," said Dorothy.

¹``ฉันคิดว่าเธอ เป็นคนเลวมาก''โดโรธีพูด

¹"Oh, no, my dear; I'm really a very good man, but I'm a very bad Wizard, I must admit."

¹``โอ้!ไม่ใช่หนู น้อย ฉัน เป็นคนดี จริงๆ แต่ฉัน เป็นพ่อมดที่เลวมาก ฉันต้องยอมรับ ''

¹"Can't you give me brains?" asked the Scarecrow.

¹``เธอให้มันสมองฉัน ไม่ ได้หรือ''หุ่น ไล่กาถาม

¹"You don't need them. ²You are learning something every day. ³A baby has brains, but it doesn't know much. ⁴Experience is the only thing that brings knowledge, and the longer you are on earth the more experience you are sure to get."

¹``เธอไม่ต้องการมันหรอก ²เธอเรียนรู้บาง สิ่งบางอย่างทุกวัน ³ทารกก็มีมันสมอง แต่ เขา ไม่รู้ เองนะ ⁴ประสบการณ์เป็น สิ่งเดียวที่ จะนำ มา ซึ่ง ความรอบรู้ และเธอ อยู่ ในโลกนี้ นาน เท่าไรเธอ ก็ จะมีประสบการณ์ มาก ขึ้น เท่านั้น แน่ๆ''

¹"That may all be true," said the Scarecrow, "but I shall be very unhappy unless you give me brains."

¹``นั่นอาจจะ จริง''หุ่น ไล่กาพูด `` แต่ฉัน จะ ไม่ เป็น สุขเลยถ้า เธอ ไม่ ให้มันสมองฉัน''

¹The false Wizard looked at him carefully.

¹พ่อมดจอมปลอมจ้องมองดูมันอย่างพินิจพิจารณา

¹"Well," he said with a sigh, "I'm not much of a magician, as I said; but if you will come to me tomorrow morning, I will stuff your head with brains. ²I cannot tell you how to use them, however; you must find that out for yourself."

¹``เอาละ'' เขาพูด พร้อมถอน ใจ ``ฉัน ไม่ใช่นักเวทมนตร์คาถาอย่างที่ฉันบอก แล้ว แต่ถ้า เธอมาหาฉันพรุ่งนี้ เช้า ฉัน จะยัดสมอง ใส่ หัวเธอ ²ฉันบอกเธอไม่ ได้ว่า จะ ใช้มันอย่างไร ถึงไงๆ ก็ตามเธอต้องหาหนทาง เอา เอง''

¹"Oh, thank you--thank you!" cried the Scarecrow. "I'll find a way to use them, never fear!"

¹``โอ้!...ขอบใจ...ขอบ ใจ''หุ่น ไล่การ้อง ``ฉัน จะหาทาง ใช้มัน เอง ไม่ต้องกลัว!''

¹"But how about my courage?" asked the Lion anxiously.

¹``แต่ ความกล้าหาญของฉันล่ะ''สิงโตถามอย่างกระวนกระวาย

¹"You have plenty of courage, I am sure," answered Oz. ²"All you need is confidence in yourself. ³There is no living thing that is not afraid when it faces danger. ⁴The True courage is in facing danger when you are afraid, and that kind of courage you have in plenty."

¹``เธอมีความกล้าหาญเยอะแยะ ฉัน แน่ ใจทีเดียว''ออซตอบ `` ²สิ่งที่เธอต้องการคือ ความมั่น ใจ ในตน เอง ³ไม่มี สิ่งมีชีวิต ใดที่ จะ ไม่ตก ใจกลัวเมื่อเผชิญ อันตราย ⁴ความกล้าหาญที่แท้ จริงคือการเผชิญ อันตรายนั้น แม้เมื่อเธอกลัว และ ความกล้าหาญชนิดนั้น เธอ ก็มี อยู่ล้น เหลือ แล้ว...

¹"Perhaps I have, but I'm scared just the same," said the Lion. ²"I shall really be very unhappy unless you give me the sort of courage that makes one forget he is afraid."

¹``บางทีฉันคงมีแต่ฉัน ก็กลัว อยู่อย่างนั้น แหละ''สิงโตพูด'' ²``ฉันจะ ไม่ เป็น สุขจนกว่าเธอ จะ ให้ ความกล้าหาญฉันบ้าง เอาไอ้ที่ทำ ให้ ลืม ความกลัว ได้น่ะ

¹"Very well, I will give you that sort of courage tomorrow," replied Oz.

¹``ดีแล้ว ฉัน จะ ให้ ความกล้าหาญ แบบนั้น พรุ่งนี้ ''ออซตอบ

¹"How about my heart?" asked the Tin Woodman.

¹``แล้ว หัว ใจฉันล่ะ''ชายตัด ไม้ดีบุกถาม

¹"Why, as for that," answered Oz, "I think you are wrong to want a heart. ²It makes most people unhappy. ³If you only knew it, you are in luck not to have a heart."

¹``ทำไมล่ะ...สำหรับเรื่อง นั้น ''ออซตอบ ``ฉัน คิดว่าเธอ ผิดที่ต้องการ หัว ใจ ²มันทำให้คน ส่วนมาก ไม่มี ความ สุข ³ถ้าเพียง แต่เธอ จะรู้ เธอนั้น โชคดีที่ ไม่มี หัว ใจ...

¹"That must be a matter of opinion," said the Tin Woodman. ²"For my part, I will bear all the unhappiness without a murmur, if you will give me the heart."

¹``นั่นเป็นเรื่อง ของ แต่ละ ความ เห็น...''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด `` ²สำหรับฉัน เอง ฉัน จะทนกับ ความ ไม่ เป็น สุข ทั้งหมด โดย ไม่บ่นเลย ถ้า หาก เพียงเธอ จะ ให้ หัว ใจฉัน''

¹"Very well," answered Oz meekly. ²"Come to me tomorrow and you shall have a heart. ³I have played Wizard for so many years that I may as well continue the part a little longer."

¹``ดีแล้ว''ออซตอบอย่างขลาดๆ ²``มาหาฉันพรุ่งนี้ แล้วฉัน จะ ให้ หัว ใจ ³ฉันเล่นบทพ่อมดมาหลายปีนักฉันคง จะ เล่นบทนั้น ต่อ ไป ได้ อีกสักหน่อย''

¹"And now," said Dorothy, "how am I to get back to Kansas?"

¹``แล้วทีนี้ ...''โดโรธีพูด ``ฉัน จะ กลับ ไปที่แคนซัส ได้อย่างไร''

¹"We shall have to think about that," replied the little man. ²"Give me two or three days to consider the matter and I'll try to find a way to carry you over the desert. ³In the meantime you shall all be treated as my guests, and while you live in the Palace my people will wait upon you and obey your slightest wish. ⁴There is only one thing I ask in return for my help--such as it is. ⁵You must keep my secret and tell no one I am a humbug."

¹``เราจะต้อง คิดเรื่อง นี้ ดู...''ชายร่างเล็กตอบ `` ²ให้ เวลาฉันสองสามวัน พิจารณาเรื่อง ราว และฉัน จะพยายามหาทางส่งเธอข้ามทะเลทราย ไป ³ขณะเดียวกันเธอ ทั้งหลาย จะ ได้รับ การต้อนรับ ในฐานะ แขกของฉัน และ ขณะที่ พัก อยู่ ในวังคนของฉัน จะคอยปรนนิบัติ และรับ ฟัง ความต้องการ แม้ แต่ น้อยนิดของเธอ ⁴มีสิ่งเดียวที่ฉันขอร้อง เป็นการตอบ แทนการ ช่วย เหลือ ครั้ง นี้ ⁵คือเธอต้องเก็บ ความลับของฉัน และอย่า ได้บอก ใครว่าฉัน เป็น ตัวจอมปลอม...''

¹They agreed to say nothing of what they had learned, and went back to their rooms in high spirits. ²Even Dorothy had hope that "The Great and Terrible Humbug," as she called him, would find a way to send her back to Kansas, and if he did she was willing to forgive him everything.

¹พวกเขาตกลงว่า จะ ไม่พูดอะไรเรื่อง ที่รู้ มา และ กลับ ไปห้อง พัก ด้วย ความหวัง อัน สูงส่ง ²แม้ แต่โดโรธี ก็หวังว่าจอมปลอม ผู้ยิ่ง ใหญ่ และร้ายกาจดัง ที่เธอเรียก เขานั้น จะหาทางส่งเธอ กลับแคนซัส ได้ และถ้า หาก เขาทำ ได้ เช่นนั้น เธอ ก็ เต็ม ใจที่ จะยก โทษ ให้ เขาทุกอย่าง

Chapter 16. The Magic Art of the Great Humbug

บทที่ 16 ศิลปเวทย์มนต์คาถาของจอมปลอมผู้ยิ่ง ใหญ่

¹Next morning the Scarecrow said to his friends: ²"Congratulate me. ³I am going to Oz to get my brains at last. ⁴When I return I shall be as other men are."

¹เช้าวัน ต่อมา หุ่น ไล่กา ก็พูดกับ เพื่อนๆว่า ²``แสดง ความยิน ดี ให้ฉันหน่อยซี่ ³ฉันกำลังจะ ไปหาออซเพื่อรับ มันสมอง ในที่ สุด แล้ว ⁴เมื่อฉันกลับมาฉัน ก็ จะ เหมือนคน อื่นๆ''

¹"I have always liked you as you were," said Dorothy simply.

¹``ฉันชอบเธออย่างที่เธอเป็นมา เสมอ''โดโรธีพูดอย่างง่ายๆ

¹"It is kind of you to like a Scarecrow," he replied. ²"But surely you will think more of me when you hear the splendid thoughts my new brain is going to turn out." ³Then he said good-bye to them all in a cheerful voice and went to the Throne Room, where he rapped upon the door.

¹``เธอเมตตาจริงที่ชอบหุ่น ไล่กา''มันตอบ `` ²แต่ แน่นอน เธอ จะ คิด ถึงฉันมากกว่าเมื่อเธอ ได้ยิน ความ คิด อันเลิศที่มันสมองใหม่ ของฉัน จะผลิต ขึ้น'' ³แล้วมัน ก็ลาพวก เขา ไป ด้วย น้ำ เสียงรื่นเริง ตรง ไป ยังห้องบัลลังก์ มันเคาะประตู

¹"Come in," said Oz.

¹``เข้ามา ได้''ออซพูด

¹The Scarecrow went in and found the little man sitting down by the window, engaged in deep thought.

¹หุ่นไล่กา เข้า ไป และพบชายร่างเล็ก นั่ง อยู่ข้างหน้าต่าง กำลังครุ่น คิดอย่างหนัก

¹"I have come for my brains," remarked the Scarecrow, a little uneasily.

¹``ฉันมารับมันสมอง''หุ่น ไล่กาพูดอย่างกระวนกระวายเล็ก น้อย

¹"Oh, yes; sit down in that chair, please," replied Oz. ²"You must excuse me for taking your head off, but I shall have to do it in order to put your brains in their proper place."

¹``โอ!...ใช่ซิ โปรดนั่งลงที่เก้าอี้นั้น ''ออซตอบ ²``เธอต้องให้อภัย ฉันที่ จะถอด หัวเธอออก แต่ฉัน ก็ต้องทำเพื่อ เอามันสมองเธอ ใส่ ให้ ถูก ที่...''

¹"That's all right," said the Scarecrow. "You are quite welcome to take my head off, as long as it will be a better one when you put it on again."

¹``ไม่ เป็นไร''หุ่น ไล่กาพูด ``ฉันยิน ดี จะ ให้ท่านถอด หัวของฉันออก ถ้า หาก หัวที่ดีกว่า จะ ใส่ กลับ เข้ามาใหม่ ''

¹So the Wizard unfastened his head and emptied out the straw. ²Then he entered the back room and took up a measure of bran, which he mixed with a great many pins and needles. ³Having shaken them together thoroughly, he filled the top of the Scarecrow's head with the mixture and stuffed the rest of the space with straw, to hold it in place.

¹ดังนั้น พ่อมดจึงถอด หัวมันออก และ เอาฟางออก ²แล้ว ก็ เข้า ไปที่ห้อง ด้านหลัง ตวง เอารำผสม ด้วยหมุด และ เข็มมากมาย ³หลังจากที่เขย่ามันเข้ากันดี แล้ว เขา ก็ เอา ส่วนผสม เหล่านั้น ใส่ ใน หัวหุ่น ไล่กา และยัดฟางที่ เหลือ กลับ เข้า ไปเพื่อ ให้ ยึดกัน ให้ดี

¹When he had fastened the Scarecrow's head on his body again he said to him, "Hereafter you will be a great man, for I have given you a lot of bran-new brains."

¹เมื่อเขา เอา หัวหุ่น ไล่กาต่อ เข้ากับ ตัว อีก ครั้ง เขา ก็พูดกับ มันว่า ``จากนี้ ไป...เธอ จะ เป็นบุรุษ ยิ่ง ใหญ่ เพราะฉัน ได้ ให้มันสมองใหม่ เอี่ยมอย่างยิ่ง แก่เธอ''

¹The Scarecrow was both pleased and proud at the fulfillment of his greatest wish, and having thanked Oz warmly he went back to his friends.

¹หุ่นไล่กา ทั้งดี ใจ และภูมิ ใจ ใน ความ สำเร็จตาม ความปรารถนา อันยิ่ง ใหญ่ สุดของมัน เมื่อขอบ ใจออซอย่างอบอุ่น แล้ว มัน ก็ กลับ ไปหา เพื่อนๆ

¹Dorothy looked at him curiously. His head was quite bulged out at the top with brains.

¹โดโรธีมองมันอย่างสงสัยหัวของมันพองออกมาตรงยอด ด้วยมันสมอง

¹"How do you feel?" she asked.

¹``เธอรู้สึกอย่างไร''เธอถาม

¹"I feel wise indeed," he answered earnestly. ²"When I get used to my brains I shall know everything."

¹``ฉันรู้สึกฉลาด ขึ้น จริงๆนะ''มันตอบอย่างกระตือรือร้น `` ²เมื่อฉันชินกับการ ใช้มันสมอง แล้ว ฉัน ก็ จะรู้ ทุก สิ่งทุกอย่าง''

¹"Why are those needles and pins sticking out of your head?" asked the Tin Woodman.

¹``ทำไมเข็ม และหมุด ถึงโผล่ออกมาจาก หัวเธอล่ะ''ชายตัด ไม้ดีบุกถาม

¹"That is proof that he is sharp," remarked the Lion.

¹``นั่นอาจเป็นการบอกว่า เขามีมันสมองที่เฉียบแหลม แล้วก ได้นะ''สิงโต ตั้งข้อ สังเกต

¹"Well, I must go to Oz and get my heart," said the Woodman. ²So he walked to the Throne Room and knocked at the door.

¹``ดีละ''ฉันจะต้อง ไปหาออซ เอา หัว ใจ''ชายตัด ไม้พูด ²ดังนั้น มันจึง เดิน ไปที่ห้องบัลลังก์ แล้วเคาะประตู

¹"Come in," called Oz, and the Woodman entered and said, "I have come for my heart."

¹``ฉันมาเอา หัว ใจ''

¹"Very well," answered the little man. ²"But I shall have to cut a hole in your breast, so I can put your heart in the right place. ³I hope it won't hurt you."

¹``ดีแล้ว...ชายร่างเล็กตอบ ²``แต่ฉัน จะต้องเจาะรูดูตรงหน้าอกเธอเพื่อฉัน จะ ได้ เอา หัว ใจ ใส่ตรงนั้น ³ฉันหวังว่าเธอคงไม่ เจ็บนะ''

¹"Oh, no," answered the Woodman. "I shall not feel it at all."

¹``โอ้...ไม่หรอก''ชายตัด ไม้ตอบ ``ฉัน ไม่รู้ สึกเลย''

¹So Oz brought a pair of tinsmith's shears and cut a small, square hole in the left side of the Tin Woodman's breast. ²Then, going to a chest of drawers, he took out a pretty heart, made entirely of silk and stuffed with sawdust.

¹ดังนั้น ออซจึง เอาตะไกรช่างดีบุก คู่หนึ่ง ตัด รูสี่ เหลี่ยมเล็กๆตรงอก ด้านซ้ายของชายตัด ไม้ดีบุก ²แล้ว ก็ เดิน ไปที่ลิ้น ชัก ตู้ เอา หัว ใจ อันสวยออกมาดวงหนึ่ง ทำ ด้วย ผ้า ไหม ทั้งดวง ยัด ด้วยขี้เลื่อย

¹"Isn't it a beauty?" he asked.

¹``สวยไหม'' เขาถาม

¹"It is, indeed!" replied the Woodman, who was greatly pleased. ²"But is it a kind heart?"

¹``สวยจริงๆ''ชายตัด ไม้ตอบอย่างดี ใจยิ่ง `` ²มันเป็น หัว ใจ จริงๆหรือนี่''

¹"Oh, very!" answered Oz. ²He put the heart in the Woodman's breast and then replaced the square of tin, soldering it neatly together where it had been cut.

¹``โอ้!...ใช่มากทีเดียวละ''ออซตอบ ²เขา เอา หัว ใจ ใส่ เข้า ไป ในอกชายตัด ไม้ และ เอาดีบุกสี่ เหลี่ยมปิด เชื่อมตรงที่ตัด เข้า ด้วยกันอย่างประณีต

¹"There," said he; "now you have a heart that any man might be proud of. ²I'm sorry I had to put a patch on your breast, but it really couldn't be helped."

¹``เสร็จแล้ว'' เขาพูด ``ที นี้ เธอ ก็มี หัว ใจ เหมือนอย่างที่คน เขาภาคภูมิ ใจกัน แล้ว ²ฉันเสีย ใจที่ต้องปะตรงหน้าอกเธอ แต่มัน ก็ ช่วย ไม่ ได้ จริงๆ''

¹"Never mind the patch," exclaimed the happy Woodman. ²"I am very grateful to you, and shall never forget your kindness."

¹``อย่ากังวลกับรอยปะเลย''ชายตัด ไม้ ผู้ เป็น สุขร้อง `` ²ฉันเป็น หนี้ บุญคุณ เธอ แล้ว จะ ไม่ ลืม ความเมตตา ครั้ง นี้ เลย''

¹"Don't speak of it," replied Oz.

¹``อย่าพูดถึงมันเลย''ออซตอบ

¹Then the Tin Woodman went back to his friends, who wished him every joy on account of his good fortune.

¹เสร็จแล้วชายตัด ไม้ดีบุก ก็ กลับ ไปหา เพื่อนๆ ซึ่ง แสดง ความยิน ดีกับ ความร่าเริงของ เขาที่มีโชคดี ครั้ง นี้

¹The Lion now walked to the Throne Room and knocked at the door.

¹ทีนี้สิงโต ก็ เดิน ไปที่ห้องบัลลังก์ แล้วเคาะประตู

¹"Come in," said Oz.

¹``เข้ามา ได้''ออซพูด

¹"I have come for my courage," announced the Lion, entering the room.

¹``ฉันมารับความกล้าหาญ''สิงโต ประกาศ พร้อมกับ เข้า ไป ในห้องนั้น

¹"Very well," answered the little man; "I will get it for you."

¹``ดีแล้ว''ชายร่างเล็กตอบ ``ฉัน จะ เอา ให้เธอ''

¹He went to a cupboard and reaching up to a high shelf took down a square green bottle, the contents of which he poured into a green-gold dish, beautifully carved. ²Placing this before the Cowardly Lion, who sniffed at it as if he did not like it, the Wizard said:

¹เขา ไปที่ ตู้ และเอื้อมมือ ไปที่ชั้น สูง หยิบ เอาขวดสี่ เหลี่ยมสี เขียวออกมา เอา สิ่งที่บรรจุ อยู่ ใส่ลง ในจานทองสี เขียว ซึ่งสลักเสลางดงาม ²แล้ว เอาวางตรงหน้าสิงโตขี้ขลาด ซึ่งดมดู เหมือนกับ ว่า ไม่ชอบ ใจ พ่อมดพูด ขึ้นว่า

¹"Drink."

¹``ดื่มซะ''

¹"What is it?" asked the Lion.

¹``นี่อะไร''สิงโตถาม

¹"Well," answered Oz, "if it were inside of you, it would be courage. ²You know, of course, that courage is always inside one; so that this really cannot be called courage until you have swallowed it. ³Therefore I advise you to drink it as soon as possible."

¹``เออ...''ออซตอบ ``ถ้าหากมันดื่ม เข้า ไปข้าง ใน ตัวเธอ มัน ก็ จะ เป็น ความ กล้าหาญ ²เธอรู้แน่ใช่ ไหมว่า ความกล้าหาญมัก อยู่ภาย ใน ตัว ดัง นั้น นี่ จะเรียกว่า ความกล้าหาญ ไม่ ได้จนกว่าเธอ จะดื่มมันลง ไป ³ฉะนั้นฉันจึงแนะนำ ให้เธอดื่มมัน เสีย เร็วๆ''

¹The Lion hesitated no longer, but drank till the dish was empty.

¹สิงโตไม่ลังเล อีกต่อ ไป ดื่ม เสียจนเกลี้ยงจาน

¹"How do you feel now?" asked Oz.

¹``เธอรู้สึกอย่างไรตอนนี้ ''ออซถาม

¹"Full of courage," replied the Lion, who went joyfully back to his friends to tell them of his good fortune.

¹``เต็ม ไป ด้วย ความกล้าหาญ...''สิงโตตอบ เดิน กลับ ไปหา เพื่อนๆอย่างร่าเริง และ เล่าเรื่อง ราวโชคดี ให้ ฟังกัน

¹Oz, left to himself, smiled to think of his success in giving the Scarecrow and the Tin Woodman and the Lion exactly what they thought they wanted. ²"How can I help being a humbug," he said, "when all these people make me do things that everybody knows can't be done? ³It was easy to make the Scarecrow and the Lion and the Woodman happy, because they imagined I could do anything. ⁴But it will take more than imagination to carry Dorothy back to Kansas, and I'm sure I don't know how it can be done."

¹เมื่ออยู่ แต่ ผู้เดียว ออซ ก็ยิ้ม และ คิด ถึง ความ สำเร็จของตน ในการ ให้ สิ่งที่หุ่น ไล่กา ชายตัด ไม้ดีบุก และสิงโตต่าง คิดว่าตนต้องการ ²``ฉันจะ ไม่ เป็น ตัวจอมปลอมอย่างนี้ ได้อย่างไร...'' เขาพูด `` ในเมื่อ ผู้คน เหล่านี้ ทั้งมวลทำ ให้ฉันทำ สิ่ง ซึ่งทุกคนรู้ ดีว่าทำ ไม่ ได้... ³ง่ายที่จะทำ ให้หุ่น ไล่กา สิงโต และชายตัด ไม้ เป็น สุข และต่าง ก็คาด ไว้ว่าฉัน จะทำอะไร ก็ ได้ ⁴แต่มัน ก็มากกว่าการวาดมโนภาพที่ จะส่งโดโรธี กลับแคนซัส และ ฉัน ไม่ แน่ ใจว่า จะทำ ได้อย่างไร''

Chapter 17. How the Balloon Was Launched

บทที่ 17 การส่งลูกบอลลูน

¹For three days Dorothy heard nothing from Oz. ²These were sad days for the little girl, although her friends were all quite happy and contented. ³The Scarecrow told them there were wonderful thoughts in his head; but he would not say what they were because he knew no one could understand them but himself. ⁴When the Tin Woodman walked about he felt his heart rattling around in his breast; and he told Dorothy he had discovered it to be a kinder and more tender heart than the one he had owned when he was made of flesh. ⁵The Lion declared he was afraid of nothing on earth, and would gladly face an army or a dozen of the fierce Kalidahs.

¹ไม่ ได้ยิน ข่าว ใดๆจาก ออซ เป็น เวลาสามวัน ²นี่เป็นวัน ที่เศร้าสร้อยหงอยเหงาสำหรับ เด็ก น้อย แม้ว่า เพื่อนๆของเธอ จะ เป็น สุข และพอ ใจยิ่ง ³หุ่นไล่กาบอกว่า ตัวมี ความ คิดมหัศจรรย์ อยู่ ใน หัว แต่มัน ก็ ไม่ ได้บอกว่า เป็นอะไรเพราะรู้ ดีว่า ไม่มี ใครนอกจากตน เอง เท่านั้น จะ เข้า ใจ ได้ ⁴เมื่อชายตัดไม้ดีบุก เดิน ไป เดินมา เขา ก็รู้ สึกว่ามี หัว ใจ เต้น แรง อยู่ ในอก และบอกโดโรธีว่าตนพบ หัว ใจนั้น เมตตา และอ่อนโยนมากกว่าดวง เก่าที่เคยมีมาเมื่อสมัย ยัง เป็น เลือด เนื้อ อยู่ ด้วยซ้ำ ⁵สิงโตนั้นก็ ประกาศว่ามัน ไม่ เกรงกลัว สิ่ง ใด ในโลกเลย และยิน ดีที่ จะเผชิญกอง ทัพมนุษย์หรือกาไลดาห์ที่ดุร้ายสักหนึ่ง โหล

¹Thus each of the little party was satisfied except Dorothy, who longed more than ever to get back to Kansas.

¹ฉะนั้นแต่ละคน ใน คณะ น้อยๆนี้ ต่าง ก็พึงพอ ใจยิ่ง ยก เว้น ก็ เพียงโดโรธี ซึ่ง อยาก กลับแคนซัสมาก ขึ้นกว่าเดิม

¹On the fourth day, to her great joy, Oz sent for her, and when she entered the Throne Room he greeted her pleasantly:

¹เมื่อถึงวัน ที่สี่ โดโรธีดี ใจมากที่ออซ ให้เธอ ไปพบ และเมื่อเธอ เข้า ไป ในห้องบัลลังก์ เขา ก็พูดอย่างยิ้ม แย้มว่า

¹"Sit down, my dear; I think I have found the way to get you out of this country."

¹``นั่งลง หนู น้อย ฉัน คิดว่าหาทางส่งเธอออกจากดินแดนนี้ ได้ แล้ว''

¹"And back to Kansas?" she asked eagerly.

¹``กลับ ไปแคนซัสหรือ''เธอถามอย่างกระตือรือร้น

¹"Well, I'm not sure about Kansas," said Oz, "for I haven't the faintest notion which way it lies. ²But the first thing to do is to cross the desert, and then it should be easy to find your way home."

¹``เอ้อ...ฉันไม่ แน่ ใจว่า เป็นแคนซัสหรือ ไม่''ออซพูด ``เพราะฉัน เอง ก็ ไม่รู้ ว่ามัน ตั้ง อยู่ที่ ไหน แม้ แต่ น้อย ²แต่ สิ่งแรก ที่ต้องทำคือข้าม ทะเลทราย ไป จากนั้น ก็น่า จะหาหนทาง กลับบ้าน ได้ง่ายๆ''

¹"How can I cross the desert?" she inquired.

¹``ฉันจะข้ามทะเลทราย ได้อย่างไร''เธอถาม

¹"Well, I'll tell you what I think," said the little man. ²"You see, when I came to this country it was in a balloon. ³You also came through the air, being carried by a cyclone. ⁴So I believe the best way to get across the desert will be through the air. ⁵Now, it is quite beyond my powers to make a cyclone; but I've been thinking the matter over, and I believe I can make a balloon."

¹``เอาละ ฉัน จะบอกเธอว่าฉัน คิดอย่างไร''ชายร่างเล็กพูด ²``เธอรู้ใช่ ไหมเมื่อฉันข้ามดินแดนนี้ มา ในลูกบอลลูน ³เธอเอง ก็มาทาง อากาศ ถูกลมไซโคลนหอบมา ⁴ดังนั้น ฉัน เชื่อว่าทางที่ดีที่ สุดที่ จะข้ามทะเลทราย ก็คือทาง อากาศ ⁵ทีนี้มัน อยู่นอก เหนือ อำนาจของฉันที่ จะทำลมไซโคลน แต่ฉัน ได้ คิดเรื่อง นี้ ดู แล้ว และ เชื่อว่า จะ สร้างลูกบอลลูน ได้''

¹"How?" asked Dorothy.

¹``ทำอย่างไร''โดโรธีถาม

¹"A balloon," said Oz, "is made of silk, which is coated with glue to keep the gas in it. ²I have plenty of silk in the Palace, so it will be no trouble to make the balloon. ³But in all this country there is no gas to fill the balloon with, to make it float."

¹``ลูกบอลลูน...''ออซพูด ``ทำด้วย ผ้า ไหม ติดกาวเพื่อ เก็บก๊าซ ไว้ข้าง ใน ²ฉันมีไหมเยอะแยะ ในวังนี้ ฉะนั้น ก็ ไม่ยากที่เรา จะ สร้างลูกบอลลูน ³แต่ ในดินแดนนี้ ทั้งหมด ไม่มีก๊าซที่ จะเติมลูกบอลลูน ให้มันลอย ขึ้น ไปเลย''

¹"If it won't float," remarked Dorothy, "it will be of no use to us."

¹``ถ้ามัน ไม่ลอย...''โดโรธีว่า ``มัน ก็ ไม่มี ประโยชน์สำหรับ เรา''

¹"True," answered Oz. ²"But there is another way to make it float, which is to fill it with hot air. ³Hot air isn't as good as gas, for if the air should get cold the balloon would come down in the desert, and we should be lost."

¹``ถูกต้อง''ออซตอบ ²``แต่มี อีกทางที่ จะทำ ให้มันลอย ได้ คือเติมลมร้อน ³ลมร้อนนี้ไม่ดี เท่าก๊าซ และถ้า ลมเกิด เย็นลง ลูกบอลลูน ก็ จะตกลง ในทะเลทราย แล้วเรา ก็ จะหลงทาง''

¹"We!" exclaimed the girl. ²"Are you going with me?"

¹``เรา!''เด็ก หญิงอุทาน ²``เธอจะ ไปกับ ฉันหรือ''

¹"Yes, of course," replied Oz. ²"I am tired of being such a humbug. ³If I should go out of this Palace my people would soon discover I am not a Wizard, and then they would be vexed with me for having deceived them. ⁴So I have to stay shut up in these rooms all day, and it gets tiresome. ⁵I'd much rather go back to Kansas with you and be in a circus again."

¹``ใช่!แน่นอน''ออซตอบ ²``ฉันเบื่อที่จะ เป็น ตัวจอมปลอมอย่างนี้ ³ถ้าฉันออกจากวัง ประชาชน ก็ จะรู้ ว่าฉัน ไม่ใช่พ่อมด ใน เวลา ไม่ช้า พวก เขา จะโกรธที่ฉัน ได้หลอกลวงมา ตลอด เวลา ⁴ดังนั้น ฉันจึงต้องปิด อยู่ ในห้อง ตลอดวัน และมัน ก็น่าเบื่อ ⁵ฉันอยาก กลับ ไปแคนซัสกับ เธอ และ กลับ ไปที่ คณะละครสัตว์ อีก''

¹"I shall be glad to have your company," said Dorothy.

¹``ฉันดีใจที่มีเธอร่วมทาง ไป ด้วย''โดโรธีพูด

¹"Thank you," he answered. ²"Now, if you will help me sew the silk together, we will begin to work on our balloon."

¹``ขอบใจ'' เขาตอบ `` ²ทีนี้ถ้า เธอ จะ ช่วยฉัน เย็บ ผ้า ไหมนี้ เข้า ด้วยกัน เรา จะเริ่มงานลูกบอลลูนของเรา...''

¹So Dorothy took a needle and thread, and as fast as Oz cut the strips of silk into proper shape the girl sewed them neatly together. ²First there was a strip of light green silk, then a strip of dark green and then a strip of emerald green; for Oz had a fancy to make the balloon in different shades of the color about them. ³It took three days to sew all the strips together, but when it was finished they had a big bag of green silk more than twenty feet long.

¹ดังนั้น โดโรธีจึง เอา เข็ม และ ด้าย แล้วตัด ผ้า ไหม เป็นชิ้นเหมาะเจาะรวด เร็ว เท่าๆกับ ออซ เด็ก หญิง เย็บมันอย่างเรียบร้อย ²ตอนแรกเป็น แถบ ไหมสี เขียวอ่อน แล้ว ก็ แถบสี เขียว แก่ แล้ว ก็ แถบสี เขียวมรกต เพราะออซคาดว่า จะ สร้างบอลลูน เป็นสีต่างๆรอบลูก ³ใช้ เวลาสามวัน ในการ เย็บ แถบ เข้า ด้วยกันจนหมด แต่เมื่อเสร็จ ก็ ได้ถุง ไหมสี เขียว ใบ ใหญ่ยาวกว่ายี่สิบฟุต

¹Then Oz painted it on the inside with a coat of thin glue, to make it airtight, after which he announced that the balloon was ready.

¹เสร็จแล้วออซ ก็ เอากาวบางๆทาฉาบ ด้าน ในเพื่อ ให้กันลม ได้ แน่นหนา หลังจากนั้น เขา ก็ ประกาศว่าลูกบอลลูน พร้อม แล้ว

¹"But we must have a basket to ride in," he said. ²So he sent the soldier with the green whiskers for a big clothes basket, which he fastened with many ropes to the bottom of the balloon.

¹``แต่เราต้องมีตะกร้า ไว้ นั่งนี่...'' เขาพูด ²ดังนั้น เขาจึง สั่ง ให้นาย ทหารเครา เขียว เอาตะกร้า ผ้า ใบ ใหญ่มา เขา เอาเชือกหลาย เส้น ผูกมันติดกับ ปลายก้นบอลลูน

¹When it was all ready, Oz sent word to his people that he was going to make a visit to a great brother Wizard who lived in the clouds. ²The news spread rapidly throughout the city and everyone came to see the wonderful sight.

¹เมื่อทั้งหมดเสร็จ เรียบร้อยลง ออซ ก็กระจายข่าว ไป ยังประชาชนของ เขาว่า เขากำลัง จะ กลับ ไป ด้วยวิธีเดิม ²ข่าวแพร่ไปอย่างรวด เร็ว ทั่วเมือง และทุกๆคนต่าง ก็ออกมาเพื่อดูภาพมหัศจรรย์

¹Oz ordered the balloon carried out in front of the Palace, and the people gazed upon it with much curiosity. ²The Tin Woodman had chopped a big pile of wood, and now he made a fire of it, and Oz held the bottom of the balloon over the fire so that the hot air that arose from it would be caught in the silken bag. ³Gradually the balloon swelled out and rose into the air, until finally the basket just touched the ground.

¹ออซสั่ง ให้นำ บอลลูนออกมาหน้าวัง และ ผู้คน ก็จ้องมองอย่าง อยากรู้ อยาก เห็นยิ่ง ²ชายตัดไม้ดีบุกตัด ฟืนกอง ใหญ่มา ไว้ ตอนนี้ เขากำลังก่อ ไฟ อยู่ และออซ ยึด ปลายกั้นบอลลูน ไว้ เหนือกอง ไฟ เพื่อที่ อากาศร้อนที่ลอย ขึ้นมา จะ ได้ เข้า ไป ในถุง ผ้า ไหมนั้น ³ลูกบอลลูนค่อยๆพองขึ้นทีละ น้อยๆ และลอย ขึ้น สู่ อากาศ จน ในที่ สุดตะกร้านั้น ก็แตะ อยู่ เพียง แค่ พื้น

¹Then Oz got into the basket and said to all the people in a loud voice:

¹และ แล้วออซ ก็ก้าว เข้า ไป ในตะกร้า และพูดกับ ประชาชน ทั้งหมด ด้วย เสียง อันดัง ว่า

¹"I am now going away to make a visit. ²While I am gone the Scarecrow will rule over you. ³I command you to obey him as you would me."

¹``ฉันกำลังจะจาก ไปเยือนที่ อื่น ²ในตอนที่ฉัน ไม่ อยู่นี้ หุ่น ไล่กา จะ ปกครองพวก เธอ ³ฉันขอสั่ง ให้พวก เธอ เชื่อ ฟัง เขาดัง ที่ เชื่อ ฟังฉันมา''

¹The balloon was by this time tugging hard at the rope that held it to the ground, for the air within it was hot, and this made it so much lighter in weight than the air without that it pulled hard to rise into the sky.

¹ตอนนั้นลูกบอลลูนเขม็งตึงกับ เชือกที่ ผูกมันติด ไว้กับ พื้น เนื่องจาก อากาศข้าง ในร้อน และทำ ให้ น้ำหนัก เบายิ่ง กว่า อากาศข้างนอก มันจึงดึง ตัวเขม็ง จะลอย ขึ้น สู่ท้อง ฟ้า

¹"Come, Dorothy!" cried the Wizard. ²"Hurry up, or the balloon will fly away."

¹``มา...โดโรธี''พ่อมดร้อง ``เร็ว เข้า... ²ไม่งั้นบอลลูน จะลอย ไป''

¹"I can't find Toto anywhere," replied Dorothy, who did not wish to leave her little dog behind. ²Toto had run into the crowd to bark at a kitten, and Dorothy at last found him. ³She picked him up and ran towards the balloon.

¹``ฉันหาโตโต้ ไม่พบ...''โดโรธีตอบ ไม่ อยาก จะ ทิ้งหมา น้อยของเธอ ไว้ข้างหลัง ²โตโต้ ได้ วิ่ง เข้า ไป ในฝูงชน ไล่เห่าลูกแมว และ ในที่ สุดโดโรธี ก็หามันพบ ³เธออุ้มมันขึ้น แล้ว วิ่ง กลับ ไปที่ลูกบอลลูน

¹She was within a few steps of it, and Oz was holding out his hands to help her into the basket, when, crack! went the ropes, and the balloon rose into the air without her.

¹อีกสองสามก้าวเธอ จะ ถึงลูกบอลลูน และออซ ก็ ยื่นมือออกมา จะ ช่วยเธอ ให้ เข้า ไป ในตะกร้า ครั้น แล้ว...ดึงเชือกขาด และลูกบอลลูน ก็ ขึ้น สู่ อากาศ โดยปราศจากเธอ

¹"Come back!" she screamed. ²"I want to go, too!"

¹``กลับมาก่อน!''เธอตะโกน ²``ฉันอยาก ไป ด้วย''

¹"I can't come back, my dear," called Oz from the basket. ²"Good-bye!"

¹``ฉันกลับ ไป ไม่ ได้เ แล้ว...แม่หนู''ออซร้องมาจากตะกร้า ²``ลาก่อน

¹"Good-bye!" shouted everyone, and all eyes were turned upward to where the Wizard was riding in the basket, rising every moment farther and farther into the sky.

¹``ลาก่อน''ทุกคนตะโกนตามและดวงตา ทั้งหมด ก็หัน ตามพ่อมดที่ อยู่ ในตะกร้า ไปลอย ไกล ขึ้น ในท้อง ฟ้าทุก ขณะๆ

¹And that was the last any of them ever saw of Oz, the Wonderful Wizard, though he may have reached Omaha safely, and be there now, for all we know. ²But the people remembered him lovingly, and said to one another:

¹แล้วนั่น เป็น ครั้ง สุดท้ายที่ ใคร จะ ได้เคย เห็น และเรา ทั้งหมดรู้ เรื่อง ราวของออซพ่อมดมหัศจรรย์ เขาอาจ จะ ไป ถึงโอมาฮา โดยปลอดภัย และ ปัจจุบันนี้ อาจ อยู่ที่นั่น ก็ ได้ ²แต่ประชาชน ยังจดจำว่า เขา เป็นคนน่ารัก และต่าง ยังพูด ถึงกัน อยู่ เสมอ

¹"Oz was always our friend. ²When he was here he built for us this beautiful Emerald City, and now he is gone he has left the Wise Scarecrow to rule over us."

¹``ออซเป็นมิตรของเรา เสมอแหละ'' ²เมื่อเขา อยู่ที่นี่ เขา สร้างเมือง มรกตสวยงาม ให้เรา และตอนนี้ เขาจาก ไป ทิ้งหุ่น ไล่กาแสนฉลาด ไว้ ปกครองพวก เรา

¹Still, for many days they grieved over the loss of the Wonderful Wizard, and would not be comforted.

¹กระนั้นก็ตาม นับ เป็น เวลาหลายวัน ที่พวก เขา เสีย ใจ ในการสูญ เสียพ่อมดมหัศจรรย์ ไป และมัน ก็ปลอบโยนกัน ไม่ ได้ เสีย ด้วย

Chapter 18. Away to the South

บทที่ 18ไปทางทิศ ใต้

¹Dorothy wept bitterly at the passing of her hope to get home to Kansas again; but when she thought it all over she was glad she had not gone up in a balloon. ²And she also felt sorry at losing Oz, and so did her companions.

¹ร้องไห้อย่างขมขื่นที่ความหวัง จะ กลับบ้านที่แคนซัสหลุดลอย ไป อีก แต่เมื่อเธอ ใคร่ครวญดูใหม่ แล้วเธอ ก็ดี ใจที่ ไม่ ได้ ขึ้น ไปกับ บอลลูน ²เธอรู้สึก เสีย ใจที่สูญ เสียออซ ไป เพื่อนๆของเธอ ก็รู้ สึก เช่นกัน

¹The Tin Woodman came to her and said: "Truly I should be ungrateful if I failed to mourn for the man who gave me my lovely heart.

¹ชายตัดไม้ดีบุกมาหาเธอ แล้วพูดว่า `` จริงนะ ฉันคง จะ ไม่สำนึก ในบุญคุณ ถ้า ฉัน ไม่ ได้ร้องไห้ ให้กับ ชายที่ ให้ หัว ใจแสนน่ารัก แก่ฉัน

¹I should like to cry a little because Oz is gone, if you will kindly wipe away my tears, so that I shall not rust."

¹ฉันอยากร้องไห้สักหน่อยเพราะออซจาก ไป ถ้า เธอ จะเช็ด น้ำตา ให้ฉันทันทีเพื่อฉัน จะ ได้ ไม่ ขึ้นสนิม''

¹"With pleasure," she answered, and brought a towel at once. ²Then the Tin Woodman wept for several minutes, and she watched the tears carefully and wiped them away with the towel. ³When he had finished, he thanked her kindly and oiled himself thoroughly with his jeweled oil-can, to guard against mishap.

¹``ด้วย ความยิน ดี''เธอตอบ แล้ว หยิบ ผ้าออกมาทันที ²เสร็จแล้ว ชายตัด ไม้ดีบุก ก็ร้องไห้ อยู่หลายนาที เธอดู น้ำตานั้น อย่างระมัดระวัง และเช็ดมัน ด้วย ผ้าผืนนั้น ทันที ³เมื่อเสร็จเรียบร้อยชายตัด ไม้ดีบุก ก็ขอบ ใจเธออย่างสุภาพ แล้ว ก็หยอด น้ำมันตน เอง ด้วย กระป๋อง น้ำมัน ฝังเพชรนั้น อย่างถี่ถ้วน เป็นการป้องกันตนจากการ กระทำดัง กล่าว

¹The Scarecrow was now the ruler of the Emerald City, and although he was not a Wizard the people were proud of him. ²"For," they said, "there is not another city in all the world that is ruled by a stuffed man." ³And, so far as they knew, they were quite right.

¹ตอนนี้หุ่น ไล่กากลาย เป็น ผู้ ปกครองเมือง มรกต และ แม้ว่ามัน จะมิ ได้ เป็นพ่อมด ผู้คน ก็ภูมิ ใจมันมาก ²``เพราะว่า...''พวกเขาพูดกัน `` ไม่มีเมือง ใด ในโลกนี้ เลยที่ ปกครอง ด้วยหุ่นยัดฟาง'' ³และ เท่าที่พวก เขาทราบ ก็ ถูกต้องทีเดียว

¹The morning after the balloon had gone up with Oz, the four travelers met in the Throne Room and talked matters over. ²The Scarecrow sat in the big throne and the others stood respectfully before him.

¹เช้าวัน ต่อจากที่ลูกบอลลูนลอย ไปกับ ออซนั้น นัก เดินทาง ทั้งสี่มาพบกันที่ห้องบัลลังก์ และพูดจาเรื่อง ราวกัน ²หุ่นไล่กา นั่งบนบัลลังก์ ใหญ่ และคน อื่นๆ ก็ ยืน อยู่เบื้อง หน้าอย่างคารวะ

¹"We are not so unlucky," said the new ruler, "for this Palace and the Emerald City belong to us, and we can do just as we please. ²When I remember that a short time ago I was up on a pole in a farmer's cornfield, and that now I am the ruler of this beautiful City, I am quite satisfied with my lot."

¹``เราโชคไม่ร้ายนัก...'' ผู้ ปกครองใหม่ พูด ขึ้น ``เพราะวังนี้ กับ เมือง มรกต เป็นของเรา และเราทำอะไร ได้ตาม ใจชอบ'' ²ฉันจำได้ว่าเมื่อ เวลา เร็วๆนี้ เองฉันติด อยู่กับ เสาที่ ไร่ข้าวโพดของชาวนา และบัดนี้ ฉัน เป็น ผู้ ปกครองเมือง ที่งดงามนี้ ไป แล้ว ฉันพอ ใจกับ โชคชะตามากเชียว

¹"I also," said the Tin Woodman, "am well-pleased with my new heart; and, really, that was the only thing I wished in all the world."

¹``ฉันก็ เหมือนกัน...''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด ``ฉันพอ ใจกับ หัว ใจใหม่ ของฉัน และ จริงนะ นี่ เป็น สิ่งเดียว ทั้งหมดที่ฉันปรารถนา ในโลกนี้ ''

¹"For my part, I am content in knowing I am as brave as any beast that ever lived, if not braver," said the Lion modestly.

¹``สำหรับฉัน...ฉันพอ ใจที่รู้ ว่าฉันกล้าหาญ เท่ากับ สัตว์ ใดๆที่เคยมีมา แม้ จะ ไม่กล้ามากกว่า ก็ตาม''สิงโตพูดอย่างถ่อมตน

¹"If Dorothy would only be contented to live in the Emerald City," continued the Scarecrow, "we might all be happy together."

¹``ถ้าโดโรธี จะพอ ใจ อยู่เมือง มรกต เท่านั้น แหละ...''หุ่น ไล่กาพูดต่อ ``เรา ก็อาจ เป็น สุข ด้วยกัน ทั้งหมด''

¹"But I don't want to live here," cried Dorothy. ²"I want to go to Kansas, and live with Aunt Em and Uncle Henry."

¹``แต่ฉัน ไม่ อยาก อยู่ที่นี่...''โดโรธีร้อง'' ²``ฉันอยาก ไปแคนซัส อยู่กับ ป้าเอ็ม และลุงเฮนรี

¹"Well, then, what can be done?" inquired the Woodman.

¹``เออแล้ว จะทำอย่างไรกัน''ชายตัด ไม้ถาม ขึ้น

¹The Scarecrow decided to think, and he thought so hard that the pins and needles began to stick out of his brains. ²Finally he said: "Why not call the Winged Monkeys, and ask them to carry you over the desert?"

¹หุ่นไล่กาตัด สิน ใจว่า จะลอง คิดดู และมัน ก็ คิดหนัก จนหมุด และ เข็มเริ่มโผล่ออกมาจากสมอง ²ในที่ สุดมัน ก็พูดว่า ``ทำไม ไม่เรียกลิงติดปีก แล้วขอ ให้มันอุ้มข้ามทะเลทราย เล่า

¹"I never thought of that!" said Dorothy joyfully. ²"It's just the thing. ³I'll go at once for the Golden Cap."

¹``ฉันไม่เคย คิดอย่างนั้น มาก่อน''โดโรธีพูด ด้วย ความยิน ดี ²``จริงนะ ใช่ แล้ว ³ฉันจะ ไป เอาหมวกทองมาทันที''

¹When she brought it into the Throne Room she spoke the magic words, and soon the band of Winged Monkeys flew in through the open window and stood beside her.

¹เมื่อเธอนำหมวกทอง กลับมา ในห้องบัลลังก์ เธอ ก็ กล่าวมนตร์คาถานั้น ใน ไม่ช้าฝูงลิงติดปีก ก็บินผ่านหน้าต่างที่เปิด อยู่ เข้ามา ยืนข้างเธอ

¹"This is the second time you have called us," said the Monkey King, bowing before the little girl. ²"What do you wish?"

¹``นี่เป็น ครั้ง ที่สองที่ท่านเรียกพวก เรามา''ราชาลิงพูด โค้ง ให้ เด็ก น้อย ²``ท่านต้องการสิ่ง ใด''

¹"I want you to fly with me to Kansas," said Dorothy.

¹``ฉันอยาก ให้เธอบิน ไปแคนซัสกับ ฉัน''โดโรธีพูด

¹But the Monkey King shook his head.

¹"That cannot be done," he said. ²"We belong to this country alone, and cannot leave it. ³There has never been a Winged Monkey in Kansas yet, and I suppose there never will be, for they don't belong there. ⁴We shall be glad to serve you in any way in our power, but we cannot cross the desert. ⁵Good-bye."

¹``นั่น...ทำไม่ ได้หรอก''มันพูด ขึ้น ²``เราเป็นของดินแดนนี้ เท่านั้น และ จะจาก ไป ไม่ ได้ ³ถึง แม้ว่า จะ ไม่เคยมีลิงติดปีกสัก ตัว ในแคนซัส ก็ตาม และฉัน คิดว่าคง ไม่มีวัน มีเพราะฉัน ไม่ใช่ของที่นั่น ⁴เรายินดีรับ ใช้ท่านทาง ใด ก็ ได้ตาม อำนาจของเรา แต่เราข้ามทะเลทราย ไม่ ได้... ⁵ลาก่อน

¹And with another bow, the Monkey King spread his wings and flew away through the window, followed by all his band.

¹และ แล้วราชาลิง ก็โค้ง อีกที กางปีกออก แล้วบินผ่านหน้าต่างจาก ไป ติดตาม ไป ด้วยฝูงของมัน ทั้งหมด

¹Dorothy was ready to cry with disappointment. ²"I have wasted the charm of the Golden Cap to no purpose," she said, "for the Winged Monkeys cannot help me."

¹โดโรธีเกือบจะร้องไห้ ด้วย ความ ผิดหวัง ²``ฉันเสียเวทมนตร์หมวกทอง ไป โดย ไม่ ได้ ประโยชน์ ใดเลย''เธอพูด ``เพราะลิงติดปีก ช่วยฉัน ไม่ ได้''

¹"It is certainly too bad!" said the tender-hearted Woodman.

¹``แย่จริงๆ''ชายตัด ไม้ ผู้มี หัว ใจอ่อนโยนพูด

¹The Scarecrow was thinking again, and his head bulged out so horribly that Dorothy feared it would burst.

¹หุ่นไล่กาครุ่น คิด อีก และ หัวของมัน ก็พองออกมาน่ากลัวจนโดโรธี เกรงว่า จะ ระเบิดออกมา

¹"Let us call in the soldier with the green whiskers," he said, "and ask his advice."

¹``ลองเรียกทหารเครา เขียวมาซิ...''มันพูด `` แล้วถาม ความ เห็น เขา''

¹So the soldier was summoned and entered the Throne Room timidly, for while Oz was alive he never was allowed to come farther than the door.

¹ดังนั้น นาย ทหารจึง ถูกเรียก ตัว และ เข้ามา ในห้องบัลลังก์อย่างขลาดๆ เพราะเมื่อสมัย ออซมีชีวิต อยู่ที่นี่ เขา ไม่เคย ได้รับ อนุญาต ให้ เข้า ใกล้ เกิน กว่าประตูเลย

¹"This little girl," said the Scarecrow to the soldier, "wishes to cross the desert. ²How can she do so?"

¹``เด็ก น้อยคนนี้ ...''หุ่น ไล่กาพูดกับ ทหาร `` อยาก จะข้ามทะเลทราย ไป ²เธอจะทำ ได้อย่างไร''

¹"I cannot tell," answered the soldier, "for nobody has ever crossed the desert, unless it is Oz himself."

¹``ฉันบอกไม่ ได้หรอก''นาย ทหารตอบ ``เพราะ ไม่มี ใครเคยข้ามทะเลทรายมาก่อนนอกจากออซ เอง''

¹"Is there no one who can help me?" asked Dorothy earnestly.

¹``มีใคร จะ ช่วยฉัน ได้''โดโรธีถามอย่างกระวนกระวาย

¹"Glinda might," he suggested.

¹``กลินดาอาจช่วย ได้'' เขาเสนอ

¹"Who is Glinda?" inquired the Scarecrow.

¹``ใครคือกลินดา''หุ่น ไล่กาถาม

¹"The Witch of the South. ²She is the most powerful of all the Witches, and rules over the Quadlings. ³Besides, her castle stands on the edge of the desert, so she may know a way to cross it."

¹``แม่มดแห่งทิศ ใต้ ²เธอมีอำนาจกว่าแม่มด ทั้งมวล และ ปกครองพวก ควอดลิงส์ อยู่ ³นอกจากนี้ปราสาทของเธอ ยัง ตั้ง อยู่ที่ชายทะเลทราย ฉะนั้น เธออาจรู้ ทางข้าม ไป ได้''

¹"Glinda is a Good Witch, isn't she?" asked the child.

¹``กลินดาเป็นแม่มดที่ดีใช่ ไหม'' เด็ก น้อยถาม

¹"The Quadlings think she is good," said the soldier, "and she is kind to everyone. ²I have heard that Glinda is a beautiful woman, who knows how to keep young in spite of the many years she has lived."

¹``พวกควอดลิงส์ คิดว่าเธอ เป็นคนดี'' ทหารตอบ `` และ เธอ ก็เมตตาต่อทุกๆ คน ²ฉันได้ยิน ว่ากลินดา เป็นสตรีที่งดงาม รู้ จัก รักษา ตัว เอง ให้สาว อยู่ แม้ จะมีชีวิต อยู่มานานปี ก็ตาม''

¹"How can I get to her castle?" asked Dorothy.

¹``ฉันจะ ไปปราสาทเธอ ได้อย่างไร''โดโรธีถาม

¹"The road is straight to the South," he answered, "but it is said to be full of dangers to travelers. ²There are wild beasts in the woods, and a race of queer men who do not like strangers to cross their country. ³For this reason none of the Quadlings ever come to the Emerald City."

¹``มีถนนตรงไปทางทิศ ใต้'' เขาตอบ `` แต่ กล่าวกันว่า เต็ม ไป ด้วย อันตรายต่อนัก เดินทาง ²มีสัตว์ร้าย ในป่า และมีเผ่ามนุษย์แปลกประหลาดที่ ไม่ชอบ ให้คนแปลกหน้าผ่านดินแดนตน ³ด้วยเหตุ นี้ จึง ไม่มีควอดลิงส์สักคนเคยมา ถึงเมือง มรกต''

¹The soldier then left them and the Scarecrow said: "It seems, in spite of dangers, that the best thing Dorothy can do is to travel to the Land of the South and ask Glinda to help her.

¹แล้ว ทหาร ก็จาก ไป หุ่น ไล่กาจึงพูด ขึ้นว่า `` ทั้งๆ ที่มี อันตราย ดู จะ เป็น สิ่งที่ดีที่ สุดสำหรับ โดโรธีที่ จะ เดินทาง ไป ยังดินแดน แห่งทิศ ใต้ และขอร้อง ให้กลินดา ช่วยเธอ

¹For, of course, if Dorothy stays here she will never get back to Kansas." ²"You must have been thinking again," remarked the Tin Woodman.

¹แน่นอน เพราะถ้า เธอ อยู่ที่นี่เธอ ก็ ไม่มีวัน จะ ได้ กลับแคนซัส'' ²``เธอคงครุ่นคิด อีก แล้ว...''ชายตัด ไม้ดีบุกว่า

¹"I have," said the Scarecrow.

¹``ใช่''หุ่นไล่กาพูด

¹"I shall go with Dorothy," declared the Lion, "for I am tired of your city and long for the woods and the country again. ²I am really a wild beast, you know. ³Besides, Dorothy will need someone to protect her."

¹``ฉันจะ ไปกับ โดโรธี''สิงโต ประกาศ ขึ้น ``ฉันเบื่อเมือง ของเธอ ฉัน อยาก ไปป่ากับ ชนบท อีก ²ที่จริงฉัน เป็นสัตว์ ป่านะเธอ ³นอกจากนี้โดโรธี ยังต้องการ ผู้พิทักษ์''

¹"That is true," agreed the Woodman. ²"My axe may be of service to her; so I also will go with her to the Land of the South."

¹``นั่นจริง''ชายตัด ไม้ เห็น ด้วย ²``ขวานของฉันอาจรับใช้เธอ ได้ ดัง นั้น ฉัน จะ ไปดินแดน แห่งทิศ ใต้กับ เธอ ด้วย''

¹"When shall we start?" asked the Scarecrow.

¹``เราจะเริ่มต้นกันเมื่อไร''หุ่น ไล่กาถาม

¹"Are you going?" they asked, in surprise.

¹``เธอจะ ไป ด้วยหรือ''พวก เขาถามอย่างประหลาด ใจ

¹"Certainly. ²If it wasn't for Dorothy I should never have had brains. ³She lifted me from the pole in the cornfield and brought me to the Emerald City. ⁴So my good luck is all due to her, and I shall never leave her until she starts back to Kansas for good and all."

¹``แน่นอน ²ถ้าไม่ใช่เพราะโดโรธี ฉัน ก็ ไม่มีวัน ได้มันสมอง ³เธอยกฉันลงมาจากเสาที่ไร่ข้าวโพด และนำ ฉันมาเมือง มรกต ⁴โชคดีทั้งหลายมาจากเธอ และฉัน ไม่มีวัน จากเธอ ไปจนกว่าเธอ จะเริ่มต้น กลับ ไปแคนซัส ด้วยดี''

¹"Thank you," said Dorothy gratefully. ²"You are all very kind to me. ³But I should like to start as soon as possible."

¹``ขอบใจ''โดโรธีพูดอย่างสำนึก บุญคุณ ²``เธอทั้งหมดเมตตาต่อฉัน เหลือ เกิน ³แต่ฉัน อยากเริ่มต้น โดย เร็วที่ สุด''

¹"We shall go tomorrow morning," returned the Scarecrow. ²"So now let us all get ready, for it will be a long journey."

¹``เราจะ ไปกันพรุ่งนี้ เช้า ...''หุ่น ไล่กาตอบ ²``ดังนั้น ตอนนี้ เราต้องเตรียม ให้ พร้อม ทั้งหมด เพราะมัน จะ เป็นการ เดินทาง ไกล''

Chapter 19. Attacked by the Fighting Trees

บทที่ 19 ต้นไม้ สู้โจมตี

¹The next morning Dorothy kissed the pretty green girl good-bye, and they all shook hands with the soldier with the green whiskers, who had walked with them as far as the gate. ²When the Guardian of the Gate saw them again he wondered greatly that they could leave the beautiful City to get into new trouble. ³But he at once unlocked their spectacles, which he put back into the green box, and gave them many good wishes to carry with them.

¹เช้าวัน ต่อมา โดโรธีจูบลา เด็ก หญิงสี เขียว ผู้น่ารัก และพวก เขา ทั้งหมด ก็จับ มือ ทหารเครา เขียว ซึ่ง เดินตาม ไปจน ถึงประตู ²เมื่อยามรักษาประตู เห็นพวก เขา อีก ก็ประหลาด ใจนักที่พวก เขา จะจากเมือง อันงดงาม ไป สู่ ความ ยุ่งยาก อีก ³แต่ เขา ก็ไข กุญแจแว่นตาออกทันที นำ กลับ เข้า ใส่กล่อง เขียว และอวยพร ให้มากมาย

¹"You are now our ruler," he said to the Scarecrow; "so you must come back to us as soon as possible."

¹``บัดนี้ท่าน เป็น ผู้ ปกครองของเรา แล้ว'' เขาพูดกับ หุ่น ไล่กา ``ฉะนั้น ท่านต้อง กลับมาหาเรา เร็วที่ สุด ให้ ได้นะ''

¹"I certainly shall if I am able," the Scarecrow replied; "but I must help Dorothy to get home, first."

¹``ฉันจะ กลับมา แน่ถ้า ทำ ได้...''หุ่น ไล่กาตอบ `` แต่ฉันต้อง ช่วย ให้โดโรธี กลับบ้าน เสียก่อน''

¹As Dorothy bade the good-natured Guardian a last farewell she said:

¹เมื่อโดโรธีกล่าวอำลายาม ผู้มี อารมณ์ดี เป็น ครั้ง สุดท้าย เธอพูดว่า

¹"I have been very kindly treated in your lovely City, and everyone has been good to me. ²I cannot tell you how grateful I am."

¹``ฉันได้รับ การปฏิบัติอย่างเมตตายิ่ง ในเมือง น่ารักของท่าน และทุกคน ก็ดีกับ ฉัน ²ฉันไม่อาจ จะบอก ได้ว่า เป็น หนี้ บุญคุณ เพียง ใด''

¹"Don't try, my dear," he answered. ²"We should like to keep you with us, but if it is your wish to return to Kansas, I hope you will find a way." ³He then opened the gate of the outer wall, and they walked forth and started upon their journey.

¹``อย่าพยายามเลย แม่หนู''เขาตอบ `` ²เราอยาก จะ เก็บเธอ ไว้กับ เรา แต่ ในเมื่อเธอปรารถนา จะ กลับ ไปแคนซัส ฉัน ก็หวังว่าเธอคงพบหนทาง'' ³แล้ว เขา ก็เปิด ประตูกำแพง ด้านนอกออก พวก เขา ก็ เดิน ไปข้างหน้า และเริ่มออก เดินทาง

¹The sun shone brightly as our friends turned their faces toward the Land of the South. ²They were all in the best of spirits, and laughed and chatted together. ³Dorothy was once more filled with the hope of getting home, and the Scarecrow and the Tin Woodman were glad to be of use to her. ⁴As for the Lion, he sniffed the fresh air with delight and whisked his tail from side to side in pure joy at being in the country again, while Toto ran around them and chased the moths and butterflies, barking merrily all the time.

¹ตะวัน ส่องแสงจ้าตอนที่ เพื่อนๆของเราหัน หน้า มุ่ง สู่ดินแดน แห่งทิศ ใต้ ²ทั้งหมดมีจิต ใจดี เป็นที่ สุด และ หัวเราะ คุยกัน ไป ³โดโรธีเต็ม ไป ด้วย ความหวังที่ จะ ได้ กลับบ้าน อีก ครั้ง หนึ่ง หุ่น ไล่กากับ ชายตัด ไม้ดีบุก ก็ดี ใจที่ตน เป็น ประโยชน์ต่อเธอ ⁴สำหรับสิงโตนั้น มันสูด อากาศบริสุทธิ์ ด้วย ความยิน ดี และแกว่งหาง ไปมาอย่างร่าเริงยิ่ง ที่ ได้ออกมาชนบท อีก ครั้ง ส่วนโต โต้ ก็ วิ่ง ไปรอบๆ และ ไล่ แมลงกับ ผี เสื้อ เห่าอย่าง สนุกสนาน ตลอด เวลา

¹"City life does not agree with me at all," remarked the Lion, as they walked along at a brisk pace. ²"I have lost much flesh since I lived there, and now I am anxious for a chance to show the other beasts how courageous I have grown."

¹``ชีวิตในเมือง มัน ไม่ต้องกับ ฉันเลย...''สิงโต กล่าว ขึ้น ขณะที่ต่าง เดิน ไปอย่างรวด เร็ว ²``ฉันเสียกล้าม เนื้อ ไปเยอะตอนที่ อยู่ที่นั่น ตอนนี้ ฉันกระหาย โอกาสที่ จะ แสดง ให้สัตว์ อื่นๆ เห็นว่าฉันกล้าหาญ ขึ้นอย่างไร''

¹They now turned and took a last look at the Emerald City. ²All they could see was a mass of towers and steeples behind the green walls, and high up above everything the spires and dome of the Palace of Oz.

¹ตอนนั้นพวก เขาหัน กลับ ไป และจ้องดูเมือง มรกต เป็น ครั้ง สุดท้าย ²ต่างก็ เห็นหอคอย และยอดแหลมๆ อยู่เบื้อง หลังกำแพง เขียว และ สูง ขึ้น ไป เหนือ สิ่ง อื่น ใดคือยอด และโดมปราสาท แห่งออซ

¹"Oz was not such a bad Wizard, after all," said the Tin Woodman, as he felt his heart rattling around in his breast.

¹``ถึงอย่างไร ก็ตาม ออซ ไม่ ได้ เป็นพ่อมดที่เลวนัก''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด ขึ้น ใน ขณะที่รู้ สึกว่า หัว ใจของตน เต้น อยู่ ในอก

¹"He knew how to give me brains, and very good brains, too," said the Scarecrow.

¹``เขารู้ ว่า จะ ให้มันสมองฉัน ได้อย่างไร และ ก็ เป็นสมองดีมาก เสีย ด้วย''หุ่น ไล่กาพูด

¹"If Oz had taken a dose of the same courage he gave me," added the Lion, "he would have been a brave man."

¹``ถ้าออซดื่ม ความกล้าหาญขนานเดียวกับ ที่ ให้ฉัน''สิงโตเสริมต่อ `` เขา ก็คง จะ เป็นคนกล้า''

¹Dorothy said nothing. ²Oz had not kept the promise he made her, but he had done his best, so she forgave him. ³As he said, he was a good man, even if he was a bad Wizard.

¹โดโรธีไม่ ได้พูดอะไร ²ออซไม่ ได้ รักษาสัญญาที่ ให้กับ เธอ แต่ เขา ก็ ได้ทำอย่างดีที่ สุด แล้ว ฉะนั้น เธอจึงอภัย ให้ เขา ³ดังที่ เขาพูด เองว่า เขา เป็นคนดี แม้ว่า จะ เป็นพ่อมดที่เลว ก็ตาม

¹The first day's journey was through the green fields and bright flowers that stretched about the Emerald City on every side. ²They slept that night on the grass, with nothing but the stars over them; and they rested very well indeed.

¹การเดินทางวัน แรก นั้น ผ่านท้อง ทุ่ง เขียว และดอก ไม้สดใสที่ขยาย อยู่รอบ ด้านเมือง มรกต ²พวกเขานอน หลับกันบน พื้น หญ้า คืนนั้น ไม่มีอะไร อยู่เบื้อง บนเลยนอกจากดวงดาว และ ก็ ได้ พักผ่อนกันอย่างดียิ่ง ทีเดียว

¹In the morning they traveled on until they came to a thick wood. ²There was no way of going around it, for it seemed to extend to the right and left as far as they could see; and, besides, they did not dare change the direction of their journey for fear of getting lost. ³So they looked for the place where it would be easiest to get into the forest.

¹ในตอนเช้า พวก เขา เดินทางต่อ ไปจน ถึงป่าทึบ ²ไม่มีหนทางที่ จะ เดินอ้อม ไป ได้ เพราะป่าดู จะแผ่ขยาย ไป ทั้งทางซ้ายทางขวา สุดสายตา นอกจากนี้ พวก เขา ก็ ไม่กล้า จะ เปลี่ยนทิศการ เดินทางเนื่องจากกลัวว่า จะหลงทาง ³ดังนั้น จึงมองหาที่ที่ จะผ่าน เข้า ไป ในป่า ให้ง่ายที่ สุด

¹The Scarecrow, who was in the lead, finally discovered a big tree with such wide-spreading branches that there was room for the party to pass underneath. ²So he walked forward to the tree, but just as he came under the first branches they bent down and twined around him, and the next minute he was raised from the ground and flung headlong among his fellow travelers.

¹ในที่ สุดหุ่น ไล่กา ซึ่งนำ หน้า อยู่นั้น ก็พบต้น ไม้ ใหญ่ต้นหนึ่ง มีกิ่งก้านสาขาแผ่ ไป เป็นช่องที่ คณะ จะ เดินผ่าน เข้า ไปข้าง ใต้ ²หุ่นไล่กาจึง เดิน ไปที่ต้น ไม้นั้น แต่ เพียง แค่ผ่าน เข้า ไป ใต้กิ่งแรก เท่านั้น กิ่ง ไม้ ก็โน้มลงมาตวัดรัดมัน ไว้ ในนาทีต่อมา มัน ก็ ถูกลาก ขึ้นจาก พื้นดินเหวี่ยง ไปตก อยู่ท่ามกลาง เพื่อนๆนัก เดินทาง

¹This did not hurt the Scarecrow, but it surprised him, and he looked rather dizzy when Dorothy picked him up.

¹หุ่นไล่กามิ ได้รับ บาด เจ็บ แต่มันประหลาด ใจ และดูท่าทางวิง เวียนเมื่อโดโรธีพยุงมัน ขึ้นมา

¹"Here is another space between the trees," called the Lion.

¹``ตรงนี้มีช่องว่างระหว่างต้น ไม้ อีกที่''สิงโตร้องบอก

¹"Let me try it first," said the Scarecrow, "for it doesn't hurt me to get thrown about." ²He walked up to another tree, as he spoke, but its branches immediately seized him and tossed him back again.

¹``ให้ฉันลองก่อน...''หุ่น ไล่กาพูด ``เพราะถ้า ถูกโยนฉัน ก็ ไม่ เจ็บ'' ²มันเดิน เข้า ไปหา ไม้ อีกต้น พลางพูด ไป ด้วย แต่กิ่ง ไม้ ก็จับ มัน ได้ทันที แล้วเหวี่ยงมัน กลับออกมา อีก

¹"This is strange," exclaimed Dorothy. ²"What shall we do?"

¹``ประหลาดนะ''โดโรธีอุทาน ²``เราจะทำอย่างไรกัน''

¹"The trees seem to have made up their minds to fight us, and stop our journey," remarked the Lion.

¹``ต้นไม้ดู ตั้ง ใจ จะ สู้พวก เรา และยุติการ เดินทางของเรา''สิงโตว่า ขึ้น

¹"I believe I will try it myself," said the Woodman, and shouldering his axe, he marched up to the first tree that had handled the Scarecrow so roughly. ²When a big branch bent down to seize him the Woodman chopped at it so fiercely that he cut it in two. ³At once the tree began shaking all its branches as if in pain, and the Tin Woodman passed safely under it.

¹``ฉันคิดว่า จะลองดู เอง''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด แล้ว ก็ เอาขวาน ขึ้นบ่า เดินตรง ไปที่ต้น ไม้ต้นแรก ที่ เล่นงานหุ่น ไล่กา เสียสะบักสะบอม ²เมื่อกิ่งใหญ่โอนลงมา จะจับ เขา ชายตัด ไม้ ก็ ฟันอย่าง แรง เต็มที่จนขาด เป็นสองท่อน ³ทันทีนั้นต้น ไม้ ก็เริ่มสั่นกิ่ง ไป ทั้งหมดราวกับ ว่า เจ็บ ปวด แล้วชายตัด ไม้ดีบุก ก็ผ่าน เข้า ไปข้าง ใต้ โดยปลอดภัย

¹"Come on!" he shouted to the others. ²"Be quick!" ³They all ran forward and passed under the tree without injury, except Toto, who was caught by a small branch and shaken until he howled. ⁴But the Woodman promptly chopped off the branch and set the little dog free.

¹``มา!''มันตะโกนเรียกคนอื่น ²``เร็ว! ³พวกเขาพากัน วิ่ง ไปข้างหน้า แล้วลอดต้น ไม้ ไป โดยมิ ได้รับ บาด เจ็บยก เว้นโต โต้ที่ ได้ ถูกกิ่ง ไม้เล็กจับ ไว้ และโดนเขย่า เสียจนมันหอนออกมา ⁴แต่ชายตัด ไม้ฟาด ฟันลง ไปที่กิ่งนั้น ทันที เจ้า หมา น้อย ก็หลุดออกมา เป็นอิสระ