The Wonderful Wizard of Oz ¹L. Frank Baum, translated by Charnvit Kasetsiri

พ่อมดมหัศจรรย์แห่งออซ ¹แอล.    แฟรงก์    โบม    :เขียน,    ดร.    ชาญวิทย์เกษตรศิริ    : ผู้    แปล

Chapter 1. The Cyclone

บทที่    1    พายุไซโคลน

¹Dorothy lived in the midst of the great Kansas prairies, with Uncle Henry, who was a farmer, and Aunt Em, who was the farmer's wife. ²Their house was small, for the lumber to build it had to be carried by wagon many miles. ³There were four walls, a floor and a roof, which made one room; and this room contained a rusty looking cookstove, a cupboard for the dishes, a table, three or four chairs, and the beds. ⁴Uncle Henry and Aunt Em had a big bed in one corner, and Dorothy a little bed in another corner. ⁵There was no garret at all, and no cellar--except a small hole dug in the ground, called a cyclone cellar, where the family could go in case one of those great whirlwinds arose, mighty enough to crush any building in its path. ⁶It was reached by a trap door in the middle of the floor, from which a ladder led down into the small, dark hole.

¹โดโรธีอาศัย อยู่ท่ามกลาง ทุ่ง ใหญ่ ในแคนซัส    กับ ลุงเฮนรีชาว ไร่ และป้าเอ็มภรรยาชาว ไร่ ²บ้านของพวกเขาหลังเล็ก    เพราะ ไม้ สร้างบ้านต้องขนมา ด้วยเกวียน เป็นระยะทางหลายไมล์ ³บ้านมีสี่ฝา    มี พื้นกับ หลังคารวมทำ เป็นห้องเดียว ในห้องมี ทั้งเตาหุงต้มที่สนิมดู ขึ้นเลอะ    มี ตู้ ใส่ถ้วย    ชาม โต๊ะ    เก้าอี้สาม    หรือสี่ ตัว แล้ว ก็มีเตียงนอน ⁴ลุงเฮนรีกับป้าเอ็มมีเตียงนอน ใหญ่ อยู่ที่ มุมหนึ่ง ส่วนโดโรธีมีเตียงเล็ก อีกที่ มุมหนึ่ง ⁵ไม่มีห้อง ใต้เพดานเลย    ห้อง ใต้ถุน ก็ ไม่มี เว้น แต่มีโพรงเล็กๆที่ขุด ไป ใต้ พื้น    เรียกว่า    ``โพรงไซโคลน เป็นที่ครอบครัว นี้ จะมุด เข้า ไปเมื่อเกิด ลมมหาภัย ซึ่งกระโชก แรงจนบดขยี้ สิ่งก่อ สร้าง ใดๆที่ ขวางทางมัน ได้ ⁶ตรงกลางพื้นมี ฝาเปิด เข้า ไป    จากนั้น มีบันไดลง ไป ถึงโพรง มืดเล็กๆ

¹When Dorothy stood in the doorway and looked around, she could see nothing but the great gray prairie on every side. ²Not a tree nor a house broke the broad sweep of flat country that reached to the edge of the sky in all directions. ³The sun had baked the plowed land into a gray mass, with little cracks running through it. ⁴Even the grass was not green, for the sun had burned the tops of the long blades until they were the same gray color to be seen everywhere. ⁵Once the house had been painted, but the sun blistered the paint and the rains washed it away, and now the house was as dull and gray as everything else.

¹เมื่อโดโรธียืนที่ปากประตู และมอง ไปรอบๆ    เธอ ไม่ เห็นอะไรนอกจากท้อง ทุ่งกว้างสีเทาหม่น ทั่วทุก ด้าน ²ไม่มี แม้ต้น ไม้สักต้นหรือบ้านสักหลังที่โผล่พ้นภูมิ ประเทศ อันราบเรียบแผ่ ไป ไกลจนจดขอบ ฟ้า ทั่วทุกทิศ ³ดวงตะวัน เผาผืนดินที่ไถ แล้วจนกลาย เป็น แผ่นมหึมาสีดำ    มีรอย แตกระแหง อยู่ ตลอด ⁴แม้ แต่ หญ้า ก็ ไม่ เขียว    เพราะดวง ตะวัน เผายอด ใบยาว เสียจน เป็นสีเทาหม่นมอง เห็น อยู่ ทั่ว ไป ⁵ครั้ง หนึ่ง เคยทาสีบ้าน เอา ไว้ แต่ ก็ ถูกดวง ตะวัน เผา เสียจนสีพอง แล้วฝน ก็ชะมันหลุด ไปจนหมด และตอนนี้ บ้านจึงดูหม่นหมอง เป็นสีเทา เหมือน สิ่ง อื่นๆ ด้วย

¹When Aunt Em came there to live she was a young, pretty wife. ²The sun and wind had changed her, too. ³They had taken the sparkle from her eyes and left them a sober gray; they had taken the red from her cheeks and lips, and they were gray also. ⁴She was thin and gaunt, and never smiled now. ⁵When Dorothy, who was an orphan, first came to her, Aunt Em had been so startled by the child's laughter that she would scream and press her hand upon her heart whenever Dorothy's merry voice reached her ears; and she still looked at the little girl with wonder that she could find anything to laugh at.

¹ตอนที่ป้าเอ็มย้ายมาอยู่ที่นี่    เธอ ยังสาว เป็นภรรยาที่งดงาม ²แล้ว แดด และลม ก็ ได้ เปลี่ยนเธอ ไป ³เอาประกาย ไปจากดวงตาเธอ    ปล่อย ไว้ แต่ ความ สุขุมอย่างหม่นหมอง เอาสีแดง จาก แก้ม และริม ฝีปากเธอ ไป    กลาย เป็นสีหม่นๆ เหมือนกัน ⁴เธอผอมและหลังโค้ง และเดี๋ยวนี้ ไม่เคยยิ้ม เลย ⁵เมื่อโดโรธีซึ่ง เป็น เด็กกำพร้ามา อยู่กับ เธอตอนแรก ป้าเอ็ม ตื่น เต้นกับ เสียง หัวเราะ ของ เด็ก น้อยมาก    เธอ จะส่ง เสียงร้อง แล้ว เอามือทาบอกทุก ครั้ง ที่ เสียง อันร่าเริงของโดโรธี เข้าหูเธอ และเธอเฝ้ามอง เด็ก หญิง น้อยๆ ด้วย ความประหลาด ใจ ด้วย ยังหาอะไรมา เป็นเรื่อง หัวเราะ ได้

¹Uncle Henry never laughed. ²He worked hard from morning till night and did not know what joy was. ³He was gray also, from his long beard to his rough boots, and he looked stern and solemn, and rarely spoke.

¹ลุงเฮนรีไม่เคย หัวเราะ ²ลุงทำงานหนักจากเช้า ยัน ค่ำ และ ไม่เคยรู้ จักว่า ความร่าเริงคืออะไร ³ลุงดูหม่นหมองไปหมด ตั้ง แต่เครายาวจนจดรอง เท้าบูต อัน หยาบ แล้วลุง ก็ดูเคร่งขรึมน่า เกรงขาม ไม่ค่อย จะพูด

¹It was Toto that made Dorothy laugh, and saved her from growing as gray as her other surroundings. ²Toto was not gray; he was a little black dog, with long silky hair and small black eyes that twinkled merrily on either side of his funny, wee nose. ³Toto played all day long, and Dorothy played with him, and loved him dearly.

¹มีโตโต้ที่ทำ ให้โดโรธี หัวเราะ ได้ และ ช่วยเธอ ให้พ้นจากการกลาย เป็นสีเทาหม่น เหมือนกับ สิ่งรอบ ตัว อื่นๆ ²โตโต้สี ไม่เทาหม่น แต่มัน เป็นหมาสีดำ ตัว น้อยๆ    ขนยาวปุยราวกับ ไหม    มีตาดำเล็ก เป็นประกายรื่นเริง อยู่สองข้าง จมูกเล็ก อันน่าขันของมัน ³โตโต้ เล่น ทั้งวัน และโดโรธี ก็ เล่นกับ มัน และรักมัน เหลือ เกิน

¹Today, however, they were not playing. ²Uncle Henry sat upon the doorstep and looked anxiously at the sky, which was even grayer than usual. ³Dorothy stood in the door with Toto in her arms, and looked at the sky too. ⁴Aunt Em was washing the dishes.

¹อย่างไรก็ตาม    วัน นี้ ทั้ง คู่ ไม่ ได้ เล่น ²ลุงเฮนรีนั่ง อยู่ที่บันไดประตู และเฝ้ากังวลจ้องดูท้อง ฟ้าสีเทาหม่น ผิดปกติ ³โดโรธียืนที่ประตู    กอดโต โต้ ไว้ ในอ้อมแขน และ ก็มองดูท้อง ฟ้า อยู่ เหมือนกัน ⁴ป้าเอ็มกำลังล้างชามอยู่

¹From the far north they heard a low wail of the wind, and Uncle Henry and Dorothy could see where the long grass bowed in waves before the coming storm. ²There now came a sharp whistling in the air from the south, and as they turned their eyes that way they saw ripples in the grass coming from that direction also.

¹จากด้าน เหนือ ไกลออก ไป    มี เสียงลมครางแผ่ว เบา ได้ยิน มา    ลุงเฮนรี และโดโรธี เห็นต้น หญ้า สูงเอน เป็น คลื่นก่อนที่พายุ จะมา ถึง ²แล้ว ก็มี เสียงหวีดหวิว ชัดเจนมาจากบรรยากาศทาง ใต้ และเมื่อ เหลือบตา ไปทาง ด้านนั้น ก็ เห็น คลื่น หญ้ามาทาง ด้านนั้น ด้วย

¹Suddenly Uncle Henry stood up. ²"There's a cyclone coming, Em," he called to his wife. ³"I'll go look after the stock." ⁴Then he ran toward the sheds where the cows and horses were kept.

¹ลุงเฮนรีผุดลุกขึ้นทัน ใด ²``ลมไซโคลนมา    เอ็ม''ลุงร้องบอกภรรยา    `` ³ข้าจะ ไปดูสัตว์ เลี้ยง หน่อย ⁴แล้วลุง ก็ วิ่ง ไป ยังเพิงที่วัว และม้า อาศัย อยู่

¹Aunt Em dropped her work and came to the door. One glance told her of the danger close at hand. ²"Quick, Dorothy!" she screamed. ³"Run for the cellar!" ⁴Toto jumped out of Dorothy's arms and hid under the bed, and the girl started to get him. ⁵Aunt Em, badly frightened, threw open the trap door in the floor and climbed down the ladder into the small, dark hole. ⁶Dorothy caught Toto at last and started to follow her aunt. ⁷When she was halfway across the room there came a great shriek from the wind, and the house shook so hard that she lost her footing and sat down suddenly upon the floor.

¹ป้าเอ็มหยุดทำงาน และมาที่ประตู เพียงชายตามองป้า ก็บอก ได้ว่า อันตรายมา ถึง แล้ว ²เร็ว    โดโรธี!ป้าตะโกน ³วิ่ง ไปห้อง ใต้ถุน'' ⁴โตโต้ผลุน กระโดดลงจากอ้อมแขนโดโรธี แล้ว เข้า ไปซ่อน อยู่ ใต้เตียง เด็ก หญิง น้อย เข้า ไปดึงมันออกมา ⁵ป้าเอ็มกระชากฝาที่ พื้นออกอย่างอกสั่น ขวัญหาย    ปีนบันได ไม้ลง ไป ในโพรงเล็ก อัน มืดทึบ ⁶โดโรธีจับโต โต้ ได้ ในที่ สุด และ วิ่งตามป้าเธอ ไป ⁷เมื่อเธอมาได้ ครึ่งห้อง ก็มี เสียงหวีดหวือ ส่วนบ้าน ก็สั่นอย่าง แรงจนเธอหกคะมำ นั่งจ้ำเบ้า อยู่กับ พื้น

¹Then a strange thing happened. ²The house whirled around two or three times and rose slowly through the air. ³Dorothy felt as if she were going up in a balloon.

¹แล้ว สิ่งประหลาด ก็เกิด ขึ้น ²บ้านหมุน ไป หมุนมาสองสามรอบ แล้ว ก็ลอย ขึ้น สู่ อากาศอย่างช้าๆ ³โดโรธีรู้สึกราวกับ ว่าเธอ ได้ ขึ้น ไปกับ ลูกบอลลูน

¹The north and south winds met where the house stood, and made it the exact center of the cyclone. ²In the middle of a cyclone the air is generally still, but the great pressure of the wind on every side of the house raised it up higher and higher, until it was at the very top of the cyclone; and there it remained and was carried miles and miles away as easily as you could carry a feather.

¹พายุเหนือกับ พายุ ใต้มาพบกันตรงที่บ้านพอดี และทำ ให้ตรงนั้น เป็นจุด ศูนย์กลางของพายุไซโคลน ²ตามปกติตรงกลางพายุไซโคลนอากาศ จะ นิ่ง แต่ ความกด ดันอย่างหนัก ของลมทุก ด้านรอบบ้าน    ทำ ให้บ้านลอย สูง ขึ้นๆ    จนกระทั่ง ขึ้น ไป อยู่ สุดยอดของพายุไซโคลน และจากตรงนั้น ก็ ถูกหอบ ไปหลายไมล์    ง่ายดายราวกับ หอบขนนก

¹It was very dark, and the wind howled horribly around her, but Dorothy found she was riding quite easily. ²After the first few whirls around, and one other time when the house tipped badly, she felt as if she were being rocked gently, like a baby in a cradle.

¹มืดมาก แล้ว    ลม ยังส่ง เสียงหวีดหวือน่ากลัว อยู่รอบ ตัวเธอ แต่โดโรธี เห็นว่าเธอสามารถ นั่ง ไป ได้อย่างง่ายดาย ²ครั้ง หนึ่ง หลังจากที่บ้านสะดุดอย่าง แรง และ หมุน ไปรอบๆสองสาม ครั้ง ในตอนแรก เธอ ก็รู้ สึกว่า ตัว เอง ถูกแกว่งอย่างแผ่ว เบาราวทารก ในเปล

¹Toto did not like it. ²He ran about the room, now here, now there, barking loudly; but Dorothy sat quite still on the floor and waited to see what would happen.

¹โตโต้ ไม่ชอบ ใจเลย ²มันวิ่ง ไป วิ่งมารอบห้อง    ทางโน้นทีทางนี้ ที    ส่ง เสียงเห่าดัง ก้อง แต่โดโรธี นั่ง นิ่ง อยู่บน พื้นเฝ้าคอยดูว่า จะเกิด อะไร ขึ้น

¹Once Toto got too near the open trap door, and fell in; and at first the little girl thought she had lost him. ²But soon she saw one of his ears sticking up through the hole, for the strong pressure of the air was keeping him up so that he could not fall. ³She crept to the hole, caught Toto by the ear, and dragged him into the room again, afterward closing the trap door so that no more accidents could happen.

¹ครั้ง หนึ่ง โต โต้ เข้า ไป ใกล้ ฝาที่ พื้นมาก ไปเลยพลัดตกลง ไป    ทีแรก เด็ก หญิง คิดว่าเธอ จะสูญ เสียมัน ไป เสีย แล้ว ²แต่ ชั่วครู่เธอ ก็ เห็นหูของมันโผล่ ขึ้นมาจากช่องนั้น ทั้งนี้ เพราะ แรงกดอย่างหนัก ของ อากาศทำ ให้โต โต้ ไม่ตกลง ไปข้างล่าง ³โดโรธีคลานไปที่ช่องนั้น จับ หูโต โต้ ไว้ ได้ และลากมันมาที่ห้อง อีก    หลังจากนั้น ก็ปิด ฝา พื้นเพื่อ จะ ได้ ไม่เกิด อุบัติเหตุ อีก

¹Hour after hour passed away, and slowly Dorothy got over her fright; but she felt quite lonely, and the wind shrieked so loudly all about her that she nearly became deaf. ²At first she had wondered if she would be dashed to pieces when the house fell again; but as the hours passed and nothing terrible happened, she stopped worrying and resolved to wait calmly and see what the future would bring. ³At last she crawled over the swaying floor to her bed, and lay down upon it; and Toto followed and lay down beside her. ⁴In spite of the swaying of the house and the wailing of the wind, Dorothy soon closed her eyes and fell fast asleep.

¹ชั่วโมง แล้ว ชั่วโมง เล่าผ่าน ไป    โดโรธีค่อยๆหายกลัว แต่เธอรู้ สึกเหงา เหลือ เกิน และลม ก็ส่ง เสียงหวีดหวือดัง เสียจนเธอแทบ จะหูหนวก ²ทีแรกเธอสงสัยว่าคง จะ ถูกฉีกกระชากออก เป็นชิ้นเล็กชิ้น น้อยเมื่อบ้านเอนล้มลง อีก ครั้ง แต่หลาย ชั่วโมงผ่าน ไป ก็ ไม่มีอะไรเกิด ขึ้น    เธอเลยเลิก วิตก และตัด สิน ใจคอยดูอย่างสงบ และรอว่าอนาคต จะ เป็นอย่างไร ³ในที่ สุดเธอคลานจาก พื้นห้องที่โยก ไปมา ขึ้น ไปบนเตียง แล้ว ก็นอนลง    โต โต้ตามติดมานอนลง ใกล้ๆเธอ ⁴ไม่ช้าโดโรธี ก็ปิดตาลง หลับผล็อย ไปอย่างสนิท ทั้งๆที่บ้านโยก ไปมา และลม ก็ครางหวีดหวือ

Chapter 2. The Council with the Munchkins

บทที่    2    พบกับมันช์กิน ส์

¹She was awakened by a shock, so sudden and severe that if Dorothy had not been lying on the soft bed she might have been hurt. ²As it was, the jar made her catch her breath and wonder what had happened; and Toto put his cold little nose into her face and whined dismally. ³Dorothy sat up and noticed that the house was not moving; nor was it dark, for the bright sunshine came in at the window, flooding the little room. ⁴She sprang from her bed and with Toto at her heels ran and opened the door.

¹โดโรธีตื่น ขึ้น ด้วย ความตก ใจอย่างฉับพลัน และรุน แรง ซึ่งถ้า เธอมิ ได้นอน อยู่บนเตียงนุ่ม ก็คงบาด เจ็บ ได้ ²ตอนนั้นความตก ใจ ช่วยทำ ให้เธอหาย ใจ แล้ว ก็งง อยู่ว่าเกิด อะไร ขึ้น    โต โต้ เอา จมูก น้อย เย็นเยือกมาพาดกับ หน้าเธอ แล้วร้องครางน่าสงสาร ³โดโรธีลุกขึ้น นั่ง และ สังเกต เห็นว่าบ้าน หยุดโยก แล้ว ก็ ไม่ มืดเพราะมีแสง แดดส่องผ่านหน้าต่าง เข้ามาแผ่คลุม ทั่วห้อง น้อยนั้น ⁴โดโรธีผลุนผลันลงจากเตียงออกไปเปิด ประตู    มีโต โต้ตามติด เท้าเธอมา

¹The little girl gave a cry of amazement and looked about her, her eyes growing bigger and bigger at the wonderful sights she saw.

¹เด็ก น้อยร้อง ขึ้น ด้วย ความประหลาด ใจ    มอง ไปรอบๆ    ดวงตา เบิกกว้างต่อภาพมหัศจรรย์ที่เธอ เห็น

¹The cyclone had set the house down very gently--for a cyclone--in the midst of a country of marvelous beauty. ²There were lovely patches of greensward all about, with stately trees bearing rich and luscious fruits. ³Banks of gorgeous flowers were on every hand, and birds with rare and brilliant plumage sang and fluttered in the trees and bushes. ⁴A little way off was a small brook, rushing and sparkling along between green banks, and murmuring in a voice very grateful to a little girl who had lived so long on the dry, gray prairies.

¹พายุไซโคลนได้หอบบ้านลงมาอย่างแผ่ว เบายิ่ง นำ มา ตั้ง ไว้ท่ามกลางภูมิ ประเทศที่งดงาม เหลือ เกิน ²ทุ่ง หญ้า เขียวน่ารักเรียงราย อยู่รอบ    ต้น ไม้เหยียดตรงมีลูกดก เต็ม ไปหมด ³ดอกไม้สวยสด เป็นพุ่มสลับ อยู่ ทั่ว    นกขนงามสดใสประเภทหา ได้ยากส่ง เสียงร้อง และสะบัดปีก อยู่ตามต้น และสุมทุมพุ่ม ไม้ ⁴ไกลออก ไปหน่อยหนึ่ง มีลำธารเล็กคดเคี้ยวส่งประกายเลาะเรื่อย ไปตามชาย ฝั่งสองข้างที่ เขียวขจี    ส่ง เสียงกระซิบ ยัง ความ ชื่น ใจ ให้กับ เด็ก หญิง น้อย ซึ่งเคย อยู่ แต่ท้อง ทุ่งที่หมองหม่นมานานแสนนาน

¹While she stood looking eagerly at the strange and beautiful sights, she noticed coming toward her a group of the queerest people she had ever seen. ²They were not as big as the grown folk she had always been used to; but neither were they very small. ³In fact, they seemed about as tall as Dorothy, who was a well-grown child for her age, although they were, so far as looks go, many years older.

¹ขณะที่โดโรธีจ้องดูทิวทัศน์ อันสวยงามประหลาด ด้วย ความ ตื่น เต้นนั้น เธอ ก็ สังเกตว่า กลุ่มมนุษย์แปลกที่ สุดที่เคย เห็นมา ได้ เดิน เข้ามา ใกล้ ²พวกนั้น รูปร่าง ไม่ ใหญ่โต เท่า ผู้ ใหญ่ๆที่เธอคุ้นเคย แต่ ก็ ไม่เล็กจน เกิน ไป ³ที่จริงพวก นั้น ดู จะ สูง เท่าๆโดโรธี ซึ่ง เป็น เด็กที่โตพอควรสำหรับ วัยนี้ ทีเดียว แต่พวก นั้น ดู จะ แก่กว่าเธอหลายปีนัก

¹Three were men and one a woman, and all were oddly dressed. ²They wore round hats that rose to a small point a foot above their heads, with little bells around the brims that tinkled sweetly as they moved. ³The hats of the men were blue; the little woman's hat was white, and she wore a white gown that hung in pleats from her shoulders. ⁴Over it were sprinkled little stars that glistened in the sun like diamonds. ⁵The men were dressed in blue, of the same shade as their hats, and wore well-polished boots with a deep roll of blue at the tops. ⁶The men, Dorothy thought, were about as old as Uncle Henry, for two of them had beards. ⁷But the little woman was doubtless much older. ⁸Her face was covered with wrinkles, her hair was nearly white, and she walked rather stiffly.

¹มีผู้ชาย อยู่สามคนกับ ผู้ หญิงหนึ่ง คน    ต่าง แต่ง ตัวประหลาด ²สวมหมวกกลมไว้บนศีรษะยอดแหลมยาวสักหนึ่ง ฟุต และมีระฆัง น้อยติดรอบปีกหมวกส่ง เสียงหวาน เวลาที่ขยับ ไปมา ³หมวกผู้ชายสี น้ำ เงิน    หมวกของ ผู้ หญิงร่างเล็กนั้น สีขาว    เธอสวม เสื้อคลุมขาวห้อยลงจากบ่า ⁴ตามเสื้อประดับ ด้วยดาวดวงเล็กระยิบระยับส่งประกายราวกับ เพชรยามต้องแสง ตะวัน ⁵ผู้ชายสวมชุดสี น้ำ เงินสีเดียวกับ หมวก และสวมรอง เท้าบูต ขัดมันหุ้มแข้ง    ตรงแข้งขลิบสี น้ำ เงิน ⁶โดโรธีคิดว่าพวก ผู้ชายคง แก่ เท่าลุงเฮนรีเพราะมีสองคนที่ ไว้เครา ⁷แต่ ผู้ หญิงร่างเล็กนั้น คง จะ แก่กว่าอย่าง ไม่ต้องสงสัย ⁸ใบหน้าเหี่ยวย่น    ผม ก็เกือบหงอกขาวสนิท    เธอ เดินโขยกเขยก

¹When these people drew near the house where Dorothy was standing in the doorway, they paused and whispered among themselves, as if afraid to come farther. ²But the little old woman walked up to Dorothy, made a low bow and said, in a sweet voice: "You are welcome most noble Sorceress, to the land of the Munchkins.

¹เมื่อพวกนั้น เข้ามา ใกล้บ้านตรงที่โดโรธี ยืนที่ปากประตู    พวก เขา หยุดกระซิบกระซาบกันราวกับ ว่ากลัวที่ จะ เดิน เข้ามา อีก ²แต่ หญิง แก่ร่างเล็ก เดินตรง เข้ามาหาโดโรธี    โค้ง หัว ให้ แล้ว กล่าว ด้วย เสียงไพเราะ ว่า    ``ขอต้อนรับ นาง ฟ้า ผู้ทรงเกียรติ สู่ดินแดน แห่งมันชกิน ส์

¹We are so grateful to you for having killed the Wicked Witch of the East, and for setting our people free from bondage."

¹เราเป็น หนี้ บุญคุณ ท่าน เหลือ เกิน ที่ ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออก และ ช่วย ให้ ผู้คนของเรา เป็นไทพ้นพันธนาการ...''

¹Dorothy listened to this speech with wonder. ²What could the little woman possibly mean by calling her a sorceress, and saying she had killed the Wicked Witch of the East? ³Dorothy was an innocent, harmless little girl, who had been carried by a cyclone many miles from home; and she had never killed anything in all her life.

¹โดโรธีฟัง ถ้อยแถลง ด้วย ความประหลาด ใจ ²ไม่รู้ ว่า หญิง แก่ร่างเล็กหมาย ความว่าอย่างไรที่มาเรียกเธอว่านาง ฟ้า และ ก็พูดว่าเธอ ได้ ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออก ³โดโรธีเป็น เพียง เด็ก น้อยบริสุทธิ์ ไม่มี อันตรายต่อ ใคร เป็น เพียงคนที่ ถูกพายุไซโคลนหอบมา ไกลจากบ้านหลายไมล์ และเธอ ไม่เคย ฆ่า สิ่ง ใด ใน ชั่วชีวิตของเธอ

¹But the little woman evidently expected her to answer; so Dorothy said, with hesitation, "You are very kind, but there must be some mistake. ²I have not killed anything."

¹แต่ หญิงร่างเล็กดู จะหวัง คำตอบจากโดโรธี    ดัง นั้น เธอจึง กล่าว ขึ้นอย่างลังเลว่า    ``ท่าน ใจดีมาก แต่คง จะมีอะไร ผิดพลาดสักอย่าง ²เพราะฉันไม่เคย ฆ่า ใครเลย''

¹"Your house did, anyway," replied the little old woman, with a laugh, "and that is the same thing. ²See!" she continued, pointing to the corner of the house. ³"There are her two feet, still sticking out from under a block of wood."

¹``ถ้าอย่างนั้น บ้านของท่าน ก็ ฆ่า เอง...'' หญิง แก่ร่างเล็กตอบ แล้ว หัวเราะ ขึ้น    `` ก็ เหมือนกันนั่นแหละ ²ดูซิ''เธอกล่าวต่อ แล้วชี้ ไปที่ มุมบ้าน ³``นั่นไง...เท้า ทั้งสอง ยังโผล่ออกมา ใต้ขอน ไม้เลย''

¹Dorothy looked, and gave a little cry of fright. ²There, indeed, just under the corner of the great beam the house rested on, two feet were sticking out, shod in silver shoes with pointed toes.

¹โดโรธีเข้า ไปดู แล้ว ก็ร้อง ขึ้นอย่างตก ใจ ²นั่นไง...จริง ด้วย    ตรง มุมคาน ใหญ่ ใต้บ้านมี เท้า ทั้งสองโผล่ออกมา และสวมรอง เท้า เงิน ปลายแหลม ไว้

¹"Oh, dear! Oh, dear!" cried Dorothy, clasping her hands together in dismay. ²"The house must have fallen on her. ³Whatever shall we do?"

¹``ตายแล้ว!ตาย แล้ว!''โดโรธีร้อง ขึ้น เอามือสองข้างกุมกัน ไว้ ด้วย ความตก ใจ    `` ²บ้านคงตกลงมาทับเธอแน่ๆ ³เราจะทำอย่างไรกันดี

¹"There is nothing to be done," said the little woman calmly. ²"But who was she?" asked Dorothy. ³"She was the Wicked Witch of the East, as I said," answered the little woman. ⁴"She has held all the Munchkins in bondage for many years, making them slave for her night and day. ⁵Now they are all set free, and are grateful to you for the favor." ⁶"Who are the Munchkins?" inquired Dorothy. ⁷"They are the people who live in this land of the East where the Wicked Witch ruled." ⁸"Are you a Munchkin?" asked Dorothy. ⁹"No, but I am their friend, although I live in the land of the North. ¹⁰When they saw the Witch of the East was dead the Munchkins sent a swift messenger to me, and I came at once. ¹¹I am the Witch of the North." ¹²"Oh, gracious!" cried Dorothy. "Are you a real witch?" ¹³"Yes, indeed," answered the little woman. ¹⁴"But I am a good witch, and the people love me. ¹⁵I am not as powerful as the Wicked Witch was who ruled here, or I should have set the people free myself." ¹⁶"But I thought all witches were wicked," said the girl, who was half frightened at facing a real witch. ¹⁷"Oh, no, that is a great mistake. ¹⁸There were only four witches in all the Land of Oz, and two of them, those who live in the North and the South, are good witches. ¹⁹I know this is true, for I am one of them myself, and cannot be mistaken. ²⁰Those who dwelt in the East and the West were, indeed, wicked witches; but now that you have killed one of them, there is but one Wicked Witch in all the Land of Oz--the one who lives in the West." ²¹"But," said Dorothy, after a moment's thought, "Aunt Em has told me that the witches were all dead--years and years ago." ²²"Who is Aunt Em?" inquired the little old woman. ²³"She is my aunt who lives in Kansas, where I came from."

¹``ไม่มีอะไรต้องทำหรอก'' หญิงร่างเล็ก กล่าวอย่าง ใจ เย็น <sup>2</sup>``แต่เธอ เป็น ใครกัน''โดโรธีถาม ³``นางเป็นแม่มด ชั่วร้าย แห่งทิศ ตะวัน ออกตามที่ฉันบอก'' หญิงร่างเล็กตอบ <sup>4</sup>``นางจับพวก มันชกิน ส์ ทั้งหมดมาพันธนาการ ไว้หลายปี บังคับ ให้ เป็นทาส ทั้งกลาง คืนกลางวัน ⁵บัดนี้พวก เขา เป็นไทกันหมด แล้ว และ เป็น หนี้ บุญคุณ ท่านที่ ได้ ช่วย เหลือ'' ⁶``พวกมันชกิน ส์ เป็น ใคร''โดโรธีถาม <sup>7</sup>``พวกนี้ คือ ผู้คนที่ อาศัย อยู่ ในดินแดน แห่งทิศ ตะวัน ออกที่แม่มด ชั่วร้ายเคย ปกครอง อยู่ ⁸``เธอเป็นมันชกิน ส์ใช่ ไหม''โดโรธีถาม <sup>9</sup>``ไม่ใช่    ฉัน เป็น เพื่อนของ เขา และฉัน อาศัย อยู่ ในดินแดน แห่งทิศ เหนือ ¹⁰เมื่อพวกมันชกิน ส์ เห็นแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออกตาย ก็รีบส่งข่าว ไป ให้ฉัน    ฉัน ก็มาทันทีเลย ¹¹ฉันเป็นแม่มด แห่งทิศ เหนือ'' ¹²``ต๊าย...ตาย!''โดโรธีร้องขึ้น    ``เธอ เป็นแม่มด จริงๆหรือ'' ¹³ใช่''หญิงร่างเล็กตอบ    `` <sup>14</sup>``แต่ฉัน เป็นแม่มดที่ดี และ ผู้คนรักฉัน ¹⁵ฉันไม่มี อำนาจอย่างแม่มด ชั่วร้ายที่ ปกครองที่นี่หรอก ไม่ เช่นนั้น แล้วฉันคง ช่วย ให้ ผู้คนที่นี่ เป็นไท เสีย เอง แล้ว'' ¹⁶``แต่ฉันเคย คิดว่าแม่มดทุกคน ชั่วร้าย...'' เด็ก หญิงพูด ขึ้น ยังรู้ สึก ครึ่งตระหนกต่อการเผชิญหน้ากับ แม่มด จริงๆ <sup>17</sup>``โอ้...ไม่ใช่    นั่น เข้า ใจ ผิดอย่าง ใหญ่หลวงทีเดียว ¹⁸มีแม่มดด้วยกันสี่คน เท่านั้น ในดินแดน แห่งออซ และสองคนที่ อยู่ทางทิศ เหนือกับ ทิศ ใต้ เป็นคนดี ¹⁹ฉันรู้ว่า เป็น ความ จริงเพราะฉัน เอง เป็นแม่มดคนหนึ่ง ไม่มีทาง เข้า ใจ ผิด ได้ ²⁰แต่แม่มดที่ อยู่ทางทิศ ตะวัน ออก และทิศ ตะวัน ตกนั้น เป็นแม่มด ชั่วร้าย จริงๆตอนนี้ เธอ ก็ ได้ ฆ่าตาย ไปคนหนึ่ง แล้ว เหลือแม่มด ชั่วร้าย อีกคนเดียว ในดินแดน แห่งออซ ทั้งหมด    คนที่ อยู่ทางทิศ ตะวัน ตกนั่นแหละ...'' ²¹``แต่...''โดโรธี กล่าว ขึ้นหลังจาก คิด อยู่ ชั่ว ขณะ    ``ป้าเอ็มเคยบอกฉันว่าแม่มดตาย ไปหมด แล้วนี่นา...หลายปี แล้ว ด้วย'' ²²``ป้าเอ็มคือใคร'' หญิง แก่ร่างเล็กถาม <sup>23</sup>``ป้าของฉันเอง อยู่ที่แคนซัส...ที่ที่ฉันจากมา''

¹The Witch of the North seemed to think for a time, with her head bowed and her eyes upon the ground. ²Then she looked up and said, "I do not know where Kansas is, for I have never heard that country mentioned before. ³But tell me, is it a civilized country?" ⁴"Oh, yes," replied Dorothy. ⁵"Then that accounts for it. ⁶In the civilized countries I believe there are no witches left, nor wizards, nor sorceresses, nor magicians. ⁷But, you see, the Land of Oz has never been civilized, for we are cut off from all the rest of the world. Therefore we still have witches and wizards amongst us." ⁸"Who are the wizards?" asked Dorothy. ⁹"Oz himself is the Great Wizard," answered the Witch, sinking her voice to a whisper. ¹⁰"He is more powerful than all the rest of us together. ¹¹He lives in the City of Emeralds."

¹ดูเหมือนแม่มด แห่งทิศ เหนือ จะ คิด อยู่ครู่หนึ่ง เธอก้มศีรษะ    ดวงตามอง ไปที่ พื้น ²แล้ว ก็เงยหน้า ขึ้นพูด    ``ฉัน ไม่รู้ ว่าแคนซัส อยู่ที่ ไหนเพราะฉัน ไม่เคย ได้ยิน ใครพูด ถึงดินแดนนั้น มาก่อน <sup>3</sup>แต่บอกฉันหน่อยซิว่า เป็นประเทศอารยะหรือ เปล่า'' <sup>4</sup>``โอ้...ใช่ซิ''โดโรธีตอบ    `` <sup>5</sup>ถ้าอย่างนั้น ก็ดี <sup>6</sup>ฉันเชื่อว่า ในประเทศอารยะ ไม่มีแม่มด เหลือ อยู่ อีก แล้ว แล้ว ก็ ไม่มีพ่อมดหมอผีหรือคนเสกเวทมนตร์ <sup>7</sup>แต่ว่าดินแดน แห่งออซ ยัง ไม่ เจริญเลยเพราะเรา ถูกตัด ขาดจากโลกภายนอกหมด    ดัง นั้น เราจึง ยังมีแม่มดพ่อมด อยู่'' <sup>8</sup>``พ่อมดเป็น ใคร''โดโรธีถาม ⁹``ออซนั่นแหละเป็นพ่อมดยิ่ง ใหญ่''แม่มดตอบ ด้วย เสียงกระซิบแผ่ว เบา    `` ¹⁰ท่านมีอำนาจมากกว่า ใครๆ ทั้งหมดของพวก เรารวมกัน ¹¹ท่านอยู่ที่เมือง มรกต''

¹Dorothy was going to ask another question, but just then the Munchkins, who had been standing silently by, gave a loud shout and pointed to the corner of the house where the Wicked Witch had been lying. ²"What is it?" asked the little old woman, and looked, and began to laugh. ³The feet of the dead Witch had disappeared entirely, and nothing was left but the silver shoes. ⁴"She was so old," explained the Witch of the North, "that she dried up quickly in the sun. ⁵That is the end of her. ⁶But the silver shoes are yours, and you shall have them to wear." ⁷She reached down and picked up the shoes, and after shaking the dust out of them handed them to Dorothy.

¹โดโรธีกำลังจะถาม อีก คำ ก็พอดีพวก มันชกิน ส์ที่ ยืน อยู่ถัด ไปเงียบๆนั้น ตะโกน ด้วย เสียงดัง แล้วชี้ ไปที่ มุมบ้านที่แม่มด ชั่วร้ายนอน อยู่ ²``อะไร?''หญิง แก่ร่างเล็กถาม    หัน ไปมอง และ หัวเราะ ขึ้น <sup>3</sup>เท้าของแม่มดที่ตายนั้น หาย ไปหมด เหลือ อยู่ แต่รอง เท้า เงิน เท่านั้น <sup>4</sup>``นางแก่มาก เหลือกิน ...''แม่มด แห่งทิศ เหนืออธิบาย    ``นางเลย แห้ง ไปกับ แสง แดดอย่างรวด เร็ว'' ⁵จบสิ้นกัน เสียที ⁶รองเท้า เงิน เป็นของเธอ แล้ว...เธอควรสวมมัน เสีย ⁷เธอเอื้อมไป หยิบรอง เท้า ขึ้นมา    หลังจาก ปัดฝุ่นออก แล้ว ก็ส่ง ให้โดโรธี

¹"The Witch of the East was proud of those silver shoes," said one of the Munchkins, "and there is some charm connected with them; but what it is we never knew." ²Dorothy carried the shoes into the house and placed them on the table. ³Then she came out again to the Munchkins and said: "I am anxious to get back to my aunt and uncle, for I am sure they will worry about me. ⁴Can you help me find my way?" ⁵The Munchkins and the Witch first looked at one another, and then at Dorothy, and then shook their heads. ⁶"At the East, not far from here," said one, "there is a great desert, and none could live to cross it." ⁷"It is the same at the South," said another, "for I have been there and seen it. ⁸The South is the country of the Quadlings." ⁹"I am told," said the third man, "that it is the same at the West. ¹⁰And that country, where the Winkies live, is ruled by the Wicked Witch of the West, who would make you her slave if you passed her way." ¹¹"The North is my home," said the old lady, "and at its edge is the same great desert that surrounds this Land of Oz. ¹²I'm afraid, my dear, you will have to live with us."

¹``แม่มดแห่งทิศ ตะวัน ออกภูมิ ใจรอง เท้า เงินนี้ นัก...''มันชกิน ส์คนหนึ่ง กล่าว ขึ้น    `` และมันมีอิทธิฤทธิ์ ใน ตัว ด้วย แต่ จะ เป็นอย่างไรพวก เรา ก็ ไม่รู้ '' ²โดโรธีถือรอง เท้า เข้า ไป ในบ้าน เอาวาง ไว้บน โต๊ะ ³แล้วเธอ ก็ กลับออกมาที่พวก มันชกิน ส์ และพูดว่า    ``ฉัน อยาก กลับ ไปหาป้ากับ ลุงของฉันจัง    ฉัน เชื่อว่าท่านคงห่วงฉันมาก <sup>4</sup>ช่วยหาทาง ให้ฉันที ได้ ไหม'' <sup>5</sup>ทีแรกมันชกิน ส์ และแม่มดต่างมองหน้ากัน แล้ว ก็หัน มามองโดโรธีพลางสั่น หัว <sup>6</sup>``ทางทิศตะวัน ออก... ไม่ห่างจากนี่ เท่าไร...''คนหนึ่ง พูด ขึ้น    ``มีทะเลทรายกว้าง ใหญ่ และ ไม่เคยมี ใครข้าม เอาชีวิตรอด ไป ได้'' <sup>7</sup>``ทางทิศใต้ ก็ เหมือนกัน...'' อีกคนหนึ่ง พูด    ``ฉันเคย ไป และ เห็นมา แล้ว <sup>8</sup>ทางทิศใต้ เป็นดินแดนของพวก ควอดลิงส์''`` ⁹มีคนบอกฉัน...''ชายคนที่สามพูด    ``ว่าทางทิศตะวัน ตก ก็ เหมือนกัน <sup>10</sup>ดินแดนนั้นมีพวก วินกีส์ อยู่ ปกครอง ด้วยแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ จะคอย เอาเธอ เป็นทาสถ้า ผ่าน ไปทางนั้น '''' <sup>11</sup>``ทางทิศเหนือ เป็นบ้านฉัน...'' หญิง แก่ กล่าว ขึ้น    `` และ สุดแดน ก็ เหมือนกัน    มีทะเลทรายล้อมรอบดินแดน แห่งออซนี้ ไว้ ¹²แม่หนู...ฉันเกรงว่าเธอคงต้อง อยู่กับ พวก เรา เสีย แล้ว

¹Dorothy began to sob at this, for she felt lonely among all these strange people. ²Her tears seemed to grieve the kind-hearted Munchkins, for they immediately took out their handkerchiefs and began to weep also. ³As for the little old woman, she took off her cap and balanced the point on the end of her nose, while she counted "One, two, three" in a solemn voice. ⁴At once the cap changed to a slate, on which was written in big, white chalk marks: "LET DOROTHY GO TO THE CITY OF EMERALDS" ⁵The little old woman took the slate from her nose, and having read the words on it, asked, "Is your name Dorothy, my dear?" ⁶"Yes," answered the child, looking up and drying her tears. ⁷"Then you must go to the City of Emeralds. ⁸Perhaps Oz will help you." ⁹"Where is this city?" asked Dorothy. ¹⁰"It is exactly in the center of the country, and is ruled by Oz, the Great Wizard I told you of." ¹¹"Is he a good man?" inquired the girl anxiously. ¹²"He is a good Wizard. ¹³Whether he is a man or not I cannot tell, for I have never seen him." ¹⁴"How can I get there?" asked Dorothy. ¹⁵"You must walk. It is a long journey, through a country that is sometimes pleasant and sometimes dark and terrible. ¹⁶However, I will use all the magic arts I know of to keep you from harm." ¹⁷"Won't you go with me?" pleaded the girl, who had begun to look upon the little old woman as her only friend. ¹⁸"No, I cannot do that," she replied, "but I will give you my kiss, and no one will dare injure a person who has been kissed by the Witch of the North."

¹ถึงตอนนี้ โดโรธีเริ่มร้องไห้เพราะเธอรู้ สึกเหงา เหลือ เกิน ที่ต้อง อยู่ท่ามกลาง ผู้คนประหลาด เหล่านี้ ²น้ำตาเธอดู จะทำ ให้ หัว ใจ อันเมตตาของพวก มันชกิน ส์เศร้าโศก ไป ด้วย    พวก เขารีบควัก ผ้าเช็ดหน้าออกมา แล้ว ก็เริ่มร้องไห้ตาม ไป ³ส่วน หญิง แก่ร่างเล็กนั้น ถอดหมวกออก เอา ปลายแหลมของหมวก ตั้งบน จมูกเธอ    เธอเริ่มนับ ``หนึ่ง ...สอง...สาม'' ด้วย เสียงเคร่งขรึม <sup>4</sup>ทันใดนั้น หมวก ก็กลาย เป็น กระดานชนวน    มีชอล์กขาว เขียน ไว้ว่า    ``... ให้โดโรธี ไป ยังเมือง มรกต'' ⁵หญิง แก่ร่างเล็กดึง กระดานชนวนจาก จมูกหลังจาก อ่านข้อ ความ แล้ว ก็ถามว่า    ``เธอชื่อโดโรธีใช่ ไหม    แม่หนู'' <sup>6</sup>``ใช่''หนูน้อยตอบ    เงยหน้า ขึ้น แล้วเช็ด น้ำตา ⁷``ถ้าอย่างนั้น เธอต้อง ไปเมือง มรกต <sup>8</sup>บางทีออซจะ ช่วยเธอ ได้'' <sup>9</sup>``เมืองอยู่ที่ ไหน''โดโรธีถาม ¹⁰``อยู่ตรงกลางดินแดนนี้ เลย    ออซพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่ตามที่ฉันบอกเธอ แล้วนั่นแหละ ปกครอง อยู่'' <sup>11</sup>``เขา เป็นชายที่ดีหรือ เปล่า'' เด็ก หญิงถามอย่างกังวล ¹²``เขา เป็นพ่อมดที่ดี <sup>13</sup>ทว่าจะ เป็น ผู้ชายหรือ เปล่าฉัน ก็บอก ไม่ ได้    เพราะ ไม่เคย เห็นเลย'' <sup>14</sup>``ฉันจะ ไปที่นั่น ได้อย่างไร''โดโรธีถาม ¹⁵``เธอต้องเดิน ไป    ทาง ไกลมาก    ผ่านดินแดนที่บางที ก็สะดวก    บางที ก็ มืดน่ากลัว <sup>16</sup>อย่างไรก็ตาม    ฉัน จะ ใช้เวทมนตร์ วิชาที่ฉันรู้ ทั้งหมดปกป้องเธอจาก อันตราย'' <sup>17</sup>``เธอจะ ไปกับ ฉัน ได้ ไหม'' เด็ก หญิงร้องขอ    เธอเริ่มถือ ว่ามี หญิง แก่ร่างเล็กนี้ เป็นมิตร แต่ เพียง ผู้เดียว ¹⁸``ไม่ ได้หรอก    ฉันทำอย่างนั้น ไม่ ได้''เธอตอบ    `` แต่ฉัน จะจูบเธอ แล้ว ก็ จะ ไม่มี ใครกล้าทำ อันตรายคนที่แม่มด แห่งทิศ เหนือจูบ ได้เลย''

¹She came close to Dorothy and kissed her gently on the forehead. ²Where her lips touched the girl they left a round, shining mark, as Dorothy found out soon after. ³"The road to the City of Emeralds is paved with yellow brick," said the Witch, "so you cannot miss it. ⁴When you get to Oz do not be afraid of him, but tell your story and ask him to help you. Good-bye, my dear."

¹เธอเข้ามา ใกล้โดโรธี แล้ว ก็จูบที่หน้าผากอย่างแผ่ว เบา ²โดโรธีมารู้ทีหลังว่า    ตรงที่ริม ฝีปากเธอสัมผัสนั้น เป็นรอยกลมใสแจ๋วติด อยู่ ³``ทางไปเมือง มรกตปู ด้วยอิฐสี เหลือง...''แม่มดบอก    ``ฉะนั้น เธอ จะ ไม่หลงทาง ⁴เมื่อเธอพบออซ    อย่ากลัวเขา แต่จงบอกเรื่อง ราวของเธอ แล้วขอ ให้ เขา ช่วย...ลาก่อน...ที่รักของฉัน''

¹The three Munchkins bowed low to her and wished her a pleasant journey, after which they walked away through the trees. ²The Witch gave Dorothy a friendly little nod, whirled around on her left heel three times, and straightway disappeared, much to the surprise of little Toto, who barked after her loudly enough when she had gone, because he had been afraid even to growl while she stood by. ³But Dorothy, knowing her to be a witch, had expected her to disappear in just that way, and was not surprised in the least.

¹มันชกินส์ ทั้งสามโค้ง ให้เธอ แล้วอวยพร ให้ เดินทาง โดยสวัสดิภาพ    หลังจากนั้น พวก เขา ก็ เดินผ่านแมก ไม้จาก ไป ²แม่มดพยักหน้ากับโดโรธีอย่างฉันมิตร แล้ว หมุน ตัว ไปทาง ปลาย เท้าซ้ายสามรอบ    เธอหายวับ ไปทันที    โต โต้ น้อยประหลาด ใจมาก ถึงกับ เห่าตาม ไป ด้วย เสียง อันดัง ตอนที่เธอหาย ตัว ไป    มันกลัวมานานจน ไม่กล้า แม้ จะส่ง เสียงขู่ คำรามตอนที่แม่มด อยู่ ³แต่โดโรธีรู้ แล้วว่าเธอ เป็นแม่มด และคาดว่าเธอคง จะหาย ตัว ไป แบบนั้น จึง ไม่ประหลาด ใจเลย แม้ แต่ น้อย

Chapter 3. How Dorothy Saved the Scarecrow

บทที่    3    โดโรธีช่วยหุ่น ไล่กา

¹When Dorothy was left alone she began to feel hungry. ²So she went to the cupboard and cut herself some bread, which she spread with butter. ³She gave some to Toto, and taking a pail from the shelf she carried it down to the little brook and filled it with clear, sparkling water. ⁴Toto ran over to the trees and began to bark at the birds sitting there. ⁵Dorothy went to get him, and saw such delicious fruit hanging from the branches that she gathered some of it, finding it just what she wanted to help out her breakfast.

¹โดโรธีถูก ทิ้ง ให้ อยู่คนเดียว    เธอรู้ สึกหิว ²ดังนั้น เธอจึง ไปที่ ตู้กับ ข้าว แล้วตัด ขนมปัง ให้ตน เอง    เธอ เอาเนยทา เสีย ทั่ว ³เธอให้โต โต้บ้าง แล้ว หยิบเหยือกจากหิ้งถือ ไปที่ลำธาร น้อย เอา น้ำใสสะอาด ใส่ เสีย เต็ม ⁴โตโต้ วิ่ง ไปตามต้น ไม้    เริ่มเห่านกที่ เกาะ อยู่ ⁵โดโรธีตามไป จะ เอามันมา    เธอ เห็นผล ไม้น่าอร่อยห้อย อยู่ตามกิ่งก้าน ก็เลย เก็บ เอา ไว้บ้างเพื่อ เป็น อาหารเช้า ตามที่เธอปรารถนา

¹Then she went back to the house, and having helped herself and Toto to a good drink of the cool, clear water, she set about making ready for the journey to the City of Emeralds. ²Dorothy had only one other dress, but that happened to be clean and was hanging on a peg beside her bed. ³It was gingham, with checks of white and blue; and although the blue was somewhat faded with many washings, it was still a pretty frock. ⁴The girl washed herself carefully, dressed herself in the clean gingham, and tied her pink sunbonnet on her head. ⁵She took a little basket and filled it with bread from the cupboard, laying a white cloth over the top. ⁶Then she looked down at her feet and noticed how old and worn her shoes were. ⁷"They surely will never do for a long journey, Toto," she said. ⁸And Toto looked up into her face with his little black eyes and wagged his tail to show he knew what she meant. ⁹At that moment Dorothy saw lying on the table the silver shoes that had belonged to the Witch of the East. ¹⁰"I wonder if they will fit me," she said to Toto. ¹¹"They would be just the thing to take a long walk in, for they could not wear out." ¹²She took off her old leather shoes and tried on the silver ones, which fitted her as well as if they had been made for her. ¹³Finally she picked up her basket. ¹⁴"Come along, Toto," she said. ¹⁵"We will go to the Emerald City and ask the Great Oz how to get back to Kansas again."

¹แล้วเธอ กลับมาที่บ้าน ช่วยตน เอง และโต โต้ ด้วย น้ำดื่ม อันแสน เย็นสะอาด    เธอเตรียม ตัว พร้อมที่ จะ เดินทาง ไปเมือง มรกต ²โดโรธีมีเสื้อ ผ้า อยู่ อีก เพียงชุดเดียว แต่ ก็บังเอิญ ซัก ไว้สะอาดแขวน อยู่ที่ขอข้างเตียง ³เป็น ผ้าฝ้ายตาหมากรุกสีขาวกับ น้ำ เงิน แม้สี น้ำ เงิน จะซีดจาง ไป ด้วยการ ซัก ก็ตาม แต่มัน ก็ ยัง เป็นชุดที่น่ารัก อยู่ ⁴เด็ก น้อยทำ ความสะอาดร่างกายอย่างถี่ถ้วน    สวมชุด ผ้าฝ้าย อันสะอาดนั้น แล้ว ก็คาดหมวกสีชมพู ไว้บนศีรษะ ⁵เธอหยิบตะกร้า ใบ น้อย เอาขนมปังจาก ตู้ ใส่ เสีย เต็ม แล้ว เอา ผ้าขาวคลุมข้างบน ⁶เธอมองดูที่เท้าของเธอ ก็ เห็นว่ารอง เท้า เก่า และขาดรุ่งริ่ง แล้ว ⁷``คงใช้ เดินทาง ไกล ไม่ ได้ แน่    โต โต้''เธอพูด <sup>8</sup>และโต โต้ ก็จ้องหน้าเธอ ด้วยดวงตาสีดำ พร้อมกับ กระดิกหางเพื่อ แสดงว่ามัน เข้า ใจว่าเธอหมาย ถึงอะไร <sup>9</sup>ขณะเดียวกันโดโรธี ก็มอง ไป เห็นรอง เท้าของแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออกวาง อยู่บน โต๊ะ <sup>10</sup>``ฉันสงสัยว่าจะ ใส่ ได้หรือ เปล่านะ''เธอพูดกับ โต โต้    `` <sup>11</sup>มันคงใช้ เดินทาง ไกล ได้ดีทีเดียวเพราะ ไม่มีวัน ขาด'' <sup>12</sup>เธอถอดรองเท้า คู่ เก่าออก    ลอง ใส่รอง เท้า เงิน คู่นั้น ซึ่ง ใส่ เข้า ได้พอดีราวกับ ว่าตัด ไว้สำหรับ เธอ <sup>13</sup>ท้ายที่สุดเธอ ก็หัน ไป หยิบตะกร้า ขึ้น <sup>14</sup>ไป...โต โต้''เธอพูด    ``'' ¹⁵``เราจะ ไปเมือง มรกตกัน จะ ได้ขอ ให้ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ ช่วยเรา กลับ ไปแคนซัส

¹She closed the door, locked it, and put the key carefully in the pocket of her dress. ²And so, with Toto trotting along soberly behind her, she started on her journey.

¹เธอปิดประตู    ลั่นกุญแจ เอาลูก กุญแจ ใส่ กระเป๋า เสื้ออย่างระมัดระวัง ²และ แล้วเธอ ก็ออก เดินทาง พร้อม ด้วยโต โต้ที่ วิ่งตาม ไปอย่างร่าเริง

¹There were several roads near by, but it did not take her long to find the one paved with yellow bricks. ²Within a short time she was walking briskly toward the Emerald City, her silver shoes tinkling merrily on the hard, yellow road-bed. ³The sun shone bright and the birds sang sweetly, and Dorothy did not feel nearly so bad as you might think a little girl would who had been suddenly whisked away from her own country and set down in the midst of a strange land.

¹ใกล้ๆนั้น มีถนนหลายสาย แต่ เพียง ไม่นานนักเธอ ก็พบถนนสายที่ปู ด้วยอิฐสี เหลือง ²ภายใน เวลา ไม่ช้าเธอ ก็ มุ่งหน้า ไป สู่เมือง มรกต    รอง เท้า เงินของเธอกระทบท้องถนนสี เหลืองแสนหนานั้น ส่ง เสียงกรุ๊งกริ๊งร่าเริง ³ตะวัน ส่องแสงจ้า    นกร้องเพลงแสนหวาน และโดโรธี ก็ ไม่รู้ สึกกังวลมากนัก    ดัง ที่ท่านอาจ คิดว่า จะเกิด กับ เด็ก หญิง น้อยๆที่จากบ้านเมือง ตนมาอย่างฉับพลันทัน ด่วน ถูกปล่อย อยู่ท่ามกลางดินแดน อันประหลาดนี้

¹She was surprised, as she walked along, to see how pretty the country was about her. ²There were neat fences at the sides of the road, painted a dainty blue color, and beyond them were fields of grain and vegetables in abundance. ³Evidently the Munchkins were good farmers and able to raise large crops. ⁴Once in a while she would pass a house, and the people came out to look at her and bow low as she went by; for everyone knew she had been the means of destroying the Wicked Witch and setting them free from bondage. ⁵The houses of the Munchkins were odd-looking dwellings, for each was round, with a big dome for a roof. ⁶All were painted blue, for in this country of the East blue was the favorite color.

¹เมื่อเดิน ไป    เธอประหลาด ใจที่ เห็นภูมิ ประเทศงดงามรอบ ด้าน ²มีรั้วกั้นเป็นระเบียบข้างถนนทาสีขาวสลับสี น้ำ เงิน และถัด ไป เป็นท้อง ทุ่ง เต็ม ไป ด้วยรวงข้าว พืช ผัก เต็ม ไปหมด ³แน่ทีเดียว    พวก มันชกิน ส์ เป็นชาว ไร่ชาวนาที่ดี และ ปลูก พืชผล ได้มากมาย เช่นนั้น ⁴บางครั้ง บางคราวเธอผ่านบ้าน เรือน ผู้คน ก็ออกมามองเธอ และโค้ง ให้เธอผ่าน ไป    ทุกคนรู้ ว่าเธอ เป็น ผู้ทำลายแม่มด ชั่วร้าย และปลดปล่อย ให้พวก เขา เป็นไทจากพันธะ ⁵บ้านเรือนที่มันชกิน ส์ อยู่นั้น แสน จะประหลาด แต่ละหลังกลม    มีหลังคา เป็นโดม ใหญ่ ⁶ทาด้วยสี น้ำ เงินเนื่องจากภูมิ ประเทศทางทิศ ตะวัน ออกนี้ โปรดปรานสี น้ำ เงินยิ่ง นัก

¹Toward evening, when Dorothy was tired with her long walk and began to wonder where she should pass the night, she came to a house rather larger than the rest. ²On the green lawn before it many men and women were dancing. ³Five little fiddlers played as loudly as possible, and the people were laughing and singing, while a big table near by was loaded with delicious fruits and nuts, pies and cakes, and many other good things to eat.

¹ตกเย็น    เมื่อโดโรธีเหนื่อยกับ การ เดินทาง ไกล และเริ่มวิตกว่าเธอ จะ พัก แรมที่ ไหนดี    เธอ ก็มา ถึงบ้านหลังค่อนข้าง ใหญ่กว่าหลัง อื่นๆ ²ที่สนามหญ้าหน้าบ้านมีชาย หญิงมากมาย เต้นระบำ อยู่ ³มีคนเป่าขลุ่ยตัวเล็กๆ ห้าคนกำลังเป่า อยู่ ด้วย เสียงดัง ผู้คน หัวเราะ และร้องเพลงกันที่ โต๊ะ ตัว ใหญ่ ใกล้ๆมีผล ไม้ ถั่ว    ขนมไพน์    ขนมเค้ก และของน่ากิน อื่นๆวาง อยู่ เต็ม

¹The people greeted Dorothy kindly, and invited her to supper and to pass the night with them; for this was the home of one of the richest Munchkins in the land, and his friends were gathered with him to celebrate their freedom from the bondage of the Wicked Witch.

¹ผู้คนต้อนรับ โดโรธีอย่าง ใจดี เชื้อเชิญ ให้เธอกิน และค้าง แรม ด้วย    นี่ เป็นบ้านมันชกิน ส์ที่รวยที่ สุด ในดินแดน และ เพื่อนฝูงของ เขาต่างมาชุมนุมเพื่อฉลองอิสรภาพจากพันธนาการของแม่มด ชั่วร้าย

¹Dorothy ate a hearty supper and was waited upon by the rich Munchkin himself, whose name was Boq. ²Then she sat upon a settee and watched the people dance. ³When Boq saw her silver shoes he said, "You must be a great sorceress." ⁴"Why?" asked the girl. ⁵"Because you wear silver shoes and have killed the Wicked Witch. ⁶Besides, you have white in your frock, and only witches and sorceresses wear white." ⁷"My dress is blue and white checked," said Dorothy, smoothing out the wrinkles in it. ⁸"It is kind of you to wear that," said Boq. "Blue is the color of the Munchkins, and white is the witch color. ⁹So we know you are a friendly witch."

¹โดโรธีกินอาหาร เย็นอย่าง เต็ม ใจ    มันชกิน ส์ชื่อ    ``บ๊อก ผู้มั่งคั่งคอยดูแลเธอ อยู่ <sup>2</sup>เสร็จแล้วเธอ ไป นั่งดู ผู้คน เต้นรำ'' <sup>3</sup>เมื่อบ๊อกเห็นรอง เท้า เงินของเธอ เขา ก็พูดว่า    ``เธอคง เป็นนาง ฟ้า ผู้ยิ่ง ใหญ่ แน่เทียว ⁴``ทำไมล่ะ?''เด็ก หญิงถาม'' <sup>5</sup>``    เพราะเธอสวมรองเท้า เงิน และ ฆ่าแม่มดร้ายตายนะซี ⁶``แล้วเธอ ยังสวมชุดสีขาว ด้วย    มีแม่มดกับ นาง ฟ้า เท่านั้น ที่สวมชุดสีขาว <sup>7</sup>``ชุดของฉันตาหมากรุกสีน้ำ เงินกับ ขาว''โดโรธีพูด ขึ้นพลางกรีดรอยยับที่ เสื้อ ⁸``เป็น ความกรุณาที่เธอสวม เช่นนี้ ''บ๊อกพูด    ``สี น้ำ เงินคือสีของมันชกิน ส์    สีขาว เป็นสีของแม่มด ⁹เราเลยรู้ว่าเธอ เป็นแม่มด ใจดี''

¹Dorothy did not know what to say to this, for all the people seemed to think her a witch, and she knew very well she was only an ordinary little girl who had come by the chance of a cyclone into a strange land.

¹ถึงตอนนี้ โดโรธี ไม่รู้ ว่า จะพูดอะไรเพราะ ผู้คนดู จะ คิดว่าเธอ เป็นแม่มด ไปหมด    เธอรู้ ดีว่าตน เป็น เพียง เด็ก หญิงธรรมดาๆที่มา สู่ดินแดนประหลาด แห่งนี้ ด้วยเหตุ บังเอิญจากพายุไซโคลน เท่านั้น

¹When she had tired watching the dancing, Boq led her into the house, where he gave her a room with a pretty bed in it. ²The sheets were made of blue cloth, and Dorothy slept soundly in them till morning, with Toto curled up on the blue rug beside her.

¹เมื่อเธอเบื่อดูเต้นรำ    บ๊อก ก็พาเธอ เข้า ไป ในบ้าน    เสนอห้องกับ เตียงนอนน่ารัก ให้เธอ ²ผ้าปูเตียงสี น้ำ เงิน และโดโรธี ก็ หลับสนิท ไปจนรุ่งเช้า โดยมีโต โต้นอนขด อยู่ที่พรมสี น้ำ เงินข้างๆ

¹She ate a hearty breakfast, and watched a wee Munchkin baby, who played with Toto and pulled his tail and crowed and laughed in a way that greatly amused Dorothy. ²Toto was a fine curiosity to all the people, for they had never seen a dog before. ³"How far is it to the Emerald City?" the girl asked. ⁴"I do not know," answered Boq gravely, "for I have never been there. ⁵It is better for people to keep away from Oz, unless they have business with him. ⁶But it is a long way to the Emerald City, and it will take you many days. ⁷The country here is rich and pleasant, but you must pass through rough and dangerous places before you reach the end of your journey."

¹เธอกินอาหารเช้า อย่าง สุข ใจ และมองดูทารกมันชกิน ส์ น้อยที่ เล่น อยู่กับ โต โต้ดึงหางมัน หัวเราะ เอิ๊กอ๊าก    ทำ ให้โดโรธีขบขันยิ่ง ²โตโต้ เป็น สิ่งน่าฉงนงดงามของคน ทั่ว ไปเพราะพวก นี้ ไม่เคย เห็นหมามาก่อน ³``ไกล เท่าไรจึง จะ ถึงเมือง มรกต'' เด็ก หญิงถาม <sup>4</sup>``ฉันเอง ก็ ไม่รู้ ''บ๊อกตอบอย่างเคร่งขรึม    ``ฉัน ไม่เคย ไปเลย ⁵เป็นการดีที่ ผู้คน จะ อยู่ ไกลๆออซถ้า ไม่มีธุรกิจ อะไรกับ เขา ⁶ทางไปเมือง มรกตนั้น ไกล    เธอต้อง ไปหลายวัน ⁷ภูมิประเทศ แถบนี้ อุดมสมบูรณ์น่า อยู่ แต่เธอ จะต้องผ่าน ไป ในที่กันดาร อันตราย    ก่อน จะ สุดจุดหมาย ปลายทางของการ เดินทาง''

¹This worried Dorothy a little, but she knew that only the Great Oz could help her get to Kansas again, so she bravely resolved not to turn back.

¹นี่ทำให้โดโรธีกังวลเล็ก น้อย แต่เธอรู้ ดีว่าออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ ผู้เดียว เท่านั้น ที่ จะ ช่วย ให้เธอ กลับ ไป ยังแคนซัส ได้    ดัง นั้น เธอจึงตัด สิน ใจอย่างกล้าหาญที่ จะ ไม่ถอยหลัง

¹She bade her friends good-bye, and again started along the road of yellow brick. ²When she had gone several miles she thought she would stop to rest, and so climbed to the top of the fence beside the road and sat down. ³There was a great cornfield beyond the fence, and not far away she saw a Scarecrow, placed high on a pole to keep the birds from the ripe corn.

¹เธอกล่าวอำลาบรรดามิตร และเริ่มออก เดินทาง ไปตามถนนอิฐสี เหลือง อีก ครั้ง ²เมื่อเดิน ไป ได้หลายไมล์    เธอ ก็ คิดว่าควร จะ หยุด พัก เสียที    เธอปีน ขึ้น ไปบนขอบรั้วข้างถนน นั่งลง ³ตรงรั้วนั้นเต็ม ไป ด้วย ไร่ข้าวโพดมากมาย และ ไม่ ไกลจากนั้น เท่าไรเธอ ก็ เห็นหุ่น ไล่กา ตัวหนึ่ง แขวน อยู่บนเสา สูงเพื่อ ไว้ ใช้ ไล่นก ไปจากข้าวโพดสุกอร่าม

¹Dorothy leaned her chin upon her hand and gazed thoughtfully at the Scarecrow. ²Its head was a small sack stuffed with straw, with eyes, nose, and mouth painted on it to represent a face. ³An old, pointed blue hat, that had belonged to some Munchkin, was perched on his head, and the rest of the figure was a blue suit of clothes, worn and faded, which had also been stuffed with straw. ⁴On the feet were some old boots with blue tops, such as every man wore in this country, and the figure was raised above the stalks of corn by means of the pole stuck up its back.

¹โดโรธีเอามือ เท้าคางเพ่งพินิจหุ่น ไล่กา ²หัวของมันทำ ด้วยกระสอบ ใบ น้อยยัดฟาง    มีสีทาตา จมูก    ปาก    เพื่อ ให้ดู เป็น ใบหน้า ³หมวกยอดแหลมสีน้ำ เงิน ใบ เก่าๆ ซึ่งคง เป็นของพวก มันชกิน ส์สักคนวางแหมะ ไว้บน หัวมัน    รูปร่าง ส่วนที่ เหลือสวม ไว้ ด้วย เสื้อ ผ้าสี น้ำ เงินชุดหนึ่ง สีจาง และขาดวิ่น    ข้าง ใน อัด ด้วยฟาง ⁴ที่เท้ามีรอง เท้าบูต เก่าๆลายสี น้ำ เงิน เหมือนกับ ที่ ผู้คน ในแดน แถบนี้ ใช้กัน ตัวหุ่นนั้น ถูกยัน ขึ้น ไป เหนือต้นข้าวโพด    แขวนหลังติดกับ เสา ไว้

¹While Dorothy was looking earnestly into the queer, painted face of the Scarecrow, she was surprised to see one of the eyes slowly wink at her. ²She thought she must have been mistaken at first, for none of the scarecrows in Kansas ever wink; but presently the figure nodded its head to her in a friendly way. ³Then she climbed down from the fence and walked up to it, while Toto ran around the pole and barked. ⁴"Good day," said the Scarecrow, in a rather husky voice. ⁵"Did you speak?" asked the girl, in wonder. ⁶"Certainly," answered the Scarecrow. ⁷"How do you do?" ⁸"I'm pretty well, thank you," replied Dorothy politely. ⁹"How do you do?" ¹⁰"I'm not feeling well," said the Scarecrow, with a smile, "for it is very tedious being perched up here night and day to scare away crows." ¹¹"Can't you get down?" asked Dorothy. ¹²"No, for this pole is stuck up my back. ¹³If you will please take away the pole I shall be greatly obliged to you." ¹⁴Dorothy reached up both arms and lifted the figure off the pole, for, being stuffed with straw, it was quite light. ¹⁵"Thank you very much," said the Scarecrow, when he had been set down on the ground. ¹⁶"I feel like a new man." ¹⁷Dorothy was puzzled at this, for it sounded queer to hear a stuffed man speak, and to see him bow and walk along beside her. ¹⁸"Who are you?" asked the Scarecrow when he had stretched himself and yawned. ¹⁹"And where are you going?" ²⁰"My name is Dorothy," said the girl, "and I am going to the Emerald City, to ask the Great Oz to send me back to Kansas." ²¹"Where is the Emerald City?" he inquired. ²²"And who is Oz?" ²³"Why, don't you know?" she returned, in surprise. ²⁴"No, indeed. I don't know anything. You see, I am stuffed, so I have no brains at all," he answered sadly. ²⁵"Oh," said Dorothy, "I'm awfully sorry for you." ²⁶"Do you think," he asked, "if I go to the Emerald City with you, that Oz would give me some brains?" ²⁷"I cannot tell," she returned, "but you may come with me, if you like. ²⁸If Oz will not give you any brains you will be no worse off than you are now." ²⁹"That is true," said the Scarecrow. ³⁰"You see," he continued confidentially, "I don't mind my legs and arms and body being stuffed, because I cannot get hurt. ³¹If anyone threads on my toes or sticks a pin into me, it doesn't matter, for I can't feel it. ³²But I do not want people to call me a fool, and if my head stays stuffed with straw instead of with brains, as yours is, how am I ever to know anything?" ³³"I understand how you feel," said the little girl, who was truly sorry for him. ³⁴"If you will come with me I'll ask Oz to do all he can for you." ³⁵"Thank you," he answered gratefully.

¹ขณะที่โดโรธีเฝ้ามองหุ่น ไล่กาที่มีสีทาหน้าประหลาดอย่างพินิจพิเคราะห์ นั้น เธอแปลก ใจที่ เห็นตาข้างหนึ่ง ของมันกะพริบ ให้เธอช้าๆ ²ตอนแรกเธอ คิดว่าเธอคงหลง ไป เองเพราะ ไม่มีหุ่น ไล่กา ในแคนซัสที่ ไหนสัก ตัวกะพริบตา ได้ แต่ แล้วต่อมาหุ่น ไล่กา กลับผงก หัว ให้เธออย่าง เป็นมิตร ³เธอจึงปีนลงจากรั้วเดิน เข้า ไปหา    โต โต้ วิ่งเห่า ไปรอบๆเสานั้น ⁴``สวัสดี''หุ่นไล่กาพูด ขึ้น ด้วย เสียง ห้าว <sup>5</sup>``เธอพูดได้ ด้วยหรือ'' เด็ก หญิงถามอย่างสงสัย ⁶``แน่ซิ''หุ่น ไล่กาตอบ'' <sup>7</sup>``สบายดีหรือ ⁸``สบายดี    ขอบ ใจ''โดโรธีตอบอย่างสุภาพ <sup>9</sup>``เธอล่ะสบายดีหรือ'' ¹⁰``ฉันไม่ สบายเลย''หุ่น ไล่กาตอบ พร้อมกับ ยิ้ม ``น่าเบื่อที่ ถูกแขวน อยู่ที่นี่ ทั้งวัน ทั้ง คืน... ให้ ไล่กา'' ¹¹``เธอลงมาไม่ ได้หรือ''โดโรธีถาม <sup>12</sup>``ไม่ ได้    มีเสาติดหลังฉัน อยู่ ¹³ถ้าเธอ จะกรุณายกเสาออก    ฉัน จะ เป็น หนี้ บุญคุณ อย่างยิ่ง ทีเดียว'' ¹⁴โดโรธีชูแขนทั้งสอง ขึ้น    ยก เอา ตัวหุ่นออกมาจากเสา ตัวหุ่นนั้น แสน เบาเพราะยัด ด้วยฟาง ¹⁵``ขอบคุณมาก''หุ่น ไล่กาพูดเมื่อ ถูกจับ วางลงบน พื้นดิน <sup>16</sup>``ฉันรู้สึกราวกับ เป็นคนใหม่ ทีเดียว'' ¹⁷โดโรธีงุนงงกับมันนักเพราะประหลาดที่ ได้ยิน หุ่นพูด ได้ และ เห็นมันโค้ง ให้ พร้อมกับ เดินมาข้างๆเธอ ¹⁸``เธอเป็น ใคร''หุ่น ไล่กาถามหลังจากที่ ยืดแข้ง ยืดขาหาวนอน <sup>19</sup>``เธอจะ ไป ไหน'' ²⁰``ฉันชื่อโดโรธี''เด็ก หญิงพูด    ``ฉันกำลัง ไปเมือง มรกต... ไปขอ ให้ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ส่งฉัน กลับแคนซัส'' ²¹``เมืองมรกต อยู่ที่ ไหน''มันถาม <sup>22</sup>``ออซเป็น ใคร'' ²³``ทำไมล่ะ    นี่เธอไม่รู้ เลยหรอกหรือ''เธอถาม กลับ ด้วย ความประหลาด ใจ <sup>24</sup>``ไม่... ไม่ จริงๆ    ฉัน ไม่รู้ อะไรเลย    เธอ ไม่ เห็นหรือ    ฉัน ถูกยัด เป็นหุ่น    ฉะนั้น ฉันจึง ไม่มีมันสมอง''มันตอบอย่างเศร้าสร้อย ²⁵``โอ้''โดโรธีพูด    ``ฉันเสีย ใจกับ เธอ จริงๆ'' ²⁶``เธอคิดว่า...''มันถาม    ``ถ้า ฉัน ไปเมือง มรกตกับ เธอ    ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ จะ ให้มันสมอง แก่ฉัน ได้ ไหม'' ²⁷``ฉันตอบไม่ ได้หรอก...''โดโรธีตอบ    `` แต่เธอ จะ ไปกับ ฉัน ก็ ได้ถ้า เธอ อยาก ไป ²⁸แม้ออซ จะ ไม่ ให้มันสมอง    เธอ ก็คง ไม่แย่ ไปกว่า ปัจจุบันหรอก'' ²⁹``จริงซิ''หุ่น ไล่กาพูด    `` ³⁰นี่    นะ...''มันว่าต่ออย่างกระซิบกระซาบ    ``ฉันไม่วิตกว่าแขนขา และ ตัวฉันยัดฟาง    เพราะฉัน ถูกทำร้าย ไม่ ได้เลย <sup>31</sup>ถ้าใครมาร้อย นิ้วฉันหรือ เอา เข็มมาแทงฉัน ก็ ไม่ เป็นไร    เพราะฉัน ไม่รู้ สึกเลย <sup>32</sup>แต่ฉัน ไม่ อยาก ให้ ใครเรียกว่าไอ้โง่    ถ้า หัวฉันมี แต่ฟางยัด แทนที่ จะมีมันสมองอย่างของเธอ    ฉัน จะรู้ เรื่อง อะไรต่ออะไร ได้ ยังไงล่ะ'' <sup>33</sup>``ฉันเข้า ใจดีว่าเธอรู้ สึกอย่างไร'' เด็ก น้อยพูด และรู้ สึก เสีย ใจกับ มัน จริงๆ'' ³⁴``ถ้าเธอ จะมากับ ฉันฉัน จะขอร้องออซ ให้ ช่วยเธอ เท่าที่ จะ ช่วย ได้ <sup>35</sup>``ขอบใจ''มันตอบอย่างสำนึก บุญคุณ

¹They walked back to the road. ²Dorothy helped him over the fence, and they started along the path of yellow brick for the Emerald City.

¹ทั้ง คู่พากัน เดิน กลับ ไปที่ถนน ²โดโรธีช่วยมันข้ามรั้ว และเริ่มออก เดิน ไปตามทางอิฐสี เหลือง มุ่ง ไป สู่เมือง มรกต

¹Toto did not like this addition to the party at first. ²He smelled around the stuffed man as if he suspected there might be a nest of rats in the straw, and he often growled in an unfriendly way at the Scarecrow. ³"Don't mind Toto," said Dorothy to her new friend. ⁴"He never bites." ⁵"Oh, I'm not afraid," replied the Scarecrow. ⁶"He can't hurt the straw. ⁷Do let me carry that basket for you. ⁸I shall not mind it, for I can't get tired. ⁹I'll tell you a secret," he continued, as he walked along. ¹⁰"There is only one thing in the world I am afraid of." ¹¹"What is that?" asked Dorothy; "the Munchkin farmer who made you?" ¹²"No," answered the Scarecrow; "it's a lighted match."

¹ตอนแรกๆโต โต้ ไม่ชอบ ส่วน เพิ่มเติมที่มี เข้ามาเลย ²มันเที่ยวดมรอบ ตัวหุ่นราวกับ สงสัยว่าน่า จะมีรังหนูซ่อน อยู่ ในฟางนั้น และมัน ก็มักขู่ คำรามหุ่น ไล่กาอย่าง ไม่ เป็นมิตรนัก ³``ช่างโตโต้มัน เถอะ''โดโรธีพูดกับ เพื่อนใหม่ `` ⁴มันไม่เคยกัด ใครหรอก ⁵''``โอ้...ฉันไม่กลัวหรอก''หุ่น ไล่กาตอบ <sup>6</sup>``มันทำร้ายฟางไม่ ได้หรอก ⁷ให้ฉัน ช่วยถือ ตะกร้า ให้เธอนะ ⁸ฉันไม่ว่าอะไรหรอก    เพราะฉันเหนื่อย ไม่ เป็น ⁹ฉันจะบอก ความลับกับ เธอ''มันพูดต่อ ขณะที่ เดิน ไปเรื่อยๆ'' ¹⁰``มีสิ่งเดียว เท่านั้น ในโลกนี้ ที่ฉันกลัว <sup>11</sup>``อะไร''โดโรธีถาม    ``ชาวนามันชกินส์ที่ สร้างเธอ ขึ้นมาน่ะหรือ'' <sup>12</sup>``ไม่ใช่''หุ่น ไล่กาตอบ    `` ไม้ขีดจุด ไฟต่างหาก''

Chatper 4. The Road Through the Forest

บทที่    4    ถนนผ่านป่า

¹After a few hours the road began to be rough, and the walking grew so difficult that the Scarecrow often stumbled over the yellow bricks, which were here very uneven. ²Sometimes, indeed, they were broken or missing altogether, leaving holes that Toto jumped across and Dorothy walked around. ³As for the Scarecrow, having no brains, he walked straight ahead, and so stepped into the holes and fell at full length on the hard bricks. ⁴It never hurt him, however, and Dorothy would pick him up and set him upon his feet again, while he joined her in laughing merrily at his own mishap.

¹สามชั่วโมงผ่าน ไป    ถนนเริ่มขรุขระ และการ เดินทางลำบาก ขึ้นจนหุ่น ไล่กาสะดุดอิฐสี เหลือง ซึ่งปู ไม่ เสมอกัน อยู่ บ่อยๆ ²ที่จริงบางทีถนน ก็ขาด ไม่ เชื่อมต่อกัน    มี หลุมที่โต โต้ กระโดดข้าม ไป และโดโรธีต้อง เดินอ้อม ³ส่วนหุ่น ไล่กาที่ ไม่มีมันสมอง    มัน เดินตรง ไปเรื่อย และตกลง ไป ใน หลุม    กระแทกอิฐ แข็งอย่างจัง ⁴อย่างไรก็ตามมัน ไม่บาด เจ็บนัก และโดโรธี ก็ดึงมัน ขึ้น ยืนบนขา ได้ อีก    มัน หัวเราะ ใน ความ ผิดพลาดกับ เธออย่างร่าเริง

¹The farms were not nearly so well cared for here as they were farther back. ²There were fewer houses and fewer fruit trees, and the farther they went the more dismal and lonesome the country became.

¹ไร่นา แถบนี้ ไม่ ได้รับ การดูแลดี เท่ากับ ที่ผ่านมา ²มีบ้านเรือน น้อยลง และผลิตผลของต้น ไม้ ก็ ไม่หนา แน่น    ยิ่ง เดิน ไกลออก ไป ก็ยิ่ง ท้อแท้ลง    ภูมิ ประเทศ ก็ดู เปล่าเปลี่ยวยิ่ง ขึ้น

¹At noon they sat down by the roadside, near a little brook, and Dorothy opened her basket and got out some bread. ²She offered a piece to the Scarecrow, but he refused.

¹ตกกลางวันพวก เขา ก็ นั่งลงข้างถนน ใกล้ลำธาร น้อย    โดโรธีเปิด ตะกร้า เอาขนมปังออกมา ²เธอส่งให้หุ่น ไล่กาหนึ่ง ชิ้น แต่มันปฏิเสธ

¹"I am never hungry," he said, "and it is a lucky thing I am not, for my mouth is only painted, and if I should cut a hole in it so I could eat, the straw I am stuffed with would come out, and that would spoil the shape of my head." ²Dorothy saw at once that this was true, so she only nodded and went on eating her bread.

^{1 2}โดโรธีเห็น ได้ทันทีว่ามันพูด จริง    ดัง นั้น เธอจึง เพียง แต่พยักหน้า แล้วกิน ขนมปังของเธอ ไป

¹"Tell me something about yourself and the country you came from," said the Scarecrow, when she had finished her dinner. ²So she told him all about Kansas, and how gray everything was there, and how the cyclone had carried her to this queer Land of Oz. ³The Scarecrow listened carefully, and said, "I cannot understand why you should wish to leave this beautiful country and go back to the dry, gray place you call Kansas." ⁴"That is because you have no brains" answered the girl. ⁵"No matter how dreary and gray our homes are, we people of flesh and blood would rather live there than in any other country, be it ever so beautiful. ⁶There is no place like home." ⁷The Scarecrow sighed. ⁸Of course I cannot understand it," he said. ⁹"If your heads were stuffed with straw, like mine, you would probably all live in the beautiful places, and then Kansas would have no people at all. ¹⁰It is fortunate for Kansas that you have brains." ¹¹"Won't you tell me a story, while we are resting?" asked the child. ¹²The Scarecrow looked at her reproachfully, and answered: "My life has been so short that I really know nothing whatever. ¹³I was only made day before yesterday. ¹⁴What happened in the world before that time is all unknown to me. ¹⁵Luckily, when the farmer made my head, one of the first things he did was to paint my ears, so that I heard what was going on. ¹⁶There was another Munchkin with him, and the first thing I heard was the farmer saying, `How do you like those ears?' <sup>17</sup>"`They aren't straight,'" answered the other. ¹⁸"`Never mind,'" said the farmer. <sup>19</sup>"`They are ears just the same,'" which was true enough.

¹``เล่าเรื่อง เธอ ให้ฉัน ฟังซิ และ ก็ เล่าดินแดนที่เธอจากมา...''หุ่น ไล่กาพูด ขึ้นเมื่อเธอกิน อาหาร เที่ยงเสร็จ <sup>2</sup>ดังนั้น เธอจึง เล่าเรื่อง ทั้งหมด เกี่ยวกับ แคนซัส ให้มัน ฟัง เล่าว่าที่นั่นทุก สิ่งทุกอย่างดู เป็นสีเทาหม่นหมอง และ เล่าว่าพายุไซโคลน ได้หอบเธอมา ยังดินแดนประหลาด แห่งออซนี้ <sup>3</sup>หุ่นไล่กา ฟังอย่างสนอกสน ใจ แล้วพูดว่า    ฉัน ไม่ เข้า ใจเลย    ทำไมเธอจึง อยากจากดินแดน อันงดงาม แห่งนี้ กลับ ไป ยังดินแดนที่หม่นหมอง แห้งแล้งที่เธอเรียกว่าแคนซัส'' <sup>4</sup>``นั่นเพราะเธอไม่มีสมอง...'' เด็ก หญิงตอบ ⁵``ไม่ว่าบ้าน จะยากจนหม่นหมอง เพียง ใด    เรา ผู้คนที่มี เลือด เนื้อ ก็ อยาก อยู่ที่นั่นมากกว่า ในแดน ใด แม้ จะงดงาม เพียงไร ก็ตาม'' <sup>6</sup>``ไม่มีที่ ไหน เหมือนบ้านหรอก ⁷หุ่นไล่กาถอน ใจ ⁸``แน่นอน    ฉัน ไม่ เข้า ใจ''มันพูด <sup>9</sup>``ถ้าหัวเธอมี แต่ฟางยัดอย่าง หัวฉัน    เธอ ก็อาจมา อยู่ที่งดงามอย่างนี้ กันหมด แล้วแคนซัส ก็ จะ ไม่มีคน อยู่เลย ¹⁰แคนซัสโชคดีที่เธอมีมันสมอง'' ¹¹``เธอจะ ไม่ เล่าเรื่อง อะไร ให้ฉัน ฟังตอนเรา หยุด พักกันหรือนี่'' เด็ก น้อยถาม <sup>12</sup>หุ่นไล่กามองเธออย่างเศร้าสร้อย แล้วตอบว่า    ``ชีวิตฉัน สั้นนักจนฉันแทบ ไม่รู้ เรื่อง อะไรเลย จริงๆ ¹³ฉันเพิ่งถูก สร้าง ขึ้นเมื่อวานนี้ เอง ¹⁴อะไรในโลกที่เกิด ขึ้นก่อน เวลานั้น ไม่รู้ เรื่อง เลย ¹⁵โชคดีที่เมื่อชาวนาทำหัวฉัน ขึ้น สิ่งแรก ที่ เขาทำคือ เขียนรูปหู ให้ฉัน    ดัง นั้น ฉันจึง ได้ ฟัง สิ่งที่เกิด ขึ้น ¹⁶มีมันชกินส์ อีกคน อยู่กับ เขา และ สิ่งแรก ที่ฉัน ได้ยิน ชาวนาพูด ก็คือ...``เธอชอบหูนี่ ไหม <sup>17</sup>``มันไม่ตรงนี่ อีกคนตอบ ¹⁸``ไม่ เป็นไร    ชาวนาพูด    `` ¹⁹มันก็หู เหมือนกันนั่นแหละ ซึ่ง ก็ จริงทีเดียว

¹"`Now I'll make the eyes,'" said the farmer. <sup>2</sup>So he painted my right eye, and as soon as it was finished I found myself looking at him and at everything around me with a great deal of curiosity, for this was my first glimpse of the world. <sup>3</sup>"`That's a rather pretty eye,'" remarked the Munchkin who was watching the farmer. ⁴"`Blue paint is just the color for eyes.' <sup>5</sup>"`I think I'll make the other a little bigger,'" said the farmer. ⁶And when the second eye was done I could see much better than before. ⁷Then he made my nose and my mouth. ⁸But I did not speak, because at that time I didn't know what a mouth was for. ⁹I had the fun of watching them make my body and my arms and legs; and when they fastened on my head, at last, I felt very proud, for I thought I was just as good a man as anyone. ¹⁰"`This fellow will scare the crows fast enough,' said the farmer. <sup>11 12</sup>`He looks just like a man.' ¹³"`Why, he is a man,' said the other, and I quite agreed with him. ¹⁴The farmer carried me under his arm to the cornfield, and set me up on a tall stick, where you found me. ¹⁵He and his friend soon after walked away and left me alone.

¹``ทีนี้ฉัน จะวาดตา    ชาวนาพูด <sup>2</sup>แล้ว เขา ก็ เขียนตาขวา ให้ฉัน และทันทีที่ เขียนเสร็จ ฉัน ก็พบว่า ตัว เองกำลังจ้องดู เขากับ สิ่งรอบกาย ด้วย ความ ตื่น เต้นทีเดียว    เพราะนี่ เป็น ครั้ง แรก ที่ฉัน เห็นโลก <sup>3</sup>``ตานั่นสวยดีนี่    มันชกินส์ ตั้งข้อ สังเกต ขณะเฝ้าดูชาวนา ⁴สีน้ำ เงินเหมาะกับ สีตาทีเดียว ⁵``ฉันคิดว่า จะ เขียนตา อีกข้าง ใหญ่สักหน่อย    ชาวนาพูด <sup>6</sup>เมื่อตาข้างที่สองเสร็จฉัน ก็ เห็น ได้ดีกว่าเดิม <sup>7</sup>แล้ว เขา ก็ เขียน จมูกกับ ปาก ให้ฉัน <sup>8</sup>แต่ฉัน ไม่ ได้พูดหรอกเพราะตอนนั้น ฉัน ไม่รู้ ว่าปาก เอา ไว้ทำอะไร <sup>9</sup>ฉันสนุกกับ การเฝ้าดูพวก เขาทำ ตัวกับ แขนขา ให้ฉัน และเมื่อ เขามัด หัว ให้ฉัน ในที่ สุด    ฉัน ก็รู้ สึกภาคภูมิ ใจยิ่ง เพราะ คิดว่าฉันดี เท่าๆคน อื่นนั่นแหละ <sup>10</sup>``หมอนี่จะ ไล่กา ไป เร็วทีเดียว    ชาวนาพูด    `` <sup>11</sup>มันดูเหมือนคน จริงๆ <sup>12</sup>``ทำไมล่ะ    มันก็ เป็นคนนี่นา... อีกคนพูด และฉัน ก็ เห็น ด้วยกับ เขาอย่างยิ่ง ¹³ชาวนาหนีบฉันไว้ ใต้แขน    พา ไป ไร่ข้าวโพด แล้ว ก็ เอาฉันแขวนกับ เสา สูงตรงที่เธอมาพบฉันนั่นแหละ ¹⁴เขากับ เพื่อน เดินจาก ไป ใน ไม่ช้า    ปล่อย ให้ฉัน อยู่ ผู้เดียว...

¹"I did not like to be deserted this way. ²So I tried to walk after them. ³But my feet would not touch the ground, and I was forced to stay on that pole. ⁴It was a lonely life to lead, for I had nothing to think of, having been made such a little while before. ⁵Many crows and other birds flew into the cornfield, but as soon as they saw me they flew away again, thinking I was a Munchkin; and this pleased me and made me feel that I was quite an important person. ⁶By and by an old crow flew near me, and after looking at me carefully he perched upon my shoulder and said:

¹``ฉันไม่ชอบ ถูกปล่อย ไว้อย่างนั้น เลย <sup>2</sup>ฉันพยายามเดินตาม เขา ไป <sup>3</sup>แต่ เท้าฉัน ไม่แตะดิน    ฉัน ถูก บังคับ ให้ติด อยู่กับ เสานั่น <sup>4</sup>เป็นการ ใช้ชีวิตอย่าง เปล่าเปลี่ยวยิ่ง ฉัน ไม่มีอะไร จะต้อง คิด ถึงเพราะเพิ่ง ถูก สร้าง ขึ้นมาเมื่อ ไม่นานนี้ เอง <sup>5</sup>กากับนกต่างๆบินลงมาที่ ไร่ข้าวโพด แต่ทันทีที่ เห็นฉันมัน ก็บินหนี ไป    คง คิดว่าฉัน เป็นมันชกิน ส์    ทำ ให้ฉันชอบ ใจมาก    ทำ ให้ฉันรู้ สึกว่าฉัน เป็นบุคคล สำคัญยิ่ง <sup>6</sup>``ครั้ง แล้ว ครั้ง เล่าเจ้า กา แก่ ตัวหนึ่ง บินมา ใกล้ฉัน และหลังจากจ้องดูฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้ว    มัน ก็ กระโดด ขึ้นมา เกาะไหล่ฉัน พร้อมกับ พูดว่า...

¹"`I wonder if that farmer thought to fool me in this clumsy manner. ²Any crow of sense could see that you are only stuffed with straw.' ³Then he hopped down at my feet and ate all the corn he wanted. ⁴The other birds, seeing he was not harmed by me, came to eat the corn too, so in a short time there was a great flock of them about me.

¹``ฉันสงสัยจริงว่าเจ้า ชาวนานั่น คิด จะหลอกฉัน ด้วยวิธีเปิ่นๆ แบบนี้ ²กาที่มีหัว คิด ตัว ไหน ก็ตาม จะ เห็น ได้ทันทีว่าแกยัดฟาง ไว้ เท่านั้น เอง ³แล้วมัน ก็ กระโดดลง ไปแทง เท้าฉัน    กิน ข้าวโพด เสียมาก เท่าที่ อยากกิน ⁴นกอื่นๆ เห็นว่า ไม่ ได้รับ อันตรายจากฉัน ก็ เข้ามากิน ข้าวโพด ด้วย    ดัง นั้น ใน ชั่วพริบตาเดียว ก็มีนกฝูง ใหญ่ อยู่รอบฉัน...

¹"I felt sad at this, for it showed I was not such a good Scarecrow after all; but the old crow comforted me, saying, `If you only had brains in your head you would be as good a man as any of them, and a better man than some of them. ²Brains are the only things worth having in this world, no matter whether one is a crow or a man.'

¹``ฉันเศร้าใจกับ เหตุ การณ์ นี้ เพราะนี่ แสดงว่าฉัน ไม่ ได้ เป็นหุ่น ไล่กาที่ดีเลย แต่เจ้า กา แก่มัน ก็ปลอบ ใจฉัน    มันพูดว่า    ``ถ้า แกมีมันสมอง ใน หัวสักหน่อยแกคง เป็นคนดี เหมือน ใครๆ เขา และ เป็นคนดีกว่าคนบางคน เสีย อีก ²ในโลกนี้ มันสมอง เป็น สิ่งเดียวที่มีค่า ไม่ว่า ผู้นั้น จะ เป็นกาหรือ เป็นคน

¹"After the crows had gone I thought this over, and decided I would try hard to get some brains. ²By good luck you came along and pulled me off the stake, and from what you say I am sure the Great Oz will give me brains as soon as we get to the Emerald City." ³"I hope so," said Dorothy earnestly, "since you seem anxious to have them." ⁴"Oh, yes; I am anxious," returned the Scarecrow. ⁵"It is such an uncomfortable feeling to know one is a fool." ⁶"Well," said the girl, "let us go." ⁷And she handed the basket to the Scarecrow.

¹``หลังจากที่พวกกาจาก ไป    ฉันครุ่น คิด และตัด สิน ใจว่า จะพยายามอย่างหนัก ที่ จะหามันสมอง ให้ ได้ <sup>2</sup>โชคดีที่เธอผ่านมาแล้วดึงฉันลงมาจากเสา    ที่เธอพูดนั้น ฉันมั่น ใจว่าออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ จะ ให้มันสมองฉันทันทีที่เรา ไป ถึงเมือง มรกต...'' <sup>3</sup>``ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น ...''โดโรธีพูดอย่างกระตือรือร้น    ``เพราะเธอดู อยาก ได้มัน เหลือ เกิน '' <sup>4</sup>``โอ้...ใช่ซิ    ฉันอยาก ได้''หุ่น ไล่กาตอบ ⁵``มันเป็น ความรู้ สึก ไม่ สบายเลยที่รู้ ว่าตน เป็นไอ้โง่'' <sup>6</sup>``เอาละ'' เด็ก หญิงพูด    `` ไปกัน เถอะ'' ⁷แล้วเธอ ก็ส่งตะกร้า ให้หุ่น ไล่กา

¹There were no fences at all by the roadside now, and the land was rough and untilled. ²Toward evening they came to a great forest, where the trees grew so big and close together that their branches met over the road of yellow brick. ³It was almost dark under the trees, for the branches shut out the daylight; but the travelers did not stop, and went on into the forest.

¹จากนั้นไป ไม่มีรั้วข้างถนน อีกเลย และ พื้นดิน ก็ขรุขระขาดการคราดไถ ²ใกล้ ค่ำพวก เขามา ถึงป่า ใหญ่    ต้น ไม้ ขึ้น สูง ใหญ่ชิดกันจนกิ่งก้านจดกัน เหมือนถนนอิฐสี เหลือง ³ใต้ต้น ไม้ดูเกือบ มืด    เพราะกิ่งกั้นแสง ตะวัน ไว้หมด แต่นัก เดินทาง ก็มิ ได้ หยุด และ เดินต่อ เข้าป่า ไป

¹"If this road goes in, it must come out," said the Scarecrow, "and as the Emerald City is at the other end of the road, we must go wherever it leads us." ²"Anyone would know that," said Dorothy. ³"Certainly; that is why I know it," returned the Scarecrow. ⁴"If it required brains to figure it out, I never should have said it."

¹``ถ้าถนนนี้ เข้า ไปข้าง ใน ได้มัน ก็ต้องโผล่ออกมา อีกจน ได้''หุ่น ไล่กาพูด    ``ถ้า เมือง มรกต อยู่ สุด อีก ด้านถนนเรา ก็ต้อง ไป ไม่ว่ามัน จะนำ เรา ไป ไหน'' ²``ใครๆ เขา ก็ คิดอย่างนั้น ''โดโรธีพูด <sup>3</sup>``แน่ซิ...นั่นแหละฉัน ถึงรู้ ...''หุ่น ไล่กาตอบ ⁴``ถ้าต้อง ใช้มันสมอง คิดฉันคง ไม่พูดออกมาหรอก''

¹After an hour or so the light faded away, and they found themselves stumbling along in the darkness. ²Dorothy could not see at all, but Toto could, for some dogs see very well in the dark; and the Scarecrow declared he could see as well as by day. ³So she took hold of his arm and managed to get along fairly well.

¹ประมาณหนึ่ง ชั่วโมงผ่าน ไป    แสงจางลงทุกทีๆ    พวก เขาเริ่มสะดุด ไปมา ใน ความ มืด ²โดโรธีมองอะไรไม่ เห็น แต่โต โต้มอง เห็นเพราะหมาบาง ตัวมอง เห็น ได้ดี ใน ความ มืด และหุ่น ไล่กา ก็ ประกาศว่าตน เห็น ได้ดี เท่าๆกลางวัน ³ดังนั้น เธอจึง เกาะแขนมัน และตามติด ไป ได้ดีพอควร

¹"If you see any house, or any place where we can pass the night," she said, "you must tell me; for it is very uncomfortable walking in the dark." ²Soon after the Scarecrow stopped. ³"I see a little cottage at the right of us," he said, "built of logs and branches. ⁴Shall we go there?" ⁵"Yes, indeed," answered the child. ⁶"I am all tired out."

¹``ถ้าเธอ เห็นบ้านสักหลังหรืออะไรที่เรา จะ พัก แรม ได้...''เธอพูด    ``เธอต้องบอกฉันนะ    มัน ไม่สะดวกเลย เดิน ใน ความ มืดอย่างนี้ ²หลังจากนั้นเล็ก น้อยหุ่น ไล่กา ก็ หยุด เดิน ³``ฉันเห็นกระท่อมเล็กทางขวาของเรา...''มันพูด    `` สร้าง ด้วยขอน และกิ่ง ไม้ ⁴เราไปที่นั่นกัน ไหม'' ⁵``ไปซิ ไป แน่ๆ'' เด็ก น้อยตอบ <sup>6</sup>``ฉันเหนื่อยเต็มที แล้ว

¹So the Scarecrow led her through the trees until they reached the cottage, and Dorothy entered and found a bed of dried leaves in one corner. ²She lay down at once, and with Toto beside her soon fell into a sound sleep. ³The Scarecrow, who was never tired, stood up in another corner and waited patiently until morning came.

¹ดังนั้น หุ่น ไล่กาจึงนำ เธอผ่านต้น ไม้ เข้า ไปจน ถึงกระท่อม    โดโรธี เข้า ไปข้าง ในพบเตียงปู ใบ ไม้ แห้ง อยู่ที่ มุม มุมหนึ่ง ²เธอรีบลงนอนทันทีและ หลับสนิท ไป ใน ไม่ช้า โดยมีโต โต้ อยู่ข้างๆ ³ส่วนหุ่น ไล่กา ซึ่ง ไม่รู้ จักเหน็ดเหนื่อย ก็ ยืน อยู่ที่ อีก มุมหนึ่ง เฝ้าคอย อยู่อย่างอดทนจนรุ่งเช้า

Chapter 5. The Rescue of the Tin Woodman

บทที่    5ช่วยชายตัด ไม้ดีบุก

¹When Dorothy awoke the sun was shining through the trees and Toto had long been out chasing birds around him and squirrels. ²She sat up and looked around her. ³Scarecrow, still standing patiently in his corner, waiting for her. ⁴"We must go and search for water," she said to him. ⁵"Why do you want water?" he asked. ⁶"To wash my face clean after the dust of the road, and to drink, so the dry bread will not stick in my throat." ⁷"It must be inconvenient to be made of flesh," said the Scarecrow thoughtfully, "for you must sleep, and eat and drink. ⁸However, you have brains, and it is worth a lot of bother to be able to think properly." ⁹They left the cottage and walked through the trees until they found a little spring of clear water, where Dorothy drank and bathed and ate her breakfast. ¹⁰She saw there was not much bread left in the basket, and the girl was thankful the Scarecrow did not have to eat anything, for there was scarcely enough for herself and Toto for the day.

¹โดโรธีตื่น ขึ้น ตะวัน กำลังส่องแสงผ่านหมู่ ไม้ลงมา    โต โต้ออก ไป ไล่นกกับ กระรอก อยู่ข้างนอก ²เธอลุกขึ้น นั่ง และมอง ไปรอบๆ ³หุ่นไล่กา ยังคง ยืน อยู่ที่ มุมห้องอย่างอดทนเฝ้ารอเธอ ⁴``เราต้องไปหา น้ำกัน''เธอพูดกับ มัน <sup>5</sup>``ทำไมเธอต้องการน้ำล่ะ''มันถาม ⁶``เพื่อล้างหน้าให้สะอาดจากฝุ่นถนนนะซิ แล้ว ก็ จะ เอามาดื่ม    ขนมปัง แห้ง จะ ได้ ไม่ติดคอ'' <sup>7</sup>``คงไม่สะดวกนะที่ ถูก สร้าง ด้วย เนื้อ หนัง''หุ่น ไล่กาพูดอย่าง เห็นอก เห็น ใจ    ``เพราะเธอต้องนอน    ต้องกิน ต้องดื่ม'' ⁸อย่างไรก็ตาม    เธอมีมันสมอง และมันมีค่ามากพอ คุ้มกับ ความกังวลที่ จะ คิด อ่าน ได้    อย่างดี ⁹พวกเขาออกจากกระท่อม และ เดินผ่านแมก ไม้จนพบ น้ำพุ น้อยๆมี น้ำใสแจ๋ว    โดโรธีกิน แล้ว ก็ชำระร่างกาย แล้วเธอ ก็กิน อาหารเช้า ¹⁰เธอพบว่าไม่มีขนมปัง เหลือ อยู่มาก เท่าไร ในตะกร้า เด็ก หญิงขอบ ใจนักที่หุ่น ไล่กา ไม่ต้องกิน อะไรเลยเพราะขนมปังมีเกือบ ไม่พอสำหรับ เธอกับ โต โต้ เอง ในวัน นี้

¹When she had finished her meal, and was about to go back to the road of yellow brick, she was startled to hear a deep groan near by. ²"What was that?" she asked timidly. ³"I cannot imagine," replied the Scarecrow; "but we can go and see."

¹เมื่อเธอกินอาหารเสร็จ และกำลัง จะ เดิน กลับ ไปที่ถนนอิฐสี เหลืองเธอ ก็ประหลาด ใจที่ ได้ยิน เสียงครวญครางอย่างหนัก ไม่ ไกลจากเธอนัก ²``อะไรน่ะ''เธอถามขึ้นอย่างขลาดๆ <sup>3</sup>``ฉันนึกไม่ออกเลย...''หุ่น ไล่กาตอบ    ``เรา ไปดูกัน ก็ ได้''

¹Just then another groan reached their ears, and the sound seemed to come from behind them. ²They turned and walked through the forest a few steps, when Dorothy discovered something shining in a ray of sunshine that fell between the trees. ³She ran to the place and then stopped short, with a little cry of surprise.

¹ตอนนั้นเสียงครางดัง มา ถึงหู อีก ครั้ง เสียงดู จะมาจากทาง ด้านหลัง ²พวกเขาหัน กลับ และ เดินผ่าน ไป เพียงสองสามก้าว    โดโรธี เห็นอะไรบางอย่างส่องแสงสะท้อนรัศมี แดดที่ตกต้อง อยู่ระหว่างแมก ไม้ ³เธอวิ่ง ไปที่นั่น หยุดชะงัก และร้อง ขึ้นอย่างประหลาด ใจ

¹One of the big trees had been partly chopped through, and standing beside it, with an uplifted axe in his hands, was a man made entirely of tin. ²His head and arms and legs were jointed upon his body, but he stood perfectly motionless, as if he could not stir at all.

¹ไม้ ใหญ่ต้นหนึ่ง ถูกโค่น ไว้ล้มลง เพียง ส่วนหนึ่ง ข้างๆมีชายทำ ด้วยดีบุก ทั้ง ตัว ยืน อยู่    มือ ทั้งสองถือ ขวานชู ไว้ ²หัวกับ แขนขาของ เขา ถูก เชื่อมติดกับ ตัว เขา ยืน อยู่ นิ่งราวกับ ว่า ไม่สามารถกระดุกกระดิก ได้ แม้ แต่ น้อย

¹Dorothy looked at him in amazement, and so did the Scarecrow, while Toto barked sharply and made a snap at the tin legs, which hurt his teeth. ²"Did you groan?" asked Dorothy. ³"Yes," answered the tin man, "I did. ⁴I've been groaning for more than a year, and no one has ever heard me before or come to help me." ⁵"What can I do for you?" she inquired softly, for she was moved by the sad voice in which the man spoke. ⁶"Get an oil-can and oil my joints," he answered. ⁷"They are rusted so badly that I cannot move them at all; if I am well oiled I shall soon be all right again. ⁸You will find an oil-can on a shelf in my cottage."

¹โดโรธีมองมันพร้อมกับ หุ่น ไล่กา ด้วย ความประหลาด ใจ ใน ขณะที่โต โต้เห่า เสียงแหลม และการ เข้างับที่ขาดีบุกจนทำ ให้มัน เจ็บ ฟัน ²``เธอส่งเสียงร้องครางนั่นหรือ''โดโรธีถาม <sup>3</sup>``ใช่แล้ว''ชายดีบุกตอบ    ฉันร้อง... ⁴``ฉันร้องครางมากว่าปีหนึ่งแล้ว ไม่มี ใคร ได้ยิน หรือมา ช่วยฉันก่อนหน้านี้ เลย'' <sup>5</sup>``ฉันจะ ช่วย ได้อย่างไร''เธอถามอย่างอ่อนโยน    เพราะหวั่น ไหว ไปกับ เสียงพูดเศร้าๆของชายดีบุก ⁶``ไป เอา กระป๋อง น้ำมันมาหยอดข้อต่อฉันที...'' เขาตอบ <sup>7</sup>``มันขึ้นสนิม เสียจนฉันขยับ ไม่ ได้    ถ้า หล่อลื่น น้ำมันดีฉัน ก็ จะ สบาย ใน ไม่ช้า ⁸เธอจะ เห็น กระป๋อง น้ำมันวาง อยู่บนชั้น ในกระท่อมฉัน''

¹Dorothy at once ran back to the cottage and found the oil-can, and then she returned and asked anxiously, "Where are your joints?" ²"Oil my neck, first," replied the Tin Woodman. ³So she oiled it, and as it was quite badly rusted the Scarecrow took hold of the tin head and moved it gently from side to side until it worked freely, and then the man could turn it himself. ⁴"Now oil the joints in my arms," he said. ⁵And Dorothy oiled them and the Scarecrow bent them carefully until they were quite free from rust and as good as new. ⁶The Tin Woodman gave a sigh of satisfaction and lowered his axe, which he leaned against the tree. ⁷"This is a great comfort," he said. ⁸"I have been holding that axe in the air ever since I rusted, and I'm glad to be able to put it down at last. ⁹Now, if you will oil the joints of my legs, I shall be all right once more."

¹โดโรธีวิ่ง กลับ ไปที่กระท่อมทันที และพบ กระป๋อง น้ำมันนั้น เธอ กลับมา และถาม ขึ้นอย่างกระวนกระวาย    ``ข้อต่อของเธอตรง ไหน'' <sup>2</sup>``หยอดน้ำมันตรงคอฉันก่อน...''ชายตัด ไม้ดีบุกตอบ ³เธอหยอดน้ำมันลง ไป    มัน ขึ้นสนิมมาก จริงๆ    หุ่น ไล่กาจับ ดีบุก และขยับมันอย่าง เบาๆจาก ด้านหนึ่ง ไป ยัง อีก ด้านหนึ่ง จนมันเคลื่อน ได้อย่างสะดวก    ครั้น แล้วชายตัด ไม้ดีบุก ก็ขยับ หัว ได้ เอง ⁴``ทีนี้หยอด น้ำมันตรงแขนฉัน...'' เขาพูด <sup>5</sup>และโดโรธี ก็หยอด น้ำมันลง ไป    หุ่น ไล่กาบิดแขน ให้อย่างระมัดระวังจนกระทั่งปลอดจากสนิม และ กลับดี เหมือนของใหม่ <sup>6</sup>ชายตัดไม้ดีบุก แสดงอาการพอ ใจ และปล่อยขวานลงพิงกับ ต้น ไม้ <sup>7</sup>``ช่วย ได้ดี เหลือ เกิน '' เขาพูด ⁸``ฉันถือขวานนี้ ไว้กลาง อากาศ ตั้ง แต่ฉัน ขึ้นสนิม    ดี ใจที่วางมันลง ได้ ในที่ สุด ⁹ทีนี้ถ้า เธอ จะหยอด น้ำมันที่ขาฉันฉัน ก็ จะ สบาย ขึ้นมา อีก ครั้ง ''

¹So they oiled his legs until he could move them freely; and he thanked them again and again for his release, for he seemed a very polite creature, and very grateful. ²"I might have stood there always if you had not come along," he said; "so you have certainly saved my life. ³How did you happen to be here?" ⁴"We are on our way to the Emerald City to see the Great Oz," she answered, "and we stopped at your cottage to pass the night." ⁵"Why do you wish to see Oz?" he asked. ⁶"I want him to send me back to Kansas, and the Scarecrow wants him to put a few brains into his head," she replied. ⁷The Tin Woodman appeared to think deeply for a moment. ⁸Then he said: "Do you suppose Oz could give me a heart?" ⁹"Why, I guess so," Dorothy answered. ¹⁰"It would be as easy as to give the Scarecrow brains." ¹¹"True," the Tin Woodman returned. ¹²"So, if you will allow me to join your party, I will also go to the Emerald City and ask Oz to help me." ¹³"Come along," said the Scarecrow heartily, and Dorothy added that she would be pleased to have his company. ¹⁴So the Tin Woodman shouldered his axe and they all passed through the forest until they came to the road that was paved with yellow brick.

¹ฉะนั้นพวก เขาจึงหยอด น้ำมันที่ขาจนกระทั่งชายตัด ไม้ดีบุกเคลื่อน ไหว ได้สะดวก และขอบ ใจ แล้วขอบ ใจ อีกที่ ช่วยมาปลดปล่อย เขาดูสุภาพเรียบร้อย และสำนึก ในบุญคุณ ยิ่ง นัก ²``ฉันอาจต้องยืน อยู่ที่นี่ ตลอด ไปถ้า เธอ ไม่บังเอิญผ่านมา'' เขาพูด    ``ดัง นั้น เธอจึง ช่วยชีวิตฉัน ไว้ทีเดียว ³เธอมาที่นี่กันได้อย่างไร'' ⁴``เรากำลังเดินทาง ไปเมือง มรกตเพื่อ ไปหาออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่''เธอตอบ    `` และเรามา หยุด พัก แรมที่กระท่อมเธอ'' ⁵``ทำไมเธอถึง อยาก ไปพบออซ'' เขาถาม <sup>6</sup>``ฉันอยาก ให้ เขาส่งฉัน กลับแคนซัส และหุ่น ไล่กา ก็ อยาก ให้ เขา ใส่มันสมอง ใน หัว...''เธอตอบ ⁷ชายตัดไม้ดีบุกดู จะ คิดหนัก อยู่ ชั่ว ขณะ ⁸แล้วจึงพูดว่า    เธอ คิดว่าออซ จะ ให้ หัว ใจฉัน ได้ ไหม'' ⁹``ทำไมล่ะ    ฉันเดาว่าคงจะ ได้กระมัง''โดโรธีตอบ    `` ¹⁰มันคงง่ายเท่าๆกับ ให้มันสมอง แก่หุ่น ไล่กานั่นแหละ'' ¹¹``จริงซินะ''ชายตัด ไม้ดีบุกตอบ <sup>12</sup>``ดังนั้น ถ้า เธอ ให้ฉันร่วม ไปกับ คณะ ด้วย    ฉัน ก็ อยาก จะ ไปเมือง มรกต จะ ได้ขอร้องออซ ให้ ช่วยฉัน'' ¹³``มาซิ''หุ่นไล่กาพูดอย่างดี ใจ และโดโรธี ก็เสริมว่าเธอดี ใจมากที่ ได้ชายตัด ไม้ดีบุกมาร่วมทาง ¹⁴ดังนั้น ชายตัด ไม้ดีบุกจึงแบกขวาน ขึ้นบ่า และ ทั้งหมด ก็ออก เดินผ่าน เข้า ไป ในป่าจนมา ถึงถนนที่ปู ด้วยอิฐสี เหลือง

¹The Tin Woodman had asked Dorothy to put the oil-can in her basket. ²"For," he said, "if I should get caught in the rain, and rust again, I would need the oil-can badly."

¹ชายตัดไม้ดีบุกขอ ให้โดโรธี เอา กระป๋อง น้ำมัน ใส่ ไว้ ในตะกร้าของเธอ ²``เพราะว่า...''เขาพูด    ``ถ้า ฉันเจอฝน แล้ว ขึ้นสนิม อีกฉันคงต้องการ กระป๋อง น้ำมันอย่างยิ่ง เชียว''

¹It was a bit of good luck to have their new comrade join the party, for soon after they had begun their journey again they came to a place where the trees and branches grew so thick over the road that the travelers could not pass. ²But the Tin Woodman set to work with his axe and chopped so well that soon he cleared a passage for the entire party.

¹โชคดีไม่ น้อยที่ ได้สหายใหม่ ร่วม คณะ    เพราะ ใน ไม่ช้าเมื่อพวก เขาออก เดินทาง อีก ก็มา ถึงที่ ซึ่งมีต้น ไม้ และกิ่งก้านหนาทึบ อยู่ เหนือถนนจนคน เดินผ่าน ไป ไม่ ได้ ²แต่ชายตัด ไม้ดีบุกลงมือทำงาน ด้วยขวาน และตัด ออก ได้อย่างดี ใน ไม่ช้ามัน ก็เปิด ทางผ่าน ให้กับ คณะ ทั้งหมด

¹Dorothy was thinking so earnestly as they walked along that she did not notice when the Scarecrow stumbled into a hole and rolled over to the side of the road. ²Indeed he was obliged to call to her to help him up again. ³"Why didn't you walk around the hole?" asked the Tin Woodman. ⁴"I don't know enough," replied the Scarecrow cheerfully. ⁵"My head is stuffed with straw, you know, and that is why I am going to Oz to ask him for some brains." ⁶"Oh, I see," said the Tin Woodman. ⁷"But, after all, brains are not the best things in the world." ⁸"Have you any?" inquired the Scarecrow. ⁹"No, my head is quite empty," answered the Woodman. ¹⁰"But once I had brains, and a heart also; so, having tried them both, I should much rather have a heart." ¹¹"And why is that?" asked the Scarecrow. ¹²"I will tell you my story, and then you will know."

¹โดโรธีครุ่นคิดหนัก ขณะที่ เดินกัน ไปจนเธอ ไม่ ได้ สังเกตว่าหุ่น ไล่กาสะดุดลง ไป ใน หลุม แล้วกลิ้งลง ไปข้างถนน ²...จริงซิ...มันต้องเรียก ให้เธอ ช่วยพยุง ให้ ³``ทำไมเธอไม่ เดินอ้อม หลุม เล่า''ชายตัด ไม้ดีบุกถาม <sup>4</sup>``ฉันรู้ไม่พอ''หุ่น ไล่กาตอบอย่างร่าเริง ⁵``หัวฉันยัด ด้วยฟางเธอรู้ ไหม    นี่แหละ เป็นเหตุ ที่ทำ ให้ฉัน ไปหาออซเพื่อขอมันสมองจาก เขา'' <sup>6</sup>``โอ้...ฉันเข้า ใจ แล้ว''ชายตัด ไม้ดีบุกพูด'' ⁷``แต่ ถึงอย่างไร ก็ตาม    มันสมอง ไม่ใช่ สิ่งที่ดีที่ สุด ในโลกหรอกนะ <sup>8</sup>``เธอมีมันสมองไหม''หุ่น ไล่กาถาม ⁹``ไม่ หัวฉันว่าง เปล่าทีเดียว''ชายตัด ไม้พูด <sup>10</sup>``ครั้ง หนึ่ง ฉันเคยมีมันสมอง และมี หัว ใจ ด้วย    ดัง นั้น หลังจากลองเทียบ ทั้งสองอย่าง แล้วฉัน ก็ อยากมี หัว ใจมากกว่า'' ¹¹``ทำไมล่ะ''หุ่นไล่กาถาม    `` ¹²ฉันจะ เล่าเรื่อง ให้ ฟัง แล้วเธอจึง จะรู้ ''

¹So, while they were walking through the forest, the Tin Woodman told the following story: ²"I was born the son of a woodman who chopped down trees in the forest and sold the wood for a living. ³When I grew up, I too became a woodchopper, and after my father died I took care of my old mother as long as she lived. ⁴Then I made up my mind that instead of living alone I would marry, so that I might not become lonely.

¹ดังนั้น ใน ขณะที่ เดินผ่านป่า ไป    ชายตัด ไม้ดีบุก ก็ เล่าเรื่อง ดัง ต่อ ไปนี้ ²``ฉันเกิดมา เป็นบุตรชายคนตัด ไม้ที่ตัด ไม้ป่าขาย เป็นฟืนเลี้ยง ชีวิต ³เมื่อฉันโตขึ้นฉัน ก็ เป็นคนตัด ไม้เมื่อพ่อฉันตายฉัน ก็ดูแลแม่ แก่ของฉันตราบ เท่าที่เธอมีชีวิต อยู่ ⁴แล้วฉัน ก็ตัด สิน ใจ แต่งงาน แทนที่ จะ อยู่คนเดียวเพื่อ จะ ได้ ไม่เหงา อีกต่อ ไป...

¹"There was one of the Munchkin girls who was so beautiful that I soon grew to love her with all my heart. ²She, on her part, promised to marry me as soon as I could earn enough money to build a better house for her; so I set to work harder than ever. ³But the girl lived with an old woman who did not want her to marry anyone, for she was so lazy she wished the girl to remain with her and do the cooking and the housework. ⁴So the old woman went to the Wicked Witch of the East, and promised her two sheep and a cow if she would prevent the marriage. ⁵Thereupon the Wicked Witch enchanted my axe, and when I was chopping away at my best one day, for I was anxious to get the new house and my wife as soon as possible, the axe slipped all at once and cut off my left leg.

¹``มีสาวมันชกินส์คนหนึ่ง สวยมาก    ฉันหลงรักเธออย่าง สุด หัว ใจ ²เธอเอง ก็สัญญา จะ แต่งงานกับ ฉันทันทีที่ฉันหา เงิน ได้พอ สร้างบ้านอย่างดี ให้เธอ    ดัง นั้น ฉันจึงเริ่มทำงานหนัก ขึ้นกว่าเดิม ³แต่สาวนั้น อยู่กับ หญิง แก่ที่ ไม่ต้องการ ให้เธอ แต่งงานกับ ใครเพราะนางขี้เกียจมาก อยาก ให้สาวนั้น อยู่กับ นางเพื่อหุงหา อาหาร และทำงานบ้านต่อ ไป ⁴ดังนั้น หญิง แก่จึง ไปหาแม่มด ชั่วร้าย แห่งทิศ ตะวัน ออก และสัญญา จะ ให้แกะสอง ตัวกับ วัว หนึ่ง ตัวถ้า นาง ขัด ขวางการ แต่งงาน ได้ ⁵แม่มดที่ชั่วร้ายจึง เข้าสิงขวานฉัน และวัน หนึ่ง เมื่อฉันตัด ไม้ อยู่ดีๆเพราะฉันต้องการ ได้บ้านใหม่ กับ ภรรยา ให้ เร็วที่ สุด เท่าที่ จะ เร็ว ได้    ทัน ใดนั้น ขวาน ก็พลาด และตัด ขาซ้ายฉันขาด...

¹"This at first seemed a great misfortune, for I knew a one-legged man could not do very well as a wood-chopper. ²So I went to a tinsmith and had him make me a new leg out of tin. ³The leg worked very well, once I was used to it. ⁴But my action angered the Wicked Witch of the East, for she had promised the old woman I should not marry the pretty Munchkin girl. ⁵When I began chopping again, my axe slipped and cut off my right leg. ⁶Again I went to the tinsmith, and again he made me a leg out of tin. ⁷After this the enchanted axe cut off my arms, one after the other; but, nothing daunted, I had them replaced with tin ones. ⁸The Wicked Witch then made the axe slip and cut off my head, and at first I thought that was the end of me. ⁹But the tinsmith happened to come along, and he made me a new head out of tin.

¹``ทีแรกดูโชคร้ายนักเพราะฉันรู้ ดีว่าคนขาเดียว เป็นคนตัด ไม้ที่ดี ไม่ ได้ ²ดังนั้น ฉันจึง ไปหาช่างดีบุก และ ให้ เขาทำขา ด้วยดีบุก ให้ใหม่ ³เมื่อฉันเริ่มใช้ขาใหม่ ก็ทำงาน ได้ดี ⁴แต่การ กระทำของฉันทำ ให้แม่มด ชั่วร้าย แห่งทิศ ตะวัน ออกโกรธมาก    เพราะนาง ได้สัญญากับ หญิง แก่ว่าฉัน จะ ไม่ ได้ แต่งงานกับ สาวสวยมันชกิน ส์ ⁵เมื่อฉันเริ่มตัดไม้ อีก    ขวานฉัน ก็พลาด และตัด ขาขวาขาด ⁶ฉันไปหาช่างดีบุก อีก และ เขา ก็ทำขาดีบุก ให้ฉัน ⁷หลังจากนั้นขวานที่ ถูกสิง ก็ตัด แขน ทั้งสองของฉันทีละข้าง แต่ ไม่มีอะไรน่ากลัว    ฉันซ่อมแซมมัน ด้วยแขนดีบุก ⁸แม่มดที่ชั่วร้ายจึงทำ ให้ขวานพลาดตัด หัวฉัน    ตอนแรก ฉัน คิดว่านั่น เป็นจุดจบ เสีย แล้ว ⁹แต่บังเอิญช่างดีบุกผ่านมา และทำ หัวดีบุก ให้ฉันใหม่ ...

¹"I thought I had beaten the Wicked Witch then, and I worked harder than ever; but I little knew how cruel my enemy could be. ²She thought of a new way to kill my love for the beautiful Munchkin maiden, and made my axe slip again, so that it cut right through my body, splitting me into two halves. ³Once more the tinsmith came to my help and made me a body of tin,